IV SA/Po 989/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Józef Maleszewski Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 zwanej dalej jako "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Starosta [...] decyzją nr [...], znak: [...] z dnia [...] września 2014 r. zmienił decyzję własną nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce A (zwanej dalej również jako "Inwestor") pozwolenia na budowę hali produkcyjnej wraz z zapleczem socjalno-biurowym z instalacjami branży sanitarnej i elektrycznej, wewnętrznej instalacji gazowej, parkingu i zbiornika bezodpływowego w Ś. przy ul. H. [...] na działce nr [...],[...],[...] w zakresie odprowadzenia ścieków bytowych z zbiornika bezodpływowego do kanalizacji sanitarnej, odprowadzenia wody deszczowej oraz zagospodarowania terenu. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. J.P. (zwany dalej również jako "Skarżący") powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Starosty Ś. z dnia [...] września 2014 r. Stwierdził, że teren którego dotyczy wydana decyzja o pozwoleniu na budowę graniczy z działką nr [...], której jest właścicielem i nie zgadza się on z rozstrzygnięciem organu wydającego pozwolenie na budowę, ponieważ powyższa inwestycja będzie powodowała uciążliwości w korzystaniu z jego nieruchomości. Podniósł również, że jako właściciel nieruchomości sąsiadującej z przedmiotową inwestycją nie brał udziału w postępowaniu, a o decyzji Starosty Ś. z dnia [...] września 2014 r., dowiedział się w dniu [...] maja 2015 r. kiedy odebrał kserokopię decyzji przekazaną od organu I instancji, w związku z wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r. o udzielenie informacji publicznej. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Starosta Ś. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] września 2014 r. Następnie Starosta Ś. decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy (z dnia 7 lipca 1994 r. - uwaga Sądu) Prawa budowlanego odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej Starosty Ś. z dnia [...] września 2014 r. Organ I instancji uznał, że działka, której Skarżący jest właścicielem nie znajduje się w obszarze oddziaływania analizowanego obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, ponieważ nie jest zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...],[...],[...], a projektowany budynek (o wysokości [...] m) zlokalizowany jest ok. 10 - 12 m od granicy z działką nr [...]. Parametry budynku pozostały takie same jak w projekcie pierwotnym. Taka lokalizacja inwestycji nie narusza przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm. zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r."). Przedmiotowa inwestycja stanowi kontynuację istniejącej na tych nieruchomościach zabudowy. Ponadto zdaniem organu I instancji Skarżący nie wykazał interesu prawnego, ani obowiązku który w tym postępowaniu mógłby być naruszony, a wynikałby z odpowiednich przepisów prawa materialnego. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. Skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji Starosty i orzeczenie co od istoty sprawy tj. o uchylenie decyzji Starosty z dnia [...] września 2014 r. ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący podniósł, że przedmiotowa inwestycja zmniejsza wartość jego nieruchomości oraz przyczynia się do degradacji bezpośredniego sąsiedztwa i pogorszenia widoku na okolicę, zwiększenia ruchu osób i pojazdów w pobliżu, a tym samym powoduje hałas oraz zanieczyszczenie spalinami, a także dymami pochodzącymi z hali produkcyjnej. Ponadto niniejszy budynek rzuca cień na część działki nr [...]. W związku z powyższym, zdaniem Skarżącego budowa hali w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkalnej, otoczonej terenami zielonymi, stanowi istotną uciążliwość dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Starosty Ś. z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...]. W ocenie Wojewody Skarżący zachował przewidziany w art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Powołując się na treść art. 28 k.p.a. Wojewoda wyjaśnił, że o tym, czy dany podmiot jest stroną konkretnego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, bądź dopuszczenie jej przez organ do udziału w nim, lecz okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny". Wojewoda zaznaczył, że definicja strony wynikająca z art. 28 k.p.a. została zawężona art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który przewiduje, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast obszar oddziaływania obiektu został z kolei zdefiniowany w treści art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez co należy rozumieć (...) teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Wojewoda stwierdził, że w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określany w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy materialnego prawa administracyjnego. Dla planowanej inwestycji przepisami tymi są przepisy z zakresu ochrony środowiska oraz warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. W ocenie Wojewody analiza planu zagospodarowania oraz zamiennego projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji prowadzi do wniosku, iż niniejszy obiekt wraz z parkingiem zlokalizowany został z zachowaniem odległości określonych przepisami § 12 ust. 1 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz nie narusza zapisów ostatecznej decyzji Burmistrza Ś. z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym inwestycja nie powoduje negatywnych skutków dla właścicieli sąsiednich nieruchomości Zdaniem Wojewody Skarżący w żaden sposób nie wykazał, iż nastąpiło naruszenie jego interesu prawnego. Nie wskazał zatem żadnego konkretnego naruszenia przepisu prawa materialnego, który ograniczałby w sposób realny i konkretny korzystanie z należącej do niego nieruchomości, pod kątem oddziaływania projektowanego obiektu. Podnoszone przez odwołującego okoliczności nasilenia hałasu, zanieczyszczeń, zapachu spalin oraz obniżenia komfortu życia itp. mogą być uznane jedynie za naruszenie interesu faktycznego. W ocenie Wojewody organ I instancji prawidłowo ustalił obszar oddziaływania inwestycji, a co za tym idzie krąg stron. Oznacza to zatem, że ostateczna decyzja Starosta Ś. z dnia [...] września 2014 r., nie dotyczy interesu prawnego ani obowiązku Skarżącego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J.P. zarzucił decyzji Wojewody naruszenie: - art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie przysługuje mi status strony postępowania; - art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, iż działka będąca jego własnością nie znajduje się w obszarze oddziaływania nieruchomości, dla której została wydana przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę; - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa Budowlanego poprzez nie uwzględnienie dyrektywy wypływającej z tego przepisu, zgodnie z którą obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi powinno się projektować i budować w sposób zapewniający poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją Decyzji Starosty Ś. z dnia [...] września 2014 r., a także o zwrot kosztów postępowania. Wskazał, że w orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że ustalenie granic obszaru oddziaływania następuje każdorazowo na podstawie indywidualnych cech obiektu budowlanego oraz jego przeznaczenia, a więc następuje na potrzeby każdej konkretnej sprawy. W procesie zmierzającym do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji. Zaznaczył, że ani na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ani też w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nie został uznany za stronę postępowania. Geodezyjne wydzielenie działek przez Inwestora wokół planowanej inwestycji odczytuje jako sztuczny zabieg dokonany w celu wykluczenie go z kręgu stron postępowania. Wyjaśnił, że w 2007 r. zakupiłem od gminy Ś. działkę pod budowę domu. Decyzja o zakupie motywowana była chęcią budowy domu w spokojnej, zielonej i prestiżowej okolicy oraz zapewnieniami pracowników Urzędu Miejskiego o tym, że cały rejon w pobliżu jego działki przeznaczony będzie na osiedle mieszkaniowe. Tymczasem jak się okazało władze gminy nie tylko nie tylko nie wypełniły złożonych obietnic, ale dodatkowo pozbawiły go jakiejkolwiek możliwości wypowiedzenia się w sprawie i przedstawienia swojego stanowiska. Zaznaczył, że organy uniemożliwiły mu wgląd do dokumentacji projektowej, wobec czego nie był w stanie wskazać konkretnej normy z zakresu przepisów techniczno-budowlanych, jakie narusza z dnia [...] września 2014 r. Jak wskazał Skarżący planowana narusza jego interesy prawne i zmniejsza wartość działki, której jest właścicielem. Budowa hali produkcyjnej przyczynia się do degradacji bezpośredniego sąsiedztwa jego działki. Wydanie pozwolenia na budowę dla hali przyczynia się do pogorszenia wielu czynników występujących na jego nieruchomości takich jak widok na okolicę, ponadto budynek ten rzuca cień na część jego nieruchomości, wiąże się także ze wzmożonym ruchem osób i pojazdów w pobliżu, a tym samym powoduje zwiększony hałas oraz zanieczyszczenie spalinami samochodowymi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. Skarżący stwierdził, że stosownie do art. 144 K.c. właściciel gruntu powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Jeżeli przyczyną tych zakłóceń miałaby być nieodpowiednia lokalizacja budyń ku, ochrona właściciela nieruchomości sąsiedniej, polegająca na umożliwieniu mu prawidłowego zabudowania jego działki lub innego jej zagospodarowania, powinna być zapewniona głównie podczas rozstrzygania o pozwoleniu na budowę. Zaznaczył również, że ocena wpływu konkretnej inwestycji na otoczenie obejmuje cały wachlarz zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na nieruchomości znajdujące się w otoczeniu tego obiektu i odwrotnie i nie może zamykać się do kwestii zachowania warunków technicznych w zakresie sytuowania obiektów na działce. Zdaniem Skarżącego przy rozpatrywaniu jego interesu w niniejszej sprawie znaczenie mają także same przepisy Konstytucji RP statuujące ochronę własności, w szczególności takie jak art. 21 ust. 1 i 64 Konstytucji. W piśmie z dnia [...] marca 2016 r. Inwestor wniósł o oddalenie skargi podzielając stanowisko zajęte przez Wojewodę [...]. Zaznaczył, że działka Skarżącego nie znajduje się nawet w bezpośrednim sąsiedztwie gruntów objętych inwestycją, gdyż oddzielona jest od nich innymi działkami a odległość obiektu od działki skarżącego wynosi [...] m (wysokość obiektu wynosi [...] m). Inwestor stwierdził, że Skarżący nie przytoczył jakichkolwiek norm prawa materialnego oraz dowodów na poparcie swego stanowiska ograniczając się jedynie do subiektywnych zastrzeżeń. Inwestor zwrócił uwagę, ze powołując się na rzekome immisje Skarżący nie pokusił się w istocie nawet o ich skonkretyzowanie a przede wszystkim udowodnienie i określenie w jaki sposób planowana inwestycja zakłócać miałaby korzystanie z jego nieruchomości ponad przeciętną miarę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270), zwanej dalej jako p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowieniowym uregulowanym przepisami art. 145 – 152 k.p.a. W art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. zostały enumeratywnie wymienione przesłanki wznowienia postępowania w tym w art. 145 § 1 pkt 4, będąca przyczyną wznowienia niniejszego postępowania sytuacja gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przepis art. 148 § 1 k.p.a. określa termin w jakim może być złożony wniosek o wznowienie postępowania wskazując, że wniosek ten składa się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Zgodnie z art. 149 § 1 i 2 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia i postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania lub odmowie jego wznowienia kończy pierwszy etap postępowania wznowieniowego, w którym organ badania treści wniosku o wznowienie pod kątem ustalenia, czy pochodzi on od strony, czy została w nim wskazana któraś w wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 oraz art. 145b § 1 k.p.a.) przyczyn wznowienia oraz czy dochowano ustawowego terminu do złożenia wniosku. Badanie rzeczywistego wystąpienia przyczyn wznowienia postępowania następuje już na kolejnym etapie postępowania wznowieniowego. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sadów administracyjnych przyjmuje się, że w przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ rozpatrujący podanie nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a. (wyroki NSA z dnia 30 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1949/06, z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 191/12, z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2215/11, z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2397/11 http://orzeczenia.nsa.gov.pl, M. Jaśkowska (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2013, s. 895). W sytuacji gdy stwierdzi istnienie podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z kolei organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.). Jak wynika z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Ponadto nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.). Zaznaczyć jednocześnie należy, że stwierdzenie w postępowaniu wznowieniowym, iż z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną skutkuje wydaniem decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej (wyroki NSA z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt. II OSK 1286/09, z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1406/10 oraz z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2509/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując kontroli rozstrzygnięć wydanych przez organy administracji należy stwierdzić, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. W sytuacji gdy Skarżący powoływał się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ I instancji prawidło uznał, iż koniecznym jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. Jak prawidłowe Sąd uznał również stanowisko organów w zakresie braku wystąpienia przesłanki wznowieniowej w niniejszej sprawie. Skarżący konsekwentnie prezentuje stanowisko, iż powinien być on stroną postępowania w przedmiocie zmiany decyzji Starosty Ś. z dnia [...] września 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Inwestorowi pozwolenia na budowę. Zasadniczo krąg stron postępowania administracyjnego określa się na podstawie art. 28 k.p.a. Jednakże w sprawach w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę ograniczenia doznaje ogólna regulacja z art. 28 k.p.a. Krąg stron w postępowaniu w przedmiocie udzielenie pozwolenia na budowę określa art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Stronami takiego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten znajduje zastosowanie zarówno w postepowaniu w sprawie o udzielanie pozwolenia na budowę prowadzonej w trybie zwykłym, jak i w trybie nadzwyczajnym. Wobec materialnoprawnej tożsamości spraw prowadzonych w trybie zwykłym i trybie nadzwyczajnym brak jest racjonalnych podstaw do rozszerzenia kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego (podobnie NSA w wyrokach z dnia 25 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2872/12, z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1774/09. z dnia 16 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 1540/08, A Ostrowska [w:] A. Gliniecki (red.) Prawo budowlane. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 189). W kontekście treści art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego dodatkowo wyjaśnienia wymaga, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisami odrębnymi wyznaczającymi obszar oddziaływania obiektu są przepisy powszechnie obowiązującego prawa o charakterze materialnym wprowadzające ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Ażeby skutecznie podnieść argument braku udziału w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, a także jego zmiany niezbędne jest wskazanie konkretnego przepisu przewidującego ograniczenie w swobodnym korzystaniu z danej nieruchomości. Organy administracji publicznej mogą zatem dokonywać konkretyzacji norm prawa materialnego nie tylko administracyjnego, ale również norm innych dziedzin prawa. Przepisem odrębnym, na podstawie którego określonemu podmiotowi można przyznać status strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, nie jest art. 144 k.c., który zawiera zakaz dokonywania tzw. immisji pośrednich z własnej nieruchomości na inne nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. A Ostrowska [w:] A. Gliniecki (red.) Prawo budowlane. Komentarz, LEX/el., wyrok NSA z dnia 27 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 1665/12). Jak wynika z akt sprawy Skarżący nie był stroną postępowania również w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jest on właścicielem działki oznaczonej nr geodezyjnym [...]. Jak wskazał organ działka ta oddalona od granicy działek o nr [...],[...],[...] na których planowana jest inwestycja o około [...] m. Sąd w pełni podziela stanowisko Wojewody, iż obiekt budowlany którego dotyczy decyzja o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę nie narusza zapisów ostatecznej decyzji Burmistrza Ś. z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał, iż nastąpiło naruszenie jego interesu prawnego. Argumenty podnoszone przez niego w toku postępowania koncentrują się na wykazaniu naruszenia interesu faktycznego. W skardze podnosi on, że realizacja inwestycji powodować będzie degradacje bezpośredniego sąsiedztwa działki, której jest właścicielem, pogorszy widok na okolicę. Ponadto w jego ocenie realizacja inwestycji wiąże się ze zwiększeniem ruchu samochodowego w okolicy, czym spowoduje zwiększenie hałasu i zanieczyszczenia spalinami. Wskazuje też, że realizacja inwestycji spowoduje spadek wartości jego działki i utrudni ewentualną jej sprzedaż. Wszystkie te argumenty w ocenie Sądu świadczą jedynie o naruszeniu interesu faktycznego. Samo subiektywne odczucie Skarżącego, iż powinien on brać udział w postępowaniu nie pozwala jeszcze uznać, że może on być uznany za stronę postępowania w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego . Nie jest tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć skutki uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych. Tylko osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu są stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę dla tego obiektu (wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. II OSK 338/10). Bez jakiegokolwiek znaczenia w niniejszej sprawie pozostają też okoliczności związane ze złożonymi przez pracowników Urzędu Miasta zapewnieniami, iż teren wokół zakupionej przez Skarżącego działki przeznaczony będzie na osiedle mieszkaniowe. Kwestie te nie podlegają kontroli sądu administracyjnego w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Jeśli natomiast chodzi o kwestię ustalenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich, to wyjaśnić trzeba, że te ustalenia podejmowane były w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, a organ orzekający o udzieleniu pozwolenia na budowę związany jest decyzja ustalającą warunki zabudowy. W konsekwencji Sąd uznał, iż organy w rozpoznawanej sprawie prawidłowo oceniły, że Skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Ś. z dnia [...] września 2014 r. zmieniającą decyzję z dnia [...] maja 2014 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę. Zasadne jest stanowisko organów, iż nieruchomość, której właścicielem jest Skarżący nie leży w obszarze oddziaływania inwestycji, a zatem nie przysługiwał mu przymiot strony w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a skoro tak to prawidłowo organy uznały we wznowionym postępowaniu o odmowie uchyleniu decyzji dotychczasowej. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.