III SA/Wa 210/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi F. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Dyrektor Izby Celnej w W. (zwany dalej: "DIC") postanowieniem z [...] września 2015r. odmówił Skarżącej – F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] czerwca 2015r. nr [...]. DIC w uzasadnieniu wskazał, że decyzją z [...] marca 2015r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. (zwany dalej: "NUC") z [...] grudnia 2014r. wymierzającą Skarżącej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia w lutym 2013r. (61.075 zł). Decyzja DIC z [...] marca 2015r. stała się ostateczna, więc NUC wystawił na jej podstawie 11 maja 2015r. upomnienie, a [...] czerwca 2015r. ww. tytuł wykonawczy, którego odpis doręczono Skarżącej 8 czerwca 2015r., z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Skarżąca wystąpiła 20 maja 2015r. o niewszczynanie postępowania egzekucyjnego związanego z wymierzeniem ww. kary pieniężnej i alternatywnie – w razie jego wszczęcia przed wpłynięciem wniosku - o podjęcie z urzędu czynności zmierzających do jego umorzenia. W ocenie Skarżącej wydanie ww. decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej i podjęcie czynności zmierzających do jej wyegzekwowania jest bezprawne. DIC wezwał Skarżącą 17 lipca 2015r. o sprecyzowanie ww. żądania przez wskazanie przesłanki umorzenia. W tym samym dniu DIC postanowieniem odmówił wszczęcia postępowania o niewszczynanie postępowania egzekucyjnego, a Dyrektora Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS") postanowieniem z [...] września 2015r., po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej, utrzymał je w mocy. Skarżąca w piśmie z 29 lipca 2015r. powołała się na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego z art. 59 § 1 pkt 7 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014r., poz. 1619 ze zm., zwana dalej: "u.p.e.a.") w związku z charakterem art. 89 ustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2016r., poz. 471, zwana dalej: "u.g.h."), który pomimo bezskuteczności stał się podstawą nałożenia kary pieniężnej. Niemożliwym jest więc wyegzekwowanie tej kary, gdy egzekucji sprzeciwia się bezwzględna nieskuteczność obowiązku podlegającego egzekucji. DIC uzasadniając odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego wskazał, że w sprawie nie spełniono przesłanek z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., gdyż brak notyfikacji projektu u.g.h. nie stanowi przesłanki niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. W ww. przepisie chodzi o podstawy prowadzenia egzekucji, np. uchylenie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe (por. wyroki: NSA z 22 maja 2013r. sygn. akt II FSK 1289/12 i II FSK 896/12; WSA w Kielcach z 25 września 2008r. sygn. akt I SA/Ke 245/2008). Żaden z przepisów u.p.e.a. nie uprawnia organu egzekucyjnego do oceny konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa podatkowego, czy też ich zgodności z prawem wspólnotowym. Organ egzekucyjny, zgodnie z art. 29 u.p.e.a. nie bada też wymagalność obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy upomnienie zostało doręczone (wyroki NSA z: 24 kwietnia 1999r. sygn. akt I SA/Po 2576/98; 18 października 2006r. sygn. akt II FSK 1302/05). Gdyby obowiązek przestał być wymagalny, postępowanie egzekucyjne podlegałoby umorzeniu. Jeżeli obowiązek jest wymagalny, a decyzje stanowiące podstawę tytułów wykonawczych funkcjonują w obrocie prawnym, należy prowadzić postępowanie egzekucyjne. W sprawie obowiązek objęty tytułem wykonawczym podlega egzekucji (art. 2 u.p.e.a.), tytuł wykonawczy spełnia wymogi z art. 27 § 1 u.p.e.a. i wstawił go uprawniony podmiot (art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a.), więc nie została spełniona przesłanka z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. 2. Skarżąca w zażaleniu z 17 września 2015r. wniosła o zmianę ww. postanowienia DIC z [...] września 2015r. przez umorzenie postępowań egzekucyjnych, a w przypadku uznania, iż przesłanka z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. nie została spełniona - o zmianę ww. postanowienia i umorzenie postępowania na mocy art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (szeroko pojęte nieistnienie obowiązku). Zdaniem Skarżącej bezpodstawne było wszczęcie postępowania egzekucyjnego, bo art. 14 ust. 1 i 6 u.g.h. są nieskuteczne. Organ egzekucyjny powinien w pierwszej kolejności respektować zapadłe w tej materii orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (C-307/13, C-194/94, C-213, C-214, C-217, C-65/05). Nieprawidłowe było też wymierzenie kary pieniężnej z art. 89 u.g.h. Tym samym egzekucji sprzeciwia się bezwzględna nieskuteczność obowiązku podlegającego egzekucji. 