I GSK 97/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Kr 382/21 w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 5 lutego 2021 r. nr SKO.SW/4101/225/2020 w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie z 13 listopada 2020 r. nr 12000/CV-19/15259855; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz K. Sp. z o.o. w K. 1360 (jeden tysiąc trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 20 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 382/21 oddalił skargę K. Sp. z o.o. w K. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: organ lub SKO) z dnia 5 lutego 2021 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie decyzją z 13 listopada 2020 r. orzekł o odmowie przyznania spółce świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Po rozpoznaniu odwołania SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie ma przeszkód prawnych do łączenia różnych form pomocy w ramach Tarczy Antykryzysowej pod warunkiem, że przedsiębiorca nie otrzymuje z kilku źródeł wsparcia na ochronę miejsc pracy tych samych pracowników z takich samych tytułów tj. wynagrodzenia, składki. Oznacza to, że w przypadku ubiegania się o dofinansowanie wynagrodzeń w Wojewódzkiego Urzędu Pracy zarówno na podstawie art. 15g i art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842; dalej: ustawa COVID-19), tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, świadczenia z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych przysługują przedsiębiorcy tylko przez łączny okres 3 miesięcy. Jeżeli na podstawie art. 15g ustawy COVID-19 przedsiębiorca otrzymał w WUP dofinansowanie na 3 miesiące, to z pomocy w ramach art. 15gg może skorzystać wyłącznie w przypadku, jeżeli wnioskował będzie o wsparcie na innych pracowników. W takiej sytuacji dofinansowanie na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 przysługuje mu również na 3 miesiące. Skoro w sprawie spółka otrzymała i wykorzystała już dofinansowanie na podstawie wniosku złożonego w dniu [...] kwietnia 2020 r., to należało ustalić pracowników, na rzecz których dofinansowanie zostało przyznane, aby nie doszło do sytuacji, w której dofinansowanie na tego samego pracownika zostałoby przyznane na okres przekraczający 3 miesiące. Spółka nie ujawniła nazwisk pracowników, o dofinansowanie których ubiegała się we wniosku z [...] lipca 2020 r. Wobec powyższego nie spełnione zostały warunki do otrzymania dofinansowania objętego wnioskiem z [...] lipca 2020 r. przewidzianych w art. 15gg ustawy COVID-19, dlatego organ I instancji prawidłowo odmówił przyznania świadczeń w całości. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala bowiem na przyznanie świadczeń na rzecz konkretnego pracownika. W skardze do WSA na powyższą decyzję, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że wykładnia wskazanych przepisów przyjęta przez organy jest prawidłowa. Przepisy ustawy COVID-19, tj. art. 15g ust. 18 w zw. z ust. 16 i art. 15gg ust. 7 w powiązaniu z ust. 6 wskazują, iż beneficjent pomocy może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy przez okres maksymalnie 3 miesięcy. Powyższe wynika także z istoty przyjętych rozwiązań pomocowych w związku z pandemią, mających na celu umożliwić wskazanym podmiotom ubieganie się o dofinansowanie wynagrodzeń pracowników z FGŚP bez konieczności zmiany warunków ich zatrudnienia. Jednak wprowadzone zostały ograniczenia okresu dofinansowania powiązane z utrzymaniem stanowisk pracy do maksymalnie trzech miesięcy. Strona skarżąca uzyskała w ramach wniosku z [...] kwietnia 2020 r. dofinansowanie wynagrodzenia dla [1] pracowników, przez okres 3 miesięcy, tj. za kwiecień, maj i czerwiec na podstawie art. 15g ustawy COVID-19. Stąd wniosek z [...] lipca 2020 r. w oparciu o treść art. 15gg ustawy, w którym wnoszono o dofinansowanie do wynagrodzenia dla [2] pracowników, chociaż wnioskowano o dofinansowanie za inne miesiące tj. od lipca 2020 r. zasadnie został zweryfikowany poprzez wezwanie do przedłożenia kopii wykazu pracowników objętych dofinansowaniem sporządzonym na dzień złożenia wniosku w celu weryfikacji osób objętych wnioskiem, czego strona skarżąca nie wypełniła. Bez uzyskania powyższych danych brak było możliwości stwierdzenia, czy w ramach poprzedniego dofinansowania na [1] pracowników, strona skarżąca skorzystała już z pomocy w stosunku do pracowników wykorzystując ustanowiony limit 3 miesięcznego dofinansowania, a zatem czy stronie skarżącej przysługuje takie dofinansowanie. Wbrew argumentacji przedstawionej w skardze ustawodawca nie przedłużył okresu dofinansowania lecz wprowadził ograniczenie, iż podmiot ubiegający się o pomoc nie uzyskał już pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat. Powyższe przepisy ograniczają prawo do świadczeń podmiotów, o których mowa wart. 15g ust. 1 i 1a ustawy COVID-19, aby zapobiec ich kumulacji. Warunkiem uzyskania pomocy z FGŚP jest nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Dodatkowo organy zasadnie przyjęły, iż chodzi tu o sam fakt nieuzyskania pomocy, a ponadto konieczne jest, aby pomoc nie dotyczyła tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsca pracy. Ograniczenie to ma istotnie charakter przedmiotowo-podmiotowy. Opisane warunki muszą być rozpatrywane łącznie – ten sam podmiot może uzyskać pomoc z dwóch wskazanych w art. 15gg ust. 7 i art. 15g ust. 18 ustawy COVID-19 źródeł, pod warunkiem braku tożsamości pracowników, na rzecz których ją uzyskuje. Natomiast art. 15gg ust. 6 oraz art. 15g ust. 16 – wyraźnie określa, iż świadczenia oraz środki, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku. Wobec tego łączny maksymalny okres dofinansowania tych samych pracowników z takich samych tytułów wynosi 3 miesiące. Taki sam tytuł wypłat oznacza wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Innymi słowy istotą w/w rozwiązań jest zamysł, aby przedsiębiorca nie otrzymał z kilku źródeł wsparcia na ochronę miejsc pracy tych samych pracowników z takich samych tytułów, tj. wynagrodzenia, składek. Jeżeli na podstawie art. 15g przedsiębiorca otrzymał dofinansowanie na 3 miesiące, to z pomocy w ramach art. 15gg ustawy COVID-19 może skorzystać wyłącznie w przypadku, jeżeli wnioskował będzie o wsparcie na innych pracowników i w takiej sytuacji dofinansowanie na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 przysługuje mu również na 3 miesiące. Powyższy limit okresowy oznacza, iż jeżeli przedsiębiorca skorzystał przez okres 3 miesięcy z pomocy na podstawie art. 15g ustawy COVID-19, to nie przysługuje mu pomoc w trybie art. 15gg ustawy COVID-19 na tych samych pracowników. Faktyczne skorzystanie z dofinansowania na mocy art. 15g ustawy COVID-19 w sprawie wyklucza skorzystanie z pomocy przewidzianej w art. 15gg ustawy COVID-19. Ponadto WSA stwierdził, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Uzasadnienia decyzji zawierają przedstawienie faktografii leżącej u podstaw dokonanych rozstrzygnięć, oraz jej subsumpcję względem niewadliwie zastosowanych przepisów prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, w której zaskarżyła orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), zarzucono naruszenie: 1. art. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 15gg ust. 1 i 7 ustawy COVID-19 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące pominięciem uwzględnienia fundamentalnych zasad płynących z przedmiotowych przepisów rangi ustrojowej, a to przede wszystkim zasady ochrony praw nabytych oraz pewności prawa, co skutkowało błędną wykładnią przepisów ustawy COVID-19, a to nieuwzględniającą celu normy prawnej, jaką jest ochrona miejsc pracy w czasie kryzysu, podczas ody właściwa wykładania w/w przepisów powinna uwzględniać bazowy cel ich uchwalenia, sprowadzający się do (jak najszerszej) ochrony miejsc pracy poprzez wypłatę zagwarantowanych ustawowo świadczeń, a organy administracji państwowej powinny ten cel realizować, zamiast zamykać obywatelowi dostęp do należnych mu uprawnień; 2. art. 15g i 15gg ustawy COVID-19 poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uznaniu, że