I SA/Po 843/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] . nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta [...] z [...] r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., sprostowanym postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., Burmistrz Miasta [...], na podstawie m.in. art. 123 - 126 w związku z art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej: "k.p.a."), art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (t.j. Dz.U. z 2007, Nr 59, poz. 404), § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 245, poz. 1810 ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis i de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz.U. Nr 53, poz. 354 ze zm.), odmówił Przedsiębiorstwu [...] "[...]" Sp. z o. o. w [...], mającego status zakładu pracy chronionej, wydania zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis w ramach ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości, dotyczącego środków wydatkowanych z konta ZFRON na podstawie faktury Nr [...], wystawionej w dniu [...] lipca 2009 r. oraz faktury Nr [...], wystawionej w dniu [...] maja 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawą do częściowej odmowy w zakresie wydania żądanego zaświadczenia o pomocy de minimis była treść przepisu § 9 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zgodnie z którym warunkiem uzyskania pomocy jako pomocy de minimis jest uzyskanie zaświadczenia wydanego przedsiębiorcy m.in. przez organ podatkowy. Jednakże w celu uzyskania takiego zaświadczenia, przedsiębiorca winien przedstawić informację o takim wydatku ze środków funduszu rehabilitacji w ciągu 30 dni od dnia jego dokonania. W wyniku podjętych czynności wyjaśniających organ ustalił, że wnioskodawca nie spełnił łącznie wszystkich warunków uprawniających go do uzyskania żądanych zaświadczeń o pomocy de minimis. Przedsiębiorca złożył wniosek o uzyskanie zaświadczenia wydawanego przez organ podatkowy. Jednakże wydatki z konta ZFRON zostały dokonane kolejno [...] lipca 2009 r., [...] sierpnia 2009 r., [...] września 2009 r., [...] września 2009 r., [...] września 2009 r., [...] września 2009 r., [...] października 2009 r., [...] października 2009 r., [...] listopada 2009 r., [...] grudnia 2009 r. oraz [...] grudnia 2009 r., zaś sam wniosek o wydanie zaświadczenia w sprawie uznania wskazanych wydatków za pomoc de minimis został złożony dopiero w dniu [...] grudnia 2014 r. czyli po upływie 30 dni od dnia dokonania wydatków. Na poparcie swojego stanowiska organ I instancji przytoczył szereg orzeczeń sądów administracyjnych i wskazał, że termin określony w powołanym przepisie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej ma charakter przepisu prawa materialnego. Złożenie wniosku w dniu [...] grudnia 2014 r. nastąpiło z przekroczeniem wskazanego terminu, co z kolei skutkować musiało odmową wydania żądanych zaświadczeń o uzyskanej pomocy de minimis. Organ I instancji zauważył, że jedynie wydatki zgłoszone w terminie 30 dni od ich dokonania podlegają dalszemu badaniu pod kątem spełnienia wymogów tego rozporządzenia, przy czym wyjaśnił, że terminem prawa materialnego jest czas, w którym może nastąpić ukształtowanie prawa i obowiązków jednostki w formie autorytatywnej konkretyzacji prawa materialnego lub bezpośrednio z mocy prawa. Natomiast termin procesowy wyznacza okres, w czasie którego lub datę, do której powinny być dokonane czynności o charakterze procesowym przez podmioty zobowiązane do takiego działania, jak również przez właściwe organy. Skoro przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych warunkuje uznanie udzielonej pomocy za pomoc de minimis uzyskaniem zaświadczenia, którego otrzymanie jest z kolei uzależnione od przedstawienia organowi informacji o poniesionych wydatkach w terminie 30 dni od ich dokonania, to niezachowanie terminu określonego w tym przepisie oznacza, że wygasła przesłanka uznania pomocy za pomoc de minimis. Prawo strony do zakwalifikowania wydatku jako pomoc de minimis może zostać ukształtowane tylko w terminie 30 dni od jego dokonania, gdyż po upływie tego terminu prawo zakwalifikowania dokonanego wydatku jako pomocy de minimis wygasa. W zażaleniu z dnia [...] grudnia 2014 r. Spółka zarzuciła naruszenie § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych poprzez uznanie zawartego w tym przepisie terminu za termin o charakterze materialnoprawnym, podczas gdy termin ten posiada jedynie charakter instrukcyjny, a także naruszenie art. 217 § 1 i 2 k.p.a., poprzez odmowę wydania zaświadczenia pomimo, że przepisy k.p.a. nie określają terminu do złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że sprawą sporną jest charakter terminu określonego w § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, a mianowicie czy ma on charakter przepisu prawa materialnego, jak twierdzi Burmistrz Miasta [...], czy też ma charakter terminu instrukcyjnego, jak twierdzi Spółka, a w konsekwencji przesądzenie, czy złożenie po terminie wniosku o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis oznacza utratę uznania pomocy jako pomocy de minimis. Stosownie do art. 31 ust. 1 pkt 1) lit. a) ustawy z dnia o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm. – dalej: "ustawa o rehabilitacji"), prowadzący zakład pracy jest zwolniony m. in. z podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego - na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Środki z tych zwolnień przekazywane są w 90% na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych (art. 31 ust. 3 pkt 1 lit. b ww. ustawy). Sposób wykorzystania środków reguluje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Kolegium podkreśliło, że aby uzyskać zaświadczenie o uznaniu danego wydatku za pomoc de minimis przedsiębiorca winien złożyć dokumenty, o jakich mowa w § 9 ust. 3 rozporządzenia, wydatek musi zostać pokryty z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, wydatek winien zostać przeznaczony na określony w rozporządzeniu cel, w tym wypadku na wyposażenie i dostosowanie pomieszczeń zakładu do potrzeb osób niepełnosprawnych, a wniosek winien zostać złożony w ciągu 30 dni od dnia dokonania wydatku, o czym stanowi § 9 ust. 2 rozporządzenia. Wskazane przesłanki muszą być spełnione łącznie, aby udzielona pomoc mogła być uznana za pomoc de minimis. Tym samym niespełnienie którejkolwiek z tych przesłanek oznacza, że udzielona pomoc nie może być uznana za taką pomoc. Kolegium stanęło na stanowisku, że termin określony w § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych ma charakter przepisu prawa materialnego (a nie terminem instrukcyjnym, jak chce tego Spółka), a to oznacza, że po jego upływie uprawnienie do uzyskania zaświadczenia, że poniesiony wydatek spełniał kryterium pomocy de minimis, wygasa. W sprawie odmowa wydania zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis w ramach ustawowego zwolnienia od podatku od nieruchomości dotyczyła wydatku z konta zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, poniesionych w dniach [...] i [...] lipca, [...], [...], [...] i [...] września, [...] i [...] października, [...] listopada oraz [...] i [...] grudnia 2009 r., o których informację Spółka złożyła dopiero w dniu [...] grudnia 2014 r., tj. po upływie terminu 30 dni od dnia dokonania wydatków. W tym stanie rzeczy Kolegium uznało, że Burmistrz Miasta [...] prawidłowo odmówił zaskarżonym postanowieniem wydania zaświadczenia o uzyskanej pomocy de minimis w tym zakresie. Kolegium podniosło, że skoro przepis § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych warunkuje uznanie udzielonej pomocy za pomoc de minimis od uzyskania zaświadczenia, a warunkiem jego uzyskania jest przedstawienie organowi informacji o poniesionym wydatku w terminie 30 dni od daty dokonania wydatku, to niedochowanie terminu określonego w tym przepisie oznacza, że wygasła przesłanka uznania pomocy za pomoc de minimis, a to z kolei przesądza o odmowie wydania takiego zaświadczenia. W skardze z dnia [...] marca 2015 r. skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Burmistrza Miasta [...], przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji ze wskazaniem temu organowi obowiązku wydania skarżącemu wnioskowanego zaświadczenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) przepisu art. 33 ust. 11 ustawy o rehabilitacji w związku z przepisem § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, poprzez zastosowanie zawartego w rozporządzeniu terminu, pomimo braku delegacji ustawowej dla Ministra Pracy i Polityki Społecznej do określenia przedmiotowego terminu rozporządzeniem, 2) przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych poprzez uznanie zawartego w tym przepisie terminu za termin o charakterze materialnoprawnym, podczas gry termin ten posiada jedynie charakter instrukcyjny, 3) naruszenie przepisu art. 217 § 1 i 2 k.p.a., poprzez odmowę wydania zaświadczenia pomimo, iż przepisy k.p.a. nie określają terminu do złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Problem w sprawie sprowadza się do oceny, czy zasadnie organ odmówił skarżącej Spółce wydania zaświadczenia o pomocy de minimis w związku z wydatkowaniem środków, które zgromadzone zostały na koncie ZFRON w ramach ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości. Zdaniem organu, brak podstaw do wydania zaświadczenia, bowiem strona przekroczyła 30-dniowy termin wskazany w § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. W sprawie strona skarżąca podniosła także kwestię zgodności rozporządzenia z delegacją ustawową, która wymaga rozważenia. Zauważyć należy, że była ona już przedmiotem rozpoznania w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wyjaśnić należy, że sąd administracyjny posiada kompetencję do kontroli zgodności przepisów rozporządzeń z przepisami zawartymi w aktach hierarchicznie nadrzędnych. Zawiera się w tym kompetencja Sądu do oceny, czy przepis rozporządzenia, który został zastosowany przez organ administracji, jest zgodny z Konstytucją RP i z przepisem upoważniającym do wydania tego rozporządzenia. Ustalenie przez Sąd, że decyzja administracyjna (postanowienie) została wydana na podstawie przepisu rozporządzenia, które jest niezgodne z Konstytucją lub ustawowym upoważnieniem do jego wydania, obliguje Sąd do uchylenia takiej decyzji (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2006 r., sygn. akt: I OPS 4/05). Stosownie do art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm. – dalej "Konstytucja RP"), rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Na podstawie art. 33 ust. 11 ustawy o rehabilitacji minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych oraz ministrem właściwym do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje wydatków ze środków funduszu rehabilitacji, w tym w ramach zasady de minimis; 2) warunki wykorzystania środków funduszu rehabilitacji; 3) zakres, warunki i formy udzielania pomocy indywidualnej; 4) tryb ustalania zakładowego regulaminu wykorzystania tych środków; 5) warunki tworzenia indywidualnych programów rehabilitacji, w tym skład i zakres działania komisji rehabilitacyjnej tworzącej te programy-mając na względzie prawidłowe wykorzystanie środków tego funduszu. Problematyka taka jak w niniejszej sprawie była przedmiotem rozważania, m.in. w wyrokach z 18 czerwca 2014 r. sygn. akt: II GSK 633/13, z 12 marca 2015 r. sygn. akt: II FSK 1519/13 oraz sygn. akt: II FSK 1467/13 (publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w których Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że określenie terminu w § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych wykraczało poza delegację ustawową do wydania rozporządzenia, przewidzianą art. 33 ust. 11 ustawy o rehabilitacji. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w powyższych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, w związku z czym zasadne będzie przytoczenie motywów tych rozstrzygnięć. W powołanym wyroku z dnia 18 czerwca 2014 r. o sygn. akt: II GSK 633/14 NSA zwrócił uwagę, że problematyka przekroczenia przez autora rozporządzenia granic upoważnienia ustawowego była wielokrotnie przedstawiana w orzecznictwie, przede wszystkim Trybunału Konstytucyjnego i doczekała się tam gruntownej analizy (por. np. wyroki z 4 listopada 1997 r., sygn. akt: U 3/97, OTK ZU nr 304/1997, poz. 40, z 16 stycznia 2007 r., sygn. akt