I NWW 141/21

Sygn. akt I NWW 141/21 POSTANOWIENIE Dnia 8 grudnia 2022 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Sadowski w sprawie radcy prawnego A. H. obwinionej o czyny z art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych w zw. z art. 44 ust. 1 i 3 i art.. 11 ust. 1 i 2 z art. 6 6 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego stanowiącego załącznik do uchwały nr 3/2014 Nadzwyczajnego Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 22 listopada 2014 r. po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych 8 grudnia 2022 r., na skutek wniosku pokrzywdzonego W. A. o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego orzekających w Izbie Dyscyplinarnej od rozpoznania sprawy toczącej się przed Sądem Najwyższym pod sygn. akt II DK 92/21 pozostawia wniosek bez rozpoznania. UZASADNIENIE Pismem z 25 października 2021 r. pokrzywdzony W. A., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego orzekających w Izbie Dyscyplinarnej od rozpoznania sprawy toczącej się przed Sądem Najwyższym pod sygn. akt II DK 92/21 – wskazując na wątpliwości dotyczące statusu i prawidłowości powołania sędziów do Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego. Postanowieniem z 18 listopada 2021 r., sygn. akt II DK 92/21, przedmiotowy wniosek, na podstawie art. 26 § 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. 2 o Sądzie Najwyższym, został przekazany Prezesowi Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych – celem nadania mu dalszego biegu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Mocą ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2022, poz. 1259) uchylony został art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, przewidujący funkcjonowanie w strukturze Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej. Zgłoszony przez W. A. wniosek o wyłączenie dotyczył sędziów Sądu Najwyższego orzekających w Izbie Dyscyplinarnej. Wobec zlikwidowania Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw należało stwierdzić, że wydanie orzeczenia w tym przedmiocie stało się zbędne. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.