I FZ 301/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariusz Golecki po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 28 października 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1140/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 12 lipca 2024 r. znak: 2401-IOV3.4103.60.2024.AO UNP: 2401-24-178124 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca 2020 r. do grudnia 2020 r. postanawia: uchylić w całości zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W skardze, wszczynającej postępowanie w niniejszej sprawie przed Sądem pierwszej instancji, P. N. (dalej: "Skarżący", "Strona") zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek zawarty w skardze nie został w niej uzasadniony. Następnie pismem z 14 sierpnia 2024 (wysłanym 20 sierpnia 2024 r. k. 9-10 akt sądowoadministracyjnych). We wskazanym piśmie Strona wskazywała na swoją trudną sytuację materialną, jako że zajęcie rachunku bankowego należącego do Skarżącego uniemożliwi w praktyce mu prowadzenie działalności gospodarczej. Postanowieniem z 28 października 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że sformułowany przez Stronę wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji nie zawierał uzasadnienia. Pismem z 13 października 2023 r. Skarżący na podst. art. 194 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") wniósł zażalenie na wskazane powyżej postanowienie z 28 października 2024 r.., zarzucając mu naruszenie art. 67. § 3 powołanej ustawy przez niezasadne odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, u podstaw czego legło przekonanie Sądu pierwszej instancji o braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku w tym zakresie, podczas gdy wniosek ten został uzasadniony w treści pisma złożonego w ślad za skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 14 sierpnia 2024 r. Strona wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z dyspozycji powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek tam zawartych. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu winien wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Materiał, do którego odnosi się sąd administracyjny, oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie, po części może być materiałem, który został dołączony do wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10). Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jak wynika to z jego konstrukcji, spoczywa na skarżącym. Brak należytego wykazania (udokumentowania) przez wnioskodawcę przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu przed rozpoznaniem wniosku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 maja 2016 r., sygn. akt I GZ 339/16 i I GZ 340/16). Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wniosek Skarżącego został uzasadniony stosownymi argumentami w treści pisma złożonego w ślad za skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 14 sierpnia 2024 r. Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę powinien wziąć pod uwagę treść wskazanego powyżej pisma. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.