I GSK 1236/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Piotr Piszczek sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant starszy asystent sędziego Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1654/18 w sprawie ze skargi Gminy A na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty, części oświatowej subwencji ogólnej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 6 marca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1654/18 po rozpoznaniu skargi Gminy A na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty, części oświatowej subwencji ogólnej, w punkcie 1 uchylił zaskarżoną decyzję; w punkcie 2 zasądził od organu na rzecz Gminy A 12 802 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Treść uzasadnienia tego wyroku oraz innych przywołanych w niniejszym orzeczeniu dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Minister Finansów, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz oddalenie skargi Miasta i Gminy A, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Nadto organ wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego, tj. 1) art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1453, z późn. zm.; dalej: "ustawa z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego"), poprzez błędną wykładnię, a w jej następstwie także niewłaściwe zastosowanie, oparte na przyjętym założeniu, iż orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. dawały możliwość wykazania danych w postaci dwóch rodzajów niepełnosprawności w systemie informacji oświatowej, a tym samym naliczenie części oświatowej subwencji ogólnej zgodnie z wartością wagi P5, prowadzącą do uznania, że przepis ten został zastosowany w przedmiotowej sprawie bezpodstawnie, podczas gdy ww. orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego zostały wykazane w systemie informacji oświatowej niezgodnie z obowiązującymi przepisami, co powodowało naliczenie subwencji niezgodnie z obowiązującymi przepisami w zakresie podziału tej części subwencji i jej zawyżenie; 2) art. 71 b ust. 3 w związku z art. 3 pkt 18 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.; dalej: "ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty") w związku z art. 12 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej (Dz. U. Nr 139, poz. 814, z późn. zm., dalej "ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej") w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 września 2008 r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych (Dz. U. Nr 173, poz. 1072, dalej: "rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 września 2008 r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych"), poprzez błędną wykładnię, a w jej następstwie także niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że podstawą wykazania danych w systemie informacji oświatowej skutkujących naliczeniem części oświatowej subwencji ogólnej zgodnie z wartością wagi P5 mogły być orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego niezawierające co najmniej dwóch rodzajów niepełnosprawności, podczas gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wykazanie w systemie informacji oświatowej danych na podstawie orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego wymagało wskazania w przypadku niepełnosprawności sprzężonych informacji o współwystępujących niepełnosprawnościach, tym samym wykazanie konkretnych współwystępujących niepełnosprawności (co najmniej dwóch rodzajów niepełnosprawności) dawało możliwość naliczenia części oświatowej subwencji ogólnej zgodnie z wartością wagi P5; 3) art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 września 2008 r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych w związku z ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2013 (Dz.U. z 2012 r. poz, 1541 - "rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2013") poprzez ich błędną wykładnię, a w jej następstwie także niewłaściwe zastosowanie, oparte na przyjętym założeniu, że orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. wskazujące w sentencji jeden rodzaj niepełnosprawności określony przepisami prawa oraz jednostki chorobowe niestanowiące rodzajów niepełnosprawności, dawały możliwość wykazania danych w systemie informacji oświatowej skutkujących naliczeniem części oświatowej subwencji ogólnej zgodnie z wartością wagi P5, podczas gdy orzeczenia te dawały jedynie możliwość prawidłowego wykazania danych w systemie i naliczenie tej części subwencji zgodnie z wartością wagi P4; 4) art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r, o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w związku z przepisami § 5 ust. 1 i § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 września 2008 r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologicznopedagogicznych oraz w związku z ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2013, poprzez ich błędną wykładnię, a w jej następstwie także niewłaściwe zastosowanie, oparte na przyjętym założeniu, że Organ zobowiązując do zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2013 zarzucił Skarżącej nieskontrolowanie prawidłowości władczego rozstrzygnięcia (tj. orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego wydanych z uwagi na niepełnosprawność sprzężoną) uprawnionego organu administracji publicznej, do czego Skarżąca nie miała żadnych uprawnień, podczas gdy Organ w toku prowadzonego postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa weryfikował na podstawie spornych orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. jedynie prawidłowość wykazania danych w systemie informacji oświatowej, będących podstawą naliczenia części oświatowej subwencji ogólnej, a nie prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia w formie orzeczenia wydanego przez zespół orzekający poradni psychologiczno-pedagogicznej, które to uprawnienie należy jedynie do rodziców lub opiekunów prawnych dzieci posiadających takie orzeczenie; 5) § 18 i § 19 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 września 2008 r. w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające 3 w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych poprzez ich błędną wykładnię, a w jej następstwie także niewłaściwe zastosowanie, oparte na założeniu, że kwalifikacja dzieci do wagi wynikającej z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego to nie tylko uprawnienie jednostki samorządu terytorialnego do uzyskania subwencji w odpowiedniej wysokości, ale także obowiązek względem rodziców, podczas gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa kwalifikacja dzieci do wagi stosownie do treści posiadanego orzeczenia, poprzez wykazanie danych na podstawie tych orzeczeń w systemie informacji oświatowej, dawało jednostkom samorządu terytorialnego uprawnienie do otrzymania zwiększonej części oświatowej subwencji ogólnej z tytułu kształcenia specjalnego dzieci i młodzieży; 6) art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w związku z art. 7Ib ust, 3 ustawy o systemie oświaty oraz w związku z ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2013, poprzez uchylenie w całości decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] ze względu na naruszenie prawa materialnego, polegające na nieprawidłowym ustaleniu, że Miasto i Gmina A uzyskało na rok 2013 część oświatową subwencji ogólnej w wysokości wyższej od należnej, podczas gdy decyzja ta prawidłowo określała wysokość nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej podlegającej zwrotowi do budżetu państwa; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, poprzez uchylenie decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], zobowiązującą Miasto i Gminę A do zwrotu nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2013 w wysokości 200.146 zł, mimo że decyzja Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2018 r. została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami dotyczącymi zwrotu nienależnie otrzymanych kwot części oświatowej subwencji ogólnej; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a., poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazówek w zakresie prawidłowego przeprowadzania postępowania dowodowo-wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie, mimo uchylenia decyzji Ministra Finansów - w stanie faktycznym i prawnym sprawy, jaki zaistniałby po ewentualnym uprawomocnieniu się tego wyroku, do czego Sąd był zobowiązany na mocy ustawy, tym samym organ rozpoznając sprawę nie mógłby jej rozpatrzeć zgodnie z wytycznymi Sądu. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Gmina A w odpowiedzi na skargę kasacyjną organu wniosła o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych oraz przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16; z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 1294/16; z 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16; z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. W rozpoznanej sprawie zarzuty kasacyjne oparte zostały na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w tej skardze zarzuty procesowe, co w sprawie niniejszej oznacza odniesienie się w tym miejscu do zarzutów, które wskazują, że WSA naruszył przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie są one zasadne, bowiem do naruszenia tego przepisu nie doszło. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Mając na uwadze treść wskazanego przepisu podnieść należy, że z punktu widzenia określonych w nim wymogów, którym czynić powinno zadość uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, nie ma podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wymogom tym WSA uchybił, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie Ministra Finansów uzasadnienie zaskarżonego wyroku realizuje funkcję kontroli trafności wydanego w sprawie orzeczenia, co nie pozbawia NSA możliwości skontrolowania zaskarżonego wyroku w zakresie, który wyznaczony został granicami wniesionego środka zaskarżenia. WSA przedstawił istotę zarzutów podniesionych w skardze, a następnie odniósł się do nich przedstawiając argumenty, które w jego ocenie dawały podstawę do uznania ich za zasadne. WSA wskazał na przepisy będące podstawą prawną do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz wyjaśnił dlaczego, w jego ocenie, zastosowanie normy wywiedzionej przez organ z obowiązujących w sprawie przepisów prawa, w drodze wykładni literalnej, zostało uznane za nieprawidłowe. Podkreślić w tym miejscu należy, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę poglądu innego niż zaprezentowany w uzasadnieniu nie stanowi jednak o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. Z punktu widzenia przedstawionych argumentów, w tym również zważywszy na przedmiot orzekania WSA, w rozpatrywanej sprawie nie ma więc podstaw, aby skutecznie zarzucać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku charakteryzuje się daleko posuniętymi brakami, ponieważ WSA wyjaśnił dostatecznie podstawy swego rozstrzygnięcia, co do uznania niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a zatem możliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyrok. Wobec powyższego oceniając postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe ich zastosowanie, przyjąć należy za wiążące ustalenia faktyczne przyjęte w zaskarżonym wyroku. Zgodnie z art. 71b ust. 3 ustawy o systemie oświaty (u.s.o.) opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego. W myśl zaś art. 71b ust. 4 u.s.o. od orzeczeń, o których mowa w ust. 3, rodzice dziecka mogą złożyć w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia odwołanie do kuratora oświaty. W orzecznictwie NSA prezentowany jest w tym zakresie pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela, że do orzeczeń o potrzebie kształcenia specjalnego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Orzeczenie zespołu działającego w publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej, o których stanowi art. 71b ust. 3-3b u.s.o., podejmowane jest w sprawie indywidualnej w konkretnym stanie faktycznym, na podstawie generalno-abstrakcyjnych norm administracyjnego prawa materialnego i w sposób władczy kształtuje uprawnienia jego adresata (podmiotu usytuowanego na zewnątrz zespołu orzekającego). Ustawodawca określa prawną formę działania zespołu mianem orzeczenia. W efekcie oznacza to, że orzeczenia zespołów są innymi niż decyzje – aktami administracyjnymi. Natomiast zespoły orzekające pełnią funkcję organów administracji publicznej w oparciu o przyznaną im przez ustawodawcę kompetencję szczególną do wykonywania administracji publicznej w drodze wydawania aktów administracyjnych. Ze względu na brak wyłączenia w przepisach ustawy o systemie oświaty stosowania norm procedury administracyjnej oraz charakter i rodzaj prawny istoty tych orzeczeń, zastosowanie przy ich wydaniu znajdują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (por. J. Chmielewski, Glosa do wyroku WSA w Poznaniu z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 223/14, opubl. OSP 2016/4/36 oraz wyrok NSA z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt I GSK 750/18, LEX nr 2527562). W okolicznościach stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do uczniów którym przypisano w księdze uczniów numery [...] oraz [...] występują ważne na dzień [...] września 2012 r. ostateczne orzeczenia dotyczące niepełnosprawności sprzężonej wydane przez uprawniony organ w postaci zespołu orzekającego działającego w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym poradniach specjalistycznych, o którym mowa w art. 71b ust. 3 u.s.o. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na znaną zapewne organowi z innych spraw toczących się przed sądami wojewódzkimi oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym ugruntowaną linię orzeczniczą, którą akceptuje i popiera również skład orzekający w sprawie niniejszej, że podstawą zaliczenia do określonej grupy niepełnosprawności jest wyłącznie orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, określające formy tego kształcenia z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności czy zaburzenia (wyrok NSA z dnia 24 lipca 2013r., II GSK 589/12, wyrok NSA z dnia 8 lutego 2013r., II GSK 2092/11, wyrok NSA z dnia 8 marca 2013r., II GSK 2375/11). Jak podkreśla się w orzecznictwie, żaden inny dowód – poza tym orzeczeniem – nie uprawnia jednostki samorządu terytorialnego do uzyskania dopłat subwencyjnych objętego sporną w sprawie wagą, z tytułu kształcenia uczniów niepełnosprawnych. W przypadku braku właściwego orzeczenia zespołu orzekającego działającego w poradni psychologiczno-pedagogicznej nie jest możliwe zaliczenie ucznia do wyżej wymienionych wag. Skoro tak, to tym samym należy uznać, że skoro orzeczenia dotyczące niepełnosprawności sprzężonej wydane przez uprawniony organ dla uczniów wpisanych w księgach pod numerami [...] oraz [...] nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego są wiążące. Zatem w toku prowadzonego postępowania dotyczącego zwrotu subwencji należało je uwzględnić przyjmując, że dowodzą one niepełnosprawności sprzężonej uczniów, wobec których orzeczenia te zostały wydane. Nie było zatem podstaw do orzeczenia w tym zakresie zwrotu subwencji. Z tego względu zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły odnieść skutku pożądanego przez Ministra Finansów. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.