II GSK 2110/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Irena Wiszniewska-Białecka (spr.) Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych Ministra Finansów oraz Spółki B od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 656/15 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry oddala skargi kasacyjne. I Wyrokiem z 17 grudnia 2015 r. (sygn. akt V SA/Wa 656/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA), działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), uwzględnił skargę Spółki A [...] (skarżąca), uchylając zaskarżoną decyzję Ministra Finansów z [...] września 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z [...] lutego 2013 r., którą odmówiono udzielenia skarżącej koncesji na prowadzenia kasyna gry w województwie lubuskim. Ponadto WSA zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. WSA orzekał w następującym stanie sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania przetargowego o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w województwie lubuskim, Minister Finansów odrębnymi decyzjami udzielił koncesji Spółce B oraz odmówił udzielenia koncesji dwóm podmiotom, w tym skarżącej. Podstawę prawną decyzji odmawiającej udzielenia skarżącej koncesji stanowił art. 207 § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w związku z art. 8, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; dalej ugh) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z 27 sierpnia 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków przeprowadzania przetargu dla podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne (Dz. U. Nr 161, poz. 1085 ze zm.; dalej rozporządzenie MF z 27 sierpnia 2010 r.). Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji odmawiającej udzielenia jej koncesji na prowadzenie kasyna gry, jednakże Minister Finansów nie uwzględnił go i utrzymał w mocy swoją decyzję wydaną w I instancji. W uzasadnieniu podkreślił, że w postępowaniu koncesyjnym prowadzonym na podstawie ustawy o grach hazardowych odpowiednie zastosowanie znajdował art. 207 Ordynacji podatkowej, który uprawniał do skierowania do wszystkich uczestników przetargu indywidualnych decyzji rozstrzygających każdą sprawę co do jej istoty. Minister Finansów zauważył również, że w decyzji wskazano, iż komisja przetargowa dokonała analizy i oceny ofert złożonych przez Spółkę A oraz Spółkę B w zakresie ich zgodności z kryteriami określonymi w zawiadomieniu o przetargu, jak również wyjaśniono, że oferta trzeciego uczestnika przetargu (Spółka C) nie spełnia wymagań co do określonych w zawiadomieniu o przetargu treści ofert. Skarżąca wniosła skargę na decyzję Ministra Finansów z [...] września 2014 r. WSA uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i podlega uchyleniu. Zdaniem WSA, rozpatrywane postępowanie o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w województwie lubuskim dotyczyło jednej sprawy w znaczeniu, o którym mowa w art. 207 Ordynacji podatkowej. Sąd podzielił przy tym pogląd prezentowany w wyroku NSA z 27 lutego 2012 r. (sygn. akt I FSK 457/11), że nie można pojęcia sprawy administracyjnej sprowadzać tylko do treści żądania podmiotu (podmiotów), ponieważ w chwili złożenia żądania wszczęcia postępowania sprawa administracyjna już istnieje, zaś żądanie to jedynie czyni sprawę przedmiotem postępowania administracyjnego. Zasadą w postępowaniu powinno być zatem rozpatrzenie i rozstrzygnięcie całej sprawy co do jej istoty jedną decyzją, a jeżeli przedmiotem postępowania jest jedna sprawa administracyjna, w której udział bierze kilka stron, to powinna zapaść jedna wspólna decyzja administracyjna kształtująca sytuację prawną wszystkich stron postępowania. Sąd dodał, że art. 40 ustawy o grach hazardowych należy rozumieć przez pryzmat spawy administracyjnej, a nie formalnego działania w ramach konkretnego wniosku o udzielenie koncesji. Zdaniem WSA, za taką wykładnią wspomnianego przepisu przemawia zresztą treść uzasadnienia decyzji o odmowie udzielenia koncesji skarżącej spółce, skoro organ wyjaśnia dlaczego oferta innego podmiotu została uznana za lepszą. W konsekwencji WSA przyjął, że granice sprawy wyznaczają wszystkie wnioski