ust. 16 art. 15g i ust. 6 art. 15gg ustawy COVID-19 wykluczają możliwość uzyskania kolejnego dofinansowania na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19, jeśli beneficjent otrzymał dofinansowanie na podstawie art. 15g ustawy COVID-19 - w odniesieniu do wynagrodzenia pracowników i składek ZUS za wcześniejszy okres równy 3 miesiącom, podczas gdy nie istnieje przepis powszechnie obowiązującego prawa, który wykluczałby możliwość finansowania zarówno na podstawie art. 15gg jak i art. 15g ustawy COVID-19, o ile każde z tych dofinansowań nie przekracza okresu 3 miesięcy i przy założeniu, że są to w każdym przypadku inne miesiące (rozłączne okresowo); 3. art. 15g ust. 18 oraz art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że warunkiem uzyskania dofinansowania z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych jest nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, a więc przyjęcie, że zwrot "takich samych tytułów wypłat" w istocie utożsamia wypłatę z tytułu art. 15g oraz art. 15gg, a "Faktyczne skorzystanie z dofinansowania na mocy art. 15g ustawy w prawie wyklucza skorzystanie z pomocy przewidzianej w art. 15gg" podczas gdy zwrot "taki sam tytuł" oznacza, że chodzi o inny tytuł niż art. 15g ustawy COVID-19, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że tytuł z art. 15g stanowi rozłączny tytuł względem art. 15gg; 4. art. 141 § 4 zd. 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA w sposób niezgodny z wymogami przewidzianymi w art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem - po pierwsze - Sąd I instancji w ogóle nie rozpatrzył części zarzutów skargi, a po drugie - uzasadnienie wyroku WSA nie zawiera stanowiska Sądu I instancji co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, przez co uzasadnienie wyroku WSA jest niekompletne oraz narusza zasady sporządzania uzasadnienia wyroków przez sądy administracyjne, bowiem gdyby Sąd I instancji nie pominął arbitralnie istotnych zarzutów i argumentów na ich poparcie, a więc należycie je ocenił, Sąd ten mógłby orzec w niniejszej sprawie na korzyść skarżącej, a zatem powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 5. art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, bowiem Sąd I instancji nie zastosował środka określonego w p.p.s.a. i nie uchylił zaskarżonej decyzji, niezasadnie przyjmując, że nie można otrzymać pomocy z FGŚP zarówno na podstawie art. 15g jak i 15gg, co było następstwem błędnego uznania, że przepisy te wzajemnie się wykluczają, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 135 p.p.s.a., a zatem powyższe naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Alternatywnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uchylenie decyzji organu II i I instancji oraz rozpoznanie skargi. W obu przypadkach wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania oraz o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty okazały się uzasadnione. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej; natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie NSA wielokrotnie zwracano uwagę, że zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. powinny wykazać, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tak więc skarżący kasacyjnie powinien wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego bądź mylnie zrozumiał treść przepisu prawa materialnego. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany (zob. np. wyroki NSA: z 14 czerwca 2017 r., II GSK 2735/15; z 6 czerwca 2017 r., II FSK 1342/15; z 6 czerwca 2017 r., II GSK 2668/15; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej powoływane tamże). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - pomimo dokonanego przez skarżącego kasacyjnie rozróżnienia na zarzuty o charakterze materialnym i procesowym - zasadniczo należy dokonać ich łącznej oceny. W pierwszej kolejności jednak należało dokonać oceny zarzutu najdalej idącego, w którym podniesiono naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. (zarzut z pkt 4. petitum skargi kasacyjnej). Od tej bowiem oceny uzależniona jest możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi. Zarzut ten jest niezasadny, Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jedynie niezajęcie przez sąd I instancji stanowiska co do zarzutów mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, może prowadzić do stwierdzenia, że doszło do istotnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., co z kolei mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku z tego powodu (por. np. wyrok NSA z 17 maja 2019 r., II OSK 1683/17). Nadto wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu określonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu i kontrolę instancyjną orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela jednak pozostałą argumentację zaprezentowaną przez skarżącą kasacyjnie, a przekonuje do tego wykładnia systemowa i celowościowa przepisów ustawy COVID-19. Odnosząc się do przedmiotowych zarzutów stwierdzić należy, że zasługują one na uwzględnienie. W tym zakresie w pierwszej kolejności zauważyć należy, że art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19, ograniczając prawo do uzyskania wsparcia (o którym traktuje art. 15gg ustawy COVID-19) przez wnioskujący o niego podmiot wyłącznie do okresu trzech miesięcy odnosi się jedynie do tych form wsparcia, które zostały wymienione w ust. 1 i ust. 2 art. 15gg ustawy COVID-19. Brak jest więc podstaw do łączenia tego rodzaju pomocy z tą, o której taktuje art. 15g ustawy COVID-19, jak to uczyniły rozstrzygające sprawę organy, a co zaakceptował Sąd I instancji. Rozliczne formy wsparcia, wynikające z przepisów ustawy COVID-19 należy traktować rozłącznie i w ten sposób dokonywać wykładni regulujących je przepisów, jeżeli żaden z przepisów tej ustawy nie wskazuje wyraźnie, że się one wzajemnie wykluczają, czy też że należy sumować ich maksymalne okresy (por. wyroki NSA z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22; z 7 kwietnia 2022 r., I GSK 28/22). Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni pogląd wyrażony w wyroku z 12 lutego 2025 r., sygn. I GSK 1657/21, zapadły w analogicznej sprawie, że w art. 15gg ustawy COVID-19, w jego licznych jednostkach redakcyjnych, brak jest regulacji, która stanowiłaby o tym, że wymieniona w nim pomoc, nie może być łączoną z tą, o której mowa w art. 15g ustawy COVID-19 lub że do maksymalnego okresu jej trwania zaliczyć należy czasookres wsparcia właśnie z art. 15g, uzyskanego przez występujący o tę pomoc podmiot. Stąd więc przeciwne stanowisko WSA w Krakowie, akceptujące poglądy tego rodzaju wyrażone przez rozstrzygające sprawę organy jest błędne. Podobne uwagi odnieść należy jeżeli chodzi o wykładnię i zastosowanie art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19. O ile bowiem posłużenie się w nim zwrotem "takich samych tytułów wypłat", wskazuje że ustawodawca w tym wypadku nie ma na względzie bezwzględnie tożsamych tytułów wypłat, ale wykazujących zbliżone cechy, to jednak konkretne tytuły wypłat, o których mowa w tym przepisie, należy rozpatrywać w odniesieniu do form wsparcia, o których mowa wyłącznie w art. 15gg ustawy COVID-19. Tak więc, z uwagi na powyższe, stanowisko WSA w Krakowie, również w tym zakresie było nieprawidłowe. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę na decyzję SKO w Krakowie. W ostatnim zakresie, kierując się art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie z 13 listopada 2020 r. Zaprezentowana bowiem przez organy wykładnia przepisów art. 15gg ustawy COVID-19 jest wadliwa, podobnie jak subsumpcja okoliczności faktycznych sprawy pod wyinterpretowane z przepisów art. 15gg ustawy COVID-19 normy. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ weźmie pod uwagę przedstawioną powyżej wykładnię znajdujących w sprawie zastosowanie regulacji, dokonując oceny zasadności wniosku skarżącej o przyznanie jej wsparcia. O zasądzeniu kosztów postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).