VII SA/Wa 1223/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. staż. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Zaskarżoną decyzją znak [...] z dnia [...] marca 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku S. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...], umarzającą wszczęte na wniosek S. P. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2005 r. zatwierdził projekt budowalny i udzielił S. S. pozwolenia na budowę punktu skupu i sprzedaży złomu stalowego w ilości 9 ton/ dobę oraz metali kolorowych w ilości 50 kg/dobę bez możliwości składowania odpadów niebezpiecznych na działce nr [...] oraz przyłączy: energetycznego, kanalizacyjnego, wodociągowego oraz urządzeń służących do odprowadzania wód opadowych na działkach nr [...],[...],[...],[...] położonych w miejscowości T.. Wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji wniósł S. P.. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. odmówił wszczęcia na wniosek S. P. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...], zaś Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego, po rozparzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 833/08 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji uznając, że organy orzekające w przedmiotowej sprawie nie rozważyły dokładnie kwestii położenia nieruchomości skarżącego w stosunku do miejsca lokalizacji spornej inwestycji, a także nie wykazały, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Skarga kasacyjna od powyższego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1936/08. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...] odmówił, po wszczęciu postępowania z urzędu, stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S. S. pozwolenia na budowę punktu skupu i sprzedaży złomu stalowego. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2011 r., S. P. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., znak: [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] uznając, że S. P. nie posiada przymiotu strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Powyższe postanowienie GINB zostało utrzymane w mocy postanowieniem GINB z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...]. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 608/12, oddalił skargę S. P. na postanowienie GINB z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...]. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej S. P. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 250/13, uchylił wyrok WSA w Warszawie oraz postanowienie GINB z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...] i poprzedzające je postanowienie GINB z dnia [...] września 2011 r., znak: [...]. NSA wskazał w wyroku, że brak przymiotu strony wnoszącego o stwierdzenie nieważności decyzji nie był w niniejszej sprawie oczywisty, a odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. może nastąpić tylko w przypadku, gdy oczywistym jest, że osoba wnioskująca o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu. Odmowa wszczęcia postępowania nie jest zatem możliwa w okolicznościach kiedy, to czy podmiot ma przymiot strony wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym przedmiocie. W takich przypadkach postępowanie nieważnościowe powinno być wszczęte, zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a., co stwarza możliwość do przeprowadzenia rzetelnego badania interesu prawnego wnioskodawcy. Wobec wyroku NSA organ nadzoru zawiadomieniem z dnia [...] października 2014 r., poinformował o wszczęciu na wniosek S. P. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie uznając, że S. P. nie ma przymiotu strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył S. P. wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji i wszczęcie przedmiotowego postępowania z udziałem skarżącego jako strony tego postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że S. P. jest właścicielem działek o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...]. Działki o nr ew. [...] i [...] graniczą bezpośrednio z działką o nr ew. [...] (droga), na której zaprojektowane zostało przyłącze kanalizacji sanitarnej. Działki o nr ew. [...],[...],[...] oddzielone są drogą (działka o nr ew. [...]) od działek o nr ew. [...],[...],[...], na których znajdują się pozostałe obiekty inwestycji objęte decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2005 r., nr [...], tj. budynek biurowo-sanitarny, waga samochodowa oraz kontener magazynowy metali kolorowych. Jak wynika z analizy załączonej do projektu zagospodarowania terenu mapy sytuacyjno - wysokościowej (rys. nr Pr 01), wspomniane obiekty budowlane oddalone są od granicy najbliżej położonej w stosunku do planowanej inwestycji działki o nr ew. [...] odpowiednio: przyłącze kanalizacji sanitarnej o ok. 12,5 m, budynek biurowo-sanitarny (o powierzchni zabudowy 16 m2 i wysokości 3,82 m) o ok. 27,5 m, waga samochodowa o ok. 20 m, zaś kontenerowy magazyn metali kolorowych (o powierzchni 12,8 m2) o ok. 70 m. Z powyższych ustaleń, w ocenie organu odwoławczego, jednoznacznie wynika, że mimo znajdowania się wskazanych wyżej działek wnioskodawcy w sąsiedztwie działek inwestycyjnych o nr ew. [...],[...],[...] i [...], projektowana inwestycja nie wprowadzi żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w szczególności wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z póżn. zm.). Organ odwoławczy podał, że zarówno w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzone w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identyczne ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wskazał przy tym, że sam fakt, że dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, że podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. W ocenie organu odwoławczego S. P. nie może wywodzić przymiotu z § 3 ust. 