I GSK 89/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Po 899/09 w zakresie odrzucenia skargi W. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. postanowieniem z dnia 10 grudnia 2009 r. o sygn. akt III SA/Po 899/09, odrzucił skargę W. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 24 września 2009 r., Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej określenia klasyfikacji taryfowej. Podstawą wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji było nieuiszczenie przez pełnomocnika Spółki wpisu stałego od skargi. Zdaniem Sądu I instancji sprawa objęta skargą była sprawą z zakresu prawa celnego w rozumieniu § 2 ust. 3 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) i podlegała opłacie stałej w wysokości 500 złotych. W związku z tym Sąd I instancji na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., odrzucił skargę Spółki. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia Sądu I instancji W. P. Spółka z o.o. zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 1) art. 221 p.p.s.a. w zw. z art. 220 § 3 i art. 231 p.p.s.a. oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), dalej rozporządzenie ws. wpisu, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez WSA prowadzące od odrzucenia skargi w wyniku wadliwego uznania, iż skarga podlega wpisowi stałemu, ponieważ dotyczy decyzji, która "nie określa wysokości należności pieniężnej, od której przepis § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) uzależnia wysokość wpisu stosunkowego". 2) art. 231 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez WSA prowadzące do uznania, że w przypadku skargi złożonej przez Spółkę przedmiotem zaskarżenia nie były należności pieniężne, w rezultacie skarga podlega wpisowi stałemu. 3) naruszenie § 1 w zw. z § 2 ust. 3 pkt 13 rozporządzenia ws. wpisu przez jego niewłaściwe zastosowanie w wyniku uznania, że sprawa będąca przedmiotem skargi mieści się w zakresie prawa celnego w rozumieniu § 2 ust. 3 pkt 13 rozporządzenia ws. wpisu jako niedotycząca należności pieniężnej, a w rezultacie podlega wpisowi stałemu. 4) art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. przez niewykonanie prawnego obowiązku wezwania uiszczenia wpisu stosunkowego w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna 5) art.141 § 4 p.p.s.a. poprzez zamieszczenie przez WSA w postanowieniu jedynie szczątkowego wyjaśnienia stanu sprawy, co doprowadziło do rozstrzygnięcia sprawy bez uzasadnienia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka W. podniosła, że decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 24 września 2009 r. odmawiająca uchylenia w całości decyzji Naczelnika Urzędu Celnego uznającej za prawidłowe zgłoszenie celne dokonane przez Spółkę jest aktem dotyczącym należności pieniężnej, ponieważ decyzja ta rozstrzyga o wysokości długu celnego. Skarga Spółki do Sądu I instancji dotyczyła klasyfikacji taryfowej towaru objętego zgłoszeniem celnym i co za tym idzie wymiaru cła. W dniu 27 grudnia 2004 r., Spółka złożyła bowiem wniosek w którym zażądała zwrotu należności celnych. Kwota należności objętych żądaniem zwrotu stanowi zatem wartość przedmiotu sporu, a z treści wniosku wynika, że spór dotyczy zwrotu należności celnych pobranych nienależnie w związku z nieprawidłową klasyfikacją taryfową importowanego towaru. Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach wyznaczonych zarzutami skargi kasacyjnej biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu. W objętej skargą kasacyjną sprawie Spółka podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisów ustawy regulujących kwestię wpisu sądowego od skargi. Jak wynika z akt sprawy w dniach od 4 lutego 2002 r. do 3 kwietnia 2004 r. W. P. Spółka z o.o. dokonała zgłoszenia celnego towaru " lycosine pahsh" według kodu taryfy celnej 21069092 i zastosowała stawkę celną 20%. Wnioskiem z dnia 27 grudnia 2004 r. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego o zmianę klasyfikacji taryfowej towaru na kod taryfy celnej 382490950 ze stawką celną 0% i zwrot pobranych należności celnych w kwocie 284.246,19 złotych wraz odsetkami. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 24 września 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 13 stycznia 2009 r., którą organ ten uznał wcześniejsze zgłoszenie celne Spółki za prawidłowe co do klasyfikacji taryfowej towaru i nie zmienił kwoty długu celnego w zakresie wnioskowanym przez Spółkę, należy pobrać wpis stosunkowy czy wpis stały? Innymi słowy, czy o wysokości wpisu decydowała treść żądania Spółki zawartego we wniosku? Ustawodawca regulując kwestię opłat sądowych wprowadził dychotomiczny podział spraw tzn. na takie które podlegają wpisowi stałemu i na takie, od których pobiera się opłatę stosunkową (art. 230 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Jak słusznie podnosi się w literaturze prawniczej podział ten nie jest podziałem prostym, gdyż użyte w wymienionym przepisie sformułowanie "w sprawach w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" jest wyrażeniem nieostrym i uproszczonym. Otóż przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego nie mogą być należności pieniężne jako takie ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. kreujące określoną należność pieniężną lub stwierdzające jej istnienie. (B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Komentarz, Zakamycze 2005 r., nr 231). Taką interpretację uzasadnia treść § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), który stanowi, że wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Zatem o rodzaju wpisu sądowego decyduje to, czy rozstrzygnięcie organu wiąże się z konkretnymi świadczeniami pieniężnymi. Jeżeli tak, to od skargi powinien być pobrany wpis stosunkowy. Natomiast, jeżeli skarga nie dotyczy aktu administracyjnego powiązanego z należnością pieniężną należy uiścić wpis stały według stawek określonych w § 2 pkt 2, 3, 4, 5 i 6 wspomnianego rozporządzenia. Zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wpis stosunkowy powinien zostać pobrany od skargi na akt, który w sposób bezpośredni wiąże się z należnością pieniężną. Bezpośredni związek między należnością pieniężną a obejmującym ją aktem zachodzi wtedy, gdy w danym akcie organ konkretyzuje, czyli precyzuje tę należność pieniężną w określonej wysokości. Innymi słowy, z danego aktu musi wynikać obowiązek zapłaty określonej kwoty pieniężnej (Por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2009 r. sygn. akt I FSK 1855/08, postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r. sygn. akt I FZ 239/08, wyrok z dnia 2 września 2008 r. sygn. akt I GSK 1002/07). I tak w przypadku, gdy strona skarży decyzję administracyjną określającą wysokość cła, przedmiotem zaskarżenia będzie skonkretyzowana należność pieniężna a skarga na tę decyzję będzie objęta wpisem stosunkowym. W rozpoznawanej sprawie Spółka zakwestionowała decyzję Dyrektora Izby Celnej w P., w której organ ten wydał jedynie rozstrzygnięcie co do klasyfikacji taryfowej importowanego towaru. Natomiast organ celny nie orzekł w sentencji tej decyzji o kwocie należności celnej. A zatem nie zaistniała tutaj przesłanka bezpośredniego związku należności pieniężnej z objętą skargą decyzją administracyjną. Dlatego w tej sprawie pełnomocnik profesjonalny reprezentujący skarżącą Spółkę powinien był uiścić wpis stały określony w § 2 ust. 3 pkt 13 w wysokości 500 złotych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 220 §1 i § 3 p.p.s.a., art. 221 p.p.s.a., art. 231 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stwierdził, że zakwestionowane postanowienie jest prawidłowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Istotnie, ma rację Skarżąca, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji bardzo lakoniczne przedstawił stan faktyczny sprawy. Jednakże uzasadnienie to zawiera pozostałe obligatoryjne elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie można zatem stwierdzić, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy a tylko wtedy, gdy spełniona jest ta przesłanka, zarzut strony może zostać uwzględniony przez sąd kasacyjny. Z wymienionych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.