3. DIS postanowieniem z [...] listopada 2015r. utrzymał w mocy ww. postanowienie DIC z [...] września 2015r., podtrzymując jego podstawę faktyczną i prawną. DIS w uzasadnieniu wskazał, że instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu zakończenie prowadzonego w sprawie postępowania egzekucyjnego, gdy realizacja przez zobowiązanego ciążącego na nim obowiązku jest niemożliwa lub niedopuszczalna, ze względu na przeszkody o charakterze trwałym. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wydaje się, zgodnie z art. 59 § 4 u.p.e.a., na wniosek zobowiązanego, lub wierzyciela albo z urzędu. W art. 59 § 1 u.p.e.a. wyliczono enumeratywne przesłanki stanowiących podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Podstawą prawną wniosku Skarżącej był art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu. Skarżąca wywodzi niedopuszczalność egzekucji z art. 89 u.g.h., który choć bezskuteczny, jej zdaniem, stał się podstawą nałożenia kary pieniężnej. Działanie to doprowadziło do sytuacji, w której możliwym jest wyegzekwowanie kary, gdy egzekucji sprzeciwia się bezwzględna nieskuteczność mającego być wyegzekwowanym obowiązku. DIS wskazał, że zgodnie z 29 § 1 u.p.e.a., badanie przez organ egzekucyjny, z urzędu, dopuszczalności egzekucji administracyjnej (czy egzekucja obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie) ma charakter czysto formalny. Organ egzekucyjny nie może więc badać zasadności i wymagalności obowiązku określonego tytułem wykonawczym - zasadności (zgodności z prawem i słuszności) decyzji będącej podstawą egzekucji, na mocy której nałożono obowiązek. A contrario art. 29 u.p.e.a. nie obliguje i nie uprawnia organu egzekucyjnego do zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. Z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej, stanowiącej podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.) mamy do czynienia, gdy nie można prowadzić postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych: podmiotowych (organ egzekucyjny; zobowiązany poddany jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej, z wyjątkiem art. 14 u.p.e.a.) lub przedmiotowych (przedmiot i podstawy egzekucji - czy dany rodzaj obowiązku podlega egzekucji w trybie procedury administracyjnej). Kary pieniężne objęte ww. tytułem wykonawczym mieszczą się w art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (egzekucji administracyjnej podlegają grzywny i kary pieniężne wymierzane przez organy administracji publicznej). Obowiązek objęty tytułem wykonawczym dotyczy kary pieniężnej za luty 2013r. i wynika z ostatecznej decyzji DIC z [...] marca 2015r. DIS zauważył też, że dodatkowy warunek dopuszczalności egzekucji administracyjnej wynika z art. 3 § 1 u.p.e.a. - egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków z art. 2 u.p.e.a., tylko wówczas, gdy obowiązki te wynikają z decyzji lub postanowień właściwych organów lub bezpośrednio z przepisu prawa, jeśli znajdują się w zakresie działania administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego, a przepis szczególny nie zastrzegł dla tych obowiązków trybu egzekucji sądowej. Właściwy dyrektor izby celnej jest uprawniony do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków z art. 2 u.p.e.a., wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych, z przyjętych przez naczelnika urzędu celnego zgłoszeń celnych, deklaracji, informacji o opłacie paliwowej albo informacji o dopłatach, z wydanych przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej decyzji w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od wydobycia niektórych kopalin (art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a.). W sprawie spełniono przesłanki stanowiące o dopuszczalności egzekucji administracyjnej, więc żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego, na mocy art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., ze względu na jego niedopuszczalność, nie mogło zostać uwzględnione. DIC odmawiając umorzenia postępowania egzekucyjnego nie naruszył reguł postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie ww. postanowień: DIS z [...] listopada 2015r. i DIC z [...] września 2015r., a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwagi na nieprawidłowe zastosowanie art. 59 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23, zwanej dalej: "K.p.a.") przez uznanie, że umorzenie ww. postępowania egzekucyjnego jest niedopuszczalne, choć bezskuteczności przepisów u.g.h., których stwierdzone "naruszenie" stało się przyczyną nałożenia kar pieniężnych z art. 89 u.g.h., jak również przyjęcie, że możliwym jest egzekwowanie kary, gdy egzekucji takiej sprzeciwia się bezwzględna nieskuteczność obowiązku, który ma być egzekwowany. Skarżąca w uzasadnieniu skargi powtórzyła argumenty z zażalenia. 5. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga jest bezzasadna. 2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) P.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksie postępowania administracyjnego lub w art. 247 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). 3. Sąd, rozpoznając sprawę we wskazanym wyżej zakresie, stwierdza, że nie zaszły w niej przesłanki wskazane w ww. przepisach, a zarzuty podniesione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie. Kontroli Sądu zostało poddane postanowienie DIS z [...] listopada 2015r. utrzymujące w mocy postanowienie DIC z [...] września 2015r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącej na podstawie ww. tytułu wykonawczego - obejmującego karę pieniężną nałożoną na Skarżącą za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia w lutym 2013r. -wystawionego na podstawie ostatecznej decyzji NUC z [...] grudnia 2014r. (utrzymanej w mocy decyzją DIC z [...] marca 2015r.). W ocenie Sądu prawidłowe było wskazanie przez organy administracyjne w ww. postanowieniach: DIS z [...] listopada 2015r. i DIC z [...] września 2015r., że powoływane przez Skarżącą podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na mocy ww. tytułu wykonawczego – najpierw art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., a następnie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. nie zaszły w sprawie. Przepis art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu. Natomiast przepis art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. stanowi, że postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Skarżąca uzasadniając wniesiony przez siebie wniosek o umorzenie egzekucji administracyjnej wskazywała, że brak wcześniejszej notyfikacji Komisji Europejskiej, zgodnie z dyrektywą 98/34, projektu "przepisów technicznych", tj. art. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.g.h., powoduje bezskuteczność tych przepisów i w konsekwencji brak możliwości zastosowania innych przepisów, które zmierzałyby do urzeczywistnienia wyrażonych w tych przepisach zakazów urządzania gier na automatach poza kasynem, np. w drodze pociągnięcia Skarżącej do odpowiedzialności karnej lub administracyjnej za naruszenie konkretnych przepisów u.g.h. W opinii Skarżącej, powyższe skutkuje tym, że prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte bezpodstawnie i podlega natychmiastowemu umorzeniu. W ocenie Sądu organy administracyjne odnosząc się do ww. stanowiska Skarżącej prawidłowo wskazały, że zgodnie z art. 29 § 1 i 2 u.p.e.a. jakkolwiek organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, czyni to tylko z formalnego punktu widzenia. Sprawdza więc czy egzekucja obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Przepis art. 29 § 1 u.p.e.a. w brzemieniu obowiązującym w sprawie stanowił, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Art. 29 § 2 u.p.e.a. w brzemieniu obowiązującym w sprawie stanowił że jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji. Na postanowienie organu egzekucyjnego o nieprzystąpieniu do egzekucji wierzycielowi, niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, przysługuje zażalenie. Organ egzekucyjny nie może więc badać zasadności i wymagalności obowiązku określonego tytułem wykonawczym - zgodności z prawem i słuszności decyzji będącej podstawą egzekucji, na mocy której nałożono obowiązek. A contrario przepis art. 29 u.p.e.a. nie obliguje i nie uprawnia organu egzekucyjnego do zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji – decyzji, która legła u podstaw wystawienia tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym nie bada się więc meritum sprawy, do czego dążyła Skarżąca przedstawiając swoją argumentację. Zobowiązany w odrębnym postępowaniu administracyjnym lub sądowym może kwestionować treść obowiązku, który wskazano w podstawie tytułu wykonawczego. W tym kontekście nie mogły być brane pod uwagę argumenty Skarżącej opierające się o treść przepisów art. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.g.h. oraz braku ich notyfikacji, czy ewentualnego braku podstaw egzekwowania kary pieniężnej wymierzonej na mocy art. 89 u.g.h. Podnoszone zarzuty w istocie odnoszą się do kwestii merytorycznych, które mogły być podnoszone przy ewentualnej weryfikacji ww. decyzji DIC z 13 marca 2015r. Przywołać należy pogląd NSA zawarty w wyroku z 16 lipca 2015r. sygn. akt II FSK 1553/13 (dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że zarzuty przysługujące zobowiązanemu w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zmiana bądź uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów nadzwyczajnych uregulowanych w k.p.a., bądź w Ordynacji podatkowej. Skoro wymagalność obowiązku nie podlega badaniu przez organ egzekucyjny, należy przyjąć, że nie można jej uznać za przesłankę dopuszczalności wszczęcia egzekucji. Wierzyciel w tytule wykonawczym oświadcza, iż obowiązek w nim określony jest wymagalny. To oświadczenie wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego, a co za tym idzie, postępowanie egzekucyjne prowadzone przez organ egzekucyjny nie może służyć weryfikacji decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny nie jest więc uprawniony do zmiany decyzji, w których wierzyciel nałożył na zobowiązanego obowiązek zapłaty określonych należności. Warto również w tym miejscu wskazać, że w sprawie – na prawidłowo zwrócił uwagę DIS w zaskarżonym postanowieniu decyzja stanowiąca podstawę do wystawienia ww. tytułu wykonawczego była ostateczna. Zdaniem Sąd prawidłowe było też przyjęcie w zaskarżonym postanowieniu, że kara pieniężna objęte ww. tytułem wykonawczym mieściła się w art. 2 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w związku z art. 3 § 1 u.p.e.a. (egzekucji administracyjnej podlegają grzywny i kary pieniężne wymierzane przez organy administracji publicznej). Były zatem przedmiotowe podstawy do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Obowiązek objęty tytułem wykonawczym dotyczył kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia w lutym 2013r. i wynikał z ostatecznej decyzji NUC z [...] grudnia 2014r., która w mocy utrzymał DIC decyzją z [...] marca 2015r. Właściwy był również organ egzekucyjny, który wystawił tytuł wykonawczy stosownie do wymogów art. 27 u.p.e.a., poprzedzając go doręczeniem upomnienia. Przepis art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. stanowi w tym zakresie, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 u.p.e.a. jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych, z przyjętych przez naczelnika urzędu celnego zgłoszeń celnych, deklaracji, informacji o opłacie paliwowej albo informacji o dopłatach, z wydanych przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej decyzji w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od wydobycia niektórych kopalin - właściwy dyrektor izby celnej. Również Skarżąca spełniała kryteria do uznania jej za zobowiązaną, która poddana jest jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej, bo nie odnosił się do niej żaden z wyjątków przewidzianych art. 14 u.p.e.a. Możliwe było więc prowadzenie postępowania egzekucyjnego także ze względów podmiotowych. W świetle powyższych rozważań nie zachodziła zatem żadna formalna przeszkoda - podmiotowa lub przedmiotowa do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Należało więc uznać, że dopuszczalne było prowadzenie postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych, więc nie zachodziły przesłanki z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. do umorzenie postępowania egzekucyjnego. Prawidłowe było również powołanie się przez organy administracyjne na stanowisko judykatury w tym zakresie. Sąd rozpoznając sprawę w pełni podziela również poglądy wyrażane w wyrokach NSA: z 3 czerwca 2011r. sygn. akt II OSK 946/10; z 2 czerwca 2011r. sygn. akt II FSK 170/10; z 16 listopada 2010r. sygn. akt I OSK 1508/10 (dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd biorąc powyższe pod uwagę uznał, że zarówno postanowienie DIC z [...] września 2015r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego, jak również utrzymujące je w mocy postanowienie DIS z [...] listopada 2015r., nie naruszają przepisu art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Sąd zauważa, że Skarżąca w skardze zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu DIS naruszenie art. 59 § 1 k.p.a., co w ocenie Sądu musi jednak stanowić oczywistą omyłkę pisarską osoby sporządzającej skargę, gdyż powołany przepis odnosi się do instytucji przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności w toku postępowania administracyjnego i z oczywistych względów nie mógł znaleźć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Stąd też Sąd uznał, że zarzut skargi odnosił się - według rzeczywistych intencji autora skargi - do naruszenia art. 59 § 1 u.p.e.a., na co wskazuje też chociażby treść wcześniejszych pism Skarżącej złożonych w toku sprawy. Skarżąca już bowiem w zażaleniu odwoływała się do pkt 2 ww. przepisu, wskazując, że zachodzi szeroko pojęte nieistnienie obowiązku, który ma stanowić przedmiot egzekucji administracyjnej. W przepisie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wskazuje się, że podstawa do umorzenia postępowania tkwi w braku wymagalności obowiązku, jego umorzeniu, wygaśnięciu z innego powodu oraz jego nieistnieniu. Z akt sprawy nie wynika, aby wykonalność obowiązku objętego tytułem wykonawczym została wstrzymana, albo, że doszło do wykonania tego obowiązku, albo do odroczenia terminu jego wykonania albo rozłożeniem na raty spłat należności pieniężnej. Na te przesłanki nie powołuje się również sama Skarżąca, eksponując jedynie brak podstaw do wydania decyzji, na podstawie których wystawiono tytuł wykonawczy, co jak wskazano wyżej nie może być uznane za skuteczne, z uwagi na treść art. 29 u.p.e.a., na który w sposób prawidłowy powołały się organy administracyjne, wydając zaskarżone i poprzedzające je postanowienie. 4. Sąd, z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.