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy [...] (uchwala Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2004 r. Nr [...], poz. [...]), w myśl którego dla celów ochrony przed hałasem, ustala się dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, w terenach wymienionych w § 4. zgodnie z przepisami szczególnymi: -dla terenów MP - poziomu hałasu dopuszczonego jak dla terenów przeznaczonych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe poza miastem, -dla pozostałych terenów - poziomu hałasu dopuszczonego jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego w przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zostało wskazane jakie "przepisy szczególne", regulują kwestię dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, dla terenu MU1 (tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej), na którym znajduje się sporna inwestycja. Nie możliwa jest zatem ocena czy dopuszczalny poziomy hałasu został przekroczony, a tym samym czy sporna inwestycja oddziaływuje na nieruchomość stanowiącą własność S. P.. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że z części opisowej projektu budowlanego wynika, że "prowadzona działalność nie powoduje uciążliwości wykraczającej poza granice działki do której inwestor ma tytuł prawny a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczenia powietrza". Również z załączonych do pisma pełnomocnika S. S. z dnia [...] listopada 2014 r. Protokołów kontroli, nr [...] r., z dnia [...] maja 2006 r., oraz nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., przeprowadzonej przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] wynika, że nie stwierdzono nieprawidłowości wynikających z korzystania ze środowiska w zakresie ochrony przed hałasem. W załączonym do ww. pisma Sprawozdania z pomiarów hałasu w środowisku Nr [...] z dnia [...] września 2014 r., również nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. Skargę na powyższą decyzję złożył S. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzejącej ją decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że Prawo ochrony środowiska nakłada na inwestora obowiązek przeprowadzenia postępowania o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisku w rozumieniu art. 51 ustawy. Zdaniem skarżącego wykonanie powyższego obowiązku na przedmiotowej inwestycji potwierdził WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 17 września 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 883/08 oraz NSA w wyroku II OSK 1936/08 i ocena ta jest dla organu wiążąca w trybie art. 153 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego nawet przy założeniu, że inwestycja nie narusza przepisów prawa, to nie oznacza, że nie narusza interesu prawnego skarżącego dającego mu przymiot strony, gdyż w procesie zmierzającym do wyznaczenia obszaru oddziaływania nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdującego się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o samą możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji w związku z zamierzeniem budowlanym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2015 r. S. P. wniósł dodatkowo o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. z uwagi na to, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa jak również ze względu na to, że dowody, na postawie których Wojewoda [...] ustalił istotne okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Zdaniem skarżącego skoro pominięto go jako stronę w postępowaniu i wydano decyzję o pozwoleniu na budowę bez oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, to brak jest podstaw do tego, aby teraz uniemożliwić skarżącemu kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji, która może negatywnie oddziaływać na jego nieruchomość. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. inwestor S. S. złożył odpowiedź na skargę, w której wniósł o oddalenie skargi w całości jako pozbawionej podstaw faktycznych i prawnych. Również A. i S. S. pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem - w ocenie Sądu- zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2014r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2005 r. zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej S. S. pozwolenia na budowę punktu skupu i sprzedaży złomu stalowego w ilości 9 ton/ dobę oraz metali kolorowych w ilości 50 kg/dobę bez możliwości składowania odpadów niebezpiecznych na działce nr [...] oraz przyłączy: energetycznego, kanalizacyjnego, wodociągowego oraz urządzeń służących do odprowadzania wód opadowych na działkach nr [...],[...],[...],[...] położonych w miejscowości [...]. Podstawę umorzenia postępowania administracyjnego stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a., który zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Określeniem "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje się w literaturze sytuacje, gdy żądanie strony jest nieaktualne lub wygasło z mocy prawa (W. Hybiak, Bezprzedmiotowość..., s. 42; tenże, Umorzenie postępowania administracyjnego..., s. 14). O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Należy przy tym mieć na uwadze, iż jak podkreśla się w doktrynie, istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że "Nastąpiło (...) takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej" (J. Zimmermann "Ordynacja podatkowa", s. 212 - pogląd powołany w "Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego". M. Matan, Cz. Martysz, G. Łaszczyca, do art. 105 k.p.a. kom. Lex 2010). Przy czym decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek: przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje się stosunek materialnoprawny. Z pewnością postępowanie wszczęte przez podmiot nie posiadający przymiotu strony staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. Bezprzedmiotowość postępowania występuje m.in. wówczas, gdy podmiot nieuprawniony do domagania się wszczęcia postępowania zgłosił inicjatywę w tym względzie. Wszczęcie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki, oparte jest na zasadzie skargowości. Wymaga to wniosku strony - osoby mającej legitymację procesową w rozumieniu art. 28 kpa. Wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania ( vide wyrok NSA z19.09.2012r., II GSK 1038/11). W ocenie Sądu dokonana przez organy ocena przymiotu strony S. P. jest prawidłowa, zaś zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane w zgodzie z normą art. 105 § 1 kpa w związku z art. 28 kpa. Stosownie do treści art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Źródłem interesu prawnego łub obowiązku jest zawsze przepis prawa materialnego, odnoszący się do sfery prawnej podmiotu i wywierający bezpośredni wpływ na sferę praw i obowiązków podmiotu. Aby określony podmiot mógł być uznany za stronę postępowania administracyjnego musi istnieć przepis prawa materialnego wskazujący, że interes prawny lub obowiązek podlega konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. W świetle normy art 28 ust 2 Prawa budowlanego oraz art. 28 kpa stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę a w konsekwencji także w prawie stwierdzenia nieważności takiej decyzji są -oprócz inwestora- właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu a także podmioty które wykażą interes prawny w uzyskaniu stwierdzenia nieważności decyzji. S. P. jest właścicielem działek nr ew. [...],[...],[...],[...] oraz [...]