III CO 56/18

Sygn. akt III CO 56/18 POSTANOWIENIE Dnia 29 maja 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa A.A. przeciwko M.A. o rozwód, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 maja 2018 r., wniosku o oznaczenie sądu, odmawia oznaczenia sądu. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 45 k.p.c., Sąd Najwyższy oznacza sąd właściwy miejscowo, jeżeli na podstawie przepisów kodeksu oraz okoliczności sprawy nie można takiej właściwości ustalić. Przed wytoczeniem powództwa z inicjatywą oznaczenia sądu może wystąpić powód, a po wytoczeniu powództwa także sąd, do którego sprawa została skierowana, jeżeli stwierdzi niemożność przekazania sprawy sądowi właściwemu z powodu braku podstaw pozwalających na określenie właściwości miejscowej (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1976 r., II CO 3/76, OSNCP 1977, nr 2, poz. 30). W obu wypadkach – zarówno wtedy, gdy wniosek składa powód, jak i wtedy, gdy czyni to sąd – muszą być wykazane przyczyny uzasadniające oznaczenie sądu na podstawie art. 45 k.p.c.; w przeciwnym wypadku, Sąd Najwyższy odmawia oznaczenia sądu. Przedstawiając wniosek o oznaczenie sądu właściwego w postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2018 r., Sąd Okręgowy ograniczył się w jego uzasadnieniu do ogólnikowej formułki luźno nawiązującej do treści art. 45 k.p.c., bez wskazania konkretnych okoliczności sprawy, sytuacji stron, a także – ewentualnie – przepisów o właściwości miejscowej, które nie pozwalają na ustalenie sądu miejscowo właściwego. Uzasadnienie postanowienia nie tylko więc nie spełnia podstawowych standardów uzasadnienia orzeczenia (art. 328 § 2 k.p.c.), ale przede wszystkim nie pozwala na ocenę przedstawionego wniosku oraz jego weryfikację. Jest przy tym oczywiste, że sąd powszechny nie może przerzucać na Sąd Najwyższy swych podstawowych obowiązków jurysdykcyjnych i „zmuszać” go do rekonstrukcji albo poszukiwania argumentów leżących u podstaw wydanego orzeczenia. Z tych względów odmówiono wnioskowi. ał