I GSK 403/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant starszy asystent sędziego Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 692/16 w sprawie ze skarg [...] na decyzje Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 30 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargi kasacyjne, 2. zasądza od [...] solidarnie na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie 8100 (osiem tysięcy sto) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 692/16 oddalił skargi [...] na decyzje Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia 30 czerwca 2016 r. nr [...]w przedmiocie powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług w imporcie. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: W dniu 29 września 2014 r. procedurą tranzytu wspólnotowego zewnętrznego [...] na podstawie zgłoszenia [...] objęto w urzędzie celnym wyjścia - Oddział Celny w [...] wykonywany był przez firmę [...] . Kierowcą środka przewozowego o nr rej. [...] na którym objęto towar procedurą tranzytu według wskazanego [...]. W terminie wyznaczonym, to jest do dnia 6 października 2014r. towar nie został dostarczony i przedstawiony w Oddziale Celnym w Przemyślu zadeklarowanym w zgłoszeniu tranzytowym jako urząd celny przeznaczenia. Wszczęto w związku z tym procedurę poszukiwawczą. Pismem z dnia 16 października 2014r. firma [...] poinformowała Urząd Celny w Gdyni, iż towar objęty procedurą tranzytu wg [...] z dnia 29 września 2014r. został złożony w dniu 30 września 2014r na docelowym magazynie w [...]. Na potwierdzenie powyższego dołączyła dokument w postaci [...] na którym pracownik [...] potwierdził odbiór towaru oraz dokonał adnotacji: "brak dokumentów celnych, plomba zgodna". Z informacji udzielonych przez [...], wynika, że w dniu 30 września 2014 r. w magazynie krajowym firmy, magazynier [...] , w obecności drugiego magazyniera [...], przyjął towar z kontenera nr [...], na podstawie listu przewozowego dołączonego do przesyłki o nazwie "[...]". Nadawca określił transport jako wprowadzony do obrotu, stąd też brak było jakichkolwiek dokumentów celnych. W dokumencie przedstawionym przez kierowcę brak było danych świadczących o odbiorcy pozawspólnotowym, numerze nadania procedury celnej tranzytowej, numerach zamknięć celnych lub jakiejkolwiek innych informacji świadczącej o tym, że przesyłka ta znajduje się pod dozorem celnym, natomiast zawierał on informacje, że odprawa celna importowa odbyła się w urzędzie w Gdyni a odbiorca został określony jako wspólnotowy tj. [...] Ostatecznie dniu 3 października 2014r. przesyłkę firma wydała przewoźnikowi klienta ukraińskiego. Powyższe okoliczności wskazywały, że procedura tranzytu nie została zakończona prawidłowo, a towar objęty zgłoszeniem tranzytowym został usunięty pod dozoru celnego. Następnie urząd celny wszczął z urzędu postępowania celnego wobec głównego zobowiązanego [...], do której przesyłka została dostarczona, w celu uregulowania sytuacji prawnej towaru, w związku z jego usunięciem spod dozoru. W toku postępowania [...] podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko. Natomiast firma [...] wyjaśniła, iż przyjęła do realizacji zlecenie dotyczące organizacji przewozu towaru w kontenerze nr [...] oraz dokonała objęcia towaru procedurą tranzytu na zlecenie firmy [...]. Zgodnie ze zleceniem, [...]dokonała zgłoszenia w procedurze tranzytu towaru, a następnie dostarczyła towar na wskazany przez [...], znajdującego się w Przemyślu. Kierowca przewoźnika dostarczył towar do wskazanego magazynu i przedstawił jego pracownikom kontenerowy list przewozowy. Widnieje na nim informacja w przedmiocie odprawy celnej (pkt 6 listu) o treści: "[...]", co jednoznacznie wskazuje na rodzaj zastosowanej procedury względem towaru. Odbiorcy towaru został przesłany dokument MRN obejmujący przewożony towar, co oznacza, że [...]poinformowała wszystkie strony uczestniczące w transporcie towaru o jego statusie celnym. Dodatkowo wskazano, iż zgodnie z oświadczeniem przekazanym przez kierowcę [...] pracownicy magazynu [...] w momencie przyjmowania towaru byli dwukrotnie informowani o tym, że kontener został przewieziony w procedurze tranzytu. Co więcej, zapewnili kierowcę o późniejszym przesłaniu potwierdzenia zamknięcia procedury. W załączeniu przesłano oświadczenie [...]. Następnie w sprawie zostali przesłuchani w charakterze świadków ww. kierowca środka transportu oraz pracownicy [...] . [...]w pisemnych wyjaśnieniach podała m.in., iż ładunek określony w dokumencie "kontenerowy list przewozowy - import", został przyjęty na jej magazyn krajowy, do obrotu jako towar bez procedury celnej. W związku z określeniem przez nadawcę w dokumencie "Kontenerowy list przewozowy-import" towaru jako dopuszczonego do obrotu, pracownicy firmy przyjęli towar zgodnie z jego przeznaczeniem. Określenie przez nadawcę [...] towaru w imporcie, bez dołączonych innych dokumentów, w tym dokumentów celnych pozwalających na stwierdzenie nadania innej procedury, pozwoliło na interpretację tego przewozu jako przewozu towarów w obrocie krajowym. Nikt z firmy [...] nie awizował zamiaru wysłania przesyłki, tym bardziej towaru objętego procedurą celną tranzytową, nie przekazano im zobowiązania do zakończenia procedury tranzytowej a kierowca nie poinformował żadnego z jej pracowników o procedurze tranzytowej, nie posiadał żadnego wpisu w dokumentacji przewozowej na ten temat, ani dodatkowej dokumentacji celnej w postaci deklaracji celnej tranzytowej. Ponadto środek przewozowy nie był zabezpieczony zamknięciami celnymi, a po rozładunku kierowca nie żądał dokumentów innych, poza "kontenerowym listem przewozowym - import". [...] . Organ I instancji pisemnie wzywał firmy [...] do podania opisu towaru objętego procedurą tranzytu z dnia 29 września 2014r., nie uzyskując bliższych danych dotyczących tego towaru. Żaden z tych podmiotów nie wskazał bliższych danych co do marki, modelu, procesora, RAM czy oprogramowania tabletów ani nie przedstawił dokumentów, które wskazywałyby powyższe dane. Z taką samą prośbą organ zwrócił się ponadto do firmy [...] , z prośbą o podanie parametrów towaru z faktury nr [...] na co w/w firma nie odpowiedziała. Na wniosek [...] przesłuchany został w charakterze świadka [...], który zlecił tej firmie organizację transportu towaru w kontenerze o nr [...]. Zeznał on, że wiedział, iż jest to towar posiadający status towaru niewspólnotowego. Na jego zlecenie firma [...] skierowała towar do firmy [...] a informacje o adresie, gdzie towar ma zostać rozładowany otrzymał od spedycji z [...]. Po informacji uzyskanej od firmy [...] o problemach z zamknięciem dokumentu T1, próbował skontaktować się z firmą [...], ale firma nie chciała nawiązać z nim kontaktu. Organ odmówił przeprowadzenia dowodu w zakresie przesłuchania w charakterze świadka [...], podnosząc, iż materiał dowodowy zebrany przez organ jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, a dane uzyskane z czynności przesłuchania w/w osób jedynie powielą fakty znane już w sprawie. Organ I instancji odmówił przeprowadzenia dowodu zawnioskowanego przez [...]o przesłuchanie w charakterze świadków [...], pracowników firmy [...], którzy bezpośrednio zajmowali się zleceniem transportu, uznając, że okoliczności na które wnioskuje strona, zostały już wyjaśnione w postępowaniu. Chodzi tu o to, że towar objęty procedurą tranzytu zewnętrznego, z czego przewoźnik jak i jego kierowca zdawali sobie sprawę, został dostarczony do magazynu firmy [...], a procedura tranzytu nie została zakończona. Organ przeprowadził dowód z odtworzenia utrwalonych zapisów na płycie [...]", na okoliczność przyjęcia towaru przez [...]