złożone do przetargu. Jednocześnie WSA uznał, że zawarte w art. 8 ugh odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów Ordynacji podatkowej nie uzasadniało wydania w niniejszej sprawie decyzji częściowych, ponieważ art. 207 Ordynacji podatkowej nie daje podstawy do wydania decyzji częściowej, jak to ma miejsce na gruncie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W ocenie WSA, stanowisko Ministra Finansów o dopuszczalności wydania decyzji częściowych w stosunku do poszczególnych podmiotów biorących udział w postępowaniu o udzielenie koncesji nie znajduje również uzasadnienia w art. 41 i art. 42 ugh, które nie zawierają regulacji proceduralnych. Zdaniem WSA, przyjęcie przez Ministra Finansów założenia wielości spraw administracyjnych w znaczeniu materialnoprawnym w jednej sprawie o udzielenie koncesji na prowadzenia kasyna gry w województwie lubuskim nie daje możliwości realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania. Tymczasem istota zasady określonej w art. 127 Ordynacji podatkowej wyraża się w możliwości dwukrotnego rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy. W konkluzji WSA stwierdził, że tylko orzeczenie jedną decyzją o wszystkich ofertach złożonych w wyniku zamieszczenia zawiadomienia o przetargu na udzielenie koncesji pozwala na pełne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w sposób gwarantujący wszystkim oferentom realizację prawa do kontroli instancyjnej II Skargi kasacyjne o wyroku Sądu pierwszej instancji złożyli: Minister Finansów oraz uczestnik postępowania - Spółka B (poprzednio [...]). Minister Finansów zaskarżył wyrok WSA w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej na podstawie art. 188 p.p.s.a., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. Minister Finansów zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: I. naruszenie następujących przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie zostały wydane decyzje częściowe, podczas gdy w przedmiotowej sprawie do wszystkich podmiotów uczestniczących w przetargu zostały wydane i doręczone odrębne decyzje rozstrzygające sprawę całości, w zakresie złożonych przez poszczególne podmioty indywidualnych wniosków o koncesję, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 207 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 42 i art. 49 ust. 1 ugh, poprzez błędne przyjęcie, że odrębne decyzje wydane po przeprowadzeniu przetargu na prowadzenie kasyna gry w województwie lubuskim, skierowane do poszczególnych uczestników przetargu, nie rozstrzygnęły konkretnej sprawy administracyjnej co do istoty; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 41 ust. 1 i art. 42 ugh poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że na podstawie ww. przepisów ugh nie jest dopuszczalne wydanie w stosunku do podmiotów biorących udział w przetargu odrębnych, indywidualnych decyzji rozstrzygających, skierowanych oddzielnie do poszczególnych podmiotów, podczas gdy z przepisów ustawy o grach hazardowych, w szczególności art. 41 oraz art. 42 ustawy, wynika, że dopuszczalne jest wydawanie w stosunku do poszczególnych podmiotów biorących udział w przetargu odrębnych, skierowanych do poszczególnych konkretnych podmiotów, decyzji, czy to pozytywnych (koncesja), czy też odmawiających udzielenia koncesji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Minister Finansów zwrócił w szczególności uwagę na to, że art. 166 § 1 Ordynacji podatkowej wyraźnie wskazuje, kiedy organ może prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. Postępowanie takie można mianowicie wszcząć i prowadzić jedynie z urzędu, w sprawach, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ podatkowy. Zdaniem Ministra Finansów, taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, ponieważ postępowania były prowadzone na żądanie stron w stanach faktycznych zdeterminowanych treścią ofert złożonych poprzez poszczególnych oferentów, a także różnymi okolicznościami uzasadniającymi odmowę udzielenia koncesji na kasyno gry, co też znalazło odzwierciedlenie w różnej podstawie prawnej wydanych decyzji. Spółka B zaskarżyła wyrok WSA w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi. Spółka ta zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a mianowicie naruszenie art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 ugh poprzez błędne przyjęcie, iż przepis ten nie daje podstawy do wydania odrębnej decyzji w stosunku do każdego z podmiotów biorących udział w postępowaniu przetargowym o udzielenie koncesji na prowadzenia kasyna gry w danym województwie, mimo że zgodnie z wyżej powołanym przepisem dopuszczalne jest wydanie decyzji rozstrzygającej co do istoty w granicach żądania określonego przez każdą ze stron danego postępowania, II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie naruszenie art. 41 i 42 ugh poprzez przyjęcie, że z ww. przepisów nie można wywodzić, że dopuszczalne jest wydawanie w stosunku do poszczególnych podmiotów biorących udział w postępowaniu o udzielenie koncesji odrębnych decyzji, mimo że przepisy te zawierają kompletny katalog składników decyzji udzielającej koncesji na prowadzenie kasyna gry, z którego wynika wprost, że jest ona adresowana do konkretnego podmiotu i określa warunki, których projekty były zawarte we wniosku o udzielenie koncesji na kasyno gry. W piśmie procesowym z 3 lutego 2017 r. Minister Finansów uzupełnił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W szczególności powołał wyrok NSA z 29 listopada 2016 r. (sygn. akt II GSK 1368/15), w uzasadnieniu którego wskazano m.in., że dopuszczalne jest wydawanie w stosunku do poszczególnych podmiotów biorących udział w przetargu odrębnych decyzji o udzieleniu lub o odmowie udzielenia koncesji, skierowanych do poszczególnych podmiotów. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Ministra Finansów (radca prawny) stwierdził, że popiera skargę kasacyjną. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargi kasacyjne Ministra Finansów oraz Spółki B są nieuzasadnione. Zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej Ministra Finansów zmierzają w istocie do wykazania, że: 1) każdy wniosek o udzielenie koncesji wszczyna odrębne postępowanie, które w całości kończy się wydaniem decyzji administracyjnej skierowanej tylko do konkretnego wnioskodawcy i załatwiającej sprawę w całości, 2) w sprawie nie zostały wydane decyzje częściowe. Również skarga kasacyjna Spółki B zmierza do wykazania, że - wbrew stanowisku WSA - dopuszczalne jest wydanie odrębnej decyzji w stosunku do każdego z podmiotów biorących udział w postępowaniu przetargowym o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w danym województwie. Odniesienie się do problemów prawnych objętych zarzutami skarg kasacyjnych wymaga uprzedniego wyjaśnienia charakteru postępowania o udzielenie koncesji na prowadzenia kasyna gry, który determinuje sposób odpowiedniego stosowania przepisów Ordynacji podatkowej w tego rodzaju postępowaniu. Koncesja na prowadzenie kasyna gry jest jedną z form reglamentacji działalności gospodarczej, przewidzianą w art. 46 ust. 1 pkt 7 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1829 ze zm.). Reglamentacja ta jest uzasadniona rodzajem działalności i koniecznością sprawowania szczególnej kontroli państwa nad podmiotami prowadzącymi kasyna gry. Takie ograniczenie prowadzenia działalności gospodarczej ma w szczególności wymiar ilościowy, ponieważ liczba koncesji możliwych do udzielenie jest limitowana. Z art. 15 ust. 1 ugh wynika bowiem, że w danej miejscowości liczba możliwych do powadzenia kasyn zależy od liczby ludności (1 kasyno na każde rozpoczęte 250 tys. mieszkańców), przy czym dodatkowo obowiązuje limit liczby kasyn w danym województwie (1 kasyno na każde pełne 650 tys. mieszkańców województwa). Jednocześnie trzeba mieć na uwadze, że prowadzenie kasyna gry jest co do zasady działalnością wyjątkowo dochodową, również z powodu administracyjnie ograniczonej (z uwagi na niewielką liczbę koncesji) konkurencji w tym obszarze rynku. Wskazane wyżej uwarunkowania powodują, że na ogół liczba podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji jest wyższa niż liczba możliwych do udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry. W celu zagwarantowania transparentności i obiektywizmu postępowania o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry, ustawodawca