II OZ 63/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Po 852/15 odrzucającego skargę D. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Po 852/15 odrzucił skargę D. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 18 sierpnia 2015 r. D. K., działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2015 r. Pismem z dnia 25 września 2015 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 43 egzemplarzy odpisów skargi, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie powyższe zostało odebrane osobiście przez pełnomocnika skarżącego w dniu 6 października 2015 r., zatem końcowy termin na wykonanie wezwania upływał z dniem 13 października 2015 r. Sąd pierwszej instancji, biorąc pod uwagę, że skarżący w zakreślonym terminie nie usunął braków formalnych skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 i art. 225 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwanej "P.p.s.a."), odrzucił skargę. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł D. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, mimo że strona nie była zobowiązana do uzupełnienia braku formalnego w postaci doręczenia 43 egzemplarzy odpisów skargi, ponieważ nie była wezwana do jego uzupełnienia. Pełnomocnik stwierdził, że Sąd pierwszej instancji pismem z dnia 25 września 2015 r. doręczył wyłącznie odpis odpowiedzi na skargę sporządzoną przez Wojewodę Wielkopolskiego z dnia [...] września 2015 r. wraz z pismem przewodnim – pismo to nie zawierało wezwania do uzupełnienia braków formalnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Oprócz wymogów wskazanych w treści art. 46 § 1-3 P.p.s.a., które winno spełniać każde pismo kierowane do sądu, w tym skarga, do pisma tego należy załączyć jego odpisy dla doręczenia ich stronom (art. 47 § 1 P.p.s.a.). Zaś w sytuacji, gdy stwierdzony zostanie brak jakiegokolwiek wskazanego wyżej wymogu, to stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a. przewodniczący ma obowiązek wezwania strony, której pismo obarczone jest tym brakiem formalnym, do ich uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi zastosowanie będzie miał przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który stanowi, iż sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Przy czym zauważyć należy, że przepis art. 49 § 1 P.p.s.a. dotyczy tylko tych braków formalnych pisma, z powodu których pismo to nie może otrzymać prawidłowego biegu. Zarówno w doktrynie jak i judykaturze przyjmuje się, że pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu jeżeli nie spełnia wymogów ogólnych przewidzianych dla wszystkich pism, a zawartych w treści art. 46 i 47 P.p.s.a. oraz warunków szczególnych przewidzianych dla niektórych pism, chyba że są to braki niepodlegające usunięciu (porównaj: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2009, str. 156, postanowienia NSA: z dn. 20 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 815/11, , z dn. 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1143/11, czy z dn. 29 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1291/11, [w:] orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie do pełnomocnika skarżącego skierowano przesyłkę zawierającą odpis odpowiedzi na skargę oraz wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie 43 egzemplarzy odpisów skargi. Przesyłka została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 6 października 2015 r. wraz z pouczeniem, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od otrzymania pisma będzie skutkować jej odrzuceniem. Mimo upływu terminu w dniu 13 października 2015 r. strona skarżąca nie nadesłała brakujących odpisów skargi, zatem prawidłowo Sąd pierwszej instancji w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skargę odrzucił. Powyższej oceny nie może podważyć podnoszona przez pełnomocnika kwestia nieotrzymania przez niego wezwania Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci przedłożenia jej odpisów. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 65 § 1 P.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Do doręczania pism przez pocztę w postępowaniu sądowym stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (art. 65 § 2 P.p.s.a.). Zastosowanie znajdują więc przepisy, wydanego na postawie art. 131 § 2 k.p.c., rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1222). Dla prawidłowego doręczenia pisma przez pocztę istotne jest przede wszystkim, żeby pismo zostało wysłane jako list polecony za potwierdzeniem odbioru (§ 2 ust. 2 rozporządzenia), a do przesyłki został dołączony formularz potwierdzenia odbioru, w którym winna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki (§ 2 ust. 4, wzór formularza potwierdzenia odbioru). Przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany, jak w niniejszej sprawie, na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2000 r., I CZ 87/00, lex nr 548760, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2000 r., sygn. II CKN 483/2000 nie publ., postanowienie SN z dnia 20 kwietnia 2000 r., sygn. akt I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Zatem dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru. W niniejszej sprawie zarówno wezwanie do uzupełnienia powyższego braku formalnego skargi, jak i odpis odpowiedzi na skargę zostały wysłane w jednej kopercie, o czym świadczy adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 15 akt sądowych): "odpis odp. na skargę + wezw. o odpis skargi". Wskazać należy, że własnoręczny podpis pełnomocnika skarżącego na druku odbioru przesyłki pocztowej jest potwierdzeniem okoliczności faktycznego jej otrzymania i prowadzi do domniemania prawidłowego doręczenia zawartych w niej dokumentów opisanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej przesyłki. Tym samym należy uznać, że wymogi prawidłowego doręczenia zostały zachowane. Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy, potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1929/09). W interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia wezwania do uzupełnienia powyższego braku formalnego skargi w dniu 6 października 2015 r. Mając powyższe względy na uwadze należy uznać za nietrafny zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oparty na twierdzeniach, że przesyłka zawierała jedynie odpis odpowiedzi na skargę, a brak było wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie jej 43 odpisów. W okolicznościach tej sprawy nie można uznać za wiarygodne, że pełnomocnik skarżącego nie otrzymał wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania doręczenia przesyłki poprzez gołosłowne twierdzenie o niepełnej jej zawartości prowadziłoby do tego, że każdy odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu, co w konsekwencji podważałoby zasady funkcjonowania procedur sądowych. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.