IV SA/Gl 183/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ż. po rozpatrzeniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej nie stwierdził u T.W. przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3- 6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. Powyższe orzeczenie zostało wydane w oparciu o art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 2). W uzasadnieniu wskazano, że T.W. w latach 1977- 2012 (z przerwą na urlop wychowawczy w latach 1989- 1995) zatrudniona była w A S. A. w Ż. na stanowisku laborant w kotłowni węglowej, w wytwórni B i w rozlewni [...]. Dalej organ I instancji stwierdził, że T.W. była badana na podstawie przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K.- Poradni Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...]r. nr [...]), gdzie lekarze specjaliści orzekli o braku podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Biorąc pod uwagę badanie podmiotowe, przedmiotowe, badania laboratoryjne, analizę dostępnej dokumentacji medycznej, badanie elektroneurograficzne oraz konsultację neurologiczną i ortopedyczną, lekarze specjaliści rozpoznali stan po uwolnieniu obu nerwów pośrodkowych bez klinicznych i neurograficznych cech zespołu cieśni nadgarstka. Biorąc pod uwagę dane o narażeniu zawodowym, wyniki przeprowadzonych badań oraz istnienie u T.W. pozazawodowych czynników ryzyka powstania zespołu cieśni nadgarstka, tj. leczenie hormonalne z powodu powiększenia tarczycy (lata 1995- 1997), menopauza (od 2009 roku), otyłość (BMI- 30,8)- nie znaleziono podstaw do uznania bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zawodowej etiologii zespołu cieśni nadgarstka i do rozpoznania choroby zawodowej z poz. 20. 1 wykazu chorób zawodowych. Ponadto wskazano, że T.W. była badana w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie lekarze specjaliści w orzeczeniu lekarskim z dnia [...]r. nr [...] również nie znaleźli podstaw do rozpoznania ww. choroby zawodowej. Biorąc pod uwagę współistnienie u T.W. pozazawodowych czynników ryzyka rozwoju cieśni nadgarstka, tj. płeć żeńska, otyłość, zaburzenia hormonalne okołomenopauzalne, zmiany zwyrodnieniowe rąk- lekarze specjaliści nie znaleźli podstaw do przyjęcia zawodowej etiologii schorzenia i do rozpoznania u strony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego. Reasumując organ I instancji zaakcentował, że pomimo udowodnionego narażenia zawodowego orzekł jak w osnowie. Od powyższej decyzji T.W. wniosła odwołanie do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. wyrażając tym samym niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia. Odwołująca podkreśliła, że obustronny zespół cieśni nadgarstka lewego i prawego nastąpił w trakcie jej 35 – letniego zatrudnienia na jednym stanowisku pracy. Oświadczyła, że praca ta wymagała bezwzględnie powtarzających się ruchów monotypowych i obciążenia dłoni, nadgarstków, łokci i barków. Ponadto odwołująca wskazała, że obecnie jest leczona z powodu zespołu rowka nerwu łokciowego prawego, co wiąże się z koniecznością leczenia operacyjnego. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt k.p.a., art. 2351 kodeksu pracy oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania. Następnie odpowiadając na zarzuty odwołania wyjaśniono, że zespół cieśni w obrębi nadgarstka występuje w populacji ogólnej z częstotliwością podobną jak w tych grupach zawodowych, gdzie sposób wykonywania pracy może być uznany za czynnik sprawczy. Zdaniem organu odwoławczego etiologia tej neuropatii z ucisku jest wieloczynnikowa i nie istnieją obiektywne badania pozwalające na jednoznaczne potwierdzenie etiologii zawodowej. Każde natomiast badanie interpretowane i oceniane jest w aspekcie mniejszego lub większego prawdopodobieństwa związku z warunkami pracy. Uznanie w tych przypadkach etiologii zawodowej wymaga wykazania takiego związku w sposób bezsporny lub co najmniej z przeważającym prawdopodobieństwem, a to z kolei wiąże się z koniecznością wykluczenia innych możliwych przyczyn schorzeń obwodowego układu nerwowego. Wobec istnienia u T.W. uznanych, pozazawodowych czynników ryzyka rozwoju zespołu cieśni nadgarstka brak jest, w ocenie organu, podstaw do przyjęcia w sposób bezsporny lub przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem zawodowej etiologii rozpoznawanej neuropatii nerwu pośrodkowego, a tym samym do rozpoznania przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębię nadgarstka. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że nie kwestionuje istnienia narażenia T.W. na wykonywanie pracy obciążającej stawy nadgarstkowe jak również nie podważa okresu jego trwania, lecz z uwagi na fakt niespełnienia wymogów formalnych wobec orzeczeń lekarskich WOMP w K. i IMP i ZŚ w S. wydał decyzję odmawiającą stwierdzenia choroby zawodowej. Na koniec podkreślono, że zgodnie z ustaleniami upowszechnionego orzecznictwa sądów administracyjnych wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeżeli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze T.W. oświadczyła, że przez 35 lat pracowała w laboratorium przemysłowym w A’ w Ż., a jej praca bezspornie polegała na pobieraniu i wykonywaniu prób i miała związek z ruchami monotypowymi i obciążeniem stawów nadgarstkowych. Dlatego też skarżąca nie zgadza się ze stwierdzeniem, że jej choroba jest wynikiem otyłości, okresu menopauzalnego czy krótkotrwałego leczenia powiększenia tarczycy. W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r., utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia u T.W. choroby zawodowej w postaci "przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka" wymienionej w pozycji 20.1 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 105, poz. 869; dalej: rozporządzenie RM z 2009 r., dalej: rozporządzenie RM z 2009 r.) w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy- zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.). Za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W świetle powyższych regulacji szczególnego podkreślenia wymaga, że stwierdzenie choroby zawodowej przez organ inspekcji sanitarnej wymaga zaistnienia łącznie następujących przesłanek: po pierwsze - rozpoznanie u badanego jednej z chorób wskazanych w wykazie chorób zawodowych, przy czym w rozporządzeniu określono czas w jakim może to nastąpić; po drugie - wykonywanie pracy w "narażeniu zawodowym", a więc z narażeniem na czynniki szkodliwe dla zdrowia występujące w środowisku pracy albo narażeniem pozostającym w związku ze sposobem wykonywania pracy; po trzecie - ustalenie, że wystąpienie zdiagnozowanej jednostki chorobowej, zamieszczonej w powyższym wykazie, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem zostało spowodowane "narażeniem zawodowym". Brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek w stanie faktycznym sprawy wyklucza możliwość stwierdzenia choroby zawodowej. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997r. o służbie medycyny pracy (Dz.U. z 2004r. Nr 125, poz. 1317 ze zm.), zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych wskazanych w tym rozporządzeniu. Orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje się na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych). Pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (§ 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych). T.W. ubiegała się o stwierdzenie u niej choroby zawodowej, wskazanej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Orzekające w sprawie organy odmówiły stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej. Odmowa stwierdzenia wystąpienia wyżej wskazanej choroby zawodowej została poprzedzona, zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu RM z 2009r., poddaniem T.W. badaniom lekarskim w uprawnionej jednostce orzeczniczej w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K.-Poradnia Chorób Zawodowych w S. Orzeczeniem lekarskim z dnia [...]r. nr [...] jednostka ta stwierdziła, że na podstawie dokumentacji medycznej, wyników przeprowadzonych badań brak podstaw do rozpoznania przedmiotowej choroby zawodowej. Analogiczne orzeczenie lekarskie sporządzili lekarze specjaliści Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r. nr [...]