I SA/Łd 1392/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2016 r. sprawy ze skargi A. S. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla usług montażu szafek i mebli kuchennych do zabudowy stałej 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz skarżącego kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 1392/15 UZASADNIENIE W dniu 10 sierpnia 2015 r. A. S. złożył w Izbie Skarbowej w Ł. w Biurze Krajowej Informacji Podatkowej w P. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego – art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Przedstawiając stan faktyczny sprawy wnioskodawca wskazał, iż prowadzi działalność gospodarczą polegającą na produkcji i montażu mebli kuchennych. Swoją działalność kieruje zarówno do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, jak i do osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Realizuje na rzecz osób fizycznych świadczenia kompleksowe, polegające na zaprojektowaniu i dopasowaniu oraz montażu elementów meblowych w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (budynku mieszkalnego) trwałą zabudowę meblową kuchni. Takie usługi wykonuje w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Jednocześnie wnioskodawca poinformował, że demontaż mebli wykonanych pod indywidualną zabudowę i ponowny ich montaż bez uszkodzeń jest praktycznie niemożliwy. Trwała zabudowa ma charakter indywidualny i jest nierozerwalnie związana z jednym pomieszczeniem, jego konkretnym, niepowtarzalnym charakterem. O walorach użytkowych zabudowy meblowej kuchennej decyduje trwale połączenie wykonanych na zlecenie części zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (ściany, podłoga, sufit) w sposób uniemożliwiający jej przesunięcie w inne miejsce, a same te części, bez trwałego ich przymocowania do elementów konstrukcyjnych budynku (ścian, podłogi, sufitu) nie spełniają pod względem użytkowym przymiotu mebli kuchennych. Dodatkowo, po wezwaniu organu podatkowego do uzupełnienia wniosku, wnioskodawca dodał, iż jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. W zależności od rodzaju zlecenia świadczone usługi mogą być dokonywane w ramach budowy, remontu, modernizacji, przebudowy lub konserwacji obiektów budowlanych lub ich części. Na wykonanie oferowanej przez wnioskodawcę usługi zawierane będą umowy. Umowa dotyczyć będzie usługi kompleksowej polegającej na instalowaniu trwałej zabudowy kuchennej wykonanej na wymiar, zabudowy wnęk i przestrzeni wnękowych, polegające na trwałym zamocowaniu jej do przegród budynku. Faktura obejmowała będzie jedną pozycję, to jest usługę budowlaną polegającą na instalowaniu trwałej zabudowy kuchennej wykonanej na wymiar, zabudowy wnęk i przestrzeni wnękowych wraz z mocowaniem do przegród budynku. Dominującym elementem będzie usługa budowlana opisana jak wyżej. Przy tego typu pracach czynności pomocnicze to ewentualnie roboty budowlane wykończeniowe pozostałe, gdzie indziej niesklasyfikowane. Montaż szafek i mebli kuchennych w istotny sposób nastąpi z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Zostaną one w sposób trwały połączone ze ścianą, nadprożem, bądź sufitem lub schodami. Szafki i meble wykonane mogą być z drewna, metalu bądź szkła lub tworzyw sztucznych. Demontaż szafek i mebli może w sposób istotny spowodować naruszenie elementów konstrukcyjnych obiektu. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym podatnik zadał pytanie – czy może przy sprzedaży usługi polegającej na montażu szafek i mebli kuchennych do zabudowy stałej stosować stawkę 8%? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego podatnik stwierdził, iż wykonywane przez niego usługi związane z trwałą zabudową meblową pomieszczeń kuchennych winny być opodatkowane stawką 8%. Z treści art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług wynika, że ustawodawca przewiduje obniżoną - 8% stawkę podatku, którą stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Prowadzona przez wnioskodawcę działalność spełnia przesłanki zawarte w cytowanym powyżej przepisie. W interpretacji indywidulanej z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., upoważniony do wydawania interpretacji w imieniu Ministra Finansów, stwierdził, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 6 sierpnia 2015 r. (data wpływu 10 sierpnia 2015 r.), uzupełnione pismem z dnia 24 września 2015 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku d towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla usług montażu szafek i mebli kuchennych do zabudowy stałej – jest nieprawidłowe. Organ podatkowy – po przytoczeniu treści przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 2 pkt 6, art. 5a i art. 41 ust. 1, ust. 2, ust. 12, ust. 12a, ust. 12b i ust. 12c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – stwierdził, że ustawa ta dla celów VAT odwołuje się do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz.U. Nr 112, poz. 1316, z późn. zm.), stanowiącego usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych. Zgodnie z tym rozporządzeniem w dziale 11 mieszczą się budynki mieszkalne. Dział ten obejmuje grupy budynków: 111 - mieszkalnych jednorodzinnych, 112- o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe, 113 - zbiorowego zamieszkania. Dalej organ podatkowy wskazał, iż w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2016 r. opodatkowaniu stawką w wysokości 8% podlega dostawa, budowa, remont, modernizacja, termomodernizacja lub przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, z wyłączeniem lokali użytkowych, a więc m.in. do budynków mieszkalnych stałego zamieszkania sklasyfikowanych w PKOB w dziale 11, przy uwzględnieniu kryterium powierzchni użytkowej, o której mowa w art. 41 ust. 12b ustawy oraz do lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12. Podkreślono też, że obniżone stawki podatku mają charakter wyjątkowy, zatem winny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych wprost przez ustawodawcę w ustawie i w przepisach wykonawczych do ustawy. Preferencyjna stawka podatku ma zastosowanie do wskazanych w przepisach czynności dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego. Stosownie do art. 41 ust. 12 ustawy, stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym - zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy - rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Zdaniem organu podatkowego, modernizacja - podobnie jak w przypadku innych wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy czynności - powinna dotyczyć elementów konstrukcyjnych obiektów lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Twierdzenie to potwierdza NSA w uchwale z 24 czerwca 2013 r. o sygn. akt I FPS 2/13 wskazując, że "obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym wypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Innymi słowy montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie". Zatem w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, obniżona stawka podatku VAT nie może znaleźć zastosowania dla wykonania danej zabudowy wnękowej, jeśli polega ona przykładowo wyłącznie na zaprojektowaniu, przygotowaniu i montażu polegającym na "zwykłym" przytwierdzeniu mebli do ściany (np. powieszenie za pomocą haków lub wkrętów, również z kołkami) lub podłogi, co skutkuje możliwością demontażu tej zabudowy bez uszkodzenia konstrukcji budynku/lokalu (elementy mogą być przeniesione bez zniszczenia tego budynku lub lokalu). Z uwagi na to, że obniżone stawki podatku mają charakter wyjątkowy, winny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych wprost przez ustawodawcę w ustawie o podatku od towarów i usług lub w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Preferencyjna stawka podatku miała i ma zastosowanie do wskazanych w przepisach czynności związanych z budownictwem mieszkaniowym, jednakże nie do wszystkich usług dotyczących samego instalowania, czy montażu różnych towarów. Organ podatkowy uznał, że przedstawione przez wnioskodawcę czynności składające się na świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu i dopasowaniu oraz montażu elementów meblowych w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (budynku mieszkalnego) trwałą zabudowę meblową kuchni, należy uznać za świadczenie usługi. Z kolei z uzasadnienia ww. uchwały wynika, że zaprojektowanie, przygotowanie i montaż polegający na zwykłym przytwierdzeniu mebli do ścian czy podłóg (np. powieszenie za pomocą haków, wkrętów, kołków rozporowych) nie jest objęte stawką obniżoną. Z przedstawionego przez wnioskodawcę stanu sprawy wynika, że opisana trwała zabudowa meblowa - będąca przedmiotem wniosku - nie jest połączona w sposób trwały z elementami konstrukcyjnymi budynku. W związku z tym organ zauważył, że przedstawiony sposób montażu zabudowy meblowej sprowadza się do prostego połączenia komponentów meblowych, np. ze ścianami, schodami, sufitami bądź nadprożami. Nie są to zabiegi nadmiernie skomplikowane technicznie oraz mają charakter odwracalny. Podsumowując organ podatkowy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie do montażu zabudowy meblowej kuchennej nie zostają w sposób istotny wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku (lokalu) w taki sposób, aby ich demontaż spowodował uszkodzenie konstrukcji tego budynku (lokalu). Co prawda zabudowa meblowa, o której mowa we wniosku, wykorzystuje elementy konstrukcyjne budynku (lokalu), to zaistniały związek nie jest na tyle istotny, aby uzasadniać stwierdzenie, że wykonywane prace mają charakter modernizacji obiektu budowlanego. Mając na uwadze opis