U 5/06, OTK ZU nr 1/A/2007, poz. 3, z 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt: U 2/08 OTK-A 2009/4/56, z 31 maja 2010 r., sygn. akt: U 4/09 OTK-A 2010/4/36). Każde rozporządzenie jest więc aktem prawnym wydawanym w celu wykonywania ustawy oraz na podstawie udzielonych w niej upoważnień, co oznacza, że: - powinno być wydane na podstawie wyraźnego (a więc nieopartego na domniemaniu czy wykładni celowościowej) szczegółowego upoważnienia ustawy w zakresie określonym w upoważnieniu; - po drugie musi być wydane w granicach udzielonego przez ustawodawcę upoważnienia, w celu wykonania ustawy; - po trzecie, rozporządzenie nie może być sprzeczne z normami Konstytucji, aktem ustawodawczym, na podstawie którego zostało wydane, a także ze wszystkimi obowiązującymi aktami ustawodawczymi, które w sposób bezpośredni regulują materie będące przedmiotem rozporządzenia. Innymi słowy, warunki powyższe oznaczają zakaz wydawania rozporządzeń bez upoważnienia ustawowego, niebędących aktami wykonującymi ustawę oraz sprzecznych z Konstytucją i obowiązującymi ustawami. Naruszenie choćby jednego z tych warunków może powodować zarzut niezgodności rozporządzenia z ustawą. Z drugiej strony, ustawodawca ma obowiązek odpowiedniego konstruowania upoważnień ustawowych tak, aby miały one szczegółowy charakter pod względem podmiotowym (określały organ właściwy do wydania rozporządzenia), przedmiotowym (określały zakres spraw przekazanych do uregulowania) oraz treściowym (określały wytyczne dotyczące treści aktu, czyli sposób, w jaki dana materia powinna być uregulowana). Jeśli chodzi o wytyczne, to nie muszą być zawarte bezpośrednio w przepisie formułującym upoważnienie, lecz mogą być zamieszczone w innych przepisach ustawy, pod warunkiem, że da się precyzyjnie zrekonstruować ich treść. Całkowity brak wytycznych przesądza o niekonstytucyjności upoważnienia. Analizując delegację ustawową do określenia warunków wykorzystania środków funduszu rehabilitacji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie odpowiada ona w pełni ww. omówionemu standardowi konstytucyjnemu. W odniesieniu do praktyki operowania przez ustawodawcę w przepisach upoważniających do wydania rozporządzenia konwencją językową, z której wynika, że zakres delegacji ustawowej obejmuje m.in. określenie (szczegółowych) warunków, w orzecznictwie podkreśla się, iż tak sformułowany przepis nie pozostaje bez wpływu na ocenę rzeczywistego zakresu materii przekazanej do uregulowania aktem wykonawczym oraz prawidłowości samej delegacji. W języku prawniczym określenie "(szczegółowych) warunków" jest najczęściej rozumiane jako określenie zasad regulujących określone zagadnienie. Operowanie klauzulą "(szczegółowych) warunków" nie może być zatem rozumiane jako określenie odnoszące się do materialnoprawnych warunków przesłanek nabycia danego prawa (por. Wojciech Kręcisz "Terminy w postępowaniu o przyznanie płatności producentom rolnym." ZNSA nr 1 z 2013r. s. 61 – 62 i podane tam orzecznictwo oraz literatura). Z tego, co wyżej powiedziano należy wciągnąć wniosek, iż ani w treści art. 33 ust. 11 pkt 1, ani pkt 2 ustawy o rehabilitacji nie można dopatrzeć się upoważnienia ustawowego do zawarcia w rozporządzeniu analizowanego terminu. W przepisie upoważniającym ustawodawca nie powierzył organowi władzy wykonawczej określenia w rozporządzeniu terminu prawa materialnego, którego dotrzymanie jest warunkiem uznania pracodawcy prowadzącego zakład pracy chronionej dokonanego wydatku z zakładowego funduszu rehabilitacji jako pomocy de minimis. W przeciwieństwie do regulacji np. art. 6c ust. 9 pkt 6 i art. 25d ust. 4 pkt 2 ustawy o rehabilitacji, w których to przepisach takie upoważnienie zostało zawarte (do określenia terminów), art. 33 ust. 11 tej ustawy takiej delegacji nie zawiera. Dokonując oceny niniejszej sprawy nie można ponadto nie zauważyć, że co do zasady pomoc de minimis została uregulowana w prawie unijnym - rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006. Rozporządzenie to dotyczy tzw. "pomocy bagatelnej", inaczej pomocy de minimis, która ze względu na znikomą wysokość nie spełnia wszystkich kryteriów określonych w art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w związku z czym nie podlega procedurze zgłoszenia przewidzianej w art. 108 ust. 3 Traktatu. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ww. rozporządzenia ogólna kwota pomocy de minimis przyznana dowolnemu podmiotowi gospodarczemu nie przekracza 200.000 EUR w okresie trzyletnim, a w przypadku podmiotów działających w sektorze transportu drogowego 100.000 EUR. Wprowadzono również obowiązek monitorowania udzielania tej pomocy, zgodnie z art. 3 ust. 1-w przypadku, gdy państwo członkowskie zamierza przyznać podmiotowi gospodarczemu pomoc de minimis, pisemnie powiadamia ten podmiot o przewidywanej kwocie pomocy (wyrażonej jako ekwiwalent dotacji brutto) oraz jej charakterze de minimis. Nawet jednak, jeśli faktycznym celem ustawy o rehabilitacji – w części dotyczącej wydatków poniesionych z zakładowego funduszu rehabilitacji, a także wydanego na jej podstawie rozporządzenia miałaby być implementacja ww. rozporządzenia Komisji, które samo w sobie nie stanowi przecież podstawy do udzielania pomocy na gruncie krajowym, to delegacja prawodawcza powinna zostać sformułowana tak, aby honorować zasadę, że rozporządzenie wykonuje przepisy ustawowe. Jak przyjmuje się bowiem w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego "mimo przystąpienia Polski do UE nie zmieniła się konstytucyjna zasada, że rozporządzenia są wydawane tylko i wyłącznie na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania, a upoważnienie to powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści tego rozporządzenia" (por. postanowienie TK z 24 marca 2009 r. sygn. akt: U 6/07 OTK-A 2009/3/37). Mając na uwadze orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, w którym dopuszcza się odtworzenie wytycznych dotyczących treści aktu w oparciu o pozostałe (poza przepisem upoważniającym) przepisy ustawy, lub – wyjątkowo – z innych ustaw, stwierdzić należy, że takie wytyczne nie istnieją. Ustawa o rehabilitacji nie reguluje, poza art. 33, kwestii związanych z wykorzystaniem środków z zakładowego funduszu rehabilitacji. Z kolei sama instytucja pomocy de minimis została uregulowana przede wszystkim w ustawie z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, w nawiązaniu do regulacji unijnych. Również w tych przepisach brak jest podstaw do konstruowania wytycznych upoważniających ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego - do zawarcia w rozporządzeniu dotyczącym zakładowego funduszu rehabilitacji matrialnoprawnego terminu, którego wygaśnięcie powoduje utratę prawa do zaliczenia dokonanego z funduszu wydatku, jako pomocy de minimis. Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że skoro minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego nie został upoważniony do wydania rozporządzenia, w którym zostałby zawarty materialnoprawny termin warunkujący przyznanie pomocy de minimis, to § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w zakresie w jakim uzależnia uznanie wydatku z zakładowego funduszu rehabilitacji za dokonany w ramach pomocy de minimis, od zachowania przez przedsiębiorcę 30-dniowego terminu do powiadomienia organu obowiązanego do wydania zaświadczenia o dokonaniu tego wydatku, jako wydany poza upoważnieniem ustawowym, a zatem sprzeczny z art. 33 ust. 11 ustawy o rehabilitacji oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji, nie może mieć zastosowania. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia, w zakresie w jakim określa termin o skutku materialnym jest niekonstytucyjny i sprzeczny z ustawą o rehabilitacji. W rezultacie objęte kontrolą sądową postanowienia organów naruszają prawo. W tej sytuacji Sąd uznaje za trafny zgłoszony w skardze zarzut naruszenia § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w zw. z art. 33 ust. 11 ustawy o rehabilitacji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ oceni, czy dokonane przez skarżącą wydatki spełniają warunki uznania ich za pomoc de minimis, z uwzględnieniem stanowiska zawartego w niniejszym wyroku. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.