I GSK 1557/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 209/21 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w S. na czynność Prezydenta Miasta Szczecin w przedmiocie udzielenia dotacji oświatowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w S. na rzecz Prezydenta Miasta Szczecin kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: WSA) wyrokiem z 21 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 209/21 – po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w S. (dalej: spółka lub skarżąca) na czynność Prezydenta Miasta Szczecin (dalej: Prezydent MS lub organ) w przedmiocie udzielenia dotacji oświatowej – oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka, zaskarżając ten wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie w całości lub o zmianę wyroku i stwierdzenie niezgodności z prawem i uchylenie zaskarżonej czynności oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucono: I) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137; dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 4 oraz z art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie kontroli działalności organu administracji publicznej oraz brak wyeliminowania z obrotu prawnego czynności dotkniętych uchybieniami wymienionymi w art. 146 § 1 p.p.s.a. i naruszających przepisy art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2203; dalej: u.f.z.o.); - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 146 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 77, art. 80, art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.), poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 146 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 u.f.z.o., poprzez brak stwierdzenia niezgodności z prawem i uchylenia zaskarżonej czynności odmowy udzielenia dotacji, pomimo naruszenia przez organ prawa materialnego - wskazanych przepisów u.f.z.o. – mających wpływ na wynik sprawy i skutkujący odmową udzielenia dotacji; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 146 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 u.f.z.o., poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i prawnego w sprawie i brak zastosowania powyższych przepisów u.f.z.o. w zakresie spełnienia warunków do udzielenia dotacji na ucznia szkoły niepublicznej; - art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz w zw. z art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 u.f.z.o. poprzez brak rozpatrzenia skargi w zakresie wskazanym w skardze, tj. w zakresie udzielenia przez organ dotacji na miesiąc styczeń 2021 r., oraz brak wydania wyroku według stanu sprawy na dzień wniesienia skargi; - art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie, które nie wyjaśnia motywów, którymi kierował się sąd, braku wydania wyroku na podstawie stanu faktycznego w sprawie na dzień wniesienia skargi, nieprawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów ustawy; - art. 151 w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi wskutek błędnej wykładni przepisów prawa materialnego. II) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię oraz brak zastosowania, tj.: - art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 u.f.z.o. oraz w zw. z art. 169 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r., poz. 1082; dalej: p.o.) poprzez błędną wykładnię i uznanie, że organ dotujący miał prawo do odmowy udzielenia dotacji dla skarżącej na uczniów prowadzonej przez nią szkoły, pomimo spełnienia wszystkich warunków określonych w art. 33 ust. 1 u.f.z.o.; - art. 169 ust. 2 p.o. poprzez pominięcie tego przepisu i uznanie, że szkoła nie istniała w okresie objętym skargą i wobec tego nie miała prawa do uzyskania dotacji oświatowej; - art. 168 ust. 13 p.o. poprzez pominięcie, że zmiana wpisu do ewidencji szkół ma charakter deklaratoryjny, wskutek czego sąd nie zastosował tego przepisu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent MS wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżący kasacyjnie (spółka) zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. NSA stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też nie zachodzą przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); - naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Z istoty kontroli instancyjnej sprawowanej przez NSA wynika ponadto, że rozpoznanie przez NSA sprawy ogranicza się do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, wykluczając ponowne rozpoznanie sprawy w całości – art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane orzeczenia tamże). Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają zarzuty prawa materialnego. To one bowiem wyznaczają ramy sprawy, w tym zakres koniecznych ustaleń faktycznych. Kluczowe znaczenie mają tu: art. 26 ust. 1, art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 u.f.z.o., a także art. 168 ust. 13 p.o. i art. 169 ust. 2 p.o. Spór dotyczy tego, czy WSA – w świetle przywołanych przepisów – słusznie uznał za prawidłową odmowę udzielenia spółce dotacji oświatowej na 2021 r. Podstawą odmowy była okoliczność braku aktualnego tytułu prawnego do nieruchomości w Mieście Szczecin, w której miałaby funkcjonować szkoła. To zaś oznaczało, że spółka nie miała podstawy prawnej do wykazywania siedziby szkoły pod nieaktualnym adresem. Z takim stanowiskiem nie zgadza się spółka, podnosząc, że na dzień składania wniosku o dotację posiadała wpis do ewidencji niepublicznych szkół i placówek, prowadzonej przez Miasto Szczecin i spełniała wszystkie warunki uzyskania dotacji przewidziane w u.f.z.o. Natomiast fakt czasowego zaprzestania działalności na terenie Miasta nie ma w sprawie znaczenia, ponieważ istotne jest, że szkoła posiadała wpis do przedmiotowej ewidencji. Zdaniem skarżącej nieuwzględnienie tych okoliczności wskazuje na błędną wykładnię oraz brak zastosowania powołanych w petitum skargi przepisów ustawy o finansowaniu zadań oświatowych oraz ustawy Prawo oświatowe. Nie są to zarzuty usprawiedliwione. W pierwszej kolejności powołać należy art. 26 ust. 1 u.f.z.o., z którego wynika uprawnienie niepublicznych szkół do otrzymywania na każdego ucznia dotacji oświatowej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego będącej dla tych szkół organem rejestrującym, o ile w takich niepublicznych podmiotach realizowany jest obowiązek szkolny lub obowiązek nauki. Uprawnienie to jest jednak podmiotowo uwarunkowane posiadaniem statusu szkoły niepublicznej. Jego uzyskanie następuje po założeniu takiej szkoły, co w myśl art. 168 ust. 1 i 4 p.o. może nastąpić dopiero po złożeniu stosownego zgłoszenia oraz wpisie do prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego (dalej: JST). Inaczej ujmując – nabycie statusu szkoły niepublicznej następuje po dokonaniu wpisu do stosownego rejestru, co wskazuje na konstytutywność takiego wpisu. Istotne jest przy tym, że ów wpis uzależniony jest od spełniania przez zgłaszającego wskazanych przez ustawodawcę warunków, które podstawowo wyliczone zostały w ust. 4 art. 168 p.o. (a doprecyzowane w kolejnych ustępach) i które winny być zawarte w zgłoszeniu. Zauważyć należy, iż zgłoszenie dokonywane przez podmiot zakładający szkołę niepubliczną zawiera m.in.: "wskazanie adresu siedziby szkoły lub placówki oraz innych lokalizacji prowadzenia zajęć dydaktycznych (...), przy czym inne lokalizacje muszą znajdować się na terenie jednostki samorządu terytorialnego dokonującej wpisu do ewidencji, a także informację o warunkach lokalowych zapewniających: (...) bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy, spełniające wymagania określone w przepisach w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach, przepisach o ochronie środowiska, przepisach o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, przepisach techniczno-budowlanych i przepisach o ochronie przeciwpożarowej; spełnienie tych wymagań potwierdza się przez dołączenie do zgłoszenia odpowiednio pozytywnej opinii właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego oraz pozytywnej opinii komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej" (art. 168 ust. 4 pkt 3 p.o.). A zgodnie z art. 168 ust. 13 p.o. podmiot prowadzący szkołę lub placówkę jest obowiązany zgłosić organowi rejestrującemu, w ciągu 14 dni zmiany w danych zawartych w zgłoszeniu, powstałe po wpisie do ewidencji. Przepisy ust. 4-12 stosuje się odpowiednio. W kontekście powyższego słusznie zatem WSA skonstatował, że odpowiednie stosowanie art. 168 ust. 4 ustawy Prawo oświatowe wiąże się z koniecznością spełnienia wymogów wynikających z tego przepisu. Jednym z takich wymogów jest funkcjonowanie (prowadzenie działalności) szkoły na terenie JST będącej organem rejestrującym. Niespełnianie tego wymogu w postaci "zaprzestania działalności przez okres dłuższy niż trzy miesiące", zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 5 p.o. powoduje wykreślenie z ewidencji i jest równoznaczne z likwidacją szkoły lub placówki (art. 169 ust. 2 p.o.). Wykreślenie jest zatem obligatoryjne. Skoro ustawodawca wskazał, że przesłanką wykreślenia z ewidencji prowadzonej przez daną JST jest okoliczność zaprzestania przez szkołę działalności na terenie tej JST przez określony czas (art. 169 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 168 ust. 4 pkt 3 p.o.), to zaistnienie tej okoliczności powoduje faktyczną utratę statusu szkoły niepublicznej. Natomiast niewypełnienie obowiązków zgłoszeniowych przez szkołę w tym przedmiocie (brak wniosku o wykreślenie z ewidencji oraz brak decyzji o wykreśleniu z ewidencji szkół i placówek niepublicznych) nie może kształtować sytuacji prawnej ustalanej - zgodnie z wolą ustawodawcy - w oparciu o stan rzeczywisty, która byłaby oczywiście sprzeczna z zaistniałym stanem faktycznym. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd WSA, że osoba prowadząca szkołę nie może powoływać się na przejściowe, trwające ponad 3 miesiące zawieszenie przez szkołę działalności oświatowej na terenie danej JST (na terenie organu rejestrującego). Zmiana siedziby szkoły poza granice danego samorządu na dłużej niż 3 miesiące wiąże się z nieodwołalnym obowiązkiem przeprowadzenia procedury likwidacji szkoły. Słusznie zatem uznano, że prowadzona – po rocznej przerwie – działalność skarżącej, podjęta od dnia [...].09.2020 r. na terenie Miasta Szczecin (pod innym niż pierwotnie zgłoszonym adresem oraz niespełniająca niektórych warunków zgłoszeniowych) nie może być uznana za działalność oświatową polegającą na prowadzeniu szkoły niepublicznej na gruncie przepisów ustawy Prawo oświatowe. Skarżąca nie wypełniła bowiem podstawowego warunku, wynikającego z art. 168 ust. 4 p.o., tj. nie złożyła wymaganego zgłoszenia do ewidencji, które spełniałoby wymogi wynikające z ww. ustawy Prawo oświatowe, a co za tym idzie nie uzyskała wpisu do ewidencji niepublicznych szkół i placówek, prowadzonej przez Miasto Szczecin. Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że brak jest podstaw do przyjęcia - tak jak chce tego skarżąca - że złożenie w dniu [...].09.2020 r. wniosku (niekompletnego) o dokonanie zmiany we wpisie do ewidencji działalności oświatowej, w zakresie wpisania, po rocznej przewie działalności na terenie Miasta Szczecin, nowego adresu siedziby i prowadzenia zajęć edukacyjnych Szkoły przy [...] w S., doprowadziło do zalegalizowania z dniem [...].09.2020 r. działalności oświatowej Szkoły na terenie wskazanej JST, czy też stanowiło wyraz kontynuacji tej działalności. W świetle powyższych ustaleń niesłuszne są także zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 u.f.z.o. Skoro bowiem skarżąca nie spełniała warunku prowadzenia szkoły niepublicznej na gruncie przepisów ustawy Prawo oświatowe, to tym samym nie przysługiwała jej dotacja oświatowa. Powoływanie się przez skarżącą na okoliczność skutecznego złożenia przez nią informacji do Systemu Informacji Oświatowych (SIO) wg stanu na dzień 30 września 2020 r., które stanowią podstawę wyliczenia kwoty dotacji w kontekście warunków sformułowanych w art. 33 ust. 1, czy też w ust. 3 tego artykułu u.f.z.o., jest w sprawie nieistotne. Okoliczność, o której mowa, tj. fakt zgłoszenia wymaganych przez ustawę informacji do SIO (co było technicznie możliwe tylko dlatego, że skarżąca zaniechała złożenia wniosku o wykreślenie z ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez Miasto Szczecin) nie mogła ani zastąpić dokonania rejestracji szkoły wedle obowiązujących regulacji p.o., ani też prawnie sankcjonować (w postaci uznania prowadzenia działalności oświatowej zgodnie z p.o.) prowadzonej jedynie w wymiarze faktycznym działalności edukacyjnej. Gdyby uznać przeciwnie mielibyśmy do czynienia z wykładnią contra legem, tj. uznaniem, że dotacja przysługuje podmiotowi, który nie spełnia podstawowych warunków ustawowych. Stąd też, w konsekwencji nie doszło także do naruszenia art. 34 ust. 1 u.f.z.o. określającego sposób przekazywania dotacji oświatowej. W kontekście poczynionych ustaleń dotyczących zarzutów naruszenia przez WSA przepisów prawa materialnego nieusprawiedliwione są także zarzuty naruszeń przepisów postępowania. Sąd I instancji dokonał kontroli działalności organu dotującego, w tym prawidłowo ocenił całokształt stanu faktycznego w sprawie i zastosował właściwą wykładnię mających zastosowanie w sprawie przepisów – a nie, tak jak chciałaby tego skarżąca – wyłącznie okoliczności, które miałyby przemawiać za jej racjami. Stąd też wyartykułowane i opisane przez spółkę zarzuty naruszenia: - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 pkt 4 oraz z art. 146 § 1 p.p.s.a. jest chybiony (tiret pierwsze cz. I petitum skargi); - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 146 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 u.f.z.o. (tiret trzecie cz. I petitum skargi); - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 146 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 77, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. (tiret drugie cz. I petitum skargi); - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 146 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 u.f.z.o. (tiret czwarte cz. I petitum skargi) są nieuzasadnione. Nieusprawiedliwiony jest także zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz w zw. z art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 u.f.z.o. (tiret piąte cz. I petitum skargi) poprzez brak rozpatrzenia skargi w zakresie wskazanym w skardze, tj. w zakresie udzielenia przez organ dotacji na miesiąc styczeń 2021 r., oraz brak wydania wyroku według stanu sprawy na dzień wniesienia skargi. Przede wszystkim przypomnieć należy, że Sąd I instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Jak już wskazano, WSA właściwie rozpoznał stan faktyczny (jego całokształt), a stosując przepisy słusznie wskazał w wyroku, że dotacje oświatowe są świadczeniami rocznymi, przekazywanymi w miesięcznych ratach, powołując przy tym stosowne przepisy u.f.z.o. Stąd też sąd nie mógł z oczywistych przyczyn rozpoznać skargi w przedmiocie (zakresie) udzielenia dotacji za miesiąc styczeń 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, a do jego naruszenia może dojść, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, w tym jeżeli w ramach przedstawienia stanu sprawy sąd nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakiego powodu lub jeżeli nie wyjaśni podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia. Przy tym naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W tym kontekście należy wskazać, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się również i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyroki NSA: z 13 grudnia 2012 r., II OSK 1485/11; z 9 stycznia 2020 r., II GSK 2966/17). Zarzut uchybienia wymogom z art. 141 § 4 p.p.s.a. jest uzasadniony w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji nie wyjaśni w sposób umożliwiający kontrolę wyroku, dlaczego nie stwierdził (lub stwierdził) w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Najistotniejsze jest, aby z treści uzasadnienia wyroku wynikało, dlaczego sąd uznał, że w sprawie nie doszło lub doszło do naruszenia prawa i dlaczego skarga została uwzględniona lub oddalona. Odnosząc powyższe do kwestionowanego orzeczenia, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku realizuje wymagania ustalone w obowiązujących przepisach p.p.s.a. Wynika bowiem z niego jaki stan faktyczny został w sprawie przyjęty przez WSA, jak również zawarte są w nim rozważania dotyczące zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. WSA wyjaśnił, z jakich powodów uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a zatem ją oddalił. Wyjaśnienie to umożliwia kontrolę instancyjną orzeczenia. Okoliczność zaś, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska WSA, czy też jego ocena, że uzasadnienie wyroku jest niepełne i nieprzekonujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wobec powyższego omawiane zarzuty należało uznać za chybione. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O zasądzeniu kosztów postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).