II SAB/Sz 25/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skargi D. Z. na bezczynność Burmistrza Gminy K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. D. Z. reprezentowany przez radcę prawnego K. C. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza domagając się zobowiązania tego podmiotu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [..] r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, uznania na podstawie art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a., że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie Burmistrzowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 153 § 6 P.p.s.a. w umiarkowanej wysokości, ewentualnie wymierzenia temu podmiotowi na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. grzywny, jeżeli nie przekaże Sądowi skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy w terminie 15 dni od dnia jej otrzymania. Ponadto skarżący domagał się zasądzenia od Burmistrza [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa radcowskiego wskazując kwotę stawki oraz wydatków składających się na tę sumę. W uzasadnieniu skargi D.Z. wyjaśnił, że w dniu 27 sierpnia 2015 r. przy użyciu poczty elektronicznej z adresu [email protected] złożył anonimowo wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany do Burmistrza na adres poczty elektronicznej [email protected] wskazany na stronie BP organu. We wniosku, którego kopia została doręczona do skargi skarżący domagał się od Burmistrza udzielenia mu na adres poczty elektronicznej [email protected], w trybie art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odpowiedzi na pytanie : "Czy na terenie Państwa Gminy znajdują się kąpieliska, a jeżeli tak, to proszę o podanie ich lokalizacji. Pytanie dotyczy kąpielisk w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2011 r. Prawo wodne, gdzie przebywanie nago (bez żadnego ubrania) nie stanowi jakiegokolwiek naruszenia prawa w szczególności nie stanowi naruszenia art. 140 Kodeksu wykroczeń". Z uzasadnienia skargi wynika dalej, że wniosek został odczytany przez pracownicę Urzędu Miejskiego w dniu [...], termin do załatwienia sprawy upłynął w dniu [..]r. jednakże do dnia sporządzenia skargi, skarżącemu nie została udzielona informacja zgodnie z wniesionym wnioskiem, jak również nie została wydana i doręczona skarżącemu stosowna decyzja na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarga zawiera ponadto rozbudowane uzasadnienie prawne poświęcone niżej wymienionym zagadnieniom : 1. status prawny Podmiotu Obowiązanego w świetle u.d.i.p., 2. informacja o usytuowaniu kąpielisk dla nudystów i naturystów jako informacja publiczna, 3. anonimowość wniosku o udzielenie informacji publicznej, 4. skuteczność doręczenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego przy pomocy poczty elektronicznej, 5. forma udostępnienia informacji publicznej, 6. bezczynność – nieudostępnienie informacji publicznej oraz niewydanie decyzji odmownej, 7. brak potrzeby poprzedzania skargi na bezczynność jakimkolwiek środkiem zaskarżenia, 8. termin do wniesienia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, 9. rażące naruszenie prawa przy dopuszczeniu się bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, 10. wysokość grzywny za bezczynność posiadającą znamiona rażącego naruszenia prawa, 11. kalkulacja wydatków na dojazd pełnomocnika do Sądu. Burmistrz Gminy odpowiadając na skargę wniósł o : 1) umorzenie postępowania w przedmiocie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 27 sierpnia 2015 r. i przedłożył kopię odpowiedzi na wniosek udzielony w dniu 26 lutego 2016 r. na wskazany we wniosku adres; 2) stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Burmistrz Gminy w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania, stwierdzenie że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, i oddalenie skargi w pozostałym zakresie. W ocenie zobowiązanego organu zaistniała bezczynność, która została usunięta po otrzymaniu przez organ skargi, nie miała charakteru rażącego z uwagi na znaczne obciążenie pracownika Urzędu Miejskiego w załatwieniu licznych wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje : Na wstępie wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn.zm. dalej określają : "P.p.s.a."), który dodany został ustawą zmieniającą z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 658) i wszedł w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., rozpoznanie niniejszej sprawy w przedmiocie skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej nastąpiło w trybie uproszczonym. Z treści skargi wynika, że zarzucana Burmistrzowi bezczynność dotyczy wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W związku z powyższym wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej mamy do czynienia gdy w prawie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie wywołanej wnioskiem, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji albo nie podjął stosownej czynności (vide wyroki WSA z dnia 5.06.2014 r., II SAB/Kr 138/14 (LEX nr 1479555), i 4.06.2014 r. II SAB/Kr 116/14 (LEX nr 1479552), z dnia 13.08.2014 r., II SAB/Ol 72/14 (LEX nr 1503954), z dnia 30.07.2014 r., II SAB/Gd 82/14 (LEX nr 1500469). W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że Burmistrz , w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 z późn.zm., dalej : "u.d.i.p.") jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a pytanie o istnienie na terenie gminy mieści się w zakreślonym przez art. 1 ust. 1 tej ustawy pojęciu informacji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że Burmistrz nie udostępnił wskazanej we wniosku informacji publicznej ani w sposób wskazany we wniosku (t.j. drogą elektroniczną), ani w żaden inny sposób w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p. Reakcja zobowiązanego podmiotu na wniesienie skargi polegająca na udostępnieniu żądanej informacji publicznej drogą elektroniczną w dniu 26 lutego 2016 r., a zatem przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, w stanie faktycznym sprawy uzasadniałaby stwierdzenie, że stan bezczynności ustał, a zatem bezprzedmiotowe jest zobowiązanie przez Sąd Burmistrza do załatwienia wniosku z dnia 27 sierpnia 2015 r., wobec czego należałoby w tym zakresie postępowanie sądowe umorzyć. Jednakże z przyczyn dalej idących, a dostrzeżonych przez Sąd i podlegających uwzględnieniu – zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. z urzędu należało skargę oddalić. Mianowicie, skarżący D.Z. nie wykazał, że wniosek nadesłany z adresu poczty elektronicznej [email protected] został złożony przez niego, a zatem brak jest w sprawie dowodu, że skargę na bezczynność do sądu administracyjnego złożyła osoba, która złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Co do zasady Sąd podziela stanowisko, że ustawa o dostępie do informacji publicznej ma szczególny charakter, co przejawia się między innymi w tym, że posiada własne uregulowania proceduralne, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w ograniczonym zakresie wskazanym w jej art. 16 ust. 2. Rozważane w uzasadnieniu skargi kwestie dotyczące odformalizowania tej ustawy, czego przejawem jest możliwość złożenia wniosku anonimowego nie do każdej jednak sytuacji mogą mieć pełne zastosowanie. Skarżący przytaczając liczne orzeczenia sądów administracyjnych oraz przywołując piśmiennictwo dotyczące tej kwestii nie dostrzega, że cytowane wyroki prezentują pogląd, że nie ma podstaw prawnych do żądania od wnioskodawcy pełnych danych personalnych. Z tym stanowiskiem skład Sądu zgadza się w zupełności, pod warunkiem wszakże rozróżnienia sytuacji faktycznych, w których potrzeba wydania przez zobowiązany podmiot decyzji administracyjnej determinuje konieczność posiadania wiedzy o imieniu i nazwisku oraz adresie (przynajmniej dla doręczeń) wnioskodawcy. Jeśli zaś zobowiązany podmiot załatwia sprawę wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie w formie ustnej albo udostępnia ją w drodze elektronicznej na adres e – mail wskazany we wniosku, to co do zasady prawa nie narusza i tak długo, jak nie dochodzi między tymi stronami do sporu sądowego problem anonimowości wniosku może nie wystąpić, pod warunkiem, że zobowiązany podmiot nie nabierze wątpliwości, czy wnioskodawca jest pełnoletni. Rzecz jednak w tym, że do Sądu administracyjnego skargę może wnieść tylko jeden z podmiotów wymienionych w art. 50 § 1 i 2 P.p.s.a., a zatem między innymi każdy, kto ma w tym interes prawny. Jednym z elementów interesu prawnego wnoszącego skargę na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, jest bycie podmiotem, który złożył w określonym czasie wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W niniejszej sprawie wniosek taki pochodzi od kogoś, kto miał dostęp do adresu poczty elektronicznej "[email protected]", co wcale nie jest jednoznaczne z tym, że podmiotem tym był skarżący. W dobrze pojętym interesie podmiotów występujących o udostępnienie informacji publicznej leży takie korzystanie z przysługujących im uprawnień gwarantowanych Konstytucją RP (art. 61 ust. 1) i ustawą o dostępie do informacji publicznej (art. 2 ust. 1), aby umożliwić sobie skorzystanie z prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Tej możliwości służy wskazanie autora wniosku. W sytuacji, gdy wniosek nie zawiera wskazania chociażby imienia i nazwiska jego autora, a z adresu poczty elektronicznej danych tych nie można zasięgnąć, nie jest możliwe stwierdzenie, że skargę wniosła osoba, która złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Jak z powyższego wynika, określenie we wniosku o udostępnienie informacji publicznej składanego drogą elektroniczną, co najmniej imienia i nazwiska wnoszącego, stanowi istotny element tego wniosku. Skoro skarżący nie wykazał, że to on złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, to jego skarga na bezczynność nie może być uwzględniona. Z powyższych względów należało stwierdzić, że skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.