II SAB/Wa 214/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Prezydenta Miasta O. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie lokalu zamiennego postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis w kwocie 200 (słownie: dwustu) zł. M. K., powołując się na art. 101 ust 1 w zw. z art. 101a ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 446), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta O. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie lokalu zamiennego. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że jest właścicielem nieruchomości, co do której Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] września 2015 r. nakazał umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia praz wydzielenia strefy zagrożenia, a ponadto zabezpieczenia powyżej nieruchomości przed dostępem osób trzecich. Decyzja ta została wysłana do Urzędu Miasta O. oraz Starostwa Powiatowego w O. Dalej skarżący wyjaśnił, że wykonał zalecenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jednak lokatorzy przedmiotowego budynku nie wyprowadzili się. W związku z tym skarżący wymówił lokatorom umowę najmu, a następnie pismem z dnia 23 listopada 2015 r. zwrócił się do Urzędu Miasta O. do wykonania nakazanego prawem obowiązku zapewnienia lokali zastępczych wynikający z art. 32 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 150 ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w art. 3 § 2 zawiera zamknięty katalog aktów i czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, natomiast w § 3 tego artykułu znajduje się odesłanie do regulacji szczególnych, które przewidują drogę sądowoadministracyjną. Jedną z powyższych regulacji szczególnych jest art. 101a ust. 1 w zw. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 446). Zgodnie z art. 101 ust 1 cytowanej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Stosownie zaś do art. 101a ust 1 cytowanej ustawy Przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W doktrynie podkreśla się, że bezczynność organu gminy może przybrać postać niepodjęcia nakazanej czynności w ogóle albo zaniechania jej wykonywania. Może chodzić także o niewykonanie czynności nakazanej prawem w pewnej części (zakresie) przy wykonaniu jej w części pozostałej. Określenie "czynność", bez uszczegółowienia jej rodzaju i charakteru, skutkuje koniecznością szerokiej wykładni tego pojęcia. Ze względu na odesłanie do art. 101 u.s.g. powinna to być czynność z zakresu administracji publicznej, odpowiadająca wymogom wskazanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym (por. A. Matan "Komentarz do art. 101(a) ustawy o samorządzie gminnym" [w:] B. Dolnicki (red.), M. Augustyniak, R. Cybulska, J. Glumińska-Pawlic, J. Jagoda, R. Marchaj, Cz. Martysz, A. Matan, T. Moll, A. Wierzbica "Ustawa o samorządzie gminnym"., publ. LEX nr 493589). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący zarzuca organowi bezczynność w przedmiocie dokonania czynności, która nie ma charakteru czynności z zakresu administracji publicznej. Instytucja lokalu zamiennego, uregulowana jest w art. 10 ust 4 ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 150 ze zm.), zgodnie z którym jeżeli rodzaj koniecznej naprawy tego wymaga, lokator jest obowiązany opróżnić lokal i przenieść się na koszt właściciela do lokalu zamiennego, jednak na czas nie dłuższy niż rok. Po upływie tego terminu właściciel jest obowiązany udostępnić lokatorowi w ramach istniejącego stosunku prawnego naprawiony lokal. Czynsz za lokal zamienny, bez względu na jego wyposażenie techniczne, nie może być wyższy niż czynsz za lokal dotychczasowy. Stosownie zaś do art. 32 w razie wypowiedzenia najmu, na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 4, najemcy opłacającemu w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy czynsz regulowany, obowiązek zapewnienia temu najemcy lokalu zamiennego oraz pokrycia kosztów przeprowadzki spoczywa, do dnia 31 grudnia 2017 r., na właściwej gminie. Realizacja uprawnienia do lokalu zamiennego wynikającego z powyższych przepisów nie następuje na drodze administracyjnoprawnej. Ustawa posługując się bowiem określeniami, że "obowiązek zapewnienia lokalu zamiennego spoczywa na gminie" nie wskazuje w żaden sposób na realizację tego obowiązku w formie administracyjnoprawnej. Co więcej, z faktu tego, iż wobec akceptacji przez lokatora zaproponowanego przez gminę lokalu, stosunek prawny, na podstawie którego lokator korzysta następnie z lokalu kształtuje umowa najmu lokalu. Jest to forma właściwa dla prawa cywilnego, a zatem podlega kognicji sądów powszechnych (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 12 maja 2009 r. sygn. III SA/Kr 1099/08, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2013r., sygn. akt II SA/Wa 905/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Konkludując w ocenie Sąd skarga na bezczynność organu w przedmiocie zapewnienia lokalu zamiennego nie jest skargą, o której mowa w art. 101a ust 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie mieści się też w katalogu rozstrzygnięć wskazanych w art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dlatego też jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O zwrocie stronie z urzędu całego uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy.