V KZP 28/89

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Ochman. Sędziowie: J. Mikos, E. Porębski (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: H. Minarczuk.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Artura Ż., oskarżonego z art. 203 § 1 k.k., po rozpoznaniu przedstawionego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w S. - postanowieniem z dnia 6 października 1989 r. - zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Co w świetle art. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1989 r. - prawo dewizowe (Dz. U. Nr 6, poz. 33 z późn. zm.) stanowi podstawę ustalenia wartości dolara USA, stanowiącego przedmiot zaboru?"postanowił odmówić udzielenia odpowiedzi.Uzasadnienie faktycznePrzedstawione przez Sąd Wojewódzki pytanie prawne nie dotyczy kwestii wymagającej "zasadniczej wykładni ustawy" w rozumieniu art. 390 § 1 k.p.k., gdyż nie sposób jest doszukać się wątpliwości o charakterze prawnym w treści art. 4 cytowanej ustawy.Ustalenie wartości zagarniętego mienia w warunkach określonych w art. 203 k.k. (jeżeli nie wchodzi w grę odpowiedzialność za wykroczenie) może mieć znaczenie przy wymiarze kary, przy nałożeniu obowiązku naprawienia szkody w trybie art. 75 § 2 k.k.; może mieć wpływ także na rodzaj postępowania sądowego (uproszczone, nakazowe). Wówczas ustalenie tej wartości jest obowiązkiem sądu dokonującego ustaleń faktycznych w sprawie. Uzasadnia to odmowę udzielenia odpowiedzi na postawione pytanie prawne.Na marginesie można jednak dodać, że w świetle prawa dewizowego z dnia 15 lutego 1989 r. (Dz. U. Nr 6, poz. 33 z późn. zm.), a w szczególności jego art. 4, 10 i 14 ust. 3 wartości dewizowe mogą być przedmiotem swobodnego obrotu dewizowego, a zatem traktowane są one jako swoisty towar, którego wartość w złotych polskich kształtuje rynek na podstawie umownie ustalonych cen przez kupującego i sprzedającego obce waluty. Tak więc o wartości dewiz będących przedmiotem zaboru powinna decydować ich przeciętna cena rynkowa, właściwa dla czasu i miejsca popełnienia przestępstwa.