IV CSK 412/18

Sygn. akt IV CSK 412/18 POSTANOWIENIE Dnia 5 kwietnia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z wniosku J. P. R. przy uczestnictwie M. R., Z. R., T. R. i E. S. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 kwietnia 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania E. S. od postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt IV Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Uczestnik postępowania E. S. złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 20 lutego 2018 r., oddalającego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 11 kwietnia 2017 r., którym stwierdzono nabycie przez wnioskodawcę J. P. R. na zasadzie małżeńskiej wspólności ustawowej własności nieruchomości położonej w P. (gmina R.) przez zasiedzenie z dniem 4 czerwca 2016 r. Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył: Celem tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury. Samodzielną jednostką redakcyjną skargi jest wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania z uzasadnieniem (art. 3984 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). W ramach tzw. przedsądu Sąd Najwyższy bada jedynie, czy wniosek jest uzasadniony w tym znaczeniu, że wskazano i należycie umotywowano przyczyny kasacyjne wskazane w art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. W skardze oparto się na przyczynie oznaczonej w art. 3989 § 1 pkt 4 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., podnosząc, że o oczywistej zasadności świadczy pominięcie przez Sądy obu instancji faktu, że posiadanie nieruchomości przez wnioskodawcę nie miało charakteru samoistnego, bowiem uczestnik jako właściciel opłacał nadal daniny publiczno-prawne i pobierał pożytki z nieruchomości. Niespełnienie tego wymogu doprowadzić miało do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 172 § 1 k.c. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla skutecznego powołania w skardze powyższej przyczyny konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Musi być oczywiste, że ma miejsce kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna bez głębszej analizy przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi 3 (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Sam zarzut naruszenia określonego przepisu nie wystarcza do przyjęcia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., IV CSK 189/15, nie publ.). Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym - jego zdaniem - Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2013 r., I UK 214/13, nie publ.). Przedstawiona przyczyna nie odpowiada powyższym wymaganiom. Uczestnik w istocie kwestionuje podstawę faktyczną rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia okoliczności wykonywania posiadania samoistnego, opierając się na własnej ocenie stanu faktycznego sprawy, a nie wykazaniu naruszeń prawa procesowego prowadzących do poczynienia tych ustaleń. Tymczasem Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami stanu faktycznego stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia (art. 39813 § 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.), a skarga kasacyjna nie może być oparta na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). Nieskuteczne podważanie tej przesłanki zasiedzenia oznacza bezprzedmiotowość twierdzenia o naruszeniu art. 172 § 1 k.c. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. jw