I FZ 314/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. S.A. z siedzibą w W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1856/14 w przedmiocie wpisu od skargi w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie styczeń 2008 r. - grudzień 2008 r., styczeń 2009 r. - wrzesień 2009 r. oraz za IV kwartał 2009 r. postanawia oddalić zażalenie. 1. Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2014 r., w sprawie sygn. akt III SA/Wa 1856/14 Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał T. S.A. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca) do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100.000,00 zł, od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: organ odwoławczy) z dnia 29 kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie styczeń 2008 r. - grudzień 2008 r., styczeń 2009 r. - wrzesień 2009 r. oraz za IV kwartał 2009 r. Jako podstawę prawną wezwania wskazano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193, dalej: rozporządzenie). 2. W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym, wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości i określenie wpisu stałego od skargi oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzuciła naruszenie § 1 pkt 4 i § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, przez ustalenie wpisu stosunkowego od skargi w miejsce wpisu stałego. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia, skarżąca podniosła, iż jej zdaniem decyzja nie ustaliła prawa, ani obowiązku o skonkretyzowanej wartości. Zaskarżona decyzja odmawia bowiem stwierdzenia nadpłaty zatem nie wynikają z niej dla podatnika żadne prawa lub obowiązki zmieniające jego sytuację prawną, w stosunku do tej przed wszczęciem postępowania nadpłatowego. Wskazała, że w sprawach dotyczących odmowy stwierdzenia nadpłaty spór nie sprowadza się do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej, a dotyczy ustalenia istnienia bądź nieistnienia określonych ustawowo przesłanej uzasadniających stwierdzenia nadpłaty. Skoro więc zaskarżona decyzja nie nakłada, ani na organ, ani na skarżącą określonych zobowiązań mających wartość pieniężną, właściwym w tych sprawach jest wpis stały i do uiszczenia takiego wpisu powinna zostać wezwana spółka. Wskazała ponadto, że nawet gdyby uznać, iż od skargi należny jest wpis stosunkowy, skarżąca nie powinna ponosić wysokich kosztów związanych z nieprawidłową implementacją prawa UE w Polsce, tak jak ma to miejsca w niniejszej sprawie, co wykazano w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. 4. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a). W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08). 5. W sprawie, w której wyłoniła się - rozpoznawana kwestia wpadkowa - przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, wydane w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w okresie styczeń 2008 r. - grudzień 2008 r., styczeń 2009 r. - wrzesień 2009 r. oraz za IV kwartał 2009 r. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że skarżąca wystąpiła do organu podatkowego z wnioskami o stwierdzenie nadpłaty w okresie styczeń 2008 r. - grudzień 2008 r. w łącznej kwocie 8.335.759 zł, za styczeń 2009 r. - wrzesień 2009 r. oraz za IV kwartał 2009 r. w łącznej kwocie 8.529.157 zł. 6. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, wbrew temu co podnosi skarżąca, przyjmuje się, że w sprawach dotyczących stwierdzenia nadpłaty spór sprowadza się do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej. Występując do organu podatkowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty strona domaga się bowiem zwrotu na jej rzecz konkretnej kwoty. W sprawach dotyczących nadpłaty pobierany powinien być zatem wpis stosunkowy, zgodnie z art. 231 zdanie 1 p.p.s.a. Należy bowiem przyjąć, że przepis ten, obejmujący zakresem swojej regulacji sprawy, w których "przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne", dotyczy nie tylko spraw, w których dana należność pieniężna jest dochodzona przez organ podatkowy od podatnika, ale również spraw, w których dana należność jest dochodzona przez podatnika od organu podatkowego, jako nienależycie zapłacony lub nadpłacony podatek (sprawy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty) (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2008 r., I FZ 175/08; z dnia 29 września 2010 r. I FZ 336/10, z dnia 8 kwietnia 2011 r., II FZ 139/11; z dnia 31 maja 2011 r., II FZ 198/11; z dnia 16 kwietnia 2013 r., II FSK 615/13, z dnia 2 października 2013 r., II FZ 805/13). 7. Odnosząc się natomiast argumentu, sprowadzającego się do twierdzenia, że skarżąca nie powinna ponosić kosztów związanych nieprawidłową implementacją prawa UE w Polsce, to należy wskazać, że tak zakreślona istota sporu w sprawie, nie zmienia istoty przedmiotu zaskarżenia tj. w dalszym ciągu jest nią należność pieniężna. Zakreślony przez stronę spór co do prawa (implementacja przepisów wspólnotowych) nie jest bowiem sporem o charakterze czysto abstrakcyjnym, lecz wynika z odmiennego rozliczenia przez organ i podatnika podatku od towarów i usług. Przyczyny tej rozbieżności są dla określenia charakteru sprawy bez znaczenia. Niezależnie bowiem czy dana decyzja wymiarowa jest kwestionowana w płaszczyźnie faktów, w płaszczyźnie stosowania lub wykładni prawa, czy też zarzuca się organowi błąd o charakterze rachunkowym, to i tak przedmiotem zaskarżenia będzie każdorazowo kwota, która stanowi konsekwencję zaistniałego sporu, prowadzącego do rozbieżności w zakresie rozliczenia podatku za dany okres (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2012 r. I FZ 74/12). 8. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że w zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo przyjęto, że w sprawie należny jest wpis stosunkowy od skargi na decyzję organu odwoławczego w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług. 9. Z tego względu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., oddalił zażalenie skarżącej.