I GSK 973/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 76/23 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 14 października 2022 r. nr SKO.FD/41.4/42/2022/19413 w przedmiocie zwrotu dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 76/23 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. 2024 poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę A "B" Sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 14 października 2022 r. nr SKO.FD/41.4/42/2022/19413 w przedmiocie zwrotu dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W 2017 roku na terenie miasta T. funkcjonowały trzy szkoły dotowane z budżetu miasta T., dla których organem prowadzącym był beneficjent. Były to Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych "B" w T. (dalej: LO), C "B" w T. (dalej: SPAZ) oraz D "B" w T. (zwana dalej SPOM). Postępowanie administracyjne w sprawie określenia dotacji pobranej w nadmiernej wysokości z budżetu miasta T. przez stronę skarżącą na prowadzenie trzech wskazanych powyżej szkół oraz dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w roku 2017. zostało wszczęto z urzędu postanowieniem z dnia 6 maja 2021 r. w związku z otrzymanym przez organ I instancji pisma oraz stosownej dokumentacji z Prokuratury Rejonowej w T. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji wzywał stronę skarżącą do przedłożenia oryginałów dokumentów w zakresie dokumentacji przebiegu nauczania, w tym m.in. list obecności na obowiązkowych zajęciach edukacyjnych, ksiąg słuchaczy, dzienników lekcyjnych oraz dowodów, na podstawie których poszczególni słuchacze dotowanych szkół zostali zwolnieni z realizacji niektórych obowiązkowych zajęć edukacyjnych a także ją, że zabezpieczone listy obecności za okres od stycznia do marca 2017 r. przekazane organowi przez Prokuraturę Rejonową w T. oraz listy obecności przedłożone przez stronę za okres od kwietnia do grudnia 2017 r. nie zawierały wskazanych w wezwaniach list obecności. W odpowiedzi na te wezwania beneficjent przedłożył dzienniki lekcyjne, księgi słuchaczy, kopie list obecności za styczeń, luty, marzec 2017 r. oraz oryginały i kopie list obecności za kwiecień, maj, czerwiec, wrzesień, październik, listopad oraz grudzień 2017 r. Pismem z 26 października 2021 r. strona przedłożyła kopie świadectwa ukończenia szkoły części słuchaczy, potwierdzające podstawę zwolnienia słuchaczy z przedmiotu - podstawy przedsiębiorczości. Jednocześnie w piśmie z 13 grudnia 2021 r. obecny dyrektor szkół w T., J. R. wyjaśniła, że w zakresie brakujących list obecności strona przedłożyła uprzednio listy obecności, a do tego pisma załączono kopie wykazu przedłożonych list obecności z tych dni. Dokumenty te zostały już wcześniej włączone w akta niniejszego postępowania i poddane były analizie przez tutejszy organ jednakże wśród nich nie znajdowały się konkretne listy obecności wskazane w wezwaniach. Następnie pismem z dnia 17 stycznia 2022 r. strona skarżąca złożyła wyjaśnienia w zakresie brakujących list obecności tj.: III semestr BHP na dzień 20 stycznia 2017 r. nie było zaplanowanych zajęć, dlatego nie ma list obecności ani w formie papierowej ani w systemie. VI semestr LO - w dniu 3 grudnia 2017 r. nie było zaplanowanych zajęć, dlatego nie ma list obecności ani w formie papierowej ani w systemie. II semestr SPOM w dniach 1 i 2 kwietnia 2017 r. nie było zaplanowanych zajęć, dlatego nie ma list obecności ani w formie papierowej ani w systemie. Organ I instancji uznał wyjaśnienia strony w tym zakresie za sprzeczne z dokumentacją przebiegu nauczania, ponieważ w wyniku analizy poszczególnych dzienników lekcyjnych ustalono, że we wskazanych przez stronę dniach zajęcia się odbyły, co potwierdzili nauczyciele własnoręcznymi podpisami o ich zrealizowaniu. Wskazał również, że suma wszystkich zrealizowanych godzin lekcyjnych (tematów) dla poszczególnych przedmiotów, jest zgodna z liczbą godzin ujętą w ramowym planie nauczania dla danego semestru (który znajduje się na końcu dziennika). Jednocześnie przypomniał, że strona miała prawo do zapoznania się z aktami sprawy, na każdym etapie postępowania. Tym samym organ I instancji uznał, że strona skarżąca nie przedłożyła w niniejszym postępowaniu brakujących list obecności, co było m.in. podstawą określenia dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w 2017 r. Jednocześnie w wyniku analizy dokumentacji przebiegu nauczania tj. ksiąg słuchaczy oraz dzienników lekcyjnych organ I instancji ustalił, że w informacjach o rzeczywistej liczbie uczniów zostały wykazane osoby, które nie były już słuchaczami szkoły, ponieważ zostały wcześniej skreślone z listy słuchaczy lub samodzielnie zrezygnowały z nauki w szkole. Za dotację pobraną w nadmiernej wysokości uznano dotację pobraną na słuchaczy, którzy nie spełnili wymogu 50% frekwencji na obowiązkowych zajęciach edukacyjnych lub zostali wykreśleni z księgi słuchaczy, a mimo to zostali ujęci w informacjach o rzeczywistej liczbie uczniów, jako uczniowie, na których ma zostać przekazana dotacja. Wobec powyższego organ I instancji przyjął, że w poszczególnych szkołach, dla których organem prowadzącym było A "B" Sp. z o.o. dotacja pobrana w 2017 r. w nadmiernej wysokości wyniosła dla LO- 20 699,88 zł, dla SPAZ 25 640,33 zł i dla SPOM 14 989,00 zł. Razem dotacja pobrana w nadmiernej wysokości w 2017r. określona została na kwotę 61 329,21 zł. W wyniku dalszej analizy całej zgromadzonej na tym etapie dokumentacji finansowej organ I instancji ustalił, że brak potwierdzenia wydatków opiewa na kwotę wyższą, w związku z tym pismem z dnia 20 października 2021 r. wezwał stronę skarżącą m. in. do złożenia pisemnych wyjaśnień z czego wynikają kwoty wprowadzone do rozliczenia dotacji w poszczególnych szkołach w grudniu 2017 r. w zakresie podatków i pochodnych od wynagrodzeń (ZUS) podnosząc, że kwoty te nie pokrywają się z kwotami wynikającymi z dokumentów źródłowych przedłożonych przez stronę w trakcie niniejszego postępowania. Na powyższe wezwanie strona skarżąca pismem z dnia 29 listopada 2021 r. przedłożyła listy płac dla osób świadczących usługi na podstawie umów zleceń za 2017 r. oraz deklaracje ZUS-P RCA za dwa ostatnie miesiące 2017 r. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że strona skarżąca nie przedłożyła dokumentów źródłowych na część brakującej kwoty potwierdzenia wydatków wprowadzonych do rozliczenia dotacji w zakresie składek ZUS jak i podatków. Decyzją z dnia 14 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Miejskiego Centrum Oświaty w T. z dnia 9 lutego 2023 r. zobowiązującą skarżąca do zwrotu dotacji za rok 2017 w łącznej kwocie 72 772.07 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 marca 2023 r., sygn. akt III Sa/Gl 76/23 skargę stwierdził, że zajęcia w dniach 20 stycznia, 1 i 2 kwietnia 2017 r. oraz 3 grudnia 2017 r. odbyły się, jednak z uwagi na brak listy obecności nie mogą podlegać dotacji ze strony gminy. O fakcie tym świadczą podpisy nauczycieli potwierdzające realizację zajęć. Ponadto suma wszystkich zrealizowanych godzin lekcyjnych (tematów) dla poszczególnych przedmiotów, jest zgodna z liczbą godzin ujętą w ramowym planie nauczania dla danego semestru (który znajduje się na końcu dziennika). Strona skarżąca twierdzi, że zajęcia te zostały odwołane, ale nie przedłożyła żadnego przekonującego dowodu w tym zakresie. Prawdą jest, że nie ma list obecności za te dni w dołączonych do akt sprawy segregatorach, ale z faktu tego nie można wywieść wniosku co do odwołania zajęć. Sąd pierwszej instancji uznał, że nie naruszono art. 90 ust. 3d u.s.o. Zwrócił uwagę, że wyliczenie zawarte w tym przepisie nie ma charakteru przykładowego i nie obejmuje działań związanych z promocją oferty edukacyjnej danej placówki oświatowej. Wydatki na reklamę nie mogą być uznane za bieżące wydatki szkoły określone w art. 90 ust. 3d u.s.o. i pokryte z przyznanej dotacji oświatowej. Sąd stwierdził, że dotację oświatową można wydatkować na cele ściśle związane z procesem kształcenia uczniów szkoły, a reklamowanie czy promowanie szkoły nie realizuje tych celów. Rola dotacji oświatowej nie polega bowiem na subsydiowaniu wszelkiej działalności prowadzonej przez szkołę bądź jednostkę prowadzącą szkoły, czy też pokrywania wszelkich ich wydatków (por. wyrok NSA z 19 marca 2014 r., II GSK 1858/12). Reklama i promocja wprawdzie wiąże się z nauczaniem, wychowaniem i opieką, lecz pośrednio, co nie uzasadnia przeznaczenia na ten cel środków otrzymanych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Wydatki te służą interesom podmiotu prowadzącego, gdyż wpływają potencjalnie na wzrost liczby uczniów, a w konsekwencji zwiększają przychody z tytułu czesnego (lub środki pochodzące z dotacji). Oznacza to zatem, że organy obu instancji zebrały cały dostępny materiał dowodowy, dokonały jego kompleksowej oceny, którą uznać należy za spójną i logiczną a zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji odpowiadają przepisom prawa. W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 107 §1 pkt 8 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w zw. z art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w zw. z §1 ust. 6 uchwały Rady Miasta T. nr XXII/389/16 z dnia 23 czerwca 2016 r. (Dz. Urz. Woj. Śląsk, z 2016 r. poz. 3692) w zakresie upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących dotacji udzielonych z budżetu Miasta T. przedszkolom, punktom przedszkolnym, zespołom przedszkolnym, szkołom i placówkom niepublicznym działającym na terenie Miasta T. w zakresie określenia dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości oraz dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organ II instancji utrzymał w mocy decyzję, która podpisana została przez podmiot nieuprawniony, bowiem zgodnie z ustawą o finansach publicznych decyzje z zakresu należności niepodatkowych wydawać może wyłącznie wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa, co w konsekwencji prowadziło do wniosku, że decyzja organu I instancji wydana została decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości w rozumieniu 156 §1 pkt 1 k.p.a., a w konsekwencji powinno prowadzić do uwzględnienia skargi i stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. b) art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 §1 pkt 8 k.p.a. w zw. art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez oddalenie skargi mimo, że organ II instancji utrzymał w mocy decyzję, która podpisana została przez podmiot, który nie jest organem jednostki organizacyjnej gminy, a w konsekwencji nie był skutecznie upoważniony do podpisania decyzji, co winno skutkować uwzględnieniem skargi na decyzję c) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 §1 pkt 6 i §3 k.p.a. poprzez: i. nieuzasadnione przyjęcie przez Sąd, że Skarżąca nie przekazała w toku postępowania administracyjnego wszystkich list obecności, w sytuacji gdy Strona wskazywała, że: a. listy obecności z dnia 20 stycznia 2017 r oraz z dnia 03 grudnia 2017 r. nie zostały przekazane organowi, ponieważ zajęcia w tych dniach się nie odbyły; b. zgodnie z planem semestralnym znajdującym się w dzienniku lekcyjnym kierunek technik BHP semestr III nie miał wpisanych ani zaplanowanych zajęć 20 stycznia 2017 roku, a nauczyciel omyłkowo wpisał, że 20 stycznia 2017 r. ; c. zgodnie z planem 6 semestru Liceum Ogólnokształcącego w dniu 3 grudnia 2017 r. nie było zaplanowanych ani nie odbyły się zajęcia.; i przedłożyła na te okoliczność stosowne dowody w postaci kserokopii dziennika lekcyjnego, co winno skutkować przyjęciem, że dotacja została pobrana w prawidłowej wysokości, ii. uznanie przez Sąd, że zbędne było wystąpienie do Prokuratury Rejonowej w T. z wnioskiem o przekazanie list obecności z roku 2017 , tj. za okres 01-03.2017 r. oraz z wnioskiem o przekazanie protokołów z zatrzymania rzeczy, list obecności z roku 2017: tj. protokołu przejęcia list obecności przez Prokuraturę Okręgową w L. oraz Prokuraturę Rejonową w T., dotyczących szkół prowadzonych przez Skarżącą na terenie miasta T., na okoliczność przejęcia przez organy ścigania wszystkich list obecności z zajęć przeprowadzonych w szkołach w T. w roku 2017 oraz brak możliwości przekazania tych list przez Stronę w toku postępowania administracyjnego, mimo że w załączonym do akt sprawy spisie i opisie rzeczy nr 3 wydanych dobrowolnie po wezwaniu dokonującego czynność z dnia 14.08.2019 r. podpisanego przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w Łodzi asp. M. D., brak jest jakichkolwiek wzmianek o brakach w przekazanej dokumentacji dot. Szkół prowadzonych na terenie Miasta T., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że dotacja pobrana została w nadmiernej wysokości, d) art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1, 9, i 11 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zasadę udzielania informacji, zasadę wyjaśniania zasadności przesłanek jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy; 2. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: a) art. 61 ust. 1 pkt 4 u.f.p. w zw. z art. 39 ust. 4 u.s.g., poprzez nieprawidłową wykładnię zawiera wyraźnego wyłączenia stosowania art. 39 ust. 4 u.s.g., a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że dopuszczalne było upoważnienie na podstawie art. 39 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym Dyrektora Miejskiego Centrum Oświaty w T. do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach z zakresu oświaty, w sytuacji gdy z treści art. 61 ust. 1 pkt 4 u.f.p. wynika, że decyzje takie wydawać może wyłącznie wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji podpisanej przez osobę, Dyrektora Miejskiego Centrum Oświaty w T., b) art. 252 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy o finansach publicznych (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1870 z późn. zm.) poprzez ich bezpodstawne zastosowanie co do zaistnienia przesłanek do zwrotu dotacji i uznanie, że dotacje zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem oraz pobrane w nadmiernej wysokości oraz wskazanie nieprawidłowego sposobu naliczania odsetek od dotacji podlegających zwrotowi; c) art. 90 ust. 3 i 3d i art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 1943 z późn. zm.) poprzez ich nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji uznanie, że Skarżąca wydatkowała dotację niezgodnie z przeznaczeniem oraz pobrała dotację w nadmiernej wysokości. Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy. Strona skarżąca pismem z dnia 3 lutego 2026 r. wniosła o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w przedmiocie złożonej przez skarżącą w dniu 4 sierpnia 2025 r. skargi na uchwałę nr XXII/389/16 Rady Miasta T. z dnia 23 czerwca 2016 r. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały, a na jej podstawie zostały wydana decyzja organu I instancji utrzymana w mocy decyzją organu II instancji. Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy uzależnione jest od wyniku toczącego się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą III SA/GI 816/25. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Przystępując do rozważań na tle zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy wskazać, że istota sprawy się do negowania stanowiska Sądu I instancji w zakresie wydania decyzji pierwszej instancji przez uprawniony do tego podmiot, braku naruszenia standardów proceduralnych przewidzianych na gruncie ogólnego postepowania administracyjnego, braku uchybień w zakresie postępowania dowodowego, a także uznanie, że skarżąca wydatkowała dotację niezgodnie z przeznaczeniem oraz pobrała dotację w nadmiernej wysokości. Odnosząc się jednak w pierwszej kolejności do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zawieszenie postepowania sądowoadministracyjnego do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargi A "B" Sp. z o.o. w Łodzi na uchwałę Rady Miasta T. z dnia 23 czerwca 2016 r. nr XXII/389/16 w przedmiocie upoważnienia do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu oświaty należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2025 r., sygn. akt III OSK 162/24 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oddalający skargę w tej sprawie (sygn. akt III SA/Gl 310/23) i odrzucił skargę wskazując, że wobec braku wskazania przez skarżącą konkretnego interesu prawnego oraz na czym miało polegać jego naruszenie, brak było podstaw do badania przez Sąd I instancji zgodności zaskarżonej uchwały z prawem. Stąd skarga A "B" Sp. z o.o. w L. na uchwałę Rady Miasta T. z dnia 23 czerwca 2016 r., nr XXII/389/16 w przedmiocie upoważnienia do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu oświaty podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Odnoszą się merytorycznie do zarzutu polegającego na wydaniu decyzji przez uprawniony podmiot należy uznać, że organ pierwszej instancji działał w ramach upoważnienia udzielonego mu przez Radę Miasta T. w § 1 pkt 6 uchwały z dnia 23 czerwca 2016 r. Przepis ten upoważniał Dyrektora Miejskiego Centrum Oświaty w T. do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej dotyczących dotacji udzielonych z budżetu Miasta T. przedszkolom, punktom przