II SA/Op 518/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę w całości. Wnioskiem z dnia 22 października 2012 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich w Opolu (zwany dalej również inwestorem) wystąpił do Burmistrza Prószkowa o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa obwodnicy [...] wraz z przebudową drogi wojewódzkiej nr [...]". Do wniosku dołączył kartę informacyjną o planowanym przedsięwzięciu, kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, a także mapę poglądową. O wszczęciu postępowania w przedmiocie złożonego wniosku Burmistrz Prószkowa poinformował strony zawiadomieniem z dnia 7 grudnia 2012 r., umieszczonym w tym samym dniu na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta Prószków, sołectw [...],[...] i [...] oraz w dniu 12 grudnia 2012 r. na stronie BIP Urzędu Miasta Prószków. W dniu 7 grudnia 2012 r. organ wystąpił o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. W związku z tym wnioskiem Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Opolu w opinii z dnia 19 lutego 2012 r. stwierdził, że nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pod warunkiem zastosowania ekranów akustycznych oraz pasów zieleni ochronnej w rejonie zabudowy mieszkaniowej, natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2012 r. stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i jednocześnie wskazał, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko należy sporządzić w zakresie zgodnym z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. Na tej podstawie Burmistrz Prószkowa postanowieniem z dnia 4 stycznia 2013 r., opartym o treść art. 63 ust. 1 i ust. 4, art. 65, art. 66, art. 68 i art. 74 ust. 3 ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397), zwane dalej rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2010 r., stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i określił pełen zakres raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 66 ustawy. O wydaniu ww. aktów Burmistrz Prószkowa poinformował strony zawiadomieniem z dnia 4 stycznia 2013 r., umieszczonym na tablicach ogłoszeń oraz na stronie internetowej BIP Urzędu Miejskiego w Prószkowie. Zarząd Dróg Wojewódzkich za pismem z dnia 17 stycznia 2013 r. przedłożył organowi raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, opracowany przez P. S. i A. W., wraz kompletem wypisów z rejestru gruntów stanowiącym załącznik do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. W piśmie z dnia 20 stycznia 2013 r. A. S. zwrócił się do Burmistrza Prószkowa o uwzględnienie w opracowanym raporcie jego sytuacji faktycznej związanej z realizacją domu mieszkalnego na działce, stanowiącej jego własność, położonej w bliskim sąsiedztwie inwestycji, która będzie narażona na duże oddziaływanie związane z planowaną inwestycji. Zauważył, że zgłaszał inwestorowi liczne uwagi w poprzednio prowadzonym postępowaniu, które zostało umorzone. Pismem z dnia 6 lutego 2013 r. organ zwrócił się do Zarządu Dróg Wojewódzkich w Opolu o udzielenie informacji, czy w raporcie zostały uwzględnione uwagi zawarte w piśmie A. S., wskazanie w jaki sposób zostały uwzględnione wnioski oraz uzasadnienie przyjętych rozwiązań. W dniu 6 lutego 2013 r. organ podał też do publicznej wiadomości, przez obwieszczenia, informacje o przedłożeniu przez inwestora raportu o oddziaływaniu na środowisko, o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków. Następnie, w dniu 19 lutego 2013 r. organ wezwał inwestora do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji wskazując, że raport nie zawiera wszystkich wymaganych informacji. O wystosowaniu wezwania organ zawiadomił strony postępowania w drodze obwieszczenia z dnia 19 lutego 2013 r. Pismem z dnia 23 lutego 2013 r. A. S. wniósł uwagi do planowanego przedsięwzięcia. Wskazał, że jest właścicielem działki nr a, którą przecina obwodnica w wariancie [...] i jako strona postępowania protestuje przeciwko budowie obwodnicy. Zarzucił, że raport jest niepełny i nie odzwierciedla stanu faktycznego, w tym budowy jego domu, co prowadzi do błędnych wniosków i ocen. W piśmie z dnia 26 lutego 2013 r. uwagi do raportu wnieśli również H. D. i A. A. Burmistrz Prószkowa pismem z dnia 4 marca 2013 r. zobowiązał inwestora do dokonania wnikliwej analizy złożonych uwag i do ustosunkowania się do nich w raporcie. Pismo to organ przesłał osobom wnoszącym uwagi, a także zawiadomienie wywieszone zostało na tablicach ogłoszeń i zamieszczone na stronie BIP Urzędu Miasta. Przy piśmie z dnia 15 kwietnia 2013 r. inwestor przedłożył uzupełnienie raportu i wyjaśnił, że uzupełniony raport ustosunkowuje się do uwag złożonych przez strony. W dniu 24 kwietnia 2013 r. Burmistrz Prószkowa na podstawie art. 77 ust. 1 ustawy wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Opolu o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Opolu o zaopiniowanie raportu. O podjęciu tych czynności zawiadomił strony postępowania w drodze obwieszczenia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia 7 maja 2013 r. zaopiniował pozytywnie środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia "pod warunkiem zastosowania ekranów akustycznych oraz pasów zieleni ochronnej w rejonie zabudowy mieszkaniowej", natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu pismem z dnia 21 maja 2013 r. wezwał Zarząd Dróg Wojewódzkich w Opolu do uzupełnienia raportu, a następnie - po przesłaniu przez inwestora opracowania uzupełniającego w dniu 7 czerwca 2013 r. - postanowieniem z dnia 10 lipca 2013 r. uzgodnił w wariancie [...] warunki z zakresu ochrony środowiska dla realizacji przedsięwzięcia. Obwieszczeniem z dnia 18 lipca 2013 r. Burmistrz Prószkowa poinformował o wydaniu opinii i uzgodnienia oraz możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a obwieszczeniami z dnia 23 lipca 2013 r. - o przedłożeniu przez inwestora uzupełnienia raportu. W piśmie z dnia 12 października 2013 r. A. S. wskazał, że od maja do września 2010 r. prowadził korespondencję z inwestorem, który analizując ingerencję projektowanej obwodnicy oraz dróg serwisowych z jego działką nr a skorygował ich przebieg, przesuwając do granicy działki i zachowując równą odległość od sąsiednich domów. Zapewnił, że korekta ta jest ostateczna, a aktualnie ustalenia te nie są brane pod uwagę, co uniemożliwi realizację budowy domu. Wcześniej, za pismem z dnia 16 maja 2013 r. A. S. przedłożył decyzję o pozwoleniu na budowę domu na swej działce wraz z planem zagospodarowania terenu tej działki i wskazał, że decyzję tę uzyskał przed przedstawieniem planu budowy obwodnicy i gdyby plan inwestycji przedstawiono wcześniej, to nie ubiegałby się o pozwolenie na budowę. W piśmie z dnia 26 listopada 2013 r. Zarząd Dróg Wojewódzkich w Opolu przyznał, że prowadził korespondencję z A. S. i wyjaśnił, że żadna z dwóch propozycji korekty przebiegu obwodnicy i dróg serwisowych nie została przez stronę zaakceptowana. Jednocześnie sąsiedzi A. S., ustosunkowując się do jego uwag, nie zgodzili się na zmiany przebiegu obwodnicy uzgodnionego na powszechnych konsultacjach społecznych. W związku z brakiem konsensusu przyjęto wariant zaakceptowany przez większość mieszkańców na konsultacjach społecznych, gdyż inwestycja ma służyć celowi publicznemu, przy czym w przyjętym wariancie uwzględniono lokalizację budowanego budynku A. S. wprowadzając stosowne zabezpieczenia przed hałasem. W okresie od 15 listopada 2013 r. do 19 marca 2014 r. postępowanie było zawieszone w związku z koniecznością ustanowienia kuratora spadku dla działek objętych budową obwodnicy lub położonych w zasięgu jej oddziaływania, których właściciele zmarli. O wydanych postanowienia w przedmiocie zawieszenia i podjęcia postępowania Burmistrz Prószkowa poinformował strony w drodze obwieszczeń. Następnie, obwieszczeniem z dnia 26 marca 2014 r. organ zawiadomił o toczącym się postępowaniu, możliwości zapoznania się dokumentacją oraz o możliwości wnoszenia w terminie 21 dni uwag i wniosków, natomiast zawiadomieniem i obwieszczeniem z dnia 8 