I CZ 167/89

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN K. Kołakowski (spr.).Sędziowie SN: Ł. Grygołajtys, T. Miłkowski.Protokolant: ./.SentencjaSąd Najwyższy - Izba Cywilna i Administracyjna po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 1989 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Mirosława P. o ochronę dóbr osobistych na skutek zażalenia powoda na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Sądu Wojewódzkiego z dnia 23 marca 1939 r., sygn. akt I C. 274/39, postanawia:umorzyć postępowanie zażaleniowe.Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym zarządzeniem zwrócono powodowi pozew wobec nieusunięcia braków formalnych, a mianowicie niewskazania osoby pozwanego, jego imienia i miejsca zamieszkania.W zażaleniu powód zarzucił naruszenie art. 5 k.c., przedwczesność tego zarządzenia wobec opieszałości w wypełnianiu obowiązków przez przewodniczącego Wydziału i prezesa Sądu Wojewódzkiego oraz naruszenie prawa procesowego poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie złożonych wniosków dowodowych. W konkluzji powód wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i nadanie sprawie biegu. W uzupełnieniu zażalenia powód wskazał imię pozwanego i miejsce jego zamieszkania, dodając, iż dane te znane były Sądowi z urzędu.Uzasadnienie prawneUmarzając postępowanie zażaleniowe, Sąd Najwyższy miał na uwadze, co następuje:Zaskarżone zarządzenie miało swoją formalną podstawę w powołanym przez Sąd Wojewódzki przepisie art. 130 k.p.c. Było oczywistym i tego powód także w zażaleniu nie kwestionuje, że wniesiony przez niego pozew dotknięty był brakami formalnymi (art. 187 § 1 in principio w zw. z art. 126 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.c.). Wbrew twierdzeniom powoda Sąd nie mógł prowadzić dowodów dla ustalenia danych, które powinny być zawarte w piśmie procesowym, ani też działać z urzędu. Usunięcie braków formalnych pozwu należy do powoda, a przed nadaniem biegu wadliwemu pismu sąd nie może podejmować (i to tym bardziej - z urzędu) czynności procesowych. Błędnie powołał się powód także na przepisy o doręczeniach.W okresie przed przedstawieniem zażalenia Sądowi Najwyższemu braki formalne pozwu zostały usunięte. Umożliwi to uznanie, że w tej dacie pozew został złożony w formie niewykazującej dotychczasowych braków, a tym samym nadanie biegu sprawie. Sprawa nie należy bowiem do kategorii takich, dla których termin wniesienia pozwu - w związku z postanowieniem zawartym w art. 130 § 2 zd. drugie k.p.c. - miałby istotne znaczenie. Rozpoznanie zażalenia stało się w tej sytuacji zbędne (art. 355 § 1 w zw. z art. 397 § 2, art. 398 i art. 393 § 1 zd. pierwsze k.p.c.), a zatem postępowanie wywołane jego wniesieniem podlegało umorzeniu.