. Oceniając wyjaśnienia firmy [...] składane w sprawie, organ nie dał im wiary co do tego, iż nie wiedziała, że towar w postaci tabletów dostarczony do niej w dniu 30 września 2014 r. jest objęty procedurą tranzytu. W sprawie tej dostawy kontaktowali się z nią przewoźnicy ustalając dzień dostawy oraz termin odbioru. Wyjaśnienia spółki były niespójne i nie tworzące logicznej całości. Jak wynika z zeznań świadków tj. pracowników [...], w trakcie przyjmowania na magazyn towaru, pojawiły się wątpliwości co do jego statusu, jednakże pomimo tego [...]nie podjęła żadnych czynności zmierzających do ich wyjaśnienia. Nie skłonił jej do tego również fakt, iż nikt uprzednio nie informował firmy o dostarczeniu do niej przedmiotowego towaru, co jednak nie jest do końca zgodne z prawdą. Gdyby spółce nikt nie zlecił przyjęcia towaru na magazyn, to towar ten na pewno nie zostałby przyjęty bez ustalenia czy towar ten na pewno ma zostać złożony w magazynie firmy, a tym bardziej wydany bez wcześniejszego sprawdzenia od kogo pochodzi, kto kazał go dostarczyć na magazyn i komu należy wydać. Nie bez znaczenia pozostaje tutaj fakt, iż jest to towar o dużej wartości. Ustosunkowując się do twierdzeń [...]organ wskazał, że to główny zobowiązany odpowiedzialny jest za przedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów. Odpowiedzialność głównego zobowiązanego dotyczy również przypadków, w których wykonując swoje obowiązki korzysta on z pomocy osób trzecich. Podmiot, który występuje jako główny zobowiązany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zobowiązany jest do dochowania szczególnej staranności, której zabrakło w przedmiotowym przypadku. Główny zobowiązany winien mieć wpływ na dokonywane przewozy. Jeżeli nie wykonuje ich osobiście, winien między innymi korzystać z przewoźnika związanego długotrwałymi umowami, który świadczy usługi spełniające wysokie normy bezpieczeństwa lub z pośrednika (spedytora), który jest związany umową z takim przewoźnikiem. Firma [...] sama wybrała firmę, której zleciła przewóz przedmiotowego towaru i dostarczenie go do magazynu firmy [...], więc to na firmie [...], między innymi, spoczywała odpowiedzialność za prawidłowy przebieg procedury. Powierzając towar przewoźnikowi winna była zachować należytą staranność i poinformować go, iż towar należy dostarczyć do urzędu przeznaczenia, a nie do firmy. Jak wynika natomiast z akt sprawy, pracownicy firmy [...] sami skierowali przewoźnika – firmę [...] , zamiast do urzędu przeznaczenia. Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ I instancji ustalając krąg podmiotów odpowiedzialnych z tytułu usunięcia towaru spod dozoru, jako dłużnika uznał na podstawie art. 96 ust. i art. 203 ust 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992r.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 4, str. 307, ze zm.; dalej: WKC) głównego zobowiązanego wymienionego w polu 50 dokumentu tranzytowego MRN tj. firmę [...] . Na podstawie art. 96 ust 2 i art. 203 ust. 1 tired 4 WKC - przewoźnika tj. firmę [...], oraz na podstawie 96 ust 2 WKC w zw. z art. 203 ust. 3 tiret 2 WKC firmę [...] W zakresie przyjętej wartości celnej towaru organ zaznaczył, że zgodnie z fakturą nr [...] z dnia 22 lipca 2014 r., kupującym towar jest firma [...] , tak więc nie spełnia ona warunków określonych przez art. 29 ust. 1 WKC. Faktura dołączona do zgłoszenia przedstawia transakcję, w której kupującym towar jest firma mająca swą siedzibę na Ukrainie, tak więc nie uwidocznia ceny transakcji na wywóz do Wspólnoty. Dodatkowo zauważył, iż podana na fakturze cena transakcyjna [...] nie odzwierciedla rzeczywistej wartości towaru, jest wręcz nierealna. Nie znalazły zastosowanie kolejne metody ustalania wartości celnej towaru tj. metoda wartości transakcyjnej towarów identycznych (art. 30 ust.2 lit. a WKC) i metoda wartości transakcyjnej towarów podobnych (art. 30 ust. 2 lit. b WKC) wobec braku towarów identycznych i podobnych sprzedanych w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie, co towary dla których ustalana jest wartość celna. Nie zaistniała też możliwość zastosowania metoda ceny jednostkowej (art. 30 ust. 2 lit. c WKC), z uwagi na trudności w znalezieniu towarów podobnych sprzedawanych we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami. Dla ustalania wartości celnej towaru nie mogła być również brana pod uwagę metoda wartości kalkulowanej (art. 30 ust. 2 lit. d WKC) wobec braku możliwości ustalenia wartości celnej towaru na podstawie kosztów i wartości materiałów i produkcji. W związku z powyższym należało skorzystać z materiału porównawczego oraz uwzględnić dyspozycję art. 151 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego tzn. przyjąć najniższą z porównywanych cen jednostkowych dla danego rodzaju towaru. Jako materiał porównawczy przyjęto ceny uwidocznione w zgłoszeniach celnych: [...] USD. Na podstawie tego materiału porównawczego najniższa cena jednostkowa dla pochodzącego z Chin w większych zbiorczych ilościach towaru w postaci tablety wynosi [...] USD i taka też cena została przyjęta do ustalenia wartości celnej przedmiotowego towaru. Naczelnik Urzędu Celnego w Przemyślu decyzją z dnia 19 lutego 2016 r., stwierdził powstanie na dzień 30 września 2014 r. długu celnego w przywozie w wysokości 0,00 PLN w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci 8700 szt. tabletów PC objętych procedurą tranzytu T1 wg MRN [...] oraz określił dłużników tj. [...] , której towar dostarczono. W konsekwencji rozstrzygnięcia, jakie zapadło w sprawie długu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego w Przemyślu decyzją dniu 19 lutego 2016r. stwierdził powstanie na dzień 30 września 2014r., obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług w imporcie oraz określił podatek w wysokości [...] zł. Mając na uwadze solidarną odpowiedzialność dłużników ustaloną w postępowaniu celnym, organ celny uznał za podatników odpowiadających solidarnie w zakresie podatku od towaru i usług z tytułu importu firmę [...] . Orzekając na skutek odwołań [...] Dyrektor Izby Celnej w Przemyślu: 1. decyzją z dnia 30 czerwca 2016 r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Przemyślu z dnia 19 lutego 2016 r. 2. decyzją z dnia 30 czerwca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Przemyślu z dnia 19 lutego 2016r. Uzasadniając rozstrzygnięcie w przedmiocie długu celnego organ odwoławczy wskazał, że ustalenia organu I instancji co do przemieszczania się towaru objętego procedurą tranzytu zewnętrznego wg [...]są prawidłowe i bezsporne. Trafne było również ustalenie kręgu dłużników powstałego długu celnego. Zdaniem organu II instancji, "usuniecie spod dozoru" należy rozumieć jako niedopełnienie obowiązków oraz zaniechanie działania, które doprowadziłyby do dokonania wobec towaru przepisowych formalności celnych i prawidłowego zakończenia procedury tranzytu. W procedurze tranzytu osobą korzystająca z procedury jest główny zobowiązany [...]. W przypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru staje się on z mocy prawa dłużnikiem i za powstały dług celny ponosi ona odpowiedzialność na zasadzie ryzyka. W sprawie osobą odpowiedzialną za przewóz towarów z Gdyni do Przemyśla była firma [...]