III SA/Wa 136/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz A. P. kwotę 396 zł (słownie: trzysta dziewięćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z [...] kwietnia 2013r. określił A.P. (dalej zwany: "Skarżącym") zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej zwany: "p.d.f.") za 2008r. w wysokości 10.745 zł. W podstawie prawnej wskazał m.in. art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm., zwana dalej: "O.p."), art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 2, 9, ust. 6b, 6d, 7, art. 27 ust. 1, art. 27b i art. 45 ust. 1 i 6 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm., zwana dalej: "u.p.d.f."). Organ podatkowy uznał, iż Podatnik w toku postępowania podatkowego nie przedstawił dokumentów, z których wynikałaby wartość darowizn przekazanych na działalność charytatywno- opiekuńczą w kwocie 15.368,00 zł. Stwierdził ponadto, iż przedłożone przez Stronę dokumenty określone jako sprawozdania sporządzone przez ks. F. w istocie nie są sprawozdaniami, gdyż zawierają zbyt ogólny opis przeznaczenia darowizny. W wyniku złożonego przez Skarżącego odwołania od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] października 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie nie jest wystarczający by na jego podstawie uznać, iż Skarżący nie może skorzystać z odliczenia od dochodu wykazanej w 2008 r. darowizny pieniężnej przekazanej na działalność charytatywno opiekuńczą Kościoła. Na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. Skarżący wniósł do WSA w Warszawie skargę, którą wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 3126/13 Sąd oddalił. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego W., wypełniając zalecenia Dyrektora Izby Skarbowej w W., w dniu [...].07.2014 r. przesłuchał księdza T.F. proboszcza Parafii Rzymsko-katolickiej pw. [...] w Z. na okoliczność darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą. Przesłuchiwany zeznał, że działalność charytatywno-opiekuńcza parafii polega na pomocy potrzebującym. Organ podatkowy uwzględniając wyjaśnienia potwierdzone sprawozdaniami z dnia 19.11.2009 r. sporządzonymi przez przesłuchiwanego, stanął na stanowisku, że darowizna pieniężna w wysokości 2.850,00 zł przekazana na cele charytatywno-opiekuńcze na rzecz kościelnej osoby prawnej uprawnia do obniżenia dochodu z tytułu darowizny. Natomiast w stosunku do darowizny niepieniężnej Naczelnik Urzędu Skarbowego W. uznał, że Podatnik nie wypełnił ustawowej przesłanki warunkującej możliwość skorzystania z prawa odliczenia od dochodu przedmiotowej darowizny polegającej na tym, że przekazane darowizny muszą być potwierdzone dowodem, z którego wynika ich wartość. Sprawozdanie obdarowanego z przeznaczenia darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą oraz dokument zatytułowany "część opisowa sprawozdania", z treści którego wynika ilość i wartość przedmiotów darowizn oraz że zostały przekazane przez darczyńcę Parfii Rzymsko-Katolickiej pw. [...] w Z., nie mogą jednak zastąpić dowodu zakupu przedmiotów darowizny, z którego muszą wynikać dane identyfikujące darczyńcę oraz wartość przekazanej darowizny. Wobec czego Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] września 2014 r. określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 9.890,00 zł. W dniu 25 września 2014 r. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 26 ust. 7 pkt 2 u.p.d.f. Wskazał, że w postępowaniu podatkowym zostały przedstawione dowody dotyczące darowizn przekazanych na cele charytatywno- opiekuńcze na rzecz kościelnej osoby prawnej, wymagane przez przepisy prawa a mianowicie, dokument identyfikujący darczyńcę, oświadczenie obdarowanego oraz dokument, z którego wynika wartość darowizny czyli oświadczenia o przekazaniu darowizn rzeczowych.. Zdaniem odwołującego ocena dowodu w postaci oświadczeń, dokonana przez organ podatkowy, nosi znamiona oceny dowolnej, która narusza przepis art. 191 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy nie wyjaśnił dlaczego oświadczenia nie zostały uznane jako dowód identyfikujący darczyńcę i wskazujące wartość przekazanej darowizny. Skarżący podniósł, że żaden przepis prawa nie wymaga, udokumentowania zakupu rzeczy będących przedmiotem darowizn a organ podatkowy nie wskazał podstawy prawnej do zastosowania tego stwierdzenia w decyzji. Powołany w decyzji wyrok NSA z dnia 22.01.2009 