maja 2014 r. poinformował o zakończeniu postępowania i o możliwości zapoznania się z dokumentacją w terminie 7 dni. Decyzją z dnia 12 czerwca 2014 r., nr [...], Burmistrz Prószkowa ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa obwodnicy [...] wraz z przebudową drogi wojewódzkiej nr [...]" - w [...] wariancie. Jako podstawę prawną wydania decyzji wskazano art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 74 ust. 3, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 i art. 85 ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. W rozstrzygnięciu określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia (pkt I.1), warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich (pkt I.2) oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska, konieczne do uwzględnienia w dokumentacji niezbędnej do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (pkt I.3). Organ uznał też, że nie zachodzi potrzeba wykonania kompensacji przyrodniczej oraz zapobiegania, ograniczania i monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (pkt II), jak również brak jest konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania (pkt III). Ponadto postanowił o nienakładaniu obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (pkt IV). Zarazem jednak nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie oceny skuteczności zastosowanych rozwiązań (ekranów akustycznych) mających na celu zapewnienie ochrony przed hałasem na terenach chronionych akustycznie oraz porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, dotyczących oddziaływania akustycznego obwodnicy na pozostałych terenach chronionych akustycznie (poza terenami chronionymi ekranami), z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko (pkt V). Organ określił, że analiza porealizacyjna powinna być oparta o wyniki pomiarów hałasu w środowisku przeprowadzonych zgodnie z obowiązującymi metodykami referencyjnymi określonymi w przepisach szczególnych na granicy terenów normowanych, powinna być wykonana w terminie 12 miesięcy od dnia oddania przedmiotowej obwodnicy do użytkowania i przedstawiona Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Opolu oraz Burmistrzowi Prószkowa w terminie 18 miesięcy od dnia oddania przedmiotu inwestycji do użytkowania. Wskazał też, że w sytuacji niedotrzymania standardów akustycznych na terenach chronionych należy podjąć działania mające na celu wprowadzenie dodatkowych rozwiązań technologicznych lub organizacyjnych, ograniczających ewentualne negatywne oddziaływanie, bądź utworzyć obszar ograniczonego użytkowania. W uzasadnieniu organ przedstawił opis inwestycji w dwóch wariantach lokalizacyjnych, analizowanych w raporcie i wskazał, że o ile przebieg obwodnicy w wariancie I jest krótszy, to ze względu na znaczne skoncentrowanie zabudowy mieszkaniowej, w zasięgu jego oddziaływania, byłby bardziej konfliktogenny. Dlatego, analiza oddziaływań poszczególnych wariantów na środowisko pozwala stwierdzić, że korzystniejszym rozwiązaniem będzie realizacja inwestycji w wariancie [...]. Z tego też powodu decyzja została wydana w oparciu o ustalone dla niego warunki. W odniesieniu do przyjętego wariantu organ wskazał działki pod lokalizację obwodnicy, podstawowe parametry techniczne obwodnicy i modernizowanej drogi wojewódzkiej nr [...] i [...], rodzaje prac przy budowie obwodnicy oraz ustalił, na jakie działki planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać. Stosownie do tego stwierdził, że liczba stron postępowania przekracza 20 i z tego względu, zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy, w sprawie ma zastosowanie art. 49 K.p.a., dotyczący obwieszczenia jako równoważnego sposobu doręczania decyzji. Dalej, organ zrelacjonował przebieg postępowania, wskazując na stanowiska organów współdziałających, a w szczególności przytaczając warunki ustalone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w uzgodnieniu realizacji przedsięwzięcia. Odnośnie uwag i wniosków dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko, zgłoszonych przez H. D., A. A. i A. S., podkreślił, że wszystkie one zostały rozpatrzone i skonfrontowane z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, zaś raport oddziaływania na środowisko został wykonany w pełnym zakresie, zgodnym z art. 66 ustawy. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że planowana inwestycja nie będzie w sposób nadmierny oddziaływać na tereny sąsiednie, w szczególności w zakresie emisji hałasu do środowiska, co było kluczową sprawą we wszystkich wnioskach. W przedstawionym raporcie o oddziaływaniu na środowisko oraz w uzupełnieniu do tego raportu, w którym wypowiedziano się co do uwag i wniosków stron, zawarto prognozę emisji hałasu do środowiska z projektowanej inwestycji. Prognozę przeprowadzono w kilku wariantach i uwzględniono skumulowane oddziaływanie z sąsiednią autostradą A4. Prognoza ta wykazała, że nie zostaną przekroczone wartości dopuszczalnego poziomu hałasu ze strony dróg na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej ustalone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie wartości dopuszczalnych poziomów hałasu (Dz. U. nr 120, poz. 826, z późn. zm.). W szczególności zaś z wykonanej analizy wynika, że wpływ hałasu na działkę nr a, której właścicielem jest A. S., będzie skutecznie ograniczony poprzez zastosowanie ekranów akustycznych. Na dołączonej do raportu mapie naniesiono działkę nr a wraz z obrysem budowanego domu jednorodzinnego. Przebieg prognozowanych izolinii 61db(A) w porze dnia oraz izolinii db(A) w porze nocnej, według [...] wariantu dla perspektywy 2025 r., przy uwzględnieniu skumulowanego oddziaływania z autostradą A4 (załącznik mapowy nr 7 uzupełnienia do raportu) wskazuje, że nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Na działce nr a znajduje się punkt recepcyjny nr [...], dla którego prognozowany poziom hałasu wynosi: dla pory dziennej 52dB (A) przy dopuszczalnym poziomie 61 dB(A), dla pory nocnej 51,2 dB (A) przy dopuszczalnym poziomie 56 dB(A). Za nieuzasadnione organ uznał obawy A. S. dotyczące zniszczenia krajobrazu i utrudnienia migracji zwierząt. Wskazał, że zarówno z raportu oddziaływania na środowisko, jak i z uzgodnienia dokonanego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wynika, iż budowa drogi publicznej nie wpłynie w sposób niedopuszczalny na krajobraz, ani nie zagrozi chronionym gatunkom. Utrudnienia w migracji zwierząt zostaną ograniczone przez zastosowanie zmodyfikowanych przepustów drogowych tak, aby mogły pełnić funkcję przejść dla średnich i małych zwierząt. Jednocześnie, w decyzji zaznaczono konieczność zapewnienia dopuszczalnego poziomu hałasu poprzez wykonanie ekranów akustycznych oraz na całej długości projektowanej drogi cichej nawierzchni. Dodatkowym środkiem ostrożności jest też nałożenie na inwestora obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej, w celu sprawdzenia dotrzymania standardów ochrony przed hałasem i ewentualne zastosowanie dodatkowej ochrony w przypadku wykazania, że standardy akustyczne nie są dotrzymywane po zrealizowaniu inwestycji. Stosownie do przedstawionej oceny organ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie będzie w sposób nadmierny oddziaływać na nieruchomość A. S. Zaznaczył, że budowa obwodnicy [...] jest celowa i pożądana przez mieszkańców gminy [...], a przy zastosowaniu rozwiązań projektowych opisanych w niniejszej decyzji, projektowana droga nie ograniczy możliwości wybudowania i swobodnego korzystania z budynku jednorodzinnego. Dalej organ wskazał, że wydając decyzję w całości uwzględnił spostrzeżenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, a także oparł się na danych ujętych w przedłożonym raporcie o oddziaływaniu na środowisko, wraz z dwoma raportami uzupełniającymi. Badając wpływ projektowanego przedsięwzięcia na środowisko stwierdził, że będzie ono oddziaływało na środowisko na etapie realizacji oraz eksploatacji przedsięwzięcia. Wpływ będzie dotyczył powietrza atmosferycznego, klimatu akustycznego, środowiska