. Wykonujący przewóz towaru pojazdem samochodowym - kierowca [...], miał wiedzę i świadomość, że przesyłka objęta została procedurą tranzytu. Przewoźnik ponosi odpowiedzialność za wszystkie osoby, z których pomocą zobowiązanie (przewóz) wykonuje. Odpowiedzialność przewoźnika, tak jak głównego zobowiązanego, jest odpowiedzialnością obiektywną, która skutkuje przyjęciem przez nich ryzyka dopełnienia obowiązków związanych z prawidłowym zamknięciem procedury. Zatem, jeżeli przewoźnik nie dostarczył towaru do urzędu celnego przeznaczenia, skutkiem czego procedura tranzytu nie może być prawidłowo zakończona, to ponosi odpowiedzialność za powstały dług celny. Z kolei spółka [...], była odbiorcą towaru dla procedury tranzytu T1 i z tego tytułu była obowiązana przedstawić towar organom celnym. Pracownik tej firmy odebrał towar, co potwierdza pieczęć firmowa z datą 30 września 2014 r. oraz podpis tego pracownika na "Kontenerowym liście przewozowym - Import", oraz to, że ta spółka dysponowała towarem - dokonała rozładunku z kontenera do magazynu, a w późniejszym czasie wydała do dalszej ekspedycji. O tym, że towar znajduje się w procedurze tranzytu, o przewidywanym zakończeniu tej procedury w Przemyślu i miejscu rozładunku towaru na terenie spółki świadczą już tylko zapisy w w/w dokumencie przewozowym. Firma [...]wiedziała o planowanej dostawie, a co więcej, ustaliła termin dostawy przesyłki oraz termin jej odbioru przez klienta. Skoro więc nadawcą i odbiorcą przedmiotowego towaru były osoby spoza Unii Europejskiej (towar z magazynu firmy wydany został przewoźnikowi ukraińskiemu), [...]jako przedsiębiorca świadczący profesjonalnie usługi składu towarów o różnym statusie, przyjmując taki towar, powinien posiadać wiedzę, że podlega on dozorowi celnemu. Powyższe wyczerpuje zaś przesłanki uznania za dłużnika na zasadzie art. 203 ust.3 tiret 2 WKC. Organ odwoławczy podkreślił, że organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania, bowiem podjął wszelkie działania niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wydał w oparciu o przepisy prawa materialnego prawidłowe decyzje administracyjne. Wskazano zostały fakty i dowody uznane przez organ pierwszej instancji za udowodnione oraz te, którym tego przymiotu omówiono oraz wyjaśnione przesłanki, którymi kierował się przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ustalenie stanu faktycznego i odpowiedzialności stron postępowania jako dłużników. Uzasadniając oddalenie skarg [...] na powyższe decyzje WSA w Rzeszowie podkreślił, że spór w sprawie sprowadza się do oceny zasadności podstaw przypisania odpowiedzialności za powstanie długu celnego podmiotom, którzy mieli związek z procedurą tranzytu zewnętrznego z Polski na Ukrainę towaru w postaci [...] , a następnie prawidłowości ustalenia wartości celnej tego towaru. Sąd podkreślił, że bezsporny jest status celny tego towaru. W dniu 29 września 2014r. został objęty przez firmę [...] procedurą tranzytu zewnętrznego według [...] w urzędzie celnym wyjścia - [...] skąd został zwolniony do procedury tranzytu z terminem dostarczenia go do urzędu celnego przeznaczenia, tj. Oddziału Celnego w Przemyślu do dnia 6 października 2014 r. Towar ten został transportowany na środku transportu kierowanego przez kierowcę [...], zatrudnionego przez przewoźnika to jest firmę [...] i dostarczony w dniu 30 września 2014r. bezpośrednio do odbiorcy wskazanego w dokumencie tranzytowym, tj. [...] . Pracownicy tej firmy rozładowali towar i złożyli go w magazynie krajowym, bez przedstawienia go organowi celnemu, a w dniu 3 października 2014r. towar został wydany ukraińskiemu przewoźnikowi celem dalszej ekspedycji - wywozu na Ukrainę. W związku z tym nastąpiło usunięcie spod dozoru przedmiotowego towaru w dniu 30 września 2014 r. w magazynie spółki [...] , a twierdzenia tej ostatniej, sugerujące możliwość usunięcia spod dozoru na wcześniejszym etapie, ocenić należy jako polemiczne, nieznajdujące zakorzenienia w realiach sprawy. Sąd I instancji podkreślił, że osobą uprawnioną do korzystania z procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego jest główny zobowiązany (art. 203 ust 3 tiret 4 WKC), w tym wypadku [...] . Innym uczestnikiem procedury tranzytu zewnętrznego, którym objęty był przedmiotowy towar jest przewoźnik – [...]. Z pisemnych wyjaśnień czy zeznań kierowcy [...], który przewoził środkiem transportu towar, wynika, że miał świadomość w jakiej procedurze przewożony przez niego towar się znajdował. Wobec tego odpowiedzialność przewoźnika za nie wypełnienie obowiązków wynikających ze stosowanej procedury celnej – przedstawienie towaru we właściwym urzędzie celnym, jest po pierwsze obiektywna, a po drugie niezależna od innych osób, które również nie wypełniły obowiązków na nich ciążących. Przewoźnik ponosi pełną odpowiedzialność za działania osób, którym wykonanie przewozu powierzył. Nie ma więc znaczenia dla ustalenia odpowiedzialności skarżącego [...] za powstały dług celny, z jakich względów podlegający mu kierowca, który towar przewoził, nie dopilnował domknięcia procedury i co względem tego przekazał mu odbiorca. Kolejnym uczestnikiem procedury w jakiej znajdował się przedmiotowy towar był odbiorca towaru, wynikający z dokumentu przewozowego, to jest skarżąca [...]. Odpowiedzialność obiektywną tego dłużnika za powstały dług celny, a więc także opartą na zasadzie ryzyka. Asumpt co do przyjęcia świadomości tego skarżącego, co do procedury w jakiej znajdowały się dostarczone mu towary, dają jednoznaczne twierdzenia świadka [...] , kierowcy, który środkiem transportu dostarczył przedmiotowy towar do siedziby skarżącej. Wprawdzie skarżąca próbuje podważyć wiarygodność depozycji tego świadka, ale czyni to bezskutecznie. Okoliczność, że świadek ów podał, że to pracownicy [...] usunęli plombę, podczas gdy na odtworzonym zapisie z monitoringu widoczne jest, iż czyni to własnoręcznie skarżący nie jest wystarczająca, aby zeznania świadka zdezawuować. Świadek nie uczynił tego ani samorzutnie ani samowolnie, lecz po podjęciu decyzji przez pracowników skarżącej, że towar zostanie rozładowany. Świadek [...] nie miał żadnych powodów, aby zataić w jakiej procedurze dostarczony towar się znajduje, skoro sam przyznaje, że miał co do tego wiedzę. Na taki stan rzeczy, zgodny z twierdzeniami świadka, wskazuje nadto okoliczność, że pracownik skarżącej, na dokumencie "Kontenerowy list przewozowy - Import", dokonał niestandardowej adnotacji "brak dokumentów celnych". Sąd wskazał, że bez względu na to, czy przedstawiciele skarżącej [...] wiedzieli o rzeczywistym statusie przyjmowanego towaru, to i tak ten skarżący poniósłby odpowiedzialność za usunięcie spod dozoru na podstawie art. 203 ust. 3 WKC tiret 2 WKC. Skarżący powinien zdawać sobie sprawę, że dostarczony mu towar znajduje się w szczególnej procedurze, tym bardziej, że chodzi o podmiot, który profesjonalnie zajmuje się składowaniem towarów, czynnie uczestniczy w obrocie towarowym z krajami trzecimi prowadząc magazyn czasowego składowania i skład celny. W ocenie WSA, nie ma znaczenia dla ustalenia odpowiedzialności uczestników procedury okoliczność, czy główny zobowiązany powiadomił odbiorcę o terminie nadejścia przesyłki, jej statusie i przesłał odpowiednie dokumenty, tu: odpowiedni dokument T1 MRN. Podnoszenie tych okoliczności jest przejawem przerzucania na siebie odpowiedzialności pomiędzy tymi podmiotami, bez wpływu na ustalenie ich odpowiedzialności za bezspornie zaistniały dług celny. Tymczasem zadaniem organu było ustalenie w niniejszej sprawie obowiązków celnych konkretnego podmiotu w stosunku do procedury tranzytu zewnętrznego i stwierdzenie czy te obowiązki zostały wykonane czy też nie, a bez znaczenia jest stopień przyczynienia się innych podmiotów do ich niewykonania. Sąd wskazał, że organ odmawiając przesłuchania kolejnych świadków – pracowników skarżącej [...] , na te same okoliczności, na które przesłuchani byli już inni świadkowie, przy dość jednolitym stanowisku na sprawę prezentowanym w składanych przez tę stronę w toku postępowania wyjaśnieniach, nie naruszył przepisów postępowania. Organy muszą z jednej strony realizować ciążący na nich obowiązek dowodowy podyktowany obowiązkiem dążenia do prawdy obiektywnej, ale z drugiej strony muszą dbać o to, aby postępowanie nie toczyło się przewlekle, by przeprowadzane czynności były czynnościami koniecznymi dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz baczyć, czy wynikające z nich okoliczności nie są już dostatecznie wykazane innymi dowodami. Tak samo należy ocenić żądanie [...], o przesłuchanie świadków – pracowników [...] , bowiem zeznania tych świadków, w świetle zgromadzonych dokumentów, pozostałyby bez wpływu na odpowiedzialność celną, a co za tym idzie podatkową, tego skarżącego. Sąd uznał, że zaskarżone decyzje są zgodne z art. 210 § 1 pkt 3 o.p., w osnowie decyzji wymienione są wszystkie strony do których skierowana jest decyzja, co jednoznacznie identyfikuje jej