VII SA/Wa 1710/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2015 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania organu I instancji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżącego (...) kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent (...) decyzją z dnia (...) maja 2014r. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu wniosku (...) z dnia (...).02.2011 r. - zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej ze zmianą sposobu użytkowania garażu na cele mieszkalne na nieruchomości przy (...), według projektu budowlanego stanowiącego integralną część decyzji, wykonanego w 2011 r., uzupełnionego w listopadzie, grudniu 2012 r. i lutym 2014r. W uzasadnieniu organ podał, że poprzednio wydaną decyzją nr (...) z dnia (...).08.2011 r. (sprostowaną postanowieniem z dnia 12.10.2011 r.) udzielił (...) pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na nieruchomości przy ul. (...). W wyniku odwołania (...), nie uznanego za stronę postępowania przez organ I instancji, Wojewoda (...) decyzją nr (...) z dnia (...).01.2012 r. uchylił decyzję Prezydenta (...) nr (...)z dnia (...).08.2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wobec wytycznych Wojewody (...) zawartych w decyzji z dnia (...).01.2012 r., nałożono na inwestorów postanowieniem z dnia (...).11.2012 r., obowiązek uzupełnienia przedłożonej dokumentacji projektowej m.in. poprzez: dokonanie przez projektanta autoryzacji wszystkich poprawek wprowadzonych w projekcie budowlanym, przedstawienie szczegółowego bilansu powierzchni projektowanej przebudowy ze szczególnym uwzględnieniem powierzchni biologicznie czynnej i powierzchni zabudowanej, uzupełnienie projektu o oryginały lub potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie wymaganych załączników oraz uzupełnienie stron tytułowych projektów o oryginalne podpisy projektantów, wyjaśnienie przez projektanta, na czym polega "nadbudowa" istniejącego garażu, zlokalizowanego w odległości mniejszej, niż wynikająca z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powtórna analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała w ocenie organu konieczność uzupełnienia wniosku i tytułu projektu budowlanego o zmianę sposobu użytkowania garażu na cele mieszkalne, która wynikała z treści dokumentacji projektowej oraz skorygowania wymiarowania przedstawionego na rzucie parteru z projektem zagospodarowania terenu. Wystąpiono o aktualne uzgodnienie przez organ konserwatorski planowanej inwestycji, ustalono krąg osób będących stronami postępowania, mając na uwadze przepis § 12 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dalej organ wskazał, że jednokondygnacyjny garaż będący częścią objętego inwestycją segmentu zabudowy bliźniaczej, usytuowany jest ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki ew. (...), co narusza odległości wskazane w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, ale jest dopuszczone przez § 12 ust. 3 pkt 3 stanowiący, iż w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia dopuszcza się "rozbudowę budynku istniejącego usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację". Garaż, który zostanie przystosowany do funkcji mieszkalnej ocieplono warstwą styropianu o grubości ok. 15 cm, przez co jego odległość od granicy z działką nr (...) będzie wynosiła od 2,625 m do 2,435 m, dlatego - zgodnie z § 12 ust. 4 - użytkownik wieczysty działki ew. nr (...) został uznany za stronę prowadzonego postępowania. Dodatkowo zaprojektowano podwyższenie zwieńczenia ścian zewnętrznych garażu o attykę, co spowoduje jego podwyższenie do wys. 3,60 m - dotychczas jego wysokość wynosiła od 3,04 m (od strony granicy z działką ew. (...)) do 3,27 m (na styku z bryłą budynku mieszkalnego). Uczestnik postępowania (...) podnosił, że takie usytuowanie rozbudowanego garażu jest sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym obszarze, gdyż projekt przewiduje podwyższenie ściany budynku o 60 cm i zbliżenie do granicy działki o 20 cm w stosunku do stanu sprzed rozbudowy. Zdaniem inwestora "W ramach przebudowy, nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego (...) przy ul. (...) nie dokonano rozbudowy garażu. Wykonano natomiast remont garażu wraz z jego dostosowaniem do celów mieszkalnych, zachowując oryginalne ściany i stropy, nie zmieniając jego usytuowania na działce. Ocieplono pomieszczenie zgodnie z planami i prawomocnym pozwoleniem." Stosownie do § 124 ust. 1 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru (...) ((...)): "maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowanej: 30% działki lub działek stanowiących jedną posesję" , który to warunek jest spełniony - wg projektu powierzchnia zabudowy będzie wynosiła 116 m2 na działce o powierzchni 510 m2. Organ uznał, iż podwyższenie ściany budynku o 60 cm i zbliżenie do granicy działki o 20 cm w stosunku do stanu sprzed rozbudowy, było działaniem zgodnym z § 12 ust. 3 pkt 3 ww. Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Załączony do wniosku projekt budowlany został oceniony przez organ jako kompletny, sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, które złożyły oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ww. ustawy - Prawo budowlane. Organ dokonał sprawdzenia dokumentacji pod kątem zgodności z art. 33 ust. 2, art. 34 i 35 ustawy Prawo budowlane. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projektowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru (...) uchwalonym uchwałą nr (...) z dnia (...) listopada 2010 r. ((...)). Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2015r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania (...) od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) maja 2014 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej (...) pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej ze zmianą sposobu użytkowania garażu na cele mieszkalne przy ul. (...), uchylił decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) maja 2014 r. i umorzył postępowanie organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda (...) podał, że w toku postępowania odwoławczego postanowieniem z dnia (...) lipca 2014 r., zlecił Prezydentowi (...) przeprowadzanie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uzyskanie mapy ukazującej położenie działki objętej przedmiotową decyzją oraz działek bezpośrednio z nią sąsiadujących, wraz z informacją dotyczącą stanu władania. Następnie Wojewoda (...) wskazał, że zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) maja 2014 r., do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego (...) w sprawie robót budowlanych polegających na przebudowie, nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. (...). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) postanowieniem z dnia (...) marca 2015 r., uchylił ww. postanowienie. Dalej Wojewoda podniósł, że z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2012 r., wynika, iż przedmiotowe roboty budowlane polegające na przebudowie, nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej przy ul. (...) zostały rozpoczęte. W związku z wniesionym odwołaniem od decyzji Prezydenta (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej ze zmianą sposobu użytkowania garażu na cele mieszkalne na nieruchomości przy ul. (...), organ odwoławczy badał czy inwestor dysponował ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. W tym kontekście podniósł, że zgodnie z zasadą, zawartą w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozpoczęcie robót budowlanych przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi rażące naruszenie art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Decyzja uprawniająca inwestora do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych, powinna być wydana przed rozpoczęciem robót budowlanych, a nie w ich trakcie, czy też zakończeniu. Pozwolenie na budowę może dotyczyć jedynie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Z art. 32 ust. 4a ustawy Prawo budowlane wynika, iż w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1, nie wydaje się pozwolenia na budowę. Przepis ten stanowi zabezpieczenie respektowania zasady wynikającej z art. 28 ust. 1 powołanej ustawy. Rozpoczęcie robót budowlanych przed momentem, kiedy decyzja o pozwoleniu na budowę staje się ostateczna powoduje niedopuszczalność wydania decyzji merytorycznej. Decyzja o pozwoleniu na budowę wydana po stwierdzeniu rozpoczęcia robót budowlanych dotknięta jest sankcją nieważności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 519/10). W przedmiotowej sprawie decyzją z dnia (...) sierpnia 2011 r., Prezydent (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę, nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce przy ul. (...). Decyzja ta została doręczona w dniu (...) września 2011 r. (...), który w dniu (...) września 2011 r., czyli w terminie 14 od dnia doręczenia decyzji, złożył odwołanie. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda (...) uchylił decyzję Prezydenta (...) Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Stąd inwestor nie mógł dysponować ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Dalej organ odwoławczy wywodził, iż na decyzji organu I instancji z dnia (...) sierpnia 2011 r., widnieje pieczątka stwierdzająca, iż decyzja stała się ostateczna w dniu (...) września 2011 r. Jednakże waloru ostateczności decyzji nie nadaje pieczęć, stwierdzająca jej ostateczność, ale okoliczność, że od decyzji nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji. Prezydent (...) powinien uwzględnić fakt, iż w dniu przybicia pieczęci stwierdzającej ostateczność decyzji, nie minął termin do wniesienia odwołania. Odwołanie od decyzji Prezydenta (...) Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2011 r. wniesione zostało przez (...) i przekazane do Urzędu Wojewódzkiego w dniu (...) października 2011 r. Reasumując powyższe ustalenia - zdaniem Wojewody inwestor przystąpił do wykonania przedmiotowych prac budowlanych nie legitymując się ostateczną decyzją o pozwoleniu na roboty budowlane. Oznaczało to konieczność uchylenia decyzji Prezydenta (...) Nr (...)z dnia (...) maja 2014 r. i umorzenia postępowania organu I instancji z uwagi na przystąpienie przez inwestora do realizacji inwestycji będącej przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia, przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na ww. budowę. (...) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2015r. Zaskarżonej decyzji zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia, że roboty budowlane zostały rozpoczęte bez uzyskania ostatecznej decyzji administracyjnej; - art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej na skutek przyjęcia, że decyzja wydana przez Prezydenta (...) opatrzona pieczęcią potwierdzającą ostateczność, nie była podstawą dla rozpoczęcia robót budowlanych; - art. 32 ust. 4a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której skarżący rozpoczął roboty budowlane po uzyskaniu ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę. (...) domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że rozpoczął budowę na mocy decyzji Prezydenta (...) z (...) sierpnia 2011r. - po uzyskaniu urzędowego poświadczenia o ostateczności tej decyzji. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł (...), który nie był uznany przez organ I instancji za stronę postępowania. Jednak Wojewoda (...) w dniu (...) stycznia 2012r. uwzględnił odwołanie, uchylił decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu (...) maja 2014r. Prezydent (...) ponownie zatwierdził projekt budowlany i ponownie wydał pozwolenie na budowę. Od tej decyzji wniósł odwołanie (...). Wojewoda (...) w zaskarżonej decyzji uznał, że roboty budowlane zostały rozpoczęte, mimo braku ostateczności decyzji o pozwoleniu na budowę, opierając się na postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr (...) z dnia (...) marca 2012r. Jednak błędnym było stwierdzenie, że dopuścił się rażącego naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż w dniu (...) września 2011r. uzyskał poświadczenie ostateczności decyzji, co potwierdza pieczęć organu administracji przybita na decyzji. Wojewoda (...) uznał jednak, że pieczęć stwierdzająca walor ostateczności decyzji faktycznie nie może być za taką traktowana, a taki pogląd rażąco narusza zaufanie do organów administracji. Wbrew stanowisku Wojewody (...) w zaistniałej sytuacji procesowej, zasadne było potwierdzenie przez organ I instancji ostateczności decyzji. Prezydent (...) nie uznał bowiem (...) za stronę postępowania. Wobec czego decyzja była ostateczna. Skarżący wskazał, że otrzymał dziennik budowy oraz odebrał oświadczenie kierownika budowy. Czynności te byłyby niedopuszczalne i niemożliwe bez ostatecznego pozwolenia na budowę. Ponadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w swoim postanowieniu z dnia (...) marca 2012r. na które powoływał się Wojewoda, jednoznacznie stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana w przedmiotowej sprawie posiada walor ostateczności, a realizacja robót budowlanych odbywa się zgodnie z treścią decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 marca 2010r. (II OSK 1680/08) wskazał, iż: "Nie jest bezprzedmiotowe wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jeżeli roboty budowlane zostały zrealizowane na podstawie decyzji ostatecznej następnie uchylonej lub wobec której następnie stwierdzono nieważność". Sąd stwierdził, iż ponowne postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę nie będzie bezprzedmiotowe i może być ono wydane mimo realizacji robót budowlanych. Nie można było uznać, iż przedmiotowe pozwolenie na budowę nie posiadało waloru ostateczności, przeciwnie - skarżący miał prawo do przystąpienia do jego wykonania. Rozpatrując sprawę ponownie Prezydent (...) stanął na stanowisku, że należy wydać pozwolenia na budowę, mimo realizacji robót. Organ stwierdził, iż decyzja z (...) sierpnia 2011r. miała charakter ostateczny, a następnie została uchylona do ponownego rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2010r. (II OSK 1892/09) wskazał, iż jeśli została nadana pieczęć ostateczności, a od danej decyzji wpłynęło odwołanie, niemniej w terminie późniejszym od nadania pieczęci nie może to przesądzać o jej nieważności. Jak w swym uzasadnieniu stwierdził Sąd: "decyzja z pieczęcią stwierdzającą ostateczność pozwolenia na budowę znajduje się aktach sprawy, z czego wynika, że inwestor miał prawo w zaufaniu do organów administracji rozpocząć wykonywanie robót budowlanych i prowadzić je do czasu ich wstrzymania odrębnym aktem." Skarżący nie dopuścił się samowoli budowlanej, do stwierdzenia czego dąży Wojewoda (...) w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przestawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zadaniem Sądu, było dokonanie, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 1647, ze zm.), kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a..) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawą prawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji był art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz ustalenie organu odwoławczego, że roboty budowlane objęte wnioskiem o udzielnie pozwolenia budowlanego, zostały już rozpoczęte wobec czego Wojewoda (...) uznał, iż postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 k.p.a. W ocenie Sądu, co do zasady zrealizowanie inwestycji przed wydaniem ostatecznego pozwolenia na budowę uniemożliwia wydanie takiego pozwolenia i uzasadnia umorzenie postępowania. Jednak należy stwierdzić, że odmienna jest sytuacja (jaka zaistniała w rozpoznawanej sprawie), gdy inwestor realizuje inwestycję w czasie, kiedy dysponował ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, która dopiero później została wyeliminowana z obrotu prawnego, wskutek rozpatrzenia odwołania. Podkreślenia wymaga fakt, iż pierwotna decyzja Prezydenta (...) została wydana w dniu (...) sierpnia 2011r. , po czym w dniu (...) września 2011r., inwestor uzyskał urzędowe poświadczenia ostateczności tej decyzji. Natomiast dopiero w dniu (...) stycznia 2012r. w toku postępowania odwoławczego wydana została decyzja uchylająca pozwolenie budowlane i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Sądu, w takiej konfiguracji wydarzeń, nie zaistniała bezprzedmiotowość postępowania uzasadniająca jego umorzenie. Stanowisko takie prezentowane było już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyroku z dnia 9 marca 2010r. sygn. II OSK 1680/08 Przystąpienie do budowy przed uzyskaniem decyzji ostatecznej i ukończenie budowy przed zakończeniem postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę prowadzi do sytuacji, w której wydanie pozwolenia jest bezprzedmiotowe i jeżeli nie zostało zakończone ostateczną decyzją administracyjną, powinno być umorzone na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowości takiej nie ma natomiast w sytuacji, gdy budowa została zrealizowana na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę, następnie uchylonego. Za taką wykładnią przemawia treść art. 32 ust. 4 a Prawa budowlanego w zw. z art. 37 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Nie ma bowiem powodu, aby inwestor działający legalnie nie mógł uzyskać decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez organ architektoniczno-budowlany, w sytuacji gdy wskutek działań od niego niezależnych doszło do uchylenia w trybie odwoławczym decyzji pierwszoinstancyjnej, której organ wcześniej nadał walor ostateczności. Dodatkowo Wojewoda (...) w zaskarżonej decyzji uznał, że roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego w warunkach braku ostateczności decyzji o pozwoleniu na budowę, Swoje twierdzenie w tym zakresie oparł na postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr (...) z dnia (...) marca 2012r., w którym jednak, stwierdzono iż roboty wykonane zostały w oparciu o ostateczne pozwolenie na budowę, co skutkowało zawieszeniem postępowania przed organem nadzoru budowlanego. Zatem twierdzenie organu odwoławczego o zaistnieniu przesłanki z art. 32 ust 4a Prawa budowlanego, było bezpodstawne nie tylko w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, ale również w świetle dokumentu na który organ ten powoływał się (postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr (...) z dnia (...) marca 2012r.) Zdaniem Sądu nie ma żadnych racjonalnych powodów do tego, aby inwestor musiał, podlegać procedurze z art. 50 i 51 Prawa budowlanego, kiedy przy ponownym rozpoznawaniu sprawy w toku instancji, obiektywnie (poza faktem rozpoczęcia robót) nie byłoby podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia budowlanego. Zatem przy ponownym rozpatrzeniu odwołania, organ II instancji, zobowiązany będzie do merytorycznej oceny możliwości udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę, z uwzględnieniem całokształtu okoliczności sprawy, albowiem dotychczasowa ocena organu II instancji, iż nie mógł on wydać pozwolenia na budowę, wobec rozpoczęcia robót budowlanych przez inwestora z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, była całkowicie dowolna, nie poparta żadnymi ustaleniami faktycznymi, w szczególności nie wynikała z powołanych ustaleń organu nadzoru budowlanego. Biorąc pod uwagę naruszanie przez organ II instancji przepisów art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie ustalenia, że roboty budowlane zostały rozpoczęte bez uzyskania decyzji ostatecznej, oraz art. 32 ust. 4a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przez jego co najmniej przedwczesne zastosowanie - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012r., poz. 270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.