r. nie może być podstawą prawną bo nie stanowi przepisu prawa i dotyczy rozpatrywanej przez Sąd sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] listopada 2014 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji, podtrzymując w sposób zasadniczy jej podstawę faktyczną i prawną. W uzasadnieniu powołał się na treść art. 26 ust. 1 pkt 9, art. 26 ust. 7 pkt 2, art. 26 ust. 6d u.p.d.f., art. 55 ust. 7 ustawy z 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej - Dz.U. Nr 29, poz. 154 ze zm., zwanej dalej: "u.s.P.KK.") i wskazał, że aby podatnicy p.d.f. mogli dokonać skutecznego odliczenia od deklarowanego w ramach rozliczenia rocznego dochodu do opodatkowania wartości darowizn niepieniężnych, przekazanych kościelnej osobie prawnej, na cele charytatywno-opiekuńcze, konieczne jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: 1) przekazane darowizny muszą być potwierdzone dowodem z których wynika ich wartość, 2) kościelna osoba prawna musi oświadczyć, iż przedmiotowe darowizny niepieniężne przyjęła, 3) w okresie dwóch lat od przekazania darowizny kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy sprawozdanie o przeznaczeniu jej na kościelną działalność charytatywno- opiekuńczą. Organ, odnosząc się do pierwszej z ww. przesłanek wskazał, że warunkiem umożliwiającym pomniejszenie dochodu do opodatkowania o przekazane na cele charytatywno-opiekuńcze darowizny jest ich właściwe udokumentowanie. Z odliczenia bez limitu darowizny na działalność charytatywno- opiekuńcza Kościoła w przypadku darowizny niepieniężnej można skorzystać, jeśli podatnik posiada dokument, z którego wynika wartość tej darowizny oraz oświadczenie obdarowanego o jej przyjęciu. Zatem dla możliwości odliczenia konkretnych kwot w wysokości wartości darowizny i pomniejszenia tym samym podstawy opodatkowania, oprócz okoliczności faktycznej przekazania określonych ruchomości, konieczne jest odpowiednie udokumentowanie zarówno zakupu rzeczy o określonej wartości przez darczyńcę, jak i samego faktu darowizny. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. Skarżący nie przedstawił dokumentu, z którego wynika wartość przekazanych darowizn. Organ zauważył, iż Skarżący do akt sprawy dołączył wprawdzie sprawozdanie obdarowanego z przeznaczenia darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą oraz dokument zatytułowany "część opisowa sprawozdania", w treści którego wskazano ilość i wartość przedmiotów darowizn jednakże, w ocenie organu odwoławczego, dokumenty te nie mogą być uznane za identyfikujące darczyńcę i wartość darowizny, w rozumieniu art 26 ust. 7 pkt 2 u.p.d.f. Wbrew stanowisku odwołującego, każdy dokument, z którego wynika wartość darowizny powinien zawierać na tyle dokładne, konkretne i sprawdzalne informacje, aby rzeczywiście można było określić wartość przekazywanych w darowiźnie rzeczy. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. użyte w przedmiotowym przepisie art. 26 ust. 7 pkt 2 u.p.d.o.f. pojęcie "dokument" nie należy rozpatrywać w oderwaniu od dopełniającego je sformułowania " z którego wynika wartość darowizny ". Ustawodawca formułując treść niniejszego przepisu nie miał na myśli jakiegokolwiek dokumentu, ale właśnie taki rodzaj dokumentu z którego wynika wartość darowizny. Zatem przepis stanowiący przedmiot sporu mówi o dokumencie, który mógłby stanowić obiektywne narzędzie weryfikacji przekazania przez podatnika darowizny niepieniężnej na działalność charytatywno-opiekuńczą oraz stwierdzał wartość przedmiotu darowizny, którego przykładem mogą być faktury, rachunki, umowy kupna.  Według Dyrektora Izby Skarbowej w W. opisane wyżej warunki może spełniać tylko dokument zewnętrzny od umowy darowizny oraz oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny. Na poparcie swego stanowiska powołał wyrok NSA z 22 stycznia 2013r. sygn. akt II FSK 1075/11. Zarzuty odwołania uznał za niezasadne. Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. którym wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżący podniósł, iż przedstawił dowody dotyczące darowizny i oświadczenia obdarowanego oraz dowód identyfikujący darczyńcę jak i wskazujący na wartość przekazanej darowizny. Zdaniem Skarżącego ocena dostarczonych dokumentów dokonana przez Organ i instancji nosi znamiona oceny dowolnej i narusza art. 191 Ordynacji podatkowej. Organ i instancji nie wyjaśnił dlaczego nie uznał dowodów identyfikujący darczyńcę jak i wskazujących na wartość przekazanej darowizny. W ocenie Skarżącego art. 26 ust. 7 pkt 2 u.p.d.f. nie zobowiązuje podatnika do posiadania rachunku zakupu rzeczy ruchomych przekazanych obdarowanemu. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 2. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej zwana: "P.p.s.a."), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) P.p.s.a.). 3. W świetle akt sprawy, zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w W. w zaskarżonej decyzji naruszył przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w szczególności dokonał błędnej wykładni art. 26 ust. 6d i art. 26 ust. 1 pkt 9 i ust. 7 pkt 2 u.p.d.f. w związku z art. 27 ust. 1 u.p.d.f. i art. 55 ust. 7 i art. 39 u.s.PKK., w zestawieniu ze znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami. Również oceny materiału dowodowego dokonane przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie mogą być uznane za odpowiadające treści art. 191 O.p. w związku z art. 124 O.p. i art. 210 § 4 O.p. 4. Sąd stwierdza, że przepis art. 26 ust. 6d u.p.d.f., w brzemieniu obowiązującym w 2008r. (okres, w którym Skarżący dokonywał darowizn na rzecz Kościoła Katolickiego – działalność charytatywno-opiekuńcza), stanowił, że przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio do darowizn odliczanych na podstawie odrębnych ustaw. Oznacza to, że przepisu art. 26 ust. 7 u.p.d.f. nie można stosować wprost do darowizn odliczanych np. na podstawie przepisów u.s.PKK. Przepis art. 26 ust. 7 u.p.d.f. w brzemieniu obowiązującym w 2008r. wskazuje, że wysokość wydatków na cele określone w ust. 1 ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie. Jednakże w przypadku odliczeń, o których mowa w ust. 1: 1) pkt 6a, odliczenie stosuje się, jeżeli wysokość wydatków została udokumentowana fakturą w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, 2) pkt 9, odliczenie stosuje się, jeżeli wysokość darowizny jest udokumentowana dowodem wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego, a w przypadku darowizny innej niż pieniężna - dokumentem, z którego wynika wartość tej darowizny, przy czym w przypadku dawców krwi w dokumencie tym nie uwzględnia się wartości krwi, za którą dawca otrzymał ekwiwalent pieniężny, oraz oświadczeniem obdarowanego o jej przyjęciu. Przepis art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) u.p.d.f. wskazuje, że podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot darowizn przekazanych na cele kultu religijnego – w wysokości dokonanej darowizny, nie więcej jednak niż kwoty stanowiącej 6% dochodu. Zgodnie z art. 55 ust. 7 u.s.P.K.K. darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. W odniesieniu do darowizn na inne cele mają zastosowanie ogólne przepisy podatkowe. Przepis art. 39 u.s.P.K.K. stanowi, że działalność charytatywno-opiekuńcza Kościoła obejmuje w szczególności: 1) prowadzenie zakładów dla sierot, starców, osób upośledzonych fizycznie lub umysłowo oraz innych kategorii osób potrzebujących opieki, 2) prowadzenie szpitali i innych zakładów leczniczych oraz aptek, 3) organizowanie pomocy w zakresie ochrony macierzyństwa, 4) organizowanie pomocy sierotom, osobom dotkniętym klęskami żywiołowymi i epidemiami, ofiarom wojennym, znajdującym się w trudnym położeniu materialnym lub zdrowotnym rodzinom i osobom, w tym pozbawionym wolności, 5) prowadzenie żłobków, ochronek, burs i schronisk, 6) udzielanie pomocy w zapewnianiu wypoczynku dzieciom i młodzieży znajdującym się w potrzebie, 7) krzewienie idei pomocy bliźnim i postaw społecznych temu sprzyjających, 8) przekazywanie za granicę pomocy ofiarom klęsk żywiołowych i osobom znajdującym się w szczególnej potrzebie. W przepisie art. 55 ust. 7 u.s.P.K.K. przewidziana została więc ulga podatkowa z tytułu dokonania darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, którą podatnik może uwzględnić dokonując samoobliczenia podatku dochodowego. W przepisie art. 39 u.s.P.K.K. jak przykładowo należy rozumieć działalność charytatywno-opiekuńcza Kościoła Katolickiego. Możliwość skorzystania z preferencji podatkowej przewidzianej w ww. przepisie art. 55 ust. 7 w związku z art. 39 u.s.P.K.K. stanowi prawo podatnika. Tym samym prawo do skorzystania z uprawnienia przewidzianego na mocy ww. przepisów leży w gestii podatnika. Jeżeli podatnik zechce