adresatów. Dokonując prawidłowych ustaleń w zakresie kręgu dłużników celnych: głównego zobowiązanego [...] organy słusznie przyjęły ich solidarną odpowiedzialność zgodnie z art. 213 WKC. Sąd nie podzielił zarzutów skarg dotyczących ustaleń w zakresie wartości celnej towarów objętych niezakończoną procedurą tranzytu zwenetrznego. Sąd podkreślił, że w sprawie nie ujawniono dokumentów, z których wynikałoby, że towary były sprzedane w celu wywozu na obszar celny wspólnoty. Na odmienny stan rzeczy wskazuje przebieg transportu towarów i towarzyszące im dokumenty. Organy przeanalizowały możliwość ustalenia wartości celnej na podstawie metod zastępczych z art. 30 WKC, dokonując ich omówienia i wykazując, dlaczego poszczególne z nich nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie, mianowicie w trakcie postępowania brak było tych towarów, a w dokumentacji towarzyszącej podano ich bardzo ogólnikowe dane. Nie było więc możliwości zastosowania powołanych metod, co organy wykazały z przekonującym uzasadnieniem co do każdej z nich. Brak takich danych, pomimo podjętych działań w kierunku ich ustalenia, stanowi wystarczający argument za przyjęciem metody ostatniej szansy wskazanej w art. 31 WKC i wybór ten jest prawidłowy. Żadna ze stron czy też inne podmioty do których zwracał się organ o uzyskanie bliższych danych i cech towarów, nie udzieliły takich przydatnych w sprawie informacji. W świetle powyższego nie sposób zakwestionować skutecznie odrzucenia przez organ także tych metod zastępczych. W konsekwencji, nie dysponując jakimkolwiek adekwatnym materiałem porównawczym organy prawidłowo sięgnęły po metodę tzw. "ostatniej szansy" z art.31 ust.1 WKC. Skarżący kwestionując dobór tych zgłoszeń nie powołują się przy tym na inne dane, które można by przeciwstawić tym przyjętym przez organ. Możliwość osiągania cen na rynku przez towary o podobnych cechach ogólnych, nie może mieć wpływu na prawidłowość ustaleń co do wartości celnej wyliczonej przez organ. W tym kontekście przedłożona przez skarżącą [...] korespondencja z chińskim dystrybutorem tabletów, w której przedstawione zostały ceny tabletów marek [...] , nie ma znaczenia w sprawie i przyjęta metodę wyliczenia wartości celnej. Sąd I instancji podniósł, że zaskarżone decyzje nie naruszają art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p., oraz art. 120 O.p., art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p. oraz art. 124 O.p. WSA zauważył, że nie ma również podstaw prawnych do tego by wydanie decyzji w zakresie podatku od towarów i usług uzależnić od uprawomocnienia się decyzji określających kwoty długu celnego. Ta kwestia była rozważana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który w wyroku z dnia 24 stycznia 2008 sygn. akt I SA/Rz 801/07 sformułował tezę, że skoro obydwa zobowiązania, tj. w zakresie długu celnego i podatku, powstają z mocy prawa w jednakowym czasie, a jedynie ich wysokość może być w późniejszym czasie korygowana, to organ celny, będący równocześnie organem podatkowym, może albo w jednakowym, albo w różnym czasie te zobowiązania określać. Nie sposób zgodzić się ze skarżącymi, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły podstawy do określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT), jest import towarów, natomiast momentem powstania obowiązku podatkowego w imporcie towarów jest dzień powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego (art. 19 ust.7 ustawy o VAT). Dług celny z kolei stosownie do art. 201 ust. 2 WKC, powstaje m.in. w chwili usunięcia towaru spod dozoru celnego. Zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa, a obowiązek ich obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym ciąży, zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o VAT, na podatniku. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wnieśli: [...]. [...]w skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Autor skargi kasacyjnej wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 237 op, zw. z art. 188 op w zw. z art. 122 op oraz art. 123 § 1 op polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu decyzji organu Il instancji, w sytuacji gdy organy obu instancji oddaliły dowód z zeznań świadków [...]i [...] w sytuacji gdy byli to pracownicy biura i magazynu, prowadzący bezpośrednie rozmowy z [...] oraz podejmujący działania zmierzające do ustalenia statusu towaru, co skutkowało naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu; 2. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 122 op, w zw. art. 180 § 1 op i art. 181 op w zw. z art. 187 § 1 op polegające na oddaleniu skarg oraz nie uchyleniu decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy organy obu instancji dokonały rozważenia materiału dowodowego w sposób wybiórczy z przekroczeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego przejawiające się w uznaniu za wiarygodne zeznań świadka [...] oraz złożonego przez niego oświadczenia w części dotyczącej twierdzenia przez świadka, iż poinformował pracowników skarżącej o tym, iż towar znajduje się pod dozorem celnym, w sytuacji gdy: a) ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zeznania te pozostają w ww. części w sprzeczności z zeznaniami pracowników skarżącej tj. [...]; b) oddalono dowód z przesłuchania świadków [...]; c) oświadczenie świadka zostało sporządzone na potrzeby toczącego postępowania; d) błędne jest rozumowanie, że świadek [...]nie miał żadnych powodów, aby taić w jakiej procedurze dostarczony towar się znajduje; 3. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 122 op, w zw. z art. 123 § 1 op w zw. z art. 181 op w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy skarżąca nie została dopuszczona do udziału w czynności przesłuchania świadka [...], co narusza zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a uchybienie to nie zostało dostrzeżone przez WSA w Rzeszowie: 4. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 122 op, w zw. z art. 187 § 1 op polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy organy obu instancji dokonały rozważenia materiału dowodowego w sposób wybiórczy z przekroczeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, wyciągając błędny wniosek, iż z faktu że kontrahent skarżącej (podmiot ukraiński) informował ją o dostawie towaru należy uznać, iż skarżąca wiedziała o tym, że przedmiotowy towar zostanie złożony na magazynie, a tym samym twierdzenie że nie wiedziała ona, iż taki towar objęty jest procedura tranzytu i że nie była ona uprzednio poinformowana o iei dostarczeniu są niewiarygodne; 5. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 122 op, w zw. z art. 187 § 1 op polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy organy obu instancji dokonały rozważenia materiału dowodowego w sposób wybiórczy z przekroczeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego poprzez niesłuszne uznanie, że firma [...] poinformowała wszystkie podmioty uczestniczącym w transporcie towaru o jego statusie celnym, w tym że odbiorcy towaru został przesłany dokument MRN 6. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 122 op, w zw. z art. 187 § 1 op polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy organy obu instancji dokonały rozważenia materiału dowodowego w sposób wybiórczy z przekroczeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, wyciągając błędny wniosek, że gdyby skarżącej nie zostało zlecone przyjęcie towaru na magazyn, to towar ten nie zostałby przyjęty i to bez ustalenia, czy towar ten może zostać złożony w magazynie firmy, w sytuacji gdy skarżąca prowadzi magazyn krajowy, które to sformułowanie pozostaje w sprzeczności z zeznaniami świadków 7. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 122 op, w zw. z art. 187 § 1 op polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu decyzji organu II, w sytuacji gdy organy obu instancji dokonały rozważenia materiału dowodowego w sposób wybiórczy z przekroczeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, wyciągając błędny wniosek, iż z faktu że na kontenerowym liście przewozowym znajdowały się zapisy import i przekaz należało domniemywać, że towar znajduje się pod dozorem celnym, w sytuacji gdy jako miejsce odprawy celnej wskazano miejscowość Gdynia oraz brak było dodatkowych informacji o urzędzie przeznaczenia: 8. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 122 op, w zw. z art. 187 § 1 op polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy organy obu instancji dokonały rozważenia materiału dowodowego w sposób wybiórczy z przekroczeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, co skutkowało niesłusznym przyjęciem, że skoro odbiorca (tj. spółka [...]) dokonał na dowodzie w postaci kontenerowego listu przewozowego adnotacji w postaci brak dokumentów celnych plomba zgodna, oznacza to że miał wątpliwości, co do statusu celnego towaru, w sytuacji gdy pozostaje to w sprzeczności z zeznaniami świadków; 9. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 122 op, w zw. z art. 187 § 1 op polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu decyzji organu II, w sytuacji gdy organy obu instancji dokonały rozważenia materiału dowodowego w sposób wybiórczy z przekroczeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, wyciągając błędny wniosek, że skarżąca nie próbowała kontaktować się z przewoźnikiem lub spedytorem, którym skierował do niej przedmiotowa przesyłkę, w sytuacji gdy pominięto dowód z zeznań świadka [...]; 10. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 op, w zw. z art. 187 § 1 op polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy organy obu instancji dokonały rozważenia materiału dowodowego w sposób wybiórczy z przekroczeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, co skutkowało niesłusznym przyjęciem, że skarżąca spółka [...]wiedziała lub powinna była się dowiedzieć, że przedmiotowy towar znajdował się pod dozorem celnym, w sytuacji gdy z prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że: a) główny zobowiązany, tj. spółka [...]nie przedstawiła żadnego dowodu świadczącego o poinformowaniu skarżącej spółki o objęciu towaru procedurą tranzytu przed datą przybycia towaru na magazyn skarżącej, tj. do dnia 30 września 2014 r.; b) środek przewozowy, na którym transportowany był towar nie był zabezpieczony zamknięciami celnymi; c) pracownicy firmy [...] sami skierowali przewoźnika - firmę [...] do firmy [...], zamiast do urzędu przeznaczenia d) z zeznań świadków [...] wynika, że w momencie przywozu towaru na magazyn skarżącej w dniu 30 września 2014 r. nie towarzyszyły towarowi żadne dokumenty świadczące o objęciu towaru procedurą tranzytu, a kierowca pojazdu na którym przewożony był towar oświadczył, że nie jest on objęty procedurą tranzytu; e) na dowodzie w postaci kontenerowego listu przewozowego była adnotacja kontenerowy list przewozowy - import, a jako miejsce odprawy celnej wskazano Przekaz - Gdynia, co biorąc pod uwagę znaczenie słowa import jednoznacznie wskazuje, iż można było uznać, że towar został wprowadzony do obrotu w Gdyni; f) na dowodzie w postaci kontenerowego listu przewozowego przez odbiorcę została poczyniona adnotacja brak dokumentów celnych plomba zgodna; g) przewożący towar został skierowany bezpośrednio do firmy [...] a nie do Urzędu Celnego celem zakończenia procedury tranzytu, co wskazuje iż można było domniemywać że dostarczony towar ma krajowy charakter; h) spółka [...] skontaktowała się w sprawie towaru ze spółką [...] dopiero po dacie 16 października 2014 r., a więc po upływie terminu do zamknięcia procedury tranzytu; 11. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 122 op, w zw. z art. 187 § 1 op polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy organy obu instancji dokonały rozważenia materiału dowodowego w sposób wybiórczy z przekroczeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, co skutkowało niesłusznym przyjęciem, że niezależnie od tego, czy przedstawiciele skarżącej wiedzieli o rzeczywistym statusie przyjmowanego towaru można tej przypisać odpowiedzialność za usuniecie towaru spod dozoru celnego ze względu na fakt, iż skarżącą uczestniczyła w tym usunięciu i jednoczenie wiedziała lub powinna była wiedzieć, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego. Z ostrożności na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd ww. zarzutów, ponadto zarzucono: 12. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 op, polegające na oddaleniu skarg oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy organy obu instancji: a) nie wyjaśniły w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób dostateczny braku możliwości ustalenia wartości celnej na podstawie art. 29 i 30 WKC; b) nie wyjaśniły w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji doboru materiału porównawczego dla zastosowania art. 31 WKC; c) nie wskazały w uzasadnieniu decyzji, według jakiego kursu USD została obliczona kwota długu celnego; Co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów prawa materialnego: W związku z powyższym zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: 1. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a w zw. z art. 96 ust. 2 WKC w zw. z art. 203 ust. 3 tiret 2. WKC w zw. z art. 213 WKC poprzez ich zastosowanie i uznanie, że spółka [...] ponosi odpowiedzialność solidarną za usunięcie towaru spod dozoru celnego; 2. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w zw. art. 17 ust. 1 pkt. 1 ustawy o VAT, w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. art. 203 ust. 3 WKC poprzez ich zastosowanie i uznanie, że podmiotem zobowiązanym solidarnie do zapłaty podatku od towarów i usług z tytułu importu jest [...] Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. [...] w skardze kasacyjnej zaskarżyła w całości powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania na podstawie. Autor skargi kasacyjnej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz o przeprowadzenie rozprawy. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 29 i art. 30 ust. 1 WKC poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia 30 czerwca 2016 r., nr [...] — i oddalenie skarg wobec błędnej wykładni przepisu art. 29 i art. 30 ust 1 WKC polegającej na uznaniu, że w stanie faktycznym sprawy dopuszczalnym było pominięcie wartości transakcyjnej, czego następstwem było odstąpienie od określenia wartości celnej w oparciu o wartość transakcyjną i wadliwe przyjęcie, iż wartość celna powinna zostać określona w oparciu o art. 31 ust. 1 WKC, co ostatecznie skutkowało uznaniem przez Sąd, że zaskarżana decyzja nie jest wadliwa mimo, że wartość celna została określona w oparciu art. 31 ust. 1 WKC, a w rezultacie istotnie zawyżona, z uwzględnieniem wartości celnej ustalonej w oparciu o art. 31 ust. 1 WKC, tj. z pominięciem art. 29 i art. 30 ust 1 WKC, w wyniku uznania, że w stanie faktycznym sprawy dopuszczalnym było pominięcie wartości transakcyjnej, czego następstwem było odstąpienie od określenia wartości celnej w oparciu o wartość transakcyjną i wadliwe przyjęcie, iż wartość celna powinna zostać określona w oparciu o art. 31 ust 1 WKC, co ostatecznie skutkowało uznaniem przez Sąd, że zaskarżana decyzja nie jest wadliwa mimo, że wartość celna przyjęta na potrzeby określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług w imporcie, została ustalona w nieprawidłowej (zawyżonej) wysokości, co bezpośrednio skutkowało ustaleniem podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie w sposób nieprawidłowy, w rezultacie czego kwota podatku od towarów i usług wynikająca z zaskarżanej decyzji została zawyżona. II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (RWKC), poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skarg mimo braku skutecznego zakwestionowania przez Organy celne dokumentów będących podstawą ustalenia wartości celnej w oparciu o wartość transakcyjną; 2. na okoliczność uznania, że wartość celna powinna zostać ustalona w oparciu o art 31 ust 1 WKC - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) pp.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 op w zw. z art. 73 ust 1 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo Celne poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skarg na skutek uznania, że Organy celne prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, podczas gdy nie został dopełniony ciążący na nich obowiązek pełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności zaniechano ustalenia podstawowych parametrów technicznych urządzeń objętych procedurą tranzytu, co doprowadziło do ustalenia wartości celnej w sposób nieprawidłowy, a w konsekwencji błędnego ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług i znaczącym zawyżeniem kwoty podatku 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skarg, mimo wydania ich z naruszeniem art. 120 i art. 121 § 1 op, tj. zasady zaufania do organów podatkowych, poprzez kierowanie się przy rozstrzyganiu sprawy jedynie względami fiskalnym bez rozważenia słuszności stanowiska Skarżącej. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. [...] w skardze kasacyjnej zaskarżył w całości powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Autor skargi kasacyjnej zrzekł się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszeniu prawa materialnego art. 96 ust. 2 WKC, przez błędną jego wykładnię polegająca na przyjęciu, że przewoźnik odpowiada na zasadzie ryzyka za nie przedstawienie w urzędzie celnym towaru objętego procedurą tranzytu wspólnotowego, podczas, gdy przepis ten nie wyłącza podstawowej zasady odpowiedzialności tj. odpowiedzialności na zasadzie winy. Dalej idącej odpowiedzialności tj. odpowiedzialności na zasadzie ryzyka nie można domniemywać i powinna ona wynikać wprost z określonego przepisu. 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 op, poprzez błędne oddalenie skargi pomimo tego, że decyzje Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia 30 czerwca 2016 r. powinny być uchylone na skutek naruszenia przez organ celny wymienionych wyżej przepisów op poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności przez nie przeprowadzenie wnioskowanych dowodów. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi kasacyjne nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna przesłanka nieważności postępowania, wymieniona w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna [...] została oparta na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Według art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania niezbędne jest w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Omawiając zarzuty naruszenia przepisów postępowania w kolejności podanej w osnowie skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że są one nieusprawiedliwione. Zgromadzony materiał dowodowy w sprawie dawał pełną podstawę do podjęcia zapadłego przed organami celnymi rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się do zarzutu sformułowanego w pkt 1 osnowy skargi kasacyjnej należy wskazać, że zgodnie z art. 188 o.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Oznacza to, że odmowa przeprowadzenia przez stronę dowodu (tu chodzi o dowód z zeznań świadków [...]), jest dopuszczalna wówczas, gdy brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy, albo też dana okoliczność w sposób niebudzący żadnych wątpliwości została już udowodniona. Ta druga z wymienionych sytuacji zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Okoliczności, do których odnosi się ten wniosek dowodowy - przesłuchania w charakterze świadków [...]– tj. zdarzeń związanych z dostarczeniem przesyłki do firmy [...] przez kierowcę [...] , zostały wystarczająco stwierdzone innymi dowodami. Należą do nich dokumenty i wyjaśnienia składane w toku postępowania, przegląd z monitoringu oraz przeprowadzone przesłuchania w charakterze świadków pracowników firm [...]. Celem dowodu jest ustalenie faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego i odpowiedzialności strony jako dłużnika solidarnego. Z zeznań świadka [...] wynika, że wiedział, iż towar objęty jest procedurą tranzytu. Przekazując towar do magazynu poinformował również, iż jest on objęty procedurą tranzytu. Pracownik firmy [...] odebrał towar, co potwierdza pieczęć firmowa z datą 30 września 2014 r. oraz podpis tego pracownika na "Kontenerowym liście przewozowym – Import", towar ten został rozładowany z kontenera do magazynu, a w późniejszym czasie wydany do dalszej ekspedycji. Określenie import jednoznacznie wskazywało na charakter tej przesyłki i nie dawało podstaw do przyjęcia, że jest to towar krajowy. Spółka ponadto wiedziała o planowanej dostawie, co wynika z jej pisma z dnia 9 marca 2015 r., ustaliła termin dostawy przesyłki oraz termin jej odbioru przez klienta. Nadawcą i odbiorcą towaru była firma ukraińska, towar z magazynu firmy został wydany przewoźnikowi ukraińskiemu. Te okoliczności świadczą w sposób dostateczny, że spółka [...] jako przedsiębiorca świadczący profesjonalne usługi składu towarów o różnym statusie, przyjmując taki towar powinna była wiedzieć, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego. Zarzut wymieniony w pkt 2 osnowy skargi kasacyjnej okazał się również nieskuteczny. Skarżący zarzuca, że zeznań świadka kierowcy [...] nie można ocenić w sposób prawidłowy bez przeprowadzenia dowodu z zeznań [...] . Nadto zeznania te nie korespondują z pozostałym materiałem dowodowym, pozostając w sprzeczności z zeznaniami [...], którzy wskazywali na wprost przeciwną okoliczność, że kierowca nie informował ich, aby towar ten był w tranzycie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, wynika że [...]powinien zdawać sobie sprawę, że dostarczony towar znajduje się w procedurze tranzytu zewnętrznego. Przede wszystkim pracownik skarżącej spółki na dokumencie "Kontenerowy list przewozowy – Import", dokonał adnotacji "brak dokumentów celnych". Przyjęcie towaru dopuszczonego do obrotu na rynku wewnętrznym, takiego zapisu nie wymagało. Zapisy w dokumencie przewozowym takie jak "import", "przekaz", są stosowane powszechnie wobec towarów wprowadzanych na obszar celny Unii Europejskiej, które podlegają formalnościom celnym. Nadto nadawcą i odbiorcą tego towaru były osoby spoza Unii Europejskiej, towar z magazynu wydany został przewoźnikowi ukraińskiemu, a z wyjaśnień samej strony wynika, że wiedziała o planowanej dostawie, a dodatkowo z dalszym odbiorcą uprzednio ustaliła termin odbioru tego towaru. W takich okolicznościach sprawy zasadnie stwierdził Sąd I instancji, że gdyby skarżący nie miał wiedzy o statusie towaru tj. gdyby nikt nie zlecił mu przyjęcia tego towaru do magazynu, to taki towar z pewnością nie zostałby przyjęty, a tym bardziej że został wydany przewoźnikowi ukraińskiemu bez sprowadzenia od kogo towar pochodzi, kto polecił dostarczyć go do magazynu i komu należy ten towar wydać. Te wszystkie okoliczności potwierdzają w świetle postanowień art. 203 ust. 3 tiret 2 WKC, że bez jednoznacznego upewnienia się co do statusu przesyłki, strona skarżąca podjęła ryzyko, skutkujące odpowiedzialnością za powstały dług celny wobec usunięcia towaru spod dozoru. Zeznania świadka [...], którym Sąd I instancji dał wiarę, w całości korespondują przedstawionymi okolicznościami. Zeznania wnioskowanych przez stronę świadków pozostawałyby bez wpływu na odpowiedzialność strony skarżącej jako dłużnika solidarnego. Zarzut podniesiony w pkt 3 osnowy skargi kasacyjnej, nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem z akt sprawy wynika, że o przesłuchaniu świadka strony zostały powiadomione z zachowaniem przepisów prawa. Natomiast zarzuty sformułowane w pkt 4-11 osnowy skargi kasacyjnej stanowią wyłącznie polemikę z ustaleniami organu i nie wskazują na takie okoliczności, które doprowadziłby do podważenia dokonanych przez organy ustaleń faktycznych. Realizacja obowiązku zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie (art. 122 i art. 187 § 1 o.p.) przebiega w dwóch płaszczyznach. Po pierwsze polega na przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności stanowiących fakty prawotwórcze, a więc takich, z którymi w świetle przepisów obowiązującego prawa związane są określone skutki prawne Po drugie, zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Organ sprostał tym obowiązkom. Zgodnie z art. 203 ust. 3 tiret 2 WKC, dłużnikami długu celnego są osoby, które uczestniczyły w usunięciu towaru i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego. Należy jeszcze raz podkreślić, że jeżeli w trakcie przyjmowania do magazynu firmy [...] pojawiły się wątpliwości co do statusu towaru, to firma ta działająca jako profesjonalista na rynku międzynarodowego obrotu towarowego, powinna poczynić odpowiednie kroki w celu ich wyjaśnienia. Wobec faktu, że kierowca, który dostarczył towar do firmy, nie przedstawił jej dokumentu MRN, a także z uwagi na wątpliwości jakie miały miejsce w momencie dostarczania przesyłki do magazynu, skarżąca spółka winna była je wyjaśnić poprzez np. kontakt z przewoźnikiem lub spedytorem, który skierował do niej przedmiotową przesyłkę. Nazwa spedytora, jak i numer telefonu znajdowały się na liście przewozowym przedstawionym przez kierowcę. Tym bardziej, że z pisma skarżącej spółki z dnia 9 marca 2015 r. skierowanego do Naczelnika Urzędu Celnego w Przemyślu, wynika iż o dostawie tej przesyłki firma została poinformowana przez przewoźników ukraińskich, z którymi ustalono dzień dostawy oraz termin jej odbioru. Spółka [...] wiedziała zatem, że taki towar zostanie złożony w jej magazynie. Zasadnie zatem wskazał Sąd I instancji, że w świetle tych okoliczności sprawy, bez jednoznacznego upewnienia się co do statusu przesyłki, strona skarżąca podjęła ryzyko, skutkujące odpowiedzialnością za powstały dług celny wskutek usunięcia towaru spod dozoru, a uczestnictwo skarżącej w tym usunięciu jest oczywiste. Okoliczności podnoszone w uzasadnieniu omawianych zarzutów są przejawem przerzucenia odpowiedzialności na inne podmioty (przewoźnika, spedytora) i nie mają wpływu na ustalenie odpowiedzialności firmy za dług celny w świetle art. 203 ust. 3 WKC. Nie jest również uzasadniony zarzut zredagowany w pkt 12 osnowy skargi kasacyjnej. Skarżąca kasacyjnie wywodziła, że z samego faktu, iż nabywcą i odbiorcą towaru jest podmiot ukraiński nie można wnioskować, że towary były przeznaczone na rynek ukraiński, a tym samym nie były przeznaczone na rynek wspólnotowy. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą poza Unią Europejską może przecież sprowadzać towary na teren Wspólnoty. Niemniej jednak nawet gdyby zaszły przesłanki do kwestionowania ceny transakcyjnej, o której mowa w art. 29 WKC, organy obu instancji w żaden szczegółowy sposób nie wskazały na czym polegały ich uzasadnione wątpliwości, stanowiące podstawę do negowania ceny wskazanej na fakturze VAT załączonej do przewożonych towarów. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 o.p. integralną częścią każdej decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Zaskarżona decyzja wskazuje jakie przepisy prawa zastały zastosowane w relacji do stanu faktycznego sprawy. Organ celny podał, że nie może bezkrytycznie opierać się cenie wskazanej w przedłożonej fakturze, ponieważ ocenie podlega nie tylko wiarygodność samego dokumentu, jego elementy formalne oraz wiarygodność materialna, ale również to, czy w danych okolicznościach sprzedaży, zgodnie z zasadniczym wymogiem odnoszącym się do celu sprzedaży – wywozu na obszar celny Unii Europejskiej, wartość transakcyjna uwidoczniona na fakturze może być akceptowana jako wartość celna danego towaru. W kontrolowanej sprawie faktura z dnia 22 lipca 2014 r. poprzez określenie osoby kupującej i równocześnie odbiorcy wskazuje na Ukrainę jako obszar, na który towar sprzedano. W takiej sytuacji organ wskazał, że nie jest spełniony wymóg sprzedaży w celu wywozu na obszar celny Unii Europejskiej i na tej podstawie organ nie zaakceptował wartości transakcyjnej określonej w tej fakturze (art. 29 WKC). Dalej organ wyjaśnił, że jeżeli wartość transakcyjna z tego powodu, że określona została w celu sprzedaży na obszar inny niż Unia Europejska, nie może być przyjęta za wartość celną towaru, jej ustalenie następuje z wykorzystaniem jednej z metod zstępczych wskazanych kolejno w art. 30 ust. 2 lit.a-d WKC. Jeżeli nie jest możliwe ustalenie wartości celnej metodami, wskazanymi wyżej, co w ocenie organu miało miejsce w tej sprawie, zastosowanie znajduje art. 31 ust. 1 WKC tj. metoda tzw. "ostatniej szansy". Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organ uzasadnił, z jakich powodów nieuwzględnił wartości transakcyjnej jako podstawy ustalenia wartości celnej towaru usuniętego spod dozoru celnego i ustalenie tej wartości metodą zastępczą opierało się uzasadnionej przesłance – faktu sprzedaży towaru na obszar inny niż Unia Europejska (na Ukrainę). Organ podał także, że z uwagi na brak informacji szczegółowych o towarze, nie mógł zastosować art. 30 ust. 2 lit. a WKC (metody wartości transakcyjnej towarów identycznych), art. 30 ust. 2 lit. b (metody wartości transakcyjnej towarów podobnych), art. 30 ust. 2 lit. c (metody ceny jednostkowej) oraz art. 30 ust. 2 lit. d (metody wartości kalkulacyjnej). Organ należycie uzasadnił swoje działania, które podjął stosując metodę z art. 31 ust. 1 WKC tzw. "ostatniej szansy", w szczególności dobór zgłoszeń celnych stanowiących materiał porównawczy. Organ wybrał wariant najkorzystniejszy dla strony i przyjął najniższą z porównywanych cen jednostkowych. Działania w tej mierze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie są dowolne i uwzględniają dyspozycję art. 151 ust. 3 WKC. Należy w tym miejscu podkreślić, że żadna ze stron postępowania czy też inne podmioty, do których zawracał się organ o uzyskanie bliższych danych i cech towarów, nie udzieliły takich przydatnych w sprawie informacji. Nadto, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, skarżący kwestionując dobór tych zgłoszeń i to w sposób bardzo ogólny, nie powołuje się na jakiekolwiek inne dane, które można by przeciwstawić tym przyjętym przez organ. Wbrew stanowisku strony skarżącej organ I instancji wskazał w oparciu o jaki kurs USD została obliczona wartość celna towaru (kurs waluty wg tabeli nr [...] z dnia 20 sierpnia 2014 r.). Nieskuteczność, z przyczyn podanych, zarzutów postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do oceny zarzutów prawa materialnego. Zarzuty wymienione w pkt III osnowy skargi kasacyjnej nie mogą być uznane za zasadne, Sąd I instancji dokonał prawidłowej subsumcji przepisów art. 96 ust. 2 w związku z art. 203 ust. 3 tiret 2 i art. 213 WKC oraz art. 17 ust. 1, art. 38 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 203 ust. 3 WKC, do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W sprawie wystąpiły przesłanki do uznania [...] za dłużnika na zasadzie art. 203 ust. 3 tiret 2 WKC. Skargę kasacyjną [...] oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w 174 p.p.s.a. Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutów o charakterze proceduralnym, Sąd kasacyjny stwierdza, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw. W zarzucie dotyczącym naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 181a Rozporządzenia wykonawczego, strona skarżąca wskazuje, że organy celne nie ustaliły podstawowych parametrów technicznych urządzenia, nie uzyskały wiarygodnych informacji co do ich stanu technicznego czy też ewentualnego wyposażenia w oprogramowanie, w konsekwencji nie było możliwe stwierdzenie czy wartość transakcyjna towaru rażąco odstaje od wartości danego towaru na rynku jego pochodzenia. Strona podnosi, że nawet jeżeli istniały uzasadnione wątpliwości do zakwestionowania załączonej do przedmiotowego zgłoszenia celnego faktury i odstąpienia od wartości transakcyjnej, to należy stwierdzić, że w tej sprawie wątpliwości w ogóle nie zostały wyjaśnione. Zarzut ten jest bezpodstawny, bowiem zgodnie z art. 29 WKC, aby cena transakcyjna mogła stanowić podstawę ustalenia wartości celnej przywożonych towarów muszą wystąpić określone przepisami okoliczności: przedmiotem transakcji jest towar; podstawą transakcji jest sprzedaż; sprzedaż została dokonana w celu wywozu towaru na obszar celny Wspólnoty; musi być określona cena faktycznie zapłacona lub należna. W rozpoznawanej sprawie faktura z dnia 22 lipca 2014 r. dołączona do zgłoszenia celnego przedstawia transakcję, w której określenie osoby kupującego i równocześnie odbiorcy wskazuje na Ukrainę jako obszar, na który towar sprzedano, zatem nie uwidocznia ceny transakcyjnej na wywóz do Wspólnoty. Nie jest więc spełniony wymóg sprzedaży w celu wywozu na obszar celny Unii Europejskiej i na tej podstawie organ nie zaakceptował wartości transakcyjnej określonej w tej fakturze. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że transakcja sprzedaży nie została dokonana z przeznaczeniem na obszar celny Wspólnoty. Art. art. 181a Rozporządzenia wykonawczego nie ma w sprawie zastosowania. Kolejny zarzut naruszenia przepisów postępowania wymieniony w pkt 3.1.2. nie jest usprawiedliwiony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ prawidłowo dokonał określenia wartości celnej na podstawie art. 31 WKC. Towar w momencie określenia wartości celnej był fizycznie nie dostępny. Strony postępowania szczegółowych informacji o towarze nie dostarczyły. Nie powiodły się również podjęte przez organ I instancji działania w celu pozyskania danych dotyczących towaru od chińskiego dostawcy i ukraińskiego odbiorcy. Dlatego prowadząc ustalenia w zakresie wartości celnej towaru organ I instancji kierował się jedynie informacjami o towarze dostępnymi z dokumentów dotyczących przesyłki. W takiej sytuacji organ prawidłowo dokonał określenia wartości celnej na podstawie art. 31 WKC., z zastosowaniem metody tzw. "ostatniej szansy". Stosując wskazaną metodę zastępczą – z rozsądną elastycznością, wyrażającą się możliwością odstąpienia od pewnych warunków jej stosowania, organ celny zastosował wartość transakcyjną towarów podobnych sprzedawanych w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Organ uzasadnił zarówno brak możliwości zastosowania metod wymienionych w art. 30 ust. 2 lit.a-d WKC, wskazując iż nie mógł ich zastosować, wobec braku szczegółowych informacji o towarze. Uzasadnił również dobór zgłoszeń celnych stanowiących materiał porównawczy w metodzie "ostatniej szansy". Organ ustalając wartość celną towarów w działał zgodnie z przepisami art. 29 – 31 WKC. Takie działanie organu nie mogło uchybić przepisom art. 122 i art. 187 § 1 o.p. Organ celny ustalając wartość celną towarów, przy braku określenia jego wartości transakcyjnej, zobowiązany jest do stosowania przepisów celnych określonych w rozdziale 3 "wartość celna" WKC. Zatem możliwość osiągania niższych cen na rynku przez towary o podobnych cechach ogólnych, nie ma wpływu na prawidłowość ustaleń w zakresie wartości celnej wyliczonej przez organ zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa celnego. Działanie organu zgodnie z przepisami WKC nie może być utożsamiane z naruszeniem art. 120 i 121 § 1 o.p., dlatego też zarzut podniesiony w pkt 3.1.3. osnowy skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty naruszenia prawa materialnego są pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Strona skarżąca w uzasadnieniu tych zarzutów podnosi, że w art. 29 ust. 1 WKC sformułowanie stanowiące "wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna" prowadzi do wniosku, że wartość transakcyjna powinna być obligatoryjnie stosowana na potrzeby ustalania wartości celnej. Metoda wartości transakcyjnej stanowiąca jedyną podstawową metodę ustalania wartości celnej towaru powinna być stosowana w każdym przypadku, o ile nie zachodzą ściśle określone przesłanki powodujące niemożność jej zastosowania. Ustosunkowując się to tak sformułowanego zarzutu należy wskazać, że umknęło uwadze autora skargi kasacyjnej, iż w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła okoliczność określona w art. 29 ust. 1 WKC tj. sprzedaż została dokonana w celu wywozu towaru na obszar celny Wspólnoty. Dlatego cena transakcyjna nie mogła stanowić podstawy ustalenia wartości celnej przedmiotowych towarów. W skardze kasacyjnej [...] zarzucił naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 122, 187 § 1, 188 i art. 191 o.p., wskazując iż organ oddalając wnioski dowodowe o przesłuchanie w charakterze świadków [...] - pracowników [...] nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez nieustalenie, czy i kiedy kierowca skarżącego [...] uzyskał informacje, że przewożony towar podlega procedurze tranzytu zewnętrznego, czy powiadomił o tym pracodawcę, jakie polecenie otrzymał od spedytora [...]. Dalej skarżący wywodził, że skoro kierowca dokonał wszelkich czynności zmierzających do potwierdzenia zamknięcia T1 (odprawy tranzytowej), to wykazał okoliczności zwalniające przewoźnika z odpowiedzialności. W takiej sytuacji wystąpiła winna innych podmiotów, a nie kierowcy przewoźnika. Jest to w ocenie strony okoliczność zwalniająca przewoźnika z odpowiedzialności. Zarzuty tak postawione są całkowicie chybione. Organ prawidłowo oddalił wnioski dowodowe, gdyż zeznania wnioskowanych świadków pozostawały bez wpływu na odpowiedzialność celną przewoźnika. Zgodnie z art. 188 o.p. przesłanką nieuwzględnienia żądania strony stanowi okoliczność niemająca znaczenia dla sprawy. O tym, czy żądany przez stronę dowód ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, decyduje treść normy prawa materialnego determinująca zakres koniecznych dla jej rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych. Stosownie do treści art. 96 ust. 2 WKC – nie naruszając określonych w ust. 1 obowiązków głównego zobowiązanego, osoba przewożąca towary lub ich odbiorca, który przyjmuje towary, wiedząc o tym, że są one objęte procedurą tranzytu wspólnotowego, jest również zobowiązany do przedstawienia ich w nienaruszonym stanie w urzędzie celnym przeznaczenia w wyznaczonym terminie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów. Stosownie zaś do art. 203 ust. 3 tret 4 WKC dłużnikami są odpowiednio osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru lub wynikających ze stosowania procedury celnej, która towar został objęty. Kierowca [...] miał wiedzę i świadomość, że przesyłka objęta została procedurą tranzytu, co potwierdził w złożonym oświadczeniu z 3 listopada 2014 r. oraz podczas przesłuchania w charakterze świadka w dniu 24 stycznia 2015 r. Na gruncie prawa celnego odpowiedzialność przewoźnika (tak jak głównego zobowiązanego), jest odpowiedzialnością obiektywną, która skutkuje przyjęciem przez nich ryzyka dopełnienia obowiązków związanych z prawidłowym zamknięciem procedury. Zatem jeżeli przewoźnik nie dostarczył towaru do urzędu celnego przeznaczenia skutkiem czego procedura tranzytu nie mogła być prawidłowo zakończona, to ponosi odpowiedzialność za powstały dług. Podsumowując należy stwierdzić, że wnioski dowodowe zmierzające do wykazania braku winy kierowcy w wykonaniu obowiązków wynikających ze stosowania procedury celnej, nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i zostały prawidłowo oddalone przez organ. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego,tj. błędnej wykładni art. 96 ust. 2 WKC, z powodów wskazanych wyżej, jest bezpodstawny. Odpowiedzialność przewoźnika na gruncie prawa celnego ma charakter obiektywny (z mocy samego prawa). Powyższe wskazuje, że w sprawie nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego i procesowego, wyszczególnione w skargach kasacyjnych, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a, skargi kasacyjne zostały oddalone, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).