I FSK 1833/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia del. WSA Bartosz Wojciechowski (spr.), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej N. Z. O. Z. N. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2420/12 w sprawie ze skargi N. Z. O. Z. N. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 27 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od N. Z. O. Z. N. M. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r. (sygn. akt III SA/Wa 2420/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej N. [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 27 czerwca 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z 30 marca 2012 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., który decyzją z 27 maja 2010 r., odmówił dokonania zwrotu podatku od towarów i usług na rzecz Spółki F. GmbH z siedzibą w Niemczech za okres od stycznia do grudnia 2008 r. w kwocie 38 105,11 zł. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej w W. podniósł, że wnioskiem z 12 czerwca 2009 r. Spółka F. GmbH z siedzibą w Niemczech zwróciła się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.o dokonanie zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2008 r. w trybie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz.U. nr 89, poz. 851, z późn. zm.), dalej “rozporządzenie Ministra Finansów". Do wniosku załączono faktury VAT, których wystawcą był Skarżący - NZOZ N. z siedzibą w B. Decyzją z dnia 27 maja 2010 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił dokonania wnioskowanego zwrotu. Rozstrzygnięcie doręczono pełnomocnikowi spółki 10 czerwca 2010 r. W związku z bezskutecznym upływem terminu do złożenia odwołania, przedmiotowa decyzja z dniem 24 czerwca 2010 r. stała się ostateczna. Pismem z 26 stycznia 2012 r. Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej N. (Skarżący), zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w W. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji organu pierwszej instancji. Po dokonaniu wstępnej kontroli dopuszczalności prowadzenia postępowania zgodnie z treścią wniosku, decyzją z dnia 30 marca 2012 r., Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wszczęcia przedmiotowego postępowania. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie. Decyzją z 27 czerwca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy własną decyzję wydaną w pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu jest kwestia posiadania przez skarżącego legitymacji procesowej do skutecznego wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z 27 maja 2010 r., odmawiającej spółce F. GmbH z siedzibą w Niemczech dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2008 r. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W., nie jest możliwe wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego zgodnie z wnioskiem Skarżącego, gdyż Skarżący nie posiada statusu strony takiego postępowania, zgodnie z definicją uregulowaną w art. 133 § 1 O.p. Ponadto organ powołał się na treść art. 248 § 1 i art. 133 § 1 O.p. i wskazał, iż o istnieniu interesu prawnego we wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 27 maja 2010 r. (determinującego posiadanie statusu strony w tymże postępowaniu nadzwyczajnym) możemy mówić jedynie w sytuacji, gdy z tych samych przepisów prawnych, które zostały zastosowane do rozstrzygnięcia sprawy podatkowej w drodze ostatecznej decyzji, wynika norma prawna regulująca stosunek prawnopodatkowy podmiotu wnioskującego o wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym. Analizując tę kwestię w niniejszym postępowaniu, organ zauważył, że zgodnie z treścią decyzji z dnia 27 maja 2010 r., odmowa dokonania zwrotu podatku od towarów i usług została oparta na przepisach § 2, § 3 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów oraz na art. 43 ust. 1 pkt 1 i art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535, z późn.zm.), dalej “u.p.t.u.". Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż z powyższych przepisów wynika norma prawna, zgodnie z którą w przypadku, gdy podmiot uprawniony w rozumieniu przepisów rozporządzenia przedstawi faktury dokumentujące usługi zwolnione od podatku od towarów i usług, tj. usługi wymienione w załączniku nr 4 do u.p.t.u., wówczas faktury te nie stanowią podstawy do zwrotu podatku. Analiza dyspozycji takiej normy prawnej pokazuje, że nie znajduje ona w ogóle zastosowania do stanu faktycznego związanego ze skarżącym. Organ zauważył przede wszystkim, że adresatem tej normy nie są krajowi kontrahenci podmiotów uprawnionych będący wystawcami załączonych do wniosku o zwrot podatku faktur. Adresatem takiej normy prawnej w każdym przypadku jest jedynie podmiot uprawniony składający w swoim imieniu wniosek w trybie rozporządzenia. Wskazana norma prawna nie rozstrzyga bowiem o żadnym uprawnieniu ani obowiązku wystawcy faktury VAT, ale o braku podstaw u podmiotu uprawnionego do uzyskania zwrotu podatku zapłaconego w związku z zakupem towarów i usług na terytorium kraju. Jeśli chodzi natomiast o prawa i obowiązki podmiotów dokonujących sprzedaży na terytorium kraju oraz wystawiających z tego tytułu faktury VAT, to kwestie te podlegają regulacji zupełnie innych przepisów prawa, a w konsekwencji znajdują się poza zakresem i przedmiotem postępowania podatkowego prowadzonego wobec podmiotu uprawnionego, tj. postępowania, w którym doszło do wydania decyzji ostatecznej. W związku z powyższym skarżący, który zwrócił się o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, nie posiada interesu prawnego w rozstrzygnięciu tejże sprawy. W przypadku Skarżącego można mówić, zdaniem organu, co najwyżej o istnieniu interesu faktycznego w związku z rozstrzygnięciem podjętym wobec F. GmbH. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 120, art. 121, art. 122, art. 133 i art. 165a O.p. oraz art. 2, art. 9 i art. 132 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podnosząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę, Sąd I instancji wskazał, że dla rozstrzygnięcia zaistniałego w sprawie sporu niezbędne jest ustalenie czy organ w sposób uprawniony przyjął, że skarżącemu, który wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., odmawiającej dokonania zwrotu podatku od towarów i usług na rzecz Spółki F. GmbH z siedzibą w Niemczech za okres od stycznia do grudnia 2008 r., nie przysługuje status strony w postępowaniu podatkowym. Sąd podzielił stanowisko i argumentację organu, że skarżący nie mieści się w kategorii podatnika określonej w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 23 kwietnia 2004 r., zgodnie z którym zwrot podatku od towarów i usług, naliczonego przy nabyciu towarów i usług, przysługuje osobie fizycznej, osobie prawnej oraz jednostce organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, która nie posiada siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju. Nie należy też do kręgu inkasentów, następców prawnych podatnika albo osób trzecich odpowiedzialnych za zaległości podatkowe podatnika. Skarżący był wystawcą faktur VAT, co do których spółka niemiecka wystąpiła o zwrot podatku VAT. Podkreślono, ze wystawca faktury VAT nie jest podmiotem uprawnionym do występowania o zwrot tego podatku w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. W opinii Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego analiza rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego wskazuje, że zostało ono podjęte w oparciu o normę prawną, która w ogóle nie znajduje zastosowania do stanu faktycznego związanego z osobą Skarżącego. Norma ta wcale nie wynika też ze wskazywanych przez skarżącego przepisów, takich jak art. 3 i art. 15 u.p.t.u., czy też art. 132 ust. 1 lit. b i art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE. Odmowa dokonania zwrotu podatku od towarów i usług została dokonana na podstawie § 2, § 3 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom oraz na art. 43 ust. 1 pkt 1 i art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u. Podniesiono w konsekwencji, że w tych okolicznościach skarżący nie miał legitymacji procesowej w postępowaniu, w którym organ orzekał w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r., regulującym przypadki, warunki i tryb dokonywania zwrotu podatku od towarów i usług, naliczonego przy nabyciu towarów i usług, podmiotom nieposiadającym siedziby, miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium kraju, niezarejestrowanym na potrzeby podatku od towarów i usług na terytorium kraju. Adresatem takiej normy prawnej w każdym przypadku jest jedynie podmiot uprawniony składający w swoim imieniu wniosek w trybie rozporządzenia. Normy prawne przedmiotowego rozporządzenia nie rozstrzygają bowiem o żadnym uprawnieniu ani obowiązku wystawcy faktury VAT, ale o braku podstaw u podmiotu uprawnionego do uzyskania zwrotu podatku zapłaconego w związku z zakupem towarów i usług na terytorium kraju. Reasumując zważono, że żądanie stwierdzenia nieważności postępowania pochodziło od podmiotu, który nie miał statusu strony w postępowaniu zakończonym ww. ostateczną decyzją z dnia 27 maja 2010 r. Dla uzyskania przymiotu strony nie wystarcza bowiem wykazanie interesu faktycznego lecz decyduje norma prawna – ustawa, z której mogą być wyprowadzone prawa lub obowiązki strony. Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie wniósł pełnomocnik Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej N. [...], zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, 2. zasądzenie od Strony przeciwnej na rzecz Skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych, a rzecz Skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych ewentualnie 3. o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia - w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż w niniejszej sprawie zachodzą zarzucane w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, 4. zasądzenie na rzecz Skarżących kosztów postępowania na rzecz Skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: a) naruszenie przepisów prawa materialnego tj: art. 3 § 1, 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit a Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: P.p.s.a.), poprzez niezauważenie przez WSA w Warszawie, że Strona przeciwna wadliwie stosuje przepisy prawa materialnego tj. art. 5 art. 15 ust 1, ust. 2 ust. 3, art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, art. 9 art. 131, art. 132 ust. 1 lit. b dyrektywy 2006/112/WE, § 2, § 3 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 roku w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom, które maja charakter techniczny nie maja wpływu na właściwość Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.., co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem obowiązkiem WSA w Warszawie było uwzględnienie skargi. b) naruszenie przepisów prawa proceduralnego tj.: art. 3 § 1, 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit a Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: P.p.s.a.), poprzez niezauważenie przez WSA w Warszawie, że Strona przeciwna odmawia zastosowania w sprawie art. 3, art. 5 art. 15 ust. 1, ust. 2 ust. 3, art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 88 ust 3a pkt 2 ustawy o VAT, art 9, art. 131, art. 132 ust. l lit. b dyrektywy 2006/112/WE, art. 6, art. 7, art. 8, art. 15,art. 16, art. 17, art. 210 § 1 pkt pkt. 3, pkt 5, pkt 6, art. 133 Ordynacji podatkowej oraz wadliwie stosuje art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podniosła, że jej zdaniem w odniesieniu do spornej faktury jednoznaczne jest w na podstawie przytoczonych przepisów zwolnienie od podatku od wartości dodanej, które dotyczy usług opieki szpitalnej i medycznej oraz czynności ściśle związanych z opieką szpitalną i medyczną, gdy ich celem jest cel terapeutyczny, ponieważ zwolnieniu od podatku nie powinny podlegać takie usługi, których celem nie jest ochrona zdrowia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Ze względu na sposób sformułowania zarzutów zawartych we wniesionej skardze kasacyjnej, jak również ich uzasadnienie celowe jest przypomnienie pewnych podstawowych zasad dotyczących wymogów skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 – dalej: "P.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Innymi słowy, to sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem kasatora jest sprecyzowanie zarzutów kasacyjnych, to jest wskazanie, które przepisy prawa materialnego i w jaki sposób zostały naruszone oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r., II GSK 20/11, publ. LEX nr 1121149). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym – także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Odnosząc powyższe uwagi do wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności, stwierdzić należy, że sformułowane w niej zarzuty zostały uzasadnione w sposób błędny. Należy w szczególności wskazać, że błąd ów polega na tym, że autor skargi kasacyjnej odnosi się do kwestii, które w ogóle nie były przedmiotem rozważań sądu przy jednoczesnym braku zarzutów co do zagadnień, które legły u podstaw wyroku WSA. Powyższa konstatacja wynika z faktu, że Sąd I instancji w zaskarżonym rozstrzygnięciu zajmował się jedynie kwestią, czy organ w sposób uprawniony przyjął, że skarżącemu, który wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., odmawiającej dokonania zwrotu podatku od towarów i usług na rzecz Spółki F. GmbH z siedzibą w Niemczech za okres od stycznia do grudnia 2008 r., przysługuje status strony w postępowaniu podatkowym. Rozstrzygając powyższe zagadnienie, Sąd I instancji podzielił stanowisko i argumentację organu, że skarżący nie mieści się w kategorii podatnika określonej w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 23 kwietnia 2004 r. Mając na uwadze powyższe, z całą mocą podkreślić należy, że prawidłowo skonstruowane zarzuty skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie powinny odnosić się do kwestii posiadania przez skarżącego legitymacji procesowej do skutecznego wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.z 27 maja 2010 r. i adekwatnych rozważań Sądu I instancji przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Natomiast autor skargi kasacyjnej opiera swoje zarzuty (zarówno w aspekcie uchybień natury procesowej, jak i prawa materialnego) na naruszeniu art. 5 art. 15 ust 1, ust. 2 ust. 3, art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, art. 9 art. 131, art. 132 ust. 1 lit. b dyrektywy 2006/112/WE, które w ogóle nie był przedmiotem rozważań w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor w żadnym miejscu nie odnosi się do spornej kwestii dotyczącej legitymacji w zakresie możliwości żądania stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Podnosi jedynie argumenty, które dotyczą samej decyzji, o której stwierdzenie nieważności wnosił, wskazując że powinno mieć miejsce zwolnienie od podatku od towarów i usług. W tym miejscu należy jeszcze raz zaznaczyć, że skarga kasacyjna stanowi środek prawny skierowany przeciwko orzeczeniu sądu administracyjnego pierwszej instancji, a nie kolejny środek odwoławczy, który umożliwiałby ponowne dokonywanie, tym razem przez Naczelny Sąd Administracyjny, bezpośredniej kontroli zgodności z prawem orzeczeń wydanych przez organy administracji. O tym, że autor skargi kasacyjnej błędnie identyfikuje przedmiot postępowania oraz traktuje skargę kasacyjną jako kolejny środek odwoławczy, świadczy jej uzasadnienie w którym podnosi m.in, że strona przeciwna wadliwie stosuje przepisy prawa materialnego tj. art. 5 art. 15 ust. 1, ust. 2 ust. 3, art. 41 ust. l pkt 1, art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, art. 9 art. 131, art. 132 ust 1 lit. b dyrektywy 2006/112/WE, a Sąd I instancji, nie identyfikując tych uchybień, bezpodstawnie skargę oddalił. Taka argumentacja skargi kasacyjnej w sposób oczywisty nie odnosi się do przedmiotu sporu, jaki miał miejsce w postępowaniach przed organem podatkowym i jako taka nie podważa skutecznie oceny Sądu pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że już w skardze do sądu pierwszej instancji strona formułowała zarzuty w istocie podobne do tych ze skargi kasacyjnej. Powtórzyć więc należało tutaj za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że przedmiotem badania przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 27 maja 2010 r. było przede wszystkim prawo podmiotu uprawnionego do otrzymania zwrotu podatku wynikającego z przedłożonych przez niemiecką spółkę faktur VAT wystawionych przez NZOZ N. [...]. Postępowanie to nie rozstrzygało o prawidłowości rozliczenia zobowiązania podatkowego z tytułu świadczenia przez skarżącego usług udokumentowanych przedmiotowymi fakturami. Prawidłowo sąd I instancji zauważył również, że w związku z powyższym podnoszone w skardze argumenty, mające uzasadniać potrzebę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., w żaden sposób nie przesądzają o legitymacji procesowej skarżącego do wszczęcia postępowania w trybie nadzwyczajnym. Resumując, można dojść do wniosku, że podnoszone przez stronę zarzuty skargi kasacyjnej wynikają z niezrozumienia przez skarżącą opisanych powyżej założeń dotyczących wymogów skargi kasacyjnej i wobec powyższego, należy uznać, że błędne skonstruowanie podstaw kasacyjnych uniemożliwiło ocenę legalności zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Kierując się zatem wspomnianymi wyżej względami, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona w sprawie skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw w związku z czym, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).