wodno-gruntowego, krajobrazu, środowiska przyrodniczego. Projektowane przedsięwzięcie będzie emitowało zanieczyszczenia do atmosfery, hałas, odpady oraz ścieki (wody opadowe i roztopowe). Przedstawiając dokładny zakres wpływu na poszczególne elementy środowiska, w odniesieniu do realizacji przedsięwzięcia oraz jego eksploatacji, organ dokonał oceny w tym zakresie i ustalił, że rodzaj oraz charakterystyka planowanego przedsięwzięcia wskazują, iż może wystąpić skumulowane oddziaływanie na środowisko projektowanej obwodnicy z autostradą A4, głównie w zakresie hałasu i emisji zanieczyszczeń do atmosfery. Organ wywiódł, że z przeprowadzonych obliczeń wynika jednak, iż skumulowany poziom hałasu na terenach chronionych akustycznie, zarówno w porze dziennej (dopuszczalny poziom 61 dB) jak i nocnej (dopuszczalny poziom 56 dB), nie przekracza wartości dopuszczalnych na terenach chronionych. Jednocześnie w punktach 1.2 i 1.3 decyzji nałożono szereg warunków i obowiązków, a to w celu zminimalizowania negatywnych skutków oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Nie uznano natomiast za konieczne przeprowadzanie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 10 ustawy, gdyż dane ujęte w raporcie oddziaływania na środowisko pozwalają w pełni ocenić jego oddziaływanie na środowisko. Skumulowane oddziaływanie przedsięwzięcia z autostradą A4, w zakresie emisji hałasu nie spowoduje przekroczeń standardów jakości środowiska na terenach chronionych akustycznie i nie będzie negatywnie oddziaływać na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody. W celu potwierdzenia skuteczności rozwiązań zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zwłaszcza w zakresie emisji hałasu do środowiska, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zobowiązano inwestora do wykonania analizy porealizacyjnej. Lokalizacja przedmiotowej inwestycji oraz skala jej oddziaływania, określona w przedłożonym raporcie oddziaływania na środowisko, wyklucza natomiast możliwość jej wpływu na obszary położone poza granicami Polski, zarówno na etapie realizacji jak i eksploatacji planowanej inwestycji. Podsumowując swoja ocenę organ wskazał, że decyzja została wydana przy uwzględnieniu wniosków z przeprowadzonego badania indywidualnego dla planowanego przedsięwzięcia, oraz charakteru tego przedsięwzięcia, który nie stanowi zagrożenia dla środowiska przyrodniczego i ludności, a także z uwzględnieniem ważnego interesu publicznego. Zaznaczył również organ, że ze względu na charakter inwestycji, którą jest drogą publiczną, w sprawie nie zachodził obowiązek sprawdzenia zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast charakterystyka planowanego przedsięwzięcia przedstawiona została w załączniku do decyzji. O wydaniu decyzji organ poinformował w drodze obwieszczenia. Nie godząc się z tą decyzją A. S. wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 7, art. 28, art. 77 i art. 80 K.p.a. oraz art. 77, art. 82 i art. 85 w zw. z art. 66 ustawy. Podniósł, że w stosownym załączniku do decyzji nie wymieniono wszystkich stron, podczas gdy w decyzji powinna znaleźć się co najmniej informacja o ilości stron postępowania. Brak takiej informacji podaje bowiem w wątpliwość, czy postępowanie toczy się z udziałem wszystkich stron i niewątpliwie skutkuje naruszeniem art. 28 K.p.a. Za niewystarczające uznał też wskazanie w decyzji jedynie tego, że stronami postępowania poza wnioskodawcą są osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek pod inwestycję oraz znajdujących się w strefie jej oddziaływania. Zdaniem odwołującego, organ prowadzący postępowanie powinien należycie ustalić obszar oddziaływania, biorąc pod uwagę przede wszystkim dane wynikające z dokumentów dostarczonych przez inwestora oraz własne ustalenia. Krąg stron należało natomiast wyznaczyć w oparciu o środowiskowy i technologiczny charakter inwestycji, a nadto w oparciu o inne czynniki, które mogą wpływać na zakres przestrzenny oddziaływania inwestycji, w szczególności oddziaływania szkodliwego bądź uciążliwego, jednak organ nie przeprowadził wszechstronnej analizy w tym zakresie. A. S. zgodził się, że w myśl art. 80 ust. 2 ustawy w sprawie nie było obowiązku dokonania oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego, jednak wskazał, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu uzyskał pozwolenie na budowę domu jednorodzinnego, a lokalizacja przedmiotowej drogi w proponowanym wariancie [...] trwale wyłączy te tereny z możliwości zabudowy. Podkreślił, że nie jest mieszkańcem gminy [...] i często przebywa za granicą, dlatego na etapie opracowywania projektu obwodnicy nie mógł aktywnie włączyć się w konsultacje społeczne. Podniósł, że w korespondencji kierowanej do Burmistrza i inwestora wskazywał od roku 2010 na konieczność opracowania wariantu inwestycji uwzględniającego zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywatela, "tj. co najmniej przeprojektowanie dróg serwisowych, które biegną po dwóch stronach działki". Odnośnie dokonanej przez organ oceny dotyczącej sporządzenia raportu w pełnym zakresie, zarzucił, że raport został opracowany tylko dla dwóch wariantów, pomimo że inwestycja była planowana i konsultowana ze społeczeństwem w co najmniej czterech wariantach. Stwierdził, że wobec braku stosownego opracowania w zakresie pozostałych wariantów, nie sposób jednoznacznie określić, czy wybrano optymalne rozwiązanie. Ponadto, nie uwzględniono wszystkich istotnych zastrzeżeń do raportu (w tym odwołującego), który był uzupełniany jedynie w zakresie wariantu [...]. Zdaniem odwołującego, organ bardzo ogólnikowo, a więc z naruszeniem art. 85 ust. 1 pkt 1a ustawy, uzasadnił fakt zachowania w wariancie [...] wszelkich normy, w tym poziomu emisji hałasu skumulowanego z hałasem pochodzącym z autostrady A4. Co więcej, przedstawiona w raporcie prognoza oddziaływania hałasu na działkę nr a jest w górnej granicy, co pozwala ze znaczną dozą prawdopodobieństwa założyć, iż emisja hałasu w niedługiej przyszłości przekroczy normy, gdyż obiektywnie stale zwiększa się liczba użytkowników dróg. Dlatego organ dokonał błędnej oceny przyjmując, że wszelkie normy emisji hałasu zostaną zachowane i nie przewidując skutków pewnych obiektywnych okoliczności, mogących mieć wpływ na podjętą decyzję. Wskazując na postulat zmiany trasy przebiegu inwestycji w związku z koniecznością ochrony obszaru [...], m.in. przed zniszczeniem krajobrazu oraz migracją zwierząt odwołujący zaznaczył, że argument ten organ uznał za bezzasadny w oparciu wyłącznie o stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Odnośnie natomiast dokonanej przez organ oceny raportu, A. S. podniósł, że jest ona niewystarczająca, gdyż jak wynika z treści art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, przedmiotem oceny winien być wariant proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny i wariant najkorzystniejszy dla środowiska wraz z uzasadnieniem. Przedłożony raport jest natomiast w tym zakresie niezupełny, a zaskarżona decyzja zawiera bardzo uproszczoną ocenę wariantów [...] i [...]