. Działki o nr ew. [...] i [...] graniczą bezpośrednio z działką o nr ew. [...] (droga), na której zaprojektowane zostało przyłącze kanalizacji sanitarnej. Działki o nr ew. [...],[...],[...] oddzielone są drogą (działka o nr ew. [...]) od działek o nr ew. [...],[...],[...], na których znajdują się pozostałe obiekty inwestycji objęte decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2005 r., nr [...], tj. budynek biurowo-sanitarny, waga samochodowa oraz kontener magazynowy metali kolorowych. Z analizy projektu zagospodarowania terenu będącego częścią kwestionowanego projektu budowlanego, wynika, że wskazane obiekty budowlane oddalone są od granicy najbliżej położonej w stosunku do planowanej inwestycji działki o nr ew. [...] odpowiednio: przyłącze kanalizacji sanitarnej o ok. 12,5 m, budynek biurowo-sanitarny (o powierzchni zabudowy 16 m2 i wysokości 3,82 m) o ok. 27,5 m, waga samochodowa o ok. 20 m2, zaś kontenerowy magazyn metali kolorowych (o powierzchni 12,8 m2) o ok. 70 m. Należy podkreślić, że mimo znajdowania się wskazanych działek wnioskodawcy w sąsiedztwie działek inwestycyjnych ,projektowana inwestycja o wskazanych gabarytach nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, w szczególności wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z póżn. zm.). Interesu prawnego skarżącego nie uzasadnia także hipotetyczne występowanie "immisji pośrednich" z nieruchomości inwestora. W aktualnym stanie prawnym wprowadzonym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 80, poz. 718), osobie poszkodowanej tymi oddziaływaniami nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Przekroczenie dopuszczalnych granic tych immisji może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń, ale nie daje praw strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane (wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 12/08). Należy także podkreślić, iż z treści decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2005 r., jednoznacznie wynika, że na jej mocy inwestor nie uzyskał prawa do składowania na objętym planowaną inwestycją terenie, odpadów niebezpiecznych, natomiast z części opisowej projektu budowlanego (pkt 8) wynika, że projektowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia poziomu hałasu dopuszczalnego dla terenów zabudowy mieszkaniowej. Słusznie organy wskazały ,iż interesu prawnego skarżącego nie można także poszukiwać w § 3 ust. 11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy [...] (uchwala Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2004 r. Nr [...], poz. [...]), w myśl którego dla celów ochrony przed hałasem, ustala się dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, w terenach wymienionych w § 4. zgodnie z przepisami szczególnymi: -dla terenów MP - poziomu hałasu dopuszczonego jak dla terenów przeznaczonych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe poza miastem, -dla pozostałych terenów - poziomu hałasu dopuszczonego jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej, brak jest bowiem wskazania "przepisów szczególnych", regulujących kwestię dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, dla terenu MU1 (tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej), na którym znajduje się sporna inwestycja, co czyni niemożliwym ocenę czy poziom ten został przekroczony. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, iż art.46 ust 1 ustawy Prawo ochrony środowiska ( Dz.U z 2001r.Nr 62, poz.627 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania pozwolenia na budowę stanowił, iż wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga, z zastrzeżeniem ust. 7, przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast § 3 ust 1 pkt 74 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, z 2004 r. ) obowiązujący w dniu 30 marca 2005r. wskazywał, iż sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko może wymagać przedsięwzięcie określone jako "stacja przeładunkowa odpadów" do której nie zalicza się punktu skupu i sprzedaży złomu. Ustawodawca dopiero rozporządzeniem z dnia 10 maja 2005r.( Dz.U z 2005r. Nr 92, poz.769) z dniem 8 czerwca 2005r. objął obowiązkiem sporządzenia raportu "punkty do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu". Tak więc również obowiązujące w dacie udzielenia pozwolenia na budowę przepisy Prawa ochrony środowiska nie stanowią źródła interesu prawnego skarżącego dającego mu przymiot strony zwłaszcza w postępowaniu którego przedmiotem miało być stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Nie jest prawdziwe także twierdzenie skargi, iż konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko przesadził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 października 2009r. w sprawie II OSK 1936/08, bowiem kwestii tej nie został poświęcony żaden fragment uzasadnienia wyroku, który podzielił jedynie stanowisko Sądu I instancji co do konieczności ustalenia istnienia interesu prawnego skarżącego we wszczętym postępowaniu nieważnościowym. Zasadnym jest więc wniosek organów, iż skarżący nie wykazał żadnej normy prawa materialnego, która pozostawałaby w związku z badaną decyzją i powodowałaby, że nastąpiło naruszenie interesu prawnego strony skarżącej poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2005r. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami. administracyjnymi