I SA/Kr 436/15

|Sygn. akt I SA/Kr 436/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r., sprawy ze skargi W.D., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 8 stycznia 2015 r. Nr [...], w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, , - skargę oddala -, W dniu 19 marca 2013r. W.D. wniósł zarzuty w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 18 maja 2012r. nr [...] i [...] w zakresie: nieistnienia obowiązku, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, błędu co do osoby zobowiązanego. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2014r. nr [...] Prezydent Miasta K.uznał zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wskazano, że wobec zobowiązanego toczy się postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 18 maja 2012r. nr [...] obejmującego należność z tytułu opłaty dodatkowej należnej w związku z niezapłaconym postojem samochodu o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w K. w dniu 6 lutego 2009r. i 5 lutego 2010r. oraz tytułu wykonawczego z dnia 18 maja 2012r. nr [...] obejmującego należność z tytułu opłaty dodatkowej należnej w związku z niezapłaconym postojem samochodu o nr rej.[...] w strefie płatnego parkowania w K. w dniu 13 kwietnia 2010r. Odnosząc się do zarzutów zobowiązanego wyjaśniono, że zgodnie z danymi CEPiK ww. pojazdy w okresach objętych tytułami wykonawczymi pozostawały jego własnością. Podkreślono, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i stanowiskiem doktryny obowiązek uiszczenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania, jak również opłat dodatkowych, obciąża co do zasady właściciela pojazdu, chyba, że właściciel pojazdu udowodni, iż użytkownikiem pojazdu była inna osoba. W niniejszej sprawie zobowiązany nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu potwierdzającego zarzut błędu co do osoby zobowiązanego i wskazującego na użytkowanie pojazdu w dacie wystawienia zawiadomień przez inną osobę. W uzasadnieniu postanowienia opisano zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdzający fakt pozostawienia pojazdów należących do zobowiązanego w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia należnej opłaty. Odnosząc się z kolei do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej organ egzekucyjny podniósł, że tytuły wykonawcze nr [...] i [...] zostały prawidłowo sporządzone, a w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. W zażaleniu na to postanowienie zobowiązany podtrzymał w całości zgłoszone zarzuty. Żalący się zakwestionował ustalenia poczynione przez organ egzekucyjny i podniósł w szczególności, że nie ustalono jednoznacznie osoby korzystającej z pojazdu. Wyjaśnił, że osobiście nie korzystał z pojazdów w okresach wskazanych w tytułach wykonawczych. Ponadto jego zdaniem właściciel pojazdu nie jest automatycznie zobowiązany z tytułu opłat za parkowanie, zważywszy, że należący do niego pojazd mógł być przedmiotem użyczenia. Strona nie zgodziła się z ustaleniami organu w zakresie prawa własności pojazdów i podniosła, że dane z CEPiK są w 30-40 % nieaktualne, a on sam pozostaje w związku małżeńskim, w którym obowiązuje ustawowa wspólność majątkowa, zatem nie był jedynym właścicielem tych pojazdów. Niezależnie od powyższego stwierdził, że procedura związana z nakładaniem opłat podwyższonych za parkowanie w strefie płatnego parkowania nie została uregulowana w żadnych przepisach prawa i w związku z tym brak jest podstaw do prowadzenia egzekucji. Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2015r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że niedopuszczalność egzekucji musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku bądź prowadzenia jej w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. W rozpoznawanym przypadku Prezydent Miasta Krakowa wydał zaskarżone postanowienie działają jako organ egzekucyjny. W świetle utrwalonego orzecznictwa, tożsamość personalna wierzyciela i organu egzekucyjnego (tak jak w niniejszym przypadku) czyni bezcelowym wyodrębnienie wierzyciela w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. W przypadku gdy wierzyciel i organ egzekucyjny to jeden i ten sam podmiot, przeprowadzenie postępowania przewidzianego w art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest oczywiście bezprzedmiotowe, gdyż nie tylko nie chroni uprawnień zobowiązanego, ale narusza ponadto interesy wierzyciela, prowadząc do oczywistego przedłużenia czasu trwania postępowania egzekucyjnego. Zdaniem organu drugiej instancji, nie powinno też budzić wątpliwości, że w razie nie uiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia obciąża - co do zasady - właściciela pojazdu. Właściciel jest bowiem na ogół korzystającym z drogi, chyba że udowodni, że pojazd użyczył innej osobie, a taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. W świetle ustalonego orzecznictwa sądowego, kierowanie egzekucji do właściciela samochodu opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach, tj. na domniemaniu faktycznym wynikającym z doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, iż to przede wszystkim właściciel samochodu z niego korzysta (a więc jest "korzystającym z dróg publicznych"), a ponadto na założeniu, że jeśli właściciel środka transportu w danym dniu go nie użytkował, to wie, kto to robił - pomija się tu (niewystępujące w przedmiotowej sprawie) przypadki kradzieży samochodu, jak i sytuacje, gdy właścicielem pojazdu jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2009r., sygn. akt II FSK 591/08). Zatem wierzyciel posiada uprawnienie do stosowania domniemania faktycznego, zaś właściciel środka transportu może zwolnić się z obowiązku uregulowania opłaty dodatkowej poprzez podanie danych faktycznego użytkownika samochodu. Przy czym przez wskazanie użytkownika pojazdu należy rozumieć udokumentowanie okoliczności korzystania z samochodu przez inną niż właściciel osobę na podstawie zawartej między stronami umowy użyczenia, pisemnego oświadczenia rzeczywistego użytkownika albo innego dokumentu potwierdzającego powyższy fakt. To na właścicielu samochodu spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności, z których wywodzi on korzystne dla siebie skutki, a dowód taki musi polegać na wiarygodnym spersonalizowaniu użytkownika pojazdu. Ponadto, co również istotne w niniejszej sprawie, organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do prowadzenia specjalnego postępowania wyjaśniającego dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej poprzez zaparkowanie samochodu w strefie, ponieważ na prowadzenie postępowania tego rodzaju nie pozwala art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), zakazujący organowi badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W konsekwencji konieczne jest uznanie, że organ ma prawo domniemywać, iż korzystającym z dróg publicznych był właściciel samochodu, czy też jego prawny użytkownik (np. leasingobiorca) a ten może dochodzić swych racji (w przypadku, gdy wskazuje na istnienie innego podmiotu korzystającego z samochodu) poprzez podniesienie w toku postępowania egzekucyjnego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego - art. 33 pkt. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zob. m. in. wyrok NSA z 12 czerwca 2007r., sygn. akt I OSK 209/07). Po wystawieniu tytułu wykonawczego zobowiązany ma zatem możliwość obrony. Organ egzekucyjny jest w związku z powyższym uprawniony do stosowania domniemania faktycznego, zgodnie z którym za zobowiązanego uważa się właściciela pojazdu lub jego posiadacza (np. leasingobiorcę) aż do chwili, gdy ten zwolni się z obowiązku wskazując faktycznego kierowcę samochodu w dacie parkowania. To na właścicielu pojazdu lub jego prawnym użytkowniku spoczywa wobec tego ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne. Biorąc pod uwagę powyższe organ drugiej instancji stwierdził, że sporne tytuły wykonawcze prawidłowo wskazują jako podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty dodatkowej W.D.. Jak wynika bowiem z zebranego materiału dowodowego był on właścicielem pojazdów o nr rej. [...] i [...] w okresach wskazanych w tytułach wykonawczych nr [...] oraz nr [...] , co stwierdzono na podstawie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Organ odwoławczy zastrzegł, że zobowiązany w toku postępowania nie wykazał w sposób przekonywujący innego faktycznego użytkownika samochodu oraz nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających fakt, iż dane z CEPiK są niezgodne ze stanem faktycznym i nie uwidaczniają pozostałych współwłaścicieli pojazdów. Odnosząc się do kwestii istnienia ewentualnej współwłasności pojazdów organ wyjaśnił, że okoliczność taka nie ma żadnego znaczenia prawnego dla oceny prawidłowości prowadzonego obecnie postępowania egzekucyjnego w stosunku do W.D.. W myśl bowiem art. 370 Kodeksu cywilnego, jeżeli kilka osób zaciągnęło zobowiązanie dotyczące ich wspólnego mienia, są one zobowiązane solidarnie, chyba że umówiono się inaczej. Niezależnie od tego Kolegium zauważyło, że organ egzekucyjny uwzględnił wytyczne wskazane w postanowieniu z dnia 25 lipca 214r. i uzupełnił materiał dowodowy o dokumentację fotograficzną świadczącą o nieopłaconych postojach pojazdów o nr rej. [...] i [...] w strefie płatnego parkowania w dniach; 6 lutego 2009r., 5 lutego 2010r. i 13 kwietnia 2010r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W.D. zarzucił organowi naruszenie: - art. 13f w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych poprzez bezpodstawne przyjęcie na podstawie domniemania, opierającego się na wcześniejszym domniemaniu, iż korzystającym z drogi jest zawsze właściciel pojazdu, w sytuacji, gdy korzystającym jest każdoczesny posiadacz samochodu, a w zasadzie kierowca pojazdu, który zaparkował w strefie - co stanowi rażące naruszenie fundamentalnych zasad państwa i prawa (bez względu na wysokość egzekwowanej kwoty od osoby niezobowiązanej) i ma istotny wpływ na stosowanie przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji rozstrzygnięcie, - art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że W.D. był korzystającym, w sytuacji, gdy w aktach sprawy nie ma ani jednego dokumentu, który świadczyłby, o tym że jest on właścicielem pojazdu, pomijając już kwestię, że dane odnośnie rejestracji pojazdu, nie są potwierdzeniem prawa własności pojazdu, jak również jego posiadacza, co stanowi rażące naruszenie przepisów prawa, - w konsekwencji rażące naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na przedłożeniu interesu publicznego, którym jest interes fiskalny Gminy K., ponad oczywisty i słuszny interes strony, poprzez niedopuszczalną nadinterpretację powszechnych przepisów prawa i wyczytywanie z nich treści których one nie regulują, np. brak w uzasadnieniu orzeczenia wskazania, z którego konkretnie przepisu prawa wynika powoływane tam domniemanie, w tym przypadku w postępowaniu administracyjnym, i prowadzenie egzekucji na podstawie tak wadliwie przyjętego stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistym zdarzeniem. W konsekwencji tak sformułowanych zarzutów skarżący zażądał stwierdzenia nieważności postanowień organów obu instancji, jak i tytułu wykonawczego, w szczególności wobec okoliczności, że egzekucja została skierowana do niewłaściwej osoby, bowiem, tytuł wykonawczy nie może być wystawiany na podstawie domniemania - jest to niedopuszczalne, ewentualnie zaś uchylenia postanowień organów obu instancji. W uzasadnieniu zwrócono uwagę, że w świetle art. 13 ust. 1 i art. 13f ustawy o drogach publicznych, opłata za parkowanie powinna zostać pobrana niezwłocznie po powrocie użytkownika do zaparkowanego pojazdu, działania organu są zatem dalece spóźnione. Zadaniem organów w tym kontekście jest takie zorganizowanie strefy płatnego parkowania, aby wszelkie opłaty, również dodatkowe były pobierane i nakładane na osoby faktycznie korzystające ze strefy, co więcej za rzeczywisty czas parkowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że kontrola sądowa zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja bądź postanowienie narusza konkretny przepis prawa. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub też naruszenia dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź też istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy). Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienia) ale tylko takie, które jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, albowiem wbrew podniesionym w skardze zarzutom, zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Na wstępie należy zauważyć, że obowiązek ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów w strefie płatnego parkowania oraz opłaty dodatkowej wynika z ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r., poz. 260 ze zm. powoływanej dalej jako "u.d.p".), a w szczególności z art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1-3 i art. 13f ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w latach 2009-2010; "Art. 13 ust. 1. Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za: 1) parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania; Art. 13b ust. 1. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. 2. Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. 3. Rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania. Art. 13f ust. 1. Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową." Ponadto zgodnie z art. 40d ustawy o drogach publicznych opłaty określone m.in. w art. 13f ust. 1, podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucja opłaty dodatkowej następuje więc w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.). Na początku rozważań należy wskazać, że skarżący nie zaprzeczył temu, że samochody; Toyota Corolla o nr rej. [...] oraz Opel Astra o nr rej. [...] , których był właścicielem parkowały w strefie płatnego parkowania w dniach wskazanych w tytułach wykonawczych. W toku postępowania egzekucyjnego (zarzuty, zażalenie) skarżący kwestionował konsekwentnie ustalenia poczynione przez organ egzekucyjny, podnosząc (podobnie w skardze), że nie ustalono jednoznacznie osoby korzystającej z w/w pojazdów. Wyjaśniał, że on osobiście nie korzystał z pojazdów w dniach wskazanych w tytułach wykonawczych, jednocześnie oprócz rozważań, że według niego właściciel pojazdu nie jest automatycznie zobowiązany z tytułu opłat za parkowanie, skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych dowodów potwierdzających, że w spornych dniach, w czasie i miejscu uwidocznionym m.in. na zdjęciach znajdujących się w aktach, pojazdami kierowała inna osoba. Oczywiście wskazanie przez osobę zobowiązaną, w tym wypadku właściciela pojazdu, że w dniu parkowania pojazdu w konkretnym miejscu strefy płatnego parkowania kierującym pojazdem była inna osoba może uwolnić właściciela (czy współwłaściciela) pojazdu od obowiązku uiszczenia przedmiotowych opłat ale wyłącznie w sytuacji udowodnienia, w sposób niebudzący wątpliwości, że w dacie parkowania z pojazdu korzystała inna osoba. Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie wykazał w sposób przekonywujący innego faktycznego użytkownika samochodu. W związku z powyższym słusznie, zdaniem Sądu, zarzut błędu co do osoby zobowiązanego nie mógł być uwzględniony. Nie budzi też wątpliwości Sądu skierowanie egzekucji do skarżącego mimo tego, że samochody stanowiły współwłasność zobowiązanego i jego żony z tego powodu, że w myśl art. 370 Kodeksu cywilnego, jeżeli kilka osób zaciągnęło zobowiązanie dotyczące ich wspólnego mienia, są one zobowiązane solidarnie, chyba że umówiono się inaczej. Zgodnie z art. 366 § 1 Kodeksu cywilnego kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). Powyższe oznacza, że wierzyciel może dokonać wyboru dłużnika, od którego będzie dochodził swej należności. Przepis art. 370 Kodeksu cywilnego znajduje zastosowanie w przypadku zobowiązań współwłaścicieli – jako dłużników, względem osoby trzeciej – jako wierzyciela. Dotyczy on nie tylko zobowiązań powstałych z mocy czynności prawnych, ale i powstałych z mocy prawa. Analogiczne stanowisko wyraził WSA w wyroku z dnia 17 lutego 2011r., sygn. akt I SA/Ke 718/10). Zdaniem Sądu nie ma racji skarżący podnosząc, że organy administracyjne nie wykazały, że to właśnie on w dniach i miejscach podanych w tytułach wykonawczych korzystał z samochodów, albowiem - jak słusznie podniosły organy - do wniesienia opłat za postój pojazdu bądź opłat dodatkowych w związku z parkowaniem pojazdu zobowiązany jest podmiot korzystający z dróg - kierowca korzystający ze strefy płatnego parkowania. Może nim być zarówno właściciel, współwłaściciel jak też osoba, która faktycznie włada samochodem, jednakże w takich przypadkach stosuje się domniemanie faktyczne, zgodnie z którym za zobowiązanego uważa się właściciela lub współwłaściciela pojazdu do chwili, gdy ten zwolni się z obowiązku wskazując faktycznego użytkownika samochodu. Tym samym, jak prawidłowo zaznaczył to Prezydent Miasta K., to na właścicielu pojazdu spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne (por. m. in. wyrok WSA z dnia 17 lutego 2011r., sygn. akt I SA/Ke 718/10, wyrok WSA z dnia 12 grudnia 2012r., sygn. akt I SA/Bd 918/12, wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2012r., sygn. akt GSK 1730/11). Uzupełniająco można jeszcze dodać, że u.d.p. nie wymaga od wierzyciela, aby to on wykazał, że obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej ciąży na konkretnej osobie - osobie innej od właściciela pojazdu, o ile to taka właśnie osoba rzeczywiście korzystała z pojazdu. W kontekście powyższego nie może być uznany za zasadny zarzut skargi, że zaskarżone postanowienie wydane zostało bez uwzględnienia wszystkich okoliczności i dowodów. Zgodnie z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27" Skarżący zarzucił organom orzekającym w sprawie błąd co do osoby zobowiązanego oraz niedopuszczalność egzekucji tj. zarzuty o których mowa w art. 33 pkt 4 i 6 cytowanej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd zwraca uwagę, że w omawianym stanie faktycznym i prawnym orzecznictwo sądów administracyjnych jest jednoznaczne. W szczególności Sąd orzekający podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 18 sierpnia 2009r., sygn. akt II FSK 591/08, gdzie stwierdzono, że "(1) Kierowanie egzekucji do właściciela samochodu opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym jest domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych. Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Drugim elementem jest założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie, kto to czynił. Pominąć w tym wypadku można zarówno przypadki kradzieży pojazdu, jak i sytuacje, gdy właścicielem pojazdu jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej. (2) Wprawdzie przepis art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zezwala organowi egzekucyjnemu na badanie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, ale nie dotyczy to badania, czy obowiązek ten został nałożony na właściwą osobę. Nie chodzi bowiem w tym wypadku o cechy przedmiotowe i merytoryczne, lecz o podmiotowe. Tych art. 29 § 1 in fine w/w ustawy nie obejmuje, zwłaszcza gdy mamy do czynienia z obowiązkami wynikającym bezpośrednio z przepisów prawa. (3) Nawet brak - z woli ustawodawcy - postępowania "wymiarowego", nie jest równoznaczny z pozbawieniem zobowiązanego gwarancji procesowych. Wręcz przeciwnie, gwarancje te są liczne i dają możliwość skutecznej obrony w razie bezpodstawnego obciążenia karą pieniężną z tytułu nieuiszczenia opłaty parkingowej. Istotnym ich elementem jest, nałożony na organy, obowiązek wyjaśnienia, czy nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. W ten sposób możliwa jest indywidualizacja odpowiedzialności, co gwarantuje, że nie będzie jej podlegała osoba, które nie popełniła deliktu administracyjnego. (4) Przepisy ustawy o drogach publicznych nie przewidują żadnej procedury, ani formy "wymiaru" kar za nieuiszczenie opłaty parkingowej. Brak ten nie oznacza jednak niedopuszczalności egzekucji, lecz niedopuszczalność wydania decyzji albo postanowienia. Wydanie w takiej sytuacji aktu administracyjnego sprawiłoby, że byłby on pozbawiony podstawy prawnej, a więc dotknięty wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego)." Sąd orzekający podziela też stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 12 czerwca 2007r., sygn. akt I OSK 209/07, że "Korzystającym z dróg publicznych niekoniecznie musi być właściciel samochodu. Jednakże to nie organ egzekucyjny nakłada na korzystającego z dróg publicznych obowiązek uiszczenia należnej opłaty, albowiem jest to obowiązek wynikający z mocy samego prawa. Nie musi zatem, a nawet nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie korzystającego z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu, ponieważ na to nie pozwalają przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji. Ma on w tej sytuacji prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel samochodu. Ten ostatni zaś może dochodzić swych racji, podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut błędu, co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Identyczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 marca 2009r., sygn. akt I OSK 1514/08, a także w wyroku z dnia 17 marca 2013r., sygn. akt II GSK 2152/11). Sąd zauważa, że podniesienie przez skarżącego w toku postępowania egzekucyjnego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego powinno polegać na wskazaniu innej, konkretnej osoby użytkownika pojazdu zaparkowanego bez wymaganej opłaty w strefie płatnego parkowania i wykazaniu w sposób prawem przewidziany, że to właśnie ta inna osoba nie uiściła wymaganej opłaty. Skarżący tego nie wykazał. Czynienie przy tym organom zarzutu, że oparły się w kwestii własności pojazdów na informacjach z bazy danych Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (dane te według skarżącego są w 30-40 % nieaktualne), w sytuacji nieprzedstawienia jakiegokolwiek dowodu podważającego ustalenia organu co do tego, że to skarżący był właścicielem w badanym okresie samochodów o nr rej. [...] i [...] należy uznać za całkowicie nieuzasadnione. W kontekście powyższych rozważań za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez prowadzenie egzekucji na podstawie wadliwie przyjętego stanu faktycznego, niezgodnego z rzeczywistym zdarzeniem. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.