skorzystać z ww. ulgi, musi spełnić wszystkie wymogi przewidziane prawem. Warunkami wyłączenia z podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są przedstawienie: 1) darczyńcy przez kościelną osobę prawną pokwitowania odbioru darowizny oraz 2) sprawozdania o przeznaczeniu darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą (w okresie dwóch lat od dnia jej przekazania). Warunkiem skorzystania z ulgi podatkowej ustanowionej w art. 55 ust. 7 u.s.P.K.K. jest więc spełnienie wyżej wskazanych warunków formalnych oraz wykorzystanie darowizny na cele odpowiadające kryteriom wskazanym w przytoczonym przepisie art. 39 u.s.P.K.K. 5. Z powyższych przepisów wynika, że zarówno darowiznę na cele kultu religijnego, jak również darowiznę obliczaną na podstawie odrębnych ustaw (w tym na mocy art. 55 ust. 7 i art. 39 u.s.PKK.) - jeśli jest to darowizna inna niż pieniężna - należy, stosownie do art. 26 ust. 7 pkt 2 u.p.d.f., udokumentować dokumentem, z którego wynika wartość tej darowizny. Literalna wykładnia obu ww. przepisów art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) u.p.d.f. i art. 26 ust. 1 i 7 pkt 2 u.p.d.f., która powinna być stosowana, w każdym przypadku rozpatrywania kwestii zwolnienia podatkowego, wskazuje, że każdy dokument, z którego wynika wartość darowizny, powinien być dopuszczony przez organy podatkowe. Potwierdza to również treść przepisu art. 180 § 1 O.p. Dokument, z którego wynika wartość darowizny podlega ocenie organów podatkowych w zestawieniu z innymi dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Na mocy art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś na mocy art. 210 § 4 O.p. w uzasadnieniu decyzji należy wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Jakkolwiek Sąd podziela poglądy prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, że - co do zasady - wysokość wydatków na cele kultu religijnego oraz na cele charytatywno-opiekuńcze powinna być określana w dokumentach stwierdzających ich poniesienie, oraz że darowizna inna niż pieniężna powinna być udokumentowana dokumentem, z którego wynika wartość tej darowizny, tym niemniej Sąd wskazuje, że pojęcie dokumentu nie może być zawężane. Sąd podziela pogląd Dyrektora Izby Skarbowej w W. wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przepisy dotyczące zwolnień, w tym przedmiotowych, są odstępstwem od generalnej zasady powszechnego opodatkowania oraz że wszelkie zwolnienia w prawie podatkowym są wyjątkiem od konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania, dlatego wykładnia przepisów ustanawiających te zwolnienia musi być ścisła. Sąd podkreśla jednocześnie, że w świetle słownika języka polskiego dokument to zarówno: 1) "pismo urzędowe", 2) "dowód stwierdzający czyjąś tożsamość", 3) "materiał w postaci tekstu, fotografii lub jakikolwiek przedmiot, mający wartość dowodową lub informacyjną", 4) "plik komputerowy zawierający informacje zapisane w odpowiednim formacie", 5) środowiskowo "film dokumentalny" (http://sjp.pwn.pl/slownik/2555296/dokument). W świetle ww. definicji "dokumentu", zawartej w słowniku języka polskiego dokumentem będzie również materiał w postaci np. tekstu. Organ podatkowy, z uwagi na reguły obowiązujące w toku postępowania podatkowego, jak również mając na względzie literalną wykładnię przepisów art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) oraz art. 26 ust. 1 i 7 pkt 2 u.p.d.f., powinien więc ocenić czy część opisowa do sprawozdania obdarowanego, o których mowa w art. 55 ust. 7 u.s.PKK., przedstawione w toku postępowania odwoławczego są dokumentem, który ma wartość dowodową lub informacyjną, z punktu widzenia ww. przepisów: art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) i ust. 7 pkt 2 oraz ust. 6d u.p.d.f., czyli czy może być uznany za dokument, z którego wynika wartość darowizny odliczanej na podstawie odrębnych ustaw (u.s.PKK.). Zdaniem Sądu w świetle zarówno ww. przepisów prawa materialnego (art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) i ust. 7 pkt 2 oraz ust. 6d u.p.d.f.), jak również prawa procesowego (art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 O.p.), czy też językowej wykładni pojęcia dokumentu, każdy dokument, z którego wynika wartość rzeczy, którą darowano, a nie tylko rachunki czy faktury wystawiane przy zakupie rzeczy, czy też paragony fiskalne, może być oceniany przez organy podatkowe z punktu widzenia jego wartości dowodowej. Sąd zauważa, że przedmiotem darowizny nie zawsze są bowiem rzeczy nowe. Można darować rzeczy używane, które również posiadają wartość, a organy podatkowe wszelkimi możliwymi środkami powinny dążyć do wyjaśnienia prawdy obiektywnej (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). Powinny również dokonać, na mocy art. 191 O.p., ocen przydatności każdego znajdującego się w aktach sprawy dowodów, w tym dokumentów, które są wymagane przez przepisy prawa (art. 55 ust. 7 u.s.PKK.) w kontekście czy stanowią one dowody, z których wynika wartość rzeczy oraz czy mogą być uznane za wiarygodne źródło informacji. Oceny należy zawrzeć w treści uzasadnień wydawanych decyzji. Sąd stwierdza, że ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów nie wynikało, że przedmioty darowane przez Skarżącego nosiły walor nowości, a z treści ww. przepisów prawa materialnego nie wynika, że darowizna musi dotyczyć rzeczy fabrycznie nowych, co do których ustawodawca nie nałożył obowiązku przechowywania paragonów, rachunków czy faktur. Osoba, która dokonała darowizny, na podstawie odrębnych ustaw (art. 26 ust. 6d u.p.d.f. w związku z przepisami u.s.PKK.) ma natomiast obowiązek przedstawić – w odniesieniu do darowizn innych niż pieniężne - dokument stwierdzający poniesienie wydatków, z którego wynika wartość tej darowizny (art. 26 ust. 7 pkt 2, ust. 1 pkt 9 lit. b) i ust. 6d u.p.d.f.). Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji, choć jest obszerne, nie wskazuje dlaczego przedłożone przez Skarżącego dokumenty, a przede wszystkim sprawozdania proboszcza sporządzone w określonej dacie, zawierające szczegółowy opis darowanych rzeczy z przedstawieniem ich wartości oraz dane darczyńcy, nie identyfikują danych darczyńcy i wartości darowizny. W związku z brakiem jakiejkolwiek argumentacji z tego zakresu nie można stwierdzić, czy ocena Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie nosi znamion oceny dowolnej, która w świetle art. 191 O.p. jest niedopuszczalna. DIS, choć odwołuje się do sprawozdań proboszcza, w których szczegółowo opisano poszczególne przedmioty ze wskazaniem ich wartości, nie wyjaśnia dlaczego nie mogą być one uznane za dowód identyfikujący darczyńcę i wartość przekazanej darowizny. Tym samym decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie można uznać za przekonywującą i zarazem spełniającą wymagania z art. 210 § 4 w związku z art. 124 O.p. Sąd stwierdza również, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie wziął pod uwagę poglądów judykatury, iż sprawozdanie osoby kościelnej jest dokumentem prywatnym, który nie jest objęty domniemaniem prawdziwości przedstawionych w nim oświadczeń. W związku z tym informacje wynikające z wymienionego dokumentu winny być na tyle dokładne, konkretne i sprawdzalne, aby na ich podstawie można było zweryfikować, ustalić i ocenić, że w rzeczywistości sprawozdaje ono przeznaczenie darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, zgodnie z art. 55 ust. 7 u.s.PKK. (por. wyroki NSA z: 23 marca 2006r. sygn. akt II FSK 1405/05, niepubl., 31 stycznia 2007r. sygn. akt II FSK 199/06, LEX nr 291809, 25 października 2007r. sygn. akt II FSK 1180/06, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). DIS nie kwestionował wartości dowodowej powyższych sprawozdań, na przykład przez podważenie wartość poszczególnych rzeczy (nierealność tej wartości), wyszczególnionych w części opisowej sprawozdań proboszcza. DIS nie stwierdził też, że wartość rzeczy wskazanych w sprawozdaniu odbiegała od wartości rynkowej, jak również nie porównywał możliwości zarobkowych Skarżącego z wysokością ofiarowanej darowizny. Nie można zatem przyjąć, że organ odwoławczy w jakikolwiek sposób zweryfikował mocy dowodową dokumentu przedłożonego, zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 55 ust. 7 u.s.PKK., przez Skarżącego, mając na względzie w szczególności art. 191, art. 210 § 4 O.p. oraz art. 124 O.p. 6. Sąd w związku z powyższymi rozważaniami oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku. Rozstrzygnięcie z punktu drugiego wyroku ma uzasadnienie w treści art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego (punkt trzeci sentencji) Sąd orzekł na mocy art. 200 i art. 209 P.p.s.a., zasądzając od DIS na rzecz Skarżącego, który działał samodzielnie uiszczony wpis od skargi.