w art. 33 ust. 2 ugh przewidział, że w przypadku gdy o koncesję ubiega się więcej niż jeden podmiot spełniający warunki określone w ustawie, minister właściwy do spraw finansów publicznych (jako organ właściwy do udzielenia koncesji - zob. art. 32 ust. 1 ugh) ma obowiązek ogłoszenia i przeprowadzenia przetargu. Przetarg taki przeprowadza powołana przez Ministra Finansów (zob. art. 33 ust. 3 ugh) komisja przetargowa na podstawie przepisów rozporządzenia ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego określonego w art. 33 ust. 5 ugh. Z upoważnienia tego wynika w m.in., że szczegółowe warunki przeprowadzenia przetargu muszą być określone w taki sposób, aby oceny ofert miały charakter obiektywny, przejrzysty i niedyskryminujący żadnego uczestnika przetargu. W przetargu mogą wziąć udział wszystkie podmioty, które złożyły wnioski o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry (zob. § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 27 sierpnia 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków przeprowadzenia przetargu dla podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne - t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1156; dalej rozporządzenie MF z 27 sierpnia 2010 r.), zaś celem tego przetargu jest dokonanie przez komisję przetargową oceny ofert i ich uszeregowania zgodnie z punktacją przyznaną za spełnienie określonych w rozporządzeniu kryteriów (§ 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia MF z 27 sierpnia 2010 r.) oraz przekazanie Ministrowi Finansów protokołu z przetargu (§ 7 ust. 2 rozporządzenia MF z 27 sierpnia 2010 r.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro obowiązek przeprowadzenia jednego przetargu, w którym wszystkie złożone oferty mają zostać uszeregowane zgodnie z przyznaną punktacją, ma na celu zagwarantowanie przejrzystości i obiektywizmu przy ocenie tych ofert, to należy uznać, że cel ten nie może zostać unicestwiony w kolejnym etapie postępowania w sprawie udzielenia koncesji na prowadzenia kasyna gry. Tak więc minister właściwy do spraw finansów publicznych po otrzymaniu protokołu komisji przetargowej powinien prowadzić dalej jedno postępowanie w sprawie udzielenia koncesji, w którym stronami są wszyscy uczestnicy przetargu. W przeciwnym razie uczestnicy przetargu zostaliby pozbawieni możliwości poddania weryfikacji dokonanej w toku przetargu oceny ich ofert, która przecież na ogół determinuje treść wydanej później decyzji o udzieleniu lub odmowie udzielenia koncesji. Obowiązek zapewnienia stronie tego postępowania możliwości efektywnego zakwestionowania stanowiska Ministra Finansów o odmowie udzielenia koncesji musi zatem polegać na zapewnieniu jej możliwości podważenia również stanowiska Ministra Finansów o udzieleniu innemu podmiotowi limitowanego uprawnienia w postaci koncesji na prowadzenie kasyna gry. Inaczej - nawet przy uzasadnionych zarzutach podmiotu kwestionującego odmowę udzielenia koncesji - niemożliwe byłoby skuteczne podważenie wyników postępowania przetargowego prowadzącego do udzielenia koncesji i zasadności przyznania koncesji innemu podmiotowi. Trudno bowiem wyobrazić sobie sytuację, by decyzję udzielającą koncesji kwestionował ten, któremu koncesji udzielono. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd WSA, że w sytuacji gdy liczba wniosków o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry jest wyższa niż liczba koncesji możliwych do udzielenia, Minister Finansów powinien rozpoznać wszystkie te wnioski w jednym postępowaniu, kończącym się wydaniem jednej decyzji administracyjnej. Ma to zapewnić możliwość wzajemnego porównania ofert i ułatwić prawidłową ich ocenę i wybór najlepszej (por. wyroki NSA: z 29 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 875/15 oraz z 4 kwietnia 1996 r., sygn. akt II SA 676-678/95). Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie nie zgadza się z odmiennym stanowiskiem prezentowanym we wskazanym przez Ministra Finansów wyroku NSA z 29 listopada 2016 r. (sygn. akt II GSK 1368/15). W rozpoznawanej sprawie Minister Finansów ogłosił przetarg na udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w województwie lubuskim. Po przeprowadzeniu postępowania przetargowego Minister Finansów udzielił koncesji Spółce B a pozostałym spółkom, w tym skarżącej, odmówił udzielenia koncesji, odrębnymi decyzjami. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo WSA ocenił, że taki sposób procedowania przez Ministra Finansów naruszał art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Jak wskazano wyżej, "sprawą" jest kwestia udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry. Tę sprawę Minister Finansów powinien rozstrzygnąć jedną decyzją administracyjną udzielającą koncesji określonym podmiotom i odmawiającą jej udzielenia pozostałym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nietrafne jest stanowisko Ministra Finansów wyrażone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zgodnie z którym art. 166 § 1 Ordynacji podatkowej uniemożliwia wydanie jednej decyzji w stosunku do wszystkich podmiotów ubiegających się o udzielenie koncesji. Prezentując taki pogląd, Minister Finansów nie uwzględnia, że zgodnie z art. 8 ugh do postępowań w sprawach określonych w ugh przepisy Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio. Użycie przez ustawodawcę odesłania "odpowiednio" oznacza, że przy wykładni przepisów prawa należy dokonać zmian adekwatnych do charakteru rozpoznawanej sprawy, czyli dopasować treść danej normy prawnej do sytuacji, w której ta norma ma być zastosowana, uwzględniając z jednej strony cel tej normy, a z drugiej - różnice w sytuacji, dla której norma została ukształtowana w porównaniu z sytuacją, w której ma być zastosowana. Podmiot stosujący prawo ma zatem do wyboru szeroki wachlarz możliwości od zastosowania wprost lub z pewnymi modyfikacjami przepisów Ordynacji podatkowej, aż do braku możliwości ich zastosowania w ogóle (zob. wyrok NSA z 12 lutego 2015 r. o sygn. akt II GSK 2294/15). Charakter sprawy o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry powoduje, że Minister Finansów w postępowaniu dotyczącym udzielenia koncesji - na mocy art. 8 ugh - nie jest związany określonymi w art. 166 § 1 Ordynacji podatkowej przesłankami, których spełnienie umożliwia prowadzenie jednego postępowania dotyczącego więcej niż jednej strony. Wbrew zarzutom skarg kasacyjnych, wskazane wyżej stanowisko WSA nie jest sprzeczne z art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 2 i 3, art. 41 ust. 1, art. 42 i art. 49 ust. 1 ugh. Po pierwsze, przepisy art. 32 ust. 1 i art. 33 ust. 2 i 3 ugh nie odnoszą się bowiem wprost do zakresu podmiotowego decyzji w sprawie udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry. Wskazują natomiast Ministra Finansów jako podmiot kompetentny do udzielenia koncesji, przewidując że ma on obowiązek ogłoszenia i przeprowadzenia przetargu w przypadku, gdy liczba możliwych do udzielenia koncesji jest niższa niż liczba podmiotów ubiegających się o uzyskanie tego uprawnienia. Po drugie, art. 41 ust. 1 ugh stanowi, że jedna koncesja jest udzielana na prowadzenie jednego kasyna gry, art. 42 ugh wymienia elementy, jakie obejmuje koncesja, a art. 49 ust. 1 ugh określa termin na jaki udzielana jest koncesja na prowadzenie kasyna gry. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z żadnego z tych przepisów nie wynika, że Minister Finansów nie może w jednej decyzji zawrzeć rozstrzygnięcia o udzieleniu koncesji określonemu podmiotowi/podmiotom (zawierającego elementy wskazane m.in. w art. 42 ugh) oraz rozstrzygnięcia o odmowie udzielenia koncesji innym podmiotom, którzy się o nią ubiegali. W postępowaniu dotyczącym udzielenia koncesji na prowadzenia kasyna gry w województwie lubuskim Minister Finansów - zamiast wydać jedną decyzję rozstrzygającą o udzieleniu koncesji jednemu z podmiotów i o odmowie udzielenia koncesji pozostałym - wadliwie wydał odrębne decyzje w odniesieniu do poszczególnych podmiotów ubiegających się o jej udzielenie. Taki sposób procedowania naruszał prawo, wobec czego WSA prawidłowo uznał, że kontrolowane decyzje powinny zostać uchylone. W związku z tym za nietrafne należy uznać podniesione w skardze kasacyjnej Ministra Finansów zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargi kasacyjne.