. W obu przypadkach lekarze uznali, iż brak jest podstaw do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego zespołu cieśni w obrębie nadgarstków. U podstaw takiej oceny legł fakt wykonywania przez skarżącą w trakcie zatrudnienia różnorodnych czynności, nie noszących jednak, zdaniem lekarzy, znamion czynności monotypowych, a także fakt istnienia u badanej szeregu uznanych pozazawodowych czynników ryzyka zespołu cieśni nadgarstka takich jak: płeć żeńska, otyłość (BMI 31), zburzenia hormonalne wieku okołomenopauzalengo, zmiany zwyrodnieniowe rąk oraz hipercholesterolemia. Tymczasem w obu wydanych w sprawie decyzjach ani organ I instancji ani też organ odwoławczy nie kwestionowały istnienia narażenia zawodowego, a wręcz przeciwnie jednoznacznie stwierdziły, że zostało ono udowodnione w postaci wykonywania pracy obciążającej stawy nadgarstkowe. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że przepis art. 235¹ Kodeksu pracy wyraźnie zakłada występowanie związku przyczynowo-skutkowego między warunkami pracy, a występującym schorzeniem. Oznacza to, że w przypadku równoczesnego pozytywnego ustalenia, iż stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych oraz, że praca była wykonywana w szkodliwych warunkach, istnieje domniemanie związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą zawodową, a warunkami narażającymi na jej powstanie (vide między innymi wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Bydgoszczy, z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 538/11, w Krakowie, z dnia 16 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1183/10 oraz we Wrocławiu, z dnia 12 czerwca 2012, sygn. akt IV SA/Wr 134/12 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Domniemanie związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem choroby, a wykonywaniem pracy w warunkach narażenia na jej powstanie - może zostać obalone wyłącznie wówczas, gdy zostanie wykazane w sposób nie budzący wątpliwości, że etiologia choroby ma charakter pozazawodowy. Nie jest zatem wystarczające – jak już wielokrotnie stwierdzono w orzecznictwie – wykazanie współistnienia czynników pozazawodowych. Organy sanitarne zobligowane są bowiem do jednoznacznego i przekonującego ustalenia, że właśnie takie czynniki – a nie sposób wykonywania pracy – wywołały dolegliwość (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 699/12, dostępny w CBOSA). W ocenie Sądu, obowiązek ten nie został w sprawie zachowany. Wskazano, co prawda, jako współistniejące pozazawodowe czynniki ryzyka rozwoju, cieśni nadgarstka płeć żeńską, otyłość (BMI 31), zburzenia hormonalne wieku okołomenopauzalengo, zmiany zwyrodnieniowe rąk oraz hipercholesterolemia. Nie uzasadniono jednak w sposób wolny od wątpliwości, że to właśnie one, nie zaś praca wykonywana przez ponad 30 lat w narażeniu zawodowym, a związana z przeciążeniem kończyn górnych, stanowią przyczynę spornej choroby. Budzi nadto istotną wątpliwość argumentacja decyzji organu odwoławczego, iż mimo niekwestionowania narażenia zawodowego na wykonywanie pracy obciążającej stawy nadgarstkowe z "uwagi na niespełnienie wymogów formalnych" brak jest podstaw do przyjęcia, w sposób bezsporny lub przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem, zawodowej etiologii rozpoznawanej choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych. Nie jest bowiem możliwe jednoznaczne stwierdzenie występowania czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w związku ze sposobem wykonywaniem pracy i równocześnie wykluczenie istnienia narażenia zawodowego, a taka sytuacja w kontrolowanej sprawie w istocie ma miejsce. Powtórzyć tu nadto należy, że współistnienie czynników pozazawodowych –przy uznanym przez organy narażeniu zawodowym, występującym przez kilkadziesiąt lat pracy skarżącej - nie jest wystarczające do wzruszenia domniemania związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem choroby, a wykonywaniem pracy w warunkach narażenia na jej powstanie. Co ważne, dla stwierdzenia choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni nadgarstka, w razie ustalenia, że praca była wykonywana w warunkach narażenia zawodowego - nie jest obowiązkiem organu jednoznaczne potwierdzenie etiologii zawodowej, które – jak sam organ stwierdził - jest w ogóle niemożliwe, gdyż "etiologia tej neuropatii z ucisku, jest wieloczynnikowa". Oczywistym jest, że o powstaniu u danej osoby określonego schorzenia znaczenie ma także jej osobnicza wrażliwość na określone narażenie zawodowe, co winno zostać należycie ocenione i wyjaśnione. Sąd stwierdza nadto, że uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie czyni zadość obowiązkom organu w zakresie rozpatrzenia zarzutów odwołania, które sprowadzały się do kwestionowania podstaw uznania, że wystąpienie u skarżącej zespołu cieśni nadgarstka jest wynikiem chorób ogólnoustrojowych, jakimi są otyłość (BMI 31), zburzenia hormonalne wieku okołomenopauzalengo, zmiany zwyrodnieniowe rąk oraz hipercholesterolemia. Przyznać należy rację skarżącej, że istnieje rozbieżność dat ujawnienia się objawów zdiagnozowanej u skarżącj choroby a sugerowanymi jako jej przyczyna - otyłością (BMI 31), zburzeniami hormonalnymi wieku okołomenopauzalengo, zmianami zwyrodnieniowymi rąk oraz hipercholesterolemią. W orzeczeniach uprawnionych placówek medycznych nie wskazano czasowego związku pomiędzy ujawnionymi już w 2004r. pierwszymi objawami zespołu cieśni nadgarstka, a zaburzeniami hormonalnymi wieku okołomenopauzalengo i otyłością stwierdzonymi u skarżącej w roku 2014r. W takiej sytuacji, zaskarżone rozstrzygnięcie należy uznać za co najmniej przedwczesne. Decyzja administracyjna powinna bowiem zapaść w oparciu o jednoznaczny stan faktyczny, taki zaś w niniejszej sprawie nie został ustalony. Prowadzone postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji nie doprowadziło do satysfakcjonujących rezultatów z punktu widzenia zasady prawdy obiektywnej. Możliwości w tym zakresie dawało brzmienie cytowanego wyżej § 8 ust. 2 i reguły dowodowe wynikające z unormowań k.p.a. Powołany § 8 ust. 2 rozporządzenia nie wprowadza jakiejkolwiek hierarchii w zakresie przedstawionych w nim sposobów uzupełnienia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak też jakichkolwiek ograniczeń w tym przedmiocie w rozumieniu limitu podejmowanych czynności. Granicą jest zatem ustalenie klarownego stanu faktycznego sprawy i wyjaśnienie wszystkich wątpliwości, mających zasadnicze dla rozstrzygnięcia znaczenie. Zaniechanie w niniejszej sprawie podjęcia dalszych czynności zmierzających do wyjaśnienia zaprezentowanych przez stronę kwestii, mających istotne znaczenie świadczy bez wątpienia o naruszeniu przepisów postępowania wymienionych w art. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 84 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok tut. Sądu z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 848/14, dostępny w bazie orzeczeń CBOIS). W ponownym postępowaniu organ powinien w szczególności skorzystać z uprawnienia nadanego mu mocą § 8 ust. 2 w/w rozporządzenia i zwrócić się o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego. Konieczne jest wyjaśnienie czasowego związku czynników poza zawodowych i ujawnienia się pierwszych objawów choroby, a także wyjaśnienie czy jest możliwe jednoznaczne i przekonywujące stwierdzenie, że etiologia choroby ma charakter pozazawodowy. Konieczne jest nadto jednoznaczne ustalenie, czy czynności jakie wykonywała skarżąca miały charakter monotypowy. W związku z tym organ obowiązany był ustalić w jakich odstępach czasowych w zakresie dniówki roboczej skarżąca wykonywała czynności monotypowe obciążające stawy nadgarstkowe, jaki był rodzaj i czas trwania tych czynności, jaki był stopień zaangażowania rąk, używana w toku czynności siła itp. Tymczasem organ kwestii tych nie wyjaśnił. Przypomnieć trzeba, że w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do jej stwierdzenia to właściwy państwowy inspektor sanitarny przeprowadza ocenę narażenia zawodowego ( § 6 ust. 3 pkt 3 w/w rozporządzenia). Wobec tego - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję.