I SA/Sz 390/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant sekretarz sądowy Ziemowit Augustyniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi D. W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 20 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej D. W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 21 listopada 2016 r. D. W. (dalej: Wnioskodawczyni lub Skarżąca) złożyła wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości niezabudowanej przeznaczonej pod zabudowę. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem kupiła w dniu 18 grudnia 2006 r. od Starostwa Powiatowego w S. działkę o pow. [...] ha położoną w S., zabudowaną budynkiem warsztatowym o pow. użytkowej [...] m2. Według wypisu - wyrysu, działka znajduje się w części terenu oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "P-1" z symbolem przeznaczenia 5U - tereny zabudowy usługowej. Działka została nabyta do majątku prywatnego Wnioskodawczyni i jej małżonka. Po zakupie nie była wykorzystywana na żadne cele, a do dnia 30 listopada 2015 r. nie była przedmiotem najmu, ani dzierżawy. Budynek z nakazu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego ze względu na jego zły stan techniczny został rozebrany. Właściciele płacili podatek od nieruchomości według stawek dla gruntów pozostałych. Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą pn. "P. inż. D. W.", a jej małżonek pn. "U. inż. J. W.". Oboje są czynnymi podatnikami podatku od towarów i usług. W 2015 r. Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem podjęła decyzję o sprzedaży działki i w tym celu wywiesiła na ogrodzeniu ogłoszenie o sprzedaży (działka po byłej jednostce wojskowej, od strony ulicy była ogrodzona). Po ogłoszeniu zgłosiła się firma D. (dalej: kontrahent) wyrażając chęć nabycia działki pod warunkiem, że otrzyma pozwolenie na budowę sklepu. W dniu 30 listopada 2015 r. podpisany został akt notarialny umowy przedwstępnej sprzedaży pod warunkiem. W dniu 30 listopada 2015 r. właściciele wydzierżawili kontrahentowi nieruchomość za odpłatnością [...] zł miesięcznie i upoważnili jej pracowników do wystąpienia do Starostwa Powiatowego w S. w celu uzyskania warunków zabudowy, przyłączy, itp. Po spełnieniu warunków sprzedaży, tj. uzyskania ww. zezwoleń aktem notarialnym z dnia 9 marca 2016 r. właściciele sprzedali nieruchomość. Wnioskodawczyni wskazała, że nie dokonywała czynności sprzedaży nieruchomości, ani przed transakcją ani nie będzie podejmowała takich czynności w przyszłości. W związku z powyższym Wnioskodawczyni zadała następujące pytanie: Czy dokonanie pojedynczej dostawy gruntu (po incydentalnej dzierżawie) terenu budowlanego spełnia kryteria działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a w związku z tym czy dokonana czynność podlega opodatkowaniu VAT? Przedstawiając własne stanowisko Wnioskodawczyni wskazała, że dokonując czynności sprzedaży ww. nieruchomości działała w ramach zarządu majątkiem prywatnym wykonując prawo własności, a nie w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust 1 i 2 ustawy podatku od towarów i usług. Zatem dokonana czynność w zakresie pojedynczej dostawy terenu budowlanego nie czyni jej podatnikiem podatku od towarów i usług, a dokonana czynność nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Wnioskodawczyni powołała się na argumentację zamieszczoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1536/10. Wskazała, iż Sąd w tym wyroku stwierdził, że nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych. Zwróciła również uwagę, że ww. rozstrzygnięcie oparte zostało o tezy z wyroku 7 sędziów z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07. Zgodnie z nimi przepisy art.15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub osoba wykonująca wolny zawód. Ponadto ani formalny status danego podmiotu jako podatnika, ani okoliczności, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Wnioskodawczyni wyjaśniła, iż wyraźnie oddzieliła zakup nieruchomości od majątku związanego z działalnością gospodarczą zarówno jej, jak i małżonka. Właściciele nie podjęli żadnych czynności w zakresie np. uzbrojenia terenu oraz działań marketingowych, takich jakie cechują działalność osób zajmujących się profesjonalnym obrotem nieruchomościami w celu sprzedaży działki wykraczających poza zwykłą formę ogłoszenia o sprzedaży. Ponadto dzierżawa działki została zawarta w celu umożliwienia uzyskania przez kontrahenta wszelkich pozwoleń wymaganych prawem budowlanym dla rozpoczęcia budowy sklepu, co było warunkiem zawarcia umowy sprzedaży. Dzierżawa miała charakter incydentalny, trwała 3 miesiące i nie była wykonywana w sposób ciągły w celach zarobkowych. Podsumowując Wnioskodawczyni wskazała, iż czynność okazjonalnej sprzedaży gruntu nie spełnia kryterium działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym zdaniem Wnioskodawcy nie stała się zobowiązana do naliczenia podatku od towarów i usług od przedmiotowej sprzedaży. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów, w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia 20 stycznia 2017 r., nr [...] uznał stanowisko Wnioskodawczyni za nieprawidłowe. Organ interpretacyjny przytoczył treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6, art. 7 ust. 1 i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710 ze zm.), dalej: "u.p.t.u." Dodatkowo powołał art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380 ze zm.) oraz art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (DZ. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r., str. 1), dalej: "dyrektywa 112". Organ interpretacyjny wskazał, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług - w świetle powyższych przepisów - jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze, czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - musi być dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Definiując pojęcie "majątku prywatnego" organ powołał orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) sygn. akt C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht). Ponadto organ stwierdził, iż sprzedaż przez Wnioskodawczynię niezabudowanej działki przeznaczonej pod zabudowę, o której mowa we wniosku będzie dokonywana w ramach działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Wyjaśnił, że Wnioskodawczyni uzyska w tym zakresie status podatnika podatku od towarów i usług, a transakcja sprzedaży będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. O powyższym przesądza fakt wykorzystywania przez Wnioskodawcę gruntu wskazanego we wniosku w sposób ciągły dla celów zarobkowych poprzez oddanie go w dzierżawę (odpłatna usługa) podmiotowi trzeciemu. Tym samym nie podzielił stanowiska Wnioskodawczyni, zgodnie z którym sprzedaż nieruchomości będzie wykonywaniem prawa własności poprzez działanie w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Podsumowując organ interpretacyjny przywołał szereg orzeczeń TSUE, w których wyrażono stanowisko, iż czerpanie dochodów ze składnika majątku na podstawie umowy zawartej z jednym podmiotem wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, w złożonym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, Wnioskodawczyni stwierdziła, że organ naruszył prawo. Zwróciła także uwagę na orzeczenie NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I FSK 1805/11. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów, w odpowiedzi z dnia 23 lutego 2017 r. nr [...] na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżąca wniosła o uchylenie interpretacji w całości i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowo administracyjnego w wysokości przepisanej prawem. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. w związku z uznaniem, że sprzedaż niezabudowanej działki przeznaczonej pod zabudowę, o której mowa we wniosku będzie dokonana w ramach działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. i na tej podstawie uzyska status podatnika podatku od towarów i usług, a transakcja sprzedaży będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W odpowiedzi na skargą Organ interpretacyjny wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje: Tytułem wstępu wskazać należy, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz.1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania oraz dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Przepis ten wyznacza granice rozpoznania skargi na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie i stanowi, że sąd administracyjny jest związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada więc prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. Ponadto z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego - art. 14b i art. 14c ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) dalej: "O.p."- wynika, że organ interpretacyjny, a następnie także i sąd administracyjny, w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. W realiach rozpoznawanej sprawy szczególnego podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Odstąpić od uzasadnienia prawnego można tylko, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Obowiązkiem organu, wydającego interpretację jest przeanalizowanie całości przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności, w szczególności tych, które mogą mieć istotny wpływ na ocenę prawną. Pominięcie istotnych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego skutkuje wadliwością wydanej interpretacji. Przedmiotem sporu między stronami jest to czy sprzedaż działki gruntu wcześniej oddanej w trwającą trzy miesiące dzierżawę za kwotę [...] zł miesięcznie podlega podatkowi od towarów i usług. Zdaniem Skarżącej taka transakcja nie podlega podatkowi od towarów i usług, gdyż jest to sprzedaż jej majątku osobistego a zawarta umowa dzierżawy służyła nabywcy nieruchomości uzyskaniu stosownych zezwoleń. Zaś zdaniem organu interpretacyjnego jest to w istocie sprzedaż majątku służącego działalności gospodarczej. Skarżąca w niniejszej skardze nie zgodziła się ze stanowiskiem wyrażonym przez organ interpretacyjny w odniesieniu do pytania postawionego w treści wniosku, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego. W wyniku przeprowadzenia kontroli interpretacji indywidualnej w zakresie i według kryteriów określonych powołanymi powyżej przepisami - Sąd w składzie orzekającym stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem udzielona interpretacja narusza prawo w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Stosownie do treści art. 15 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, tj. 21 listopada 2016 r. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (ust. 1). Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust. 2). Powołany wyżej przepis stanowi implementację art. 9 ust. 1 dyrektywy 112. Zgodnie z powołanym przepisem "podatnikiem" jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. "Działalność gospodarcza" obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Inne wersje językowe dyrektywy 112 (francuska, angielska) wskazują na wykorzystywanie w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych. Definicja "działalności gospodarczej" wskazuje na szeroki zakres zastosowania tego pojęcia. Charakter działalności, jako działalności gospodarczej jest niezależny od jej celów lub rezultatów. O uznaniu działalności, jako działalności gospodarczej decyduje również jej trwały charakter i jej wykonywanie w zamian za wynagrodzenie. Natomiast stały charakter dochodu należy oceniać z uwzględnieniem całości okoliczności sprawy, w tym między innymi charakteru użytkowanego dobra. Rozumienie pojęcia "wykorzystywanie" uwzględniać powinno zasadę neutralności systemu podatku od towarów i usług i odnosić do wszelkich czynności niezależnie od ich formy prawnej, które służą stałemu czerpaniu zysków z dobra (por. postanowienie TS w sprawie Gmina Wrocław, EU:C:2014:197, pkt 16; wyroki TS w sprawie: Komisja/Finlandia, C-246/08, EU:C:2009:671, pkt 36, 37; w sprawie: Rēdlihs, C-263/11, EU:C:2012:497, pkt 33; Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Linz, C-219/12, EU:C:2013:413, pkt 19; T-mobile Austria, C-284/04, EU:C:2007:381, pkt 38; Van Tiem, C-186/89, EU:C:1990:429, pkt 18; EDM, C-77/01, EU:C:2004:243, pkt 48; BBL, C-8/03, EU:C:2004:650, pkt 36). W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdy Skarżąca wraz z małżonkiem do majątku prywatnego zakupili działkę o pow. [...] ha położoną w S., zabudowaną budynkiem warsztatowym o pow. użytkowej [...] m2. Bezsporne jest, że wspomniana działka były przedmiotem dzierżawy (od dnia 30 listopada 2015 r. przez okres trzech miesięcy za kwotę [...] zł miesięcznie). Sąd podkreśla, że kwestią kwalifikacji najmu zajmował się TS i wskazuje na wyroki w sprawach Renate Enkler, EU:C:1996:352; J. Heerma, C-23/98, EU:C:2000:46, które dotyczyły wynajmu majątku rzeczowego oraz W.N. Van Tiem, EU:C:1990:429, który dotyczył wynajmu działki budowlanej w zamian za czynsz. Wynika z nich również kwalifikacja dzierżawy. Potwierdza to także orzecznictwo polskich sądów administracyjnych, które uznają dzierżawę gruntu, która cechuje się powtarzalnością, długim okresem trwania i jest dokonywana w celach zarobkowych, jako działalność gospodarczą (por. wyroki NSA z dnia: 13 listopada 2012r. sygn. akt I FSK 1805/11; 18 grudnia 2014r. sygn. akt I FSK 1991/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Według Sądu przepisy art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód, a ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. W zaskarżonej interpretacji organ podatkowy wskazał, iż sprzedaż przez Skarżącą niezabudowanej działki przeznaczonej pod zabudowę, o której mowa we wniosku będzie dokonana w ramach działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., co skutkować będzie opodatkowaniem transakcji sprzedaży podatkiem od towarów i usług. Organ jednoznacznie stwierdził, że taka kwalifikacja związana jest z faktem wykorzystywania gruntu przez Skarżącą w sposób ciągły dla celów zarobkowych poprzez oddanie go w dzierżawę podmiotowi trzeciemu, co stoi w oczywistej sprzeczności z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym a sprowadzającym się do wskazania celu zawarcia umowy dzierżawy, który bezspornie nie był celem zarobkowym a dzierżawa służyła sfinalizowaniu zawartej umowy przedwstępnej. Tym samym nie można uznać, że jest to równoznaczne z wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem ocena, czy Skarżąca jest podatnikiem podatku od towarów i usług, w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego, w rozumieniu przepisów art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. opierać się powinna na kryteriach określonych w wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie. W wyroku tym TSUE stwierdził między innymi, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, a sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego. Zakres transakcji sprzedaży nie może tym samym stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy 112, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Nie ma takiego charakteru m.in. długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym. Natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 112. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 112, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy 112. Dodatkowo TSUE zaznaczył, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od towarów i usług na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W tym miejscu wskazać należy, iż w orzecznictwie utrwalony został pogląd, zgodnie z którym w u.p.t.u. brak jest jednoznacznego i precyzyjnego unormowania o ww. charakterze. Polski ustawodawca nie skorzystał z uprawnienia określonego w art. 12 ust. 1 dyrektywy 112 (poprzednio art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy), na podstawie którego za podatnika należy uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., w tym dokonującego pojedynczej dostawy terenu budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. I FSK 1536/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu to, czy dany podmiot działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Każdorazowo należy zbadać, jakie środki angażuje sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które wykorzystują handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec (por. wyrok składu 7 sędziów NSA z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07; wyrok z 22 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1323/12; wyrok z 14 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 319/13; wyrok z 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 781/13; wyrok z 27 maja 2014 r., sygn. akt I FSK 774/13; wyrok z 8 lipca 2015 r., sygn. akt I FSK 729/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena podejmowanych działań powinna uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim uwzględnić te elementy aktywności, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym. Zgodnie ze stanem faktycznym niniejszej sprawy przedmiotowa nieruchomość nie została zaliczona do majątku przedsiębiorstwa, zachowana została w majątku prywatnym. Fakt dzierżawienia nieruchomości nie oznacza, że została ona zaliczona do aktywów przedsiębiorstwa. Ponadto w sytuacji wygaśnięcia umowy dzierżawy nie ma już okoliczności polegającej na czerpaniu zysku z dobra, która przesądzałaby, że jest to działalność gospodarcza. Podkreślenia wymaga, iż okoliczności sprawy wprost wskazują, że Skarżąca przejawiała przez cały okres posiadania danego dobra zamiar zachowania tego dobra w swym majątku prywatnym i nie podejmowała żadnych aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami. Wydając ponownie interpretację organ uwzględni wskazaną wyżej wykładnię przepisów prawa oraz wyrażone wyżej poglądy. Zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej stanowisko nie jest zgodne z prawem, nie wykazano bowiem wystarczających przesłanek faktycznych i prawnych dla odejścia od dotychczas wypracowanego w orzecznictwie sądowym zapatrywania prawnego odnośnie kryteriów wyznaczających podatnika podatku od towarów i usług, dokonującego odpłatnej dostawy działek gruntów. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w pkt I sentencji na podstawie art. 146 § 1 w związku z art.145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania, na które składają się kwota 200 zł uiszczonego wpisu sądowego od skargi, orzeczono, jak w pkt II sentencji, na podstawie art. 200 p.p.s.a.