I FSK 1687/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku A.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Bk 3/25 w sprawie ze skargi A.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 22 października 2024 r., nr 2001-IOV-2.4103.29.2024 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2021 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z 22 października 2024 r. Wyrokiem z 21 maja 2025 r., sygn. akt I SA/Bk 3/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę A.G. (dalej: Podatniczka, Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z 22 października 2024 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2021 r. Od powyższego wyroku Podatniczka wywiodła skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku wskazała, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśniła, że jeśli na skutek postępowania egzekucyjnego zostanie pozbawiona środków na poniesienie bieżących wydatków, to w konsekwencji może doprowadzić to do negatywnych skutków, tj. Skarżąca utraci płynność finansową, nie będzie w stanie regulować zobowiązań publicznoprawnych i cywilnoprawnych oraz nie będzie w stanie prowadzić działalności, co przełoży się na konieczność zwolnienia pracowników. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, ubieganie się o udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji należy wyłącznie do strony postępowania i uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku przez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 oraz z 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10 i z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 988/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 61). Przechodząc do oceny wniosku Skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że analogiczny wniosek, zawierający identyczne uzasadnienie, Skarżąca zawarła również w skardze do Sądu pierwszej instancji (k. 16). Po rozpatrzeniu przedmiotowego żądania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, postanowieniem z 19 marca 2025 r., sygn. akt I SA/BK 3/25, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że Skarżąca nie wyjaśniła należycie i przekonująco, w jaki sposób wykonanie decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ograniczyła się jedynie do ogólnikowego wykazania hipotetycznych szkód, które mogłyby powstać w wyniku wykonania przedmiotowej decyzji, nie odnosząc ich w żaden sposób do swojej sytuacji majątkowej. W związku z sytuacją zaistniałą w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając ponowny wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jest związany granicami oceny takiego wniosku określonymi w art. 61 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może zmienić lub uchylić postanowienie w sprawie wstrzymania wydane na podstawie § 2 i 3 w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny będzie uprawniony do zmiany wydanego we wcześniej sprawie prawomocnego postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zmianie uległy okoliczności sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1473/19; CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając obecny wniosek Skarżącej dostrzega, że ani z treści przedmiotowego wniosku, ani z akt sprawy nie wynika, aby sytuacja Skarżącej uległa jakiejkolwiek zmianie w stosunku do tej, którą oceniał już Sąd pierwszej instancji. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela ocenę wyrażoną w ww. postanowieniu i stwierdza, że w odniesieniu do Skarżącej nie zachodzą przesłanki przyznania jej ochrony tymczasowej określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powoduje, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji zawarty w skardze kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.