sprawy, organ podatkowy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie czynności wykonywanych przez wnioskodawcę, polegających na montażu trwałej zabudowy meblowej kuchennej, nie można traktować jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy. Opisanych we wniosku czynności nie będzie można również uznać za żadną inną czynność wskazaną w art. 41 ust. 12 ustawy, nie będzie to bowiem w szczególności remont, termomodernizacja lub przebudowa. Wykonywane przez wnioskodawcę ww. czynności w istocie będą jedynie zaopatrywaniem lokalu mieszkalnego w elementy wyposażenia, niestanowiące jego elementów konstrukcyjnych. Trwała zabudowy kuchni może podnieść jedynie funkcjonalność i wartość obiektów mieszkalnych, przy czym podobną funkcjonalność i wartość będzie można zapewnić umieszczając w obiekcie "zwykłe" meble nie przymocowane do ściany czy podłogi. Wobec powyższego, wykonując czynności polegające na montażu szafek i mebli kuchennych do zabudowy stałej, wnioskodawca nie może zastosować preferencyjnej stawki podatku VAT w wysokości 8%, ponieważ nie można uznać, że wykonywane przez niego czynności stanowią którąś z czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy. Pismem z dnia 20 października 2015 r. A. S. wezwał Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaną interpretacją. Z kolei Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na to wezwanie (pismo z dnia 30 października 2015 r. nr [...]) stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku VAT dla usług montażu szafek i mebli kuchennych do zabudowy stałej. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie opisanej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie: - art. 14b § 2 i 3 w zw. z art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), albowiem rozpoznając wniosek o interpretację organ pominął stan faktyczny w sprawie, a mianowicie że: "Jednocześnie Wnioskodawca informuje, że demontaż mebli wykonanych pod indywidualną zabudowę i ponowny ich montaż bez uszkodzeń jest praktycznie niemożliwy (...)", a przecież jak podkreślono we wniosku demontaż szafek i mebli może w sposób istotny spowodować naruszenie elementów konstrukcyjnych obiektu oraz że montaż w istotny sposób nastąpi z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu); - art. 2 pkt 12, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 5a, art. 41 ust. 1 i 2 w zw. z . 41 ust. 12, 12a, 12b, 12c oraz w zw. z art. 146a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 1 marca 2004 r. o podatku towarów i usług oraz w zw. z art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do ich zastosowania, polegającą na przyjęciu, że transakcji montażu trwałej zabudowy kuchennej w obiektach budownictwa mieszkaniowego nie należy oceniać jako usługi modernizacji, albowiem przy demontażu nie powoduje ona trwałego naruszenia elementów konstrukcyjnych obiektu oraz zabudowa meblowa jest przytwierdzona (np. do ściany, czy podłogi) jedynie w sposób, który może być również stosowany przy montażu mebli "wolnostojących" i w konsekwencji nie ma zastosowania obniżona stawka opodatkowania w wysokości 8%, podczas gdy ze stanu faktycznego wynika, że demontaż szafek i mebli może w sposób istotny spowodować naruszenie elementów konstrukcyjnych obiektu oraz że montaż w istotny sposób nastąpi z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego; poprzez uznanie, iż dla zastosowania uprzywilejowanej stawki wymagane jest aby demontaż zabudowy powodował uszkodzenie konstrukcji budynku, gdy tymczasem z utrwalonego orzecznictwa wnika, iż z usługą modernizacji i zabudową meblową o charakterze trwałym mamy do czynienia także wówczas, gdy demontaż takiej zabudowy powoduje uszkodzenie elementów tej zabudowy, a także uszkodzenia trwałych elementów budynku (lokalu), wynikające z usunięcia mocowania elementów meblowych. W odpowiedzi ma skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w wydanej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o interpretację przepisu art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zgodnie z którym stawkę podatku, o której mowa w ust. 2 (8%), stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Zadał też pytanie, czy przy sprzedaży usługi polegającej na montażu szafek kuchennych do zabudowy stałej może zastosować preferencyjną 8% stawkę podatku VAT? Dokonując interpretacji ww. przepisu, w kontekście stanu faktycznego przedstawionego we wniosku interpretacyjnym skarżącego, należy uwzględnić uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 (ONSAiWSA 2014/1/4, LEX nr 1324366), na która powoływał się też Dyrektor Izby Skarbowej. Zgodnie z jej tezą, "w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z art. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.)". Naczelny Sąd Administracyjny w szeregu orzeczeniach podkreśla, że wspomniana uchwała nie precyzuje jednak w jakim stopniu przymocowanie owych komponentów meblowych do elementów konstrukcyjnych modernizowanego obiektu może zostać uznane za "trwałą zabudowę meblową". Jej treść nie wyjaśnia zatem tego czy za trwałą zabudowę można uznać jedynie taką, która dotyczy wykorzystywanych obecnie technik połączenia komponentów meblowych ze ścianami, podłogami czy sufitami obiektu budowlanego lub jego części w sposób jedynie uniemożliwiający przestawienie takiej zabudowy, czy może takie połączenie zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (lokalu), które ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia czy to jej komponentów, czy też elementów konstrukcyjnych budynku (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 321/14, publ. CBOS). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za prawidłowe należy uznać stanowisko, według którego za trwałą zabudowę można uznać jedynie taką, która jest zamontowana w ten sposób, że ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia, czy to jej komponentów, czy też elementów konstrukcyjnych budynku. Przemawia za tym stanowisko wyrażone w uchwale, wskazujące, że tylko "istotne" wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) będzie uprawniało do zastosowania stawki obniżonej (zob. wyrok NSA z 20 listopada 2015 r., sygn. akt I FSK 1075/14, publ. CBOS). W niniejszej sprawie, opisując stan faktyczny wnioskodawca stwierdził, iż "demontaż mebli wykonanych pod indywidualną zabudowę i ponowny ich montaż bez uszkodzeń jest praktycznie niemożliwy. Trwała zabudowa ma charakter indywidualny i jest nierozerwalnie związana z jednym pomieszczeniem, jego konkretnym, niepowtarzalnym charakterem. O walorach użytkowych zabudowy meblowej kuchennej decyduje trwale połączenie wykonanych na zlecenie części zabudowy z elementami konstrukcyjnymi budynku (ściany, podłoga, sufit) w sposób uniemożliwiający jej przesunięcie w inne miejsce, a same te części, bez trwałego ich przymocowania do elementów konstrukcyjnych budynku (ścian, podłogi, sufitu) nie spełniają pod względem użytkowym przymiotu mebli kuchennych". W ocenie Sądu skarżący sprecyzował, że zabudowa kuchenna jaką wykonuje następuje z wykorzystaniem w sposób istotny elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego. Oznacza to, że czynności opisane we wnioski interpretacyjnym mogą zostać uznane za modernizację budynku, gdyż ta trwała zabudowa ingeruje w substancję budynku w stopniu uniemożliwiającym demontaż zabudowy meblowej bez uszkodzenia jej komponentów – jak sam wskazał skarżący, lub elementów konstrukcyjnych budynku. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie był zatem uprawniony do stwierdzenia, że "zabudowa meblowa, o której mowa we wniosku, wykorzystuje elementy konstrukcyjne budynku (lokalu), jednak należy podkreślić, że zaistniały związek nie jest na tyle istotny, aby uzasadniać stwierdzenie, że wykonywane prace mają charakter modernizacji obiektu budowlanego". Powyższe uwagi wskazują, że organ podatkowy dokonał błędnej subsumpcji normy prawnej z art. 41 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług do stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego. Podkreślenia wymaga także to, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zatem podany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (zob. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2015 r. o sygn. akt II FSK 1252/13, LEX nr 1774111). Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. niewątpliwie naruszył przepis art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej stwierdzając, że "z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu sprawy wynika, że opisana trwała zabudowa meblowa - będąca przedmiotem wniosku - nie jest połączona w sposób trwały z elementami konstrukcyjnymi budynku (...), przedstawiony sposób montażu zabudowy meblowej sprowadza się do prostego połączenia komponentów meblowych, np. ze ścianami, schodami, sufitami bądź nadprożami. Nie są to zabiegi nadmiernie skomplikowane technicznie oraz mają charakter odwracalny". Te stwierdzenia spowodowały zmianę stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego we wniosku o udzielenie interpretacji. Z tych względów na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z póź. zm.), należało uchylić zaskarżoną interpretację, a na podstawie art. 200 tej ustawy zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. Wyeliminowanie powyższego aktu z obrotu prawnego oznacza, że zachodzi konieczność dokonania ponownej oceny stanowiska strony zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji, z uwzględnieniem przedstawionej wyżej wykładni przepisów prawa i stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącego. ak