. Nie wiadomo przy tym, który jest alternatywny, jak również brak jest oceny wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Ustosunkowując się do odwołania Zarząd Dróg Wojewódzkich w Opolu w piśmie z dnia 14 stycznia 2015 r. wywodził, że zarzuty skarżącego są nieuzasadnione. Zwrócił uwagę, że w kwestionowanym raporcie oddziaływania na środowisko przedstawiono dwa warianty realizacji przedsięwzięcia: wariant [...] - jako proponowany przez wnioskodawcę oraz wariant [...] - jako racjonalny wariant alternatywny. Jednocześnie wariant [...] wskazano jako najkorzystniejszy dla środowiska. Dla proponowanego wariantu przeprowadzono analizę oddziaływania w zakresie emisji hałasu z samej obwodnicy, jak i oddziaływania skumulowanego z autostradą A4. Obliczenia wykonano dla natężenia ruchu prognozowanego na 2025 r. Uwzględniono więc zmiany mogące wystąpić w przyszłości, a dotrzymanie dopuszczalnego poziomu hałasu na działce odwołującego zapewnione zostanie przez budowę ekranów akustycznych. Stwierdzenie, że poziom oddziaływania w zakresie hałasu jest na górnej granicy nie znajduje potwierdzenia w dokonanej analizie, zaś informacje zaprezentowane w raporcie oraz w późniejszych jego uzupełnieniach były przez Burmistrza i organy "opiniujące" ocenione jako wyczerpujące. Ponadto inwestor przytoczył treść pisma z dnia 26 listopada 2011 r., dotyczącego korespondencji z A. S., przedstawienia korekty przebiegu obwodnicy i stanowiska sąsiadów w tym zakresie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 27 lutego 2015 r., nr [...], opartą o przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał na § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. oraz przepisy ustawy mające zastosowanie w sprawie, tj. kolejno art. 3 ust. 1 pkt 13, art. 71, art. 72 ust. 1 pkt 10, art. 75 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1 i ust. 4, art. 66 ust. 1, art. 64 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 78, art. 62 ust. 1, art. 77 ust. 1, art. 79 ust. 1, art. 29, art. 33 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 1-3 i ust. 2, art. 81 ust. 1-3, art. 82 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 85 ust. 2 pkt 1. Odnosząc się do kwestii statusu strony postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Kolegium wyjaśniło, że oprócz wnioskodawcy, stroną w tym postępowaniu są właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których ma być realizowane przedsięwzięcie, a także działek sąsiednich i innych położonych w zasięgu oddziaływania inwestycji, przy czym mówiąc o zasięgu oddziaływania trzeba brać pod uwagę również te miejsca, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa. Jeśli jednak liczba stron postępowania przekracza 20, to zgodnie art. 74 ust. 3 ustawy stosuje się przepis art. 49 K.p.a. przewidujący, że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Organ odwoławczy wskazał na przeważający w orzecznictwie pogląd, że w sytuacji objętej hipotezą art. 49 K.p.a., organ zasadniczo nie ma obowiązku precyzyjnego ustalania kręgu stron postępowania, a co za tym idzie - imiennego wskazywania tych osób w orzeczeniu. Stosownie do tego dostrzegł, że zestawienie zawartych w raporcie wykazów "działek objętych budową obwodnicy i przebudową drogi DW [...] i [...]" oraz "działek objętych oddziaływaniem poza obszarem objętym inwestycją" z wypisem z ewidencji gruntów, ilustrującym stan prawny poszczególnych działek, nie pozostawia wątpliwości, iż w omawianym przypadku stron postępowania jest więcej niż 20. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wymogu przewidzianego dla raportu w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy Kolegium stwierdziło natomiast, że nie można wykluczyć sytuacji, w której wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska i wówczas w praktyce będą występowały dwa dopuszczalne warianty, z którą to sytuacją mamy do czynienia w omawianej sprawie. Wyjaśnił, że ustawa nie określa, jakie kryteria decydują o zróżnicowaniu wariantów, stąd należy sięgnąć do uregulowań prawa wspólnotowego tj. dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. U. UE L z 2012 r. nr 26, s. 1), która w art. 5 ust. 1 lit. d jako obligatoryjny składnik raportu wskazuje opis rozsądnych rozwiązań alternatywnych rozważanych przez wykonawcę, które są odpowiednie dla przedsięwzięcia i jego specyfiki, a także wskazanie głównych powodów wyboru danej opcji, z uwzględnieniem wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Przepis ten odsyła do załącznika IV, gdzie w punkcie 2 sprecyzowano, że chodzi o opis rozsądnych rozwiązań alternatywnych, np. związanych z projektem przedsięwzięcia, technologią, lokalizacją, wielkością i skalą rozpatrywanych przez wykonawcę, które są istotne dla proponowanego przedsięwzięcia oraz jego cech charakterystycznych, i podanie głównych powodów wyboru danej opcji, wraz z porównaniem wpływu na środowisko. Organ odwoławczy wskazał, że planowane przedsięwzięcie przedstawiono w dwóch wariantach i przedstawiając przebieg trasy w obydwu tych wariantach dostrzegł, że w raporcie jako uzasadnienie dla przyjęcia wariantu [...] podano przede wszystkim mniejszą ingerencję w tereny zabudowy mieszkaniowej. Zaznaczył też, że warianty nie różnią się pomiędzy sobą pod względem konstrukcji drogi, jej wyposażenia oraz innych elementów technicznych, jak również charakteryzują się zbliżonym stopniem ingerencji w istniejące środowisko przyrodnicze. W obu wariantach droga przecina potoki [...] i [...] oraz granicę obszaru chronionego krajobrazu "[...]". Główną różnicą pomiędzy nimi jest różnica długości drogi, a tym samym różnica w powierzchni zajmowanego terenu. Ponadto wariant [...] może wiązać się z większą ilością konfliktów z właścicielami istniejących i zasiedlonych obiektów mieszkaniowych, a także z inwestorami planującymi budowę nowych obiektów. Wariant [...] jest natomiast korzystniejszy dla środowiska przede wszystkim z powodu większej odległości od zabudowy mieszkaniowej. Za jego przyjęciem jako najkorzystniejszego dla środowiska przemawia też brak ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko, usprawnienie ruchu kołowego oraz korzystniejsze usytuowanie przedsięwzięcia w stosunku do najbliższych terenów chronionych akustycznie. Rozmiar i lokalizacja przedsięwzięcia oraz przewidziane do zastosowania nowoczesne rozwiązania techniczne powodują, że żaden z komponentów środowiska nie będzie obciążony ponadnormatywnie. Kolegium dostrzegło, że zaprezentowane uzasadnienie wyboru wariantów jest lakoniczne, jednak stwierdziło, że okoliczność ta nie pozbawia spornego raportu wiarygodności i mocy dowodowej, gdyż zawiera on wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 66 ust. 1 ustawy i daje spójny obraz zamierzenia inwestycyjnego. Uzupełniony raport wskazuje też, że w otoczeniu projektowanej obwodnicy dochowane będą standardy w zakresie emisji do powietrza zanieczyszczeń pochodzących ze spalania paliw w silnikach pojazdów, a emisja hałasu komunikacyjnego na terenach chronionych akustycznie (przy uwzględnieniu oddziaływania skumulowanego z pobliskiej autostrady A4), choć w trzech punktach przekroczy normy, zostanie jednak zneutralizowana dzięki zastosowaniu ekranów akustycznych i tzw. cichej nawierzchni. Organ odwoławczy zaznaczył, że raport o oddziaływaniu na środowisko stanowi kluczowy dowód w postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej, a zgłoszone zastrzeżenia muszą być poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. W niniejszej sprawie odwołujący nie przedstawił jednak żadnego dowodu podważającego ustalenia zamieszczone w raporcie. Następnie Kolegium zauważyło, że obwodnica ma powstać w granicach obszaru chronionego krajobrazu "[...]" i stwierdziło, że zakaz realizacji na tym terenie przedsięwzięć, wprowadzony rozporządzeniem Wojewody Opolskiego z dnia 8 maja 2006 r., nr 0151 /P/16/2006, w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Województwa Opolskiego nr 33, poz. 1133, z późn. zm.), dotyczy tylko tych mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a nie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 3). Jednocześnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Opolu wyraźnie stwierdził, iż zaproponowany przebieg trasy nie będzie w sposób znaczący oddziaływać na walory przyrodnicze tego obszaru. Podsumowując dokonaną ocenę Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji zebrał kompletny materiał dowodowy, pozwalający ocenić różne aspekty oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska, zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu administracyjnym oraz dopełnił obowiązków związanych z udziałem społeczeństwa w postępowaniu. Zdaniem Kolegium, w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających podjęcie decyzji negatywnej, za które uznać należy przesłanki określone w art. 81 ustawy, kolizję przedsięwzięcia z obowiązującym planem miejscowym (nie dotyczy to analizowanej sprawy), odmowę uzgodnienia warunków realizacji przez organ współdziałający oraz sprzeczność z przepisami z zakresu ochrony środowiska, np. określającymi standardy emisyjne. Obwieszczenie o wydaniu decyzji odwoławczej zostało publicznie udostępnione od dnia od 23 września do 8 października 2015 r. W skardze, wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, A. S. zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpoznania sprawy, a art. 7 K.p.a. także przez zawarcie w uzasadnieniu zbyt ogólnych stwierdzeń oraz niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, a także przez brak dostatecznego rozważenia słusznego interesu obywatela w odniesieniu do interesu społecznego; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; - art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy w raporcie brak jest sporządzenia i dokonania analizy trzech wariantów wraz z wyczerpującym uzasadnieniem ich wyboru; - art. 107 § 2 K.p.a w związku z art. 85 ust. 1 oraz ust. 2 lit. b tiret drugie w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy poprzez zawarcie w uzasadnieniu decyzji zbyt ogólnych stwierdzeń i brak wyjaśnienia w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, przy jednoczesnym braku w tymże raporcie opisu i przeanalizowania trzech wariantów wymaganych przez ustawę; - art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że dla spełnienia wymogu poprawności raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia wystarczające jest przeanalizowanie dwóch wariantów, a także przez brak prawidłowego uzasadnienia analizowanych wariantów oraz niepełne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego; - art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy przez oparcie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na błędnie sporządzonym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a co za tym idzie dokonanie błędnej analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i wyboru wariantu, który miałby być najkorzystniejszy spośród jedynie dwóch wariantów, których analiza nie zawiera wystarczającego uzasadnienia. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wywodził, że w decyzji nie znalazł odzwierciedlenia fakt, jakoby jeden z analizowanych wariantów był jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Zaznaczył, że samo stwierdzenie w tym zakresie jest niewystarczające, gdyż analizowane warianty powinny być opisane, a ich wybór w sposób spójny i rzetelnie uzasadniony. Wskazał również, że w toku postępowania wielokrotnie wnosił zastrzeżenia i uwagi, jednak w całości nie zostały one wzięte pod uwagę przez organ, który ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że wszelkie normy zostaną zachowane. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona według podanych powyżej kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, objętej oceną Sądu z mocy art. 134 P.p.s.a., wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym i nie narusza przepisów prawa materialnego. W tych okolicznościach Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do przedmiotu kontroli zauważyć w pierwszej kolejności trzeba, że postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją, dotyczyło określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy [...] wraz z przebudową drogi wojewódzkiej nr [...]. W sprawie tej materialnoprawną podstawę działania organów stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, z późn. zm.), zwanej nadal ustawą. Biorąc pod uwagę charakter i parametry planowanego przedsięwzięcia, należało ponadto uwzględnić regulację § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397 z późn. zm.), na podstawie której prawidłowo zaliczono je do przedsięwzięć, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy, tj. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stwierdzany jest w drodze postanowienia, stosowanie do art. 63 ustawy. Mając na uwadze stan faktyczny sprawy oraz przebieg postępowania, udokumentowany w przedłożonych aktach administracyjnych i przedstawiony szczegółowo we wstępnej części niniejszego uzasadnienia, odnotować należy, że stosownie do art. 73 ust. 1 ustawy, postępowanie w sprawie wszczęte zostało na podstawie wniosku Zarządu Dróg Wojewódzkich w Opolu z dnia 22 października 2012 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w ramach prowadzonego postępowania, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, przeprowadzona została procedura oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiąca część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z dokonanej przez Sąd analizy wynika, że ocena ta oraz całe przeprowadzone postępowanie nie naruszały zasad określonych w ustawie w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać przyjdzie, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko służy ocenie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska i ma na celu przyjęcie takich rozwiązań w zakresie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, które doprowadzają do wyeliminowania lub maksymalnego zminimalizowania negatywnego oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy, przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień oraz zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, czyli w drodze postanowienia wydanego przez organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej. W niniejszej sprawie postanowienie takie wydane zostało w dniu 4 stycznia 2013 r. Zauważyć przy tym trzeba, że zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy zostało ono wydane po zasięgnięciu opinii wskazanych przez ustawodawcę, właściwych organów opiniujących i stosownie do art. 63 ust. 4 ustawy określono w nim zakres wymaganego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz zastrzeżono, że powinien być on zgodny z art. 66 ustawy. Następnie, po przedłożeniu raportu, na podstawie art. 77 ust. 1 ustawy organ uzyskał wymagane uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinię państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, po czym dopiero wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Jako prawidłowe dla zachowania procedury wydania decyzji ocenić przy tym należy ponowienie uzgodnień i uzyskanie ponownej opinii w trybie powyższego przepisu, po uzupełnieniu przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu na środowisko. Poza spełnieniem wskazanych powyżej wymogów, na zasadzie art. 79 ust. 1 ustawy, w całym toku postępowania zapewniono też możliwość udziału społeczeństwa, w tym stosownie do art. 29 ustawy możliwość składania uwag i wniosków. Nastąpiło to poprzez podawanie do publicznej wiadomości - w drodze obwieszczeń i zawiadomień umieszczanych na tablicach ogłoszeń oraz zamieszczanych na stronie BIP Urzędu Miasta - informacji o przebiegu postępowania. Jednocześnie, prawidłowo w świetle art. 74 ust. 3 ustawy, w drodze takich obwieszczeń i zawiadomień realizowany był w niniejszej sprawie obowiązek zawiadamiania wszystkich stron prowadzonego postępowania o podejmowanych przez organy czynnościach i wydanych decyzjach. Ostatnio wskazany przepis stanowi, że jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, to stosuje się przepis art. 49 K.p.a., zgodnie z którym strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że istniały podstawy faktyczne do stosowania art. 74 ust. 3 ustawy. Zgodnie bowiem z art. 28 K.p.a., który ma zastosowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej, stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Bezspornie zatem właściciele nieruchomości objętych inwestycją i będących w zakresie jej oddziaływania, mają interes prawny w sprawie o wydanie decyzji środowiskowej, który wynika z prawa własności nieruchomości. Dla ustalenia stron postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie konieczne było zatem uwzględnienie terenu objętego planowanym przedsięwzięciem oraz zakresem jego oddziaływania na środowisko, przy czym uwzględnić tu należało każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy. Przekroczenia norm mają wszak znaczenie dla treści decyzji środowiskowej, a nie dla ustalenia kręgu stron postępowania. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, z zestawienia przedstawionych w raporcie wykazów działek objętych inwestycją i objętych jej oddziaływaniem z załączonymi wypisami z ewidencji gruntów, ilustrującymi stan prawny poszczególnych działek, niewątpliwie wynika, że liczba stron postępowania przekraczała 20 osób. Tym samym w sprawie właściwie zastosowano art. 49 K.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy, stąd nie można skutecznie zarzucić organom, że nieprawidłowo ustaliły krąg stron postępowania, jak to podnosił skarżący w toku postępowania administracyjnego. Podkreślić trzeba, że wskazane przepisy nie nakładają na organ obowiązku ustalenia w decyzji imiennie wszystkich stron postępowania, ani też sporządzenia ich wykazu. Co więcej, zaznaczyć trzeba, że zarzut procesowy dotyczący pominięcia danego podmiotu jako strony postępowania mógłby podnosić wyłącznie podmiot powołujący się na swój interes prawny, a nie inna strona postępowania. Dlatego skarżący, jako właściciel nieruchomości objętej planowanym przedsięwzięciem i znajdującej się w zakresie jego oddziaływania, mógł wywodzić naruszenie przez organ obowiązku prowadzenia postępowania z udziałem wszystkich stron z własnego interesu prawnego. Nie można natomiast uznać, że jego prawo do udziału w postępowaniu zostało naruszone, skoro prawidłowo w sprawie zastosowano art. 49 K.p.a., a w toku postępowania organ pierwszej instancji podejmował działania na skutek pism skarżącego, wzywając inwestora do wyjaśnienia kwestii podnoszonych przez skarżącego i rozpoznał wniesione przez skarżącego uwagi oraz zastrzeżenia. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że wydając w niniejszej sprawie decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach nie naruszono przewidzianej w tym zakresie procedury w jakikolwiek sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. O ile bowiem można dopatrzyć się, że część obwieszczeń o przebiegu postępowania formułowana była w formie skierowanej do stron, to jednak obwieszczenia te były publicznie ogłaszane i w drodze osobnego obwieszczenia podano do publicznej wiadomości informacje określone w art. 33 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu, podjęcie rozstrzygnięcia nastąpiło natomiast na podstawie prawidłowo przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a wydana decyzja spełnia wszystkie ustawowe wymogi, tak co do rozstrzygnięcia jak i co do uzasadnienia. Wyjaśnić przyjdzie, że art. 80 ust. 1 ustawy określa kryteria, jakimi powinien kierować się organ przy wydaniu decyzji środowiskowej, poprzedzonej przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 (pkt 1), ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (pkt 2), wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa (pkt 3) oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone (pkt 4). W rozpoznawanej sprawie uwzględnienie tych kryteriów wynika wprost z treści decyzji organu pierwszej instancji, który w uzasadnieniu wskazał, a w rozstrzygnięciu przyjął wszystkie warunki uzgodnione przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz mając na uwadze opinię powiatowego inspektora sanitarnego przewidział w wydanej decyzji wymóg zastosowania ekranów akustycznych oraz pasów zieleni ochronnej w rejonie zabudowy mieszkaniowej. W obszernym uzasadnieniu, na podstawie zapisów z raportu, organ dokonał ponadto samodzielnej analizy przedstawionych przez wnioskodawcę wariantów realizacji przedsięwzięcia i oceny co do oddziaływania na środowisko oraz ustaleń w zakresie wyboru realizacji inwestycji w wariancie [...], uwzględniając dane ujęte w raporcie. Przedstawił także wpływ przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska. Z treści uzasadnienia organu pierwszej instancji wynika też, że dokonując oceny organ miał na uwadze wynik postępowania z udziałem społeczeństwa, skoro ustosunkował się do wnoszonych uwag i rozważył zastrzeżenia zgłaszane przez strony do realizacji inwestycji właśnie w trybie wnoszenia uwag. Uznał w tym zakresie, że inwestycja nie będzie w sposób nadmierny oddziaływać na tereny sąsiednie, w szczególności w zakresie emisji hałasu, co było kluczową sprawą we wszystkich wnioskach. W szczególności zaś organ przedstawił ustalenia dokonane w odniesieniu do nieruchomości skarżącego wskazując, że wpływ hałasu na jego działkę będzie skutecznie ograniczony przez zastosowanie ekranów akustycznych i wykonanie cichej nawierzchni, a przy zastosowaniu przewidzianych w decyzji rozwiązań projektowych droga nie ograniczy możliwości wybudowania i swobodnego korzystania z budynku jednorodzinnego. Zaznaczył, że gwarancją spełnienia norm dopuszczalnego poziomu hałasu jest nałożenie obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej i ewentualne zastosowanie dodatkowej ochrony w przypadku, gdy po realizacji inwestycji standardy akustyczne nie zostaną dotrzymane. Ponadto, na podstawie raportu oraz uzgodnień z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, organ ustalił, że budowa spornej drogi nie zagrozi chronionym gatunkom i nie wpłynie w sposób niedopuszczalny na krajobraz, a także wskazał, że przedstawiony do realizacji wariant drogi jest optymalny jeśli chodzi o poszanowanie interesów wszystkich właścicieli nieruchomości znajdujących się w sferze oddziaływania inwestycji. Reasumując, w ocenie Sądu uznać trzeba, że w ramach oceny oddziaływania inwestycji na środowisko w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji dokonał weryfikacji przedłożonego raportu i wydając decyzję kierował się ustawowymi kryteriami, określonymi w art. 80 ust. 1 pkt 1-3 ustawy. Dostrzec też należy, że brak uwzględnienia kryterium z pkt 4 tego przepisu wynikał natomiast z tego, że wobec braku wpływu inwestycji na obszary położone poza granicami Polski w sprawie nie było podstaw do przeprowadzania postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Tym samym, nie można w rozpoznawanej sprawie zarzucić organom naruszenia art. 80 ust. 1 ustawy, a na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy za prawidłowe uznać należy odstąpienie od dokonania oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zważywszy że decyzja wydawana była dla drogi publicznej. W szczególności brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez dokonanie nieprawidłowej analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, na podstawie błędnie sporządzonego raportu. Nie można bowiem zgodzić się, że przedłożony w sprawie raport oddziaływania na środowisko nie spełnia wymogów z art. 66 ust. 1 ustawy, w tym w szczególności warunku określonego w pkt 5, wskutek przeanalizowanie tylko dwóch wariantów realizacji przedsięwzięcia. Zdaniem Sądu, uznać też należało, że prawidłowo w niniejszej sprawie stan faktyczny został ustalony w postępowaniu administracyjnym w oparciu o przedłożony raport, po jego uzupełnieniu, a decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia została wydana po prawidłowym dokonaniu przez organ samodzielnej analizy przedsięwzięcia, na podstawie przedłożonego raportu. Odnośnie zasadniczego zarzutu skargi, dotyczącego wadliwości raportu oddziaływania na środowisko, wyjaśnić przede wszystkim trzeba, że raport jest podstawowym dowodem w sprawie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, któremu przysługuje szczególna wartość dowodowa. Zawarta w nim kompleksowa ocena i analiza planowanego przedsięwzięcia przygotowana jest przez osoby dysponujące fachową wiedzą. Podważenie ustaleń raportu może zatem, co do zasady, nastąpić jedynie przez przedstawienie ekspertyzy (tzw. kontrraportu), która wskazywałaby na wady raportu i podważała jego ustalenia, sporządzonej jednak przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy raportu. W niniejszej sprawie zarówno skarżący, jak i inne strony postępowania, nie przedłożyły żadnych dowodów podważających treść raportu złożonego przez wnioskodawcę, a swoje zarzuty co do wadliwości raportu skarżący oparł wyłącznie na gołosłownych twierdzeniach. W tej sytuacji nie było podstaw do dokonywania przez organ dodatkowych ustaleń faktycznych w zakresie potencjalnych zagrożeń dla środowiska w związku z realizacją inwestycji i prawidłowo przedłożony raport został przyjęty jako dowód na podstawie którego organy dokonały oceny i analizy planowanego przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na środowisko. Należy dostrzec, że raport wraz z jego uzupełnieniem, był kompletny i - stosownie do postanowienia nakładającego obowiązek jego sporządzenia - posiadał wszystkie konieczne elementy, określone w art. 66 ust. 1 ustawy. Zawierał on stosowne opisy, był spójny, uzasadniał proponowany wariant [...] i określał jego przewidywane oddziaływanie na środowisko. Miał charakter kompleksowej ekspertyzy i odnosił się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, w tym związanych z oddziaływaniem m.in. na stan powietrza, klimat akustyczny, roślinność, zwierzęta, a także na zdrowie ludzi i klimat w fazie eksploatacji. Uwzględniał też wpływ inwestycji na chroniony obszar krajobrazowy [...] i określał w tabelach obciążenie ruchu na drogach DW [...] i [...]. Wbrew zarzutom skargi, spełniał również wymóg z pkt 5 art. 66 ust. 1 ustawy. W tym zakresie dostrzec należy, że w raporcie przeanalizowane zostały dwa warianty, oznaczone jako [...] i [...], przy czym wybrany wariant [...] był wariantem proponowanym przez wnioskodawcę, jak również został wskazany jako najkorzystniejszy dla środowiska. Wariant [...] był natomiast określony jako "racjonalny wariant alternatywny". Dodatkowo też ustalono skutki wariantu, w którym realizacja przedsięwzięcia nie zostałaby podjęta. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że na gruncie art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy nie można wykluczyć, iż wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska i w takiej sytuacji nie będzie zachodziła konieczność przedstawienia trzech wariantów. Ze wskazanej regulacji nie wynika bowiem rozłączny charakter wariantów z pkt 5 lit. a i lit. b. W praktyce będą wówczas występowały dwa analizowane, dopuszczalne warianty (por. wyroki NSA z 20 marca 2014 r., II OSK 2564/12 oraz z 28 sierpnia 2014 r., II OSK 495/13, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też uznać należy, że w niniejszej sprawie opis dwóch wariantów był wystarczający dla spełnienia omawianego wymogu. Skoro przy tym w raporcie została przedstawiona analiza tych wariantów i raport odnosił się do potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, jak również jego zakres spełniał wymogi z art. 66 ust. 1 ustawy, to niewątpliwie na jego podstawie można było w niniejszej sprawie dokonać pełnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i następnie określić środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Podzielić należy pogląd orzecznictwa, że w sytuacji, gdy w ocenie organu przedstawiony raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko odpowiada przepisom ustawy, jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest konieczna szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu, jeśli organ administracji publicznej dokonał oceny, iż jest on zupełny zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną w sytuacji, gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną. Ewentualny zarzut ogólnikowości oceny takiego dowodu mógłby być skuteczny jedynie wówczas, gdyby w toku postępowania stawiane były konkretne zarzuty co do twierdzeń zawartych w raporcie, a organ administracji publicznej opierając się na takim raporcie nie odniósłby się do podnoszonych kwestii. Trzeba pamiętać, że ocena raportu z pewnych koniecznych względów musi być ograniczona, gdyż organ nie dysponuje odpowiednią specjalistyczną wiedzą, aby móc w pełni zweryfikować wszystkie jego aspekty (por. wyroki NSA: z 27 października 2015 r., II OSK 412/14; z 20 marca 2014 r., II OSK 2564/12; z 6 lutego 2013 r., II OSK 1862/11; powołana strona internetowa). Z tych samych powodów ograniczona jest także ocena raportu dokonywana przez sąd administracyjny. Kontrola sądu sprowadza się jedynie do stwierdzenia, czy dany raport jest kompletny i spójny, a więc czy spełnia ustawowe wymagania co do jego treści określone w art. 66 ustawy środowiskowej. Nie obejmuje ona natomiast oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki (por. wyroki NSA z 7 lipca 2015 r., II OSK 2980/13 i z 1 marca 2013 r., II OSK 2105/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego w kontrolowanej sprawie Sąd ograniczył się do zbadania raportu pod względem formalnym i stwierdził, że raport ten spełnia wymagania ustawowe wynikające z art. 66 ust. 1 ustawy. W ocenie Sądu, przedłożony w niniejszej sprawie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wraz z jego uzupełnieniem, sporządzony został z uwzględnieniem specjalistycznej wiedzy, jest kompletny pod względem formalnym, odnosi się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia i wskazuje, jakie obowiązują w tym zakresie standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Spełnia zatem wszelkie wymagania, o których mowa w art. 66 ustawy. Jednocześnie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja poprzedzona została wymaganymi ustaleniami, a zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., są nieuzasadnione. W sprawie prawidłowo zebrano dowody i ustalono stan faktyczny, uwzględniając dokonane uzgodnienie, uzyskaną opinię oraz zapisy przedłożonego raportu wraz jego uzupełnieniem. Prawidłowo też sporny raport stanowił podstawę oceny dokonanej przez organy w zakresie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia. Zaznaczyć w tym miejscu jeszcze raz przyjdzie, że zarówno skarżący, jak i inne strony postępowania, nie przedłożyły żadnych dowodów mogących podważać ustalenia raportu, jak również skarżący nie wskazał żadnych konkretnych zagrożeń dla środowiska związanych z realizacją inwestycji, które znajdowałyby potwierdzenie w przedłożonym raporcie lub ocenach dokonanych przez organy współdziałające. Organy uzgadniający i opiniujący nie zgłosiły zastrzeżeń odnośnie kompletności i merytorycznej poprawności raportu, co wyłączało konieczność prowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Skarżący swoje stanowisko, dotyczące negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, opierał na własnej, subiektywnej ocenie, że realizacja spornej inwestycji drogowej zniweczy jego zamierzenia dotyczące przeznaczenia nieruchomości na cele mieszkaniowe. Stanowisko to nie znalazło jednak potwierdzenia w ocenie organów, z której wynika, iż realizacja przedsięwzięcia nie wykluczy kontynuowania przez skarżącego budowy domu jednorodzinnego i następnie korzystania z niego, bez narażenia na negatywne skutki związane z przekroczeniem norm emisji zanieczyszczeń do powietrza, czy hałasu. Dokonana na podstawie raportu analiza nie potwierdziła, że normy emisyjne zostaną przekroczone, a skarżący pomimo braku ku temu przeszkód nie przedłożył kontrraportu na poparcie swoich twierdzeń. Skuteczne zakwestionowanie wniosków wynikających z raportu, w tym dotyczących zachowania norm akustycznych, wymagało natomiast wykazania przez skarżącego inicjatywy dowodowej i przedłożenia na poparcie stawianych tez dowodu sporządzonego z uwzględnieniem wiedzy specjalnej. Podważanie treści raportu nie może być bowiem gołosłowne i opierać się na przypuszczeniach co do hipotetycznego wystąpienia ewentualnych, przyszłych zagrożeń dla środowiska. Strona kwestionująca ustalenia nie może wymagać od organu działania w tym zakresie z urzędu, zwłaszcza - gdy tak jak w niniejszej sprawie -przedsięwzięcie i sam raport zostały pozytywnie zaopiniowane i uzgodnione przez organy współdziałające, a organ prowadzący postępowanie podejmował działania w celu uzupełnienia raportu i dokonując jego oceny nie miał wątpliwości co do kompletności i merytorycznej poprawności raportu. Z uwagi na brak skutecznego podważenia przez skarżącego przedstawionych w raporcie ustaleń, prawidłowo stały się one podstawą określenia w treści decyzji organu pierwszej instancji wymogów, jakie inwestor musi spełnić w związku z realizacją przedsięwzięcia. Zauważyć ponadto trzeba, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie oparł się bezkrytycznie na przedłożonym raporcie lecz w obszernym uzasadnieniu dokonał na jego podstawie samodzielnych merytorycznych ustaleń. Odnosząc się do raportu przede wszystkim przedstawił przewidywane oddziaływanie przedsięwzięcia na poszczególne elementy środowiska, w tym zarówno na etapie realizacji inwestycji, jak i na etapie eksploatacji przedsięwzięcia oraz rozważył uwagi zgłoszone w postępowaniu. Uwzględnił ponadto stanowiska organów uzgadniających, dając temu wyraz w przyjętych warunkach realizacji przedsięwzięcia. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania rozważył natomiast w kontekście zarzutów odwołania argumenty przemawiające za przyjęciem wariantu [...] oraz odniósł się do kwestii emisji zanieczyszczeń do powietrza i emisji hałasu. Uznając, że raport zawiera wszystkie niezbędne elementy i daje spójny obraz zamierzenia inwestycyjnego organ drugiej instancji trafnie zauważył, że skarżący nie przedłożył żadnego dowodu, który podważałby ustalenia zamieszczone w raporcie, natomiast ograny współdziałające uznały, że po spełnieniu określonych w decyzji warunków przedsięwzięcie może zostać zrealizowane. Uwzględniając zatem treść decyzji wydanych w niniejszej sprawie uznać trzeba, że ustalając środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia organy dokonały prawidłowej oceny, uwzględniając ustawowe kryteria z art. 80 ust. 1 pkt 1-3 ustawy. Skoro natomiast na podstawie dokonanej oceny organ pierwszej instancji ustalił, iż spełnienie warunków określonych w decyzji doprowadzi do tego, że inwestycja nie będzie oddziaływać na środowisko w sposób powodujący naruszenie obowiązujących norm z zakresu ochrony środowiska, nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska przyrodniczego, ludności i ważnego interesu publicznego, to prawidłowo podjął rozstrzygnięcie o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Rozstrzygnięcie to spełniało wymogi wynikające z art. 82 ust. 1 ustawy, gdyż odnosiło się do obligatoryjnych elementów wskazanych w pkt 1 oraz wyrażało stanowisko co do elementów fakultatywnych określonych w pkt 2-5 tego przepisu. Wbrew zarzutowi skargi, decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, obok wymogów wynikających z art. 107 K.p.a., spełniała także wymogi wynikające z art. 85 ust. 1 ustawy. Stosownie do art. 85 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy przedstawiono w niej informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz wskazano na zgłaszane w toku postępowania uwagi i wnioski, w tym wszystkie zastrzeżenia zgłaszane przez skarżącego, a następnie dokonano ich rozważenia i przedstawiono argumenty, które według organu nie uzasadniały ich słuszności. Dokonując analizy i oceny, organ przedstawił też wyjaśnienia w zakresie wynikającym z art. 85 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, tj. odnośnie uwzględnienia ustaleń zawartych w raporcie oraz uzyskanego uzgodnienia i opinii właściwych organów. Odpowiednio do art. 85 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy uzasadnił również swoje stanowisko w kwestii odstąpienia od nałożenia obowiązku na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zdaniem Sądu, nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że uzasadnienie decyzji zawierało zbyt ogólne stwierdzenia. Trudno bowiem wymagać od organu, że dokonując ustaleń na podstawie raportu i uzgodnienia organu współdziałającego będzie powielał zawarte w nich informacje. Rolą organu jest bowiem ocena, a nie przepisywanie kolejno ustaleń wynikających z materiału dowodowego. Niewątpliwie natomiast w uzasadnieniu analizie poddane zostały kwestie sporne zgłaszane przez strony. Mając na uwadze zarzut skargi dotyczący braku dostatecznego rozważania słusznego interesu skarżącego w odniesieniu do interesu społecznego, dostrzec ponadto trzeba, że w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji przedstawione zostały dostateczne rozważania dotyczące interesu prawnego skarżącego. Organ wyjaśnił, odnosząc się do obowiązujących w tym zakresie norm, że inwestycja nie będzie w sposób nadmierny oddziaływać na tereny sąsiednie, w szczególności w zakresie emisji hałasu. Przy zastosowaniu rozwiązań projektowych z decyzji droga nie ograniczy również możliwości przez skarżącego wybudowania jednorodzinnego budynku mieszkalnego i korzystania z niego, a dzięki zastosowanym ekranom akustycznym na działce skarżącego nie zostaną przekroczone normy hałasu. Poza tym wskazał organ, że przedstawiony do realizacji wariant drogi jest wynikiem konsultacji społecznych i ma akceptację większości mieszkańców, jak też jest optymalny jeśli chodzi o poszanowanie interesów wszystkich właścicieli nieruchomości znajdujących się w sferze oddziaływania. Wydając decyzję odwoławczą Kolegium dokonało natomiast oceny w kontekście zarzutów stawianych przez skarżącego w odwołaniu i ustaliło, że organ pierwszej instancji zebrał kompletny materiał dowodowy pozwalający ocenić różne aspekty oddziaływania na poszczególne elementy środowiska, zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu i dopełnił obowiązków związanych z udziałem społeczeństwa w postępowaniu. Ponadto Kolegium dokonało oceny raportu oddziaływania na środowisko stwierdzając w tym zakresie, że zawiera on wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 66 ust. 1 ustawy oraz daje spójny obraz zamierzenia inwestycyjnego. Na jego podstawie organ odwoławczy samodzielnie ustalił również (uwzględniając skumulowane oddziaływanie z autostradą A4), że w otoczeniu projektowanej inwestycji dochowane zostaną standardy w zakresie emisji do powietrza zanieczyszczeń pochodzących ze spalania paliw w silnikach pojazdów oraz emisji hałasu komunikacyjnego. Zaznaczył, że wprawdzie na terenach ochrony akustycznej w trzech punktach przekroczone zostaną normy emisji hałasu, jednak oddziaływanie to zostanie zneutralizowane dzięki zastosowaniu ekranów akustycznych i tzw. cichej nawierzchni. Trafnie wyjaśnił też, że poza sytuacjami, o jakich mowa w art. 81 ustawy, decyzja negatywna w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia może być wydana tylko w przypadku kolizji przedsięwzięcia z obowiązującym planem miejscowym (co nie dotyczy niniejszej sprawy, gdyż stosownie do art. 80 ust. 2 ustawy wymóg ten nie dotyczy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej) lub odmowy uzgodnienia warunków jego realizacji przez organ współdziałający, a także w razie sprzeczności z przepisami z zakresu ochrony środowiska np. określającymi standardy emisyjne. W rozpoznawanej sprawie Kolegium słusznie stwierdziło, że żadna z ww. przesłanek nie zaistniała, dlatego zdaniem Sądu, prawidłowo zastosowano art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymując zaskarżoną decyzją w mocy rozstrzygnięcie o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań realizacji spornego przedsięwzięcia. Wbrew zarzutom skargi, postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, a organy dokonały prawidłowych ustaleń. Odnotować w tym miejscu trzeba, że wprawdzie organ odwoławczy nie odniósł się wprost do poszczególnych warunków realizacji przedsięwzięcia, jednak według Sądu, braki uzasadnienia w tym zakresie nie stanowią naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy i nie mogą prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał bowiem podstawy prawne podjętego rozstrzygnięcia, odniósł się do wszystkich argumentów podniesionych w odwołaniu i wyjaśnił swoje stanowisko. Orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji podzielił natomiast ustalenia, motywy i treść rozstrzygnięcia podjętego przez ten organ. W tym zakresie zbędne było powtarzanie w decyzji odwoławczej ustaleń i treści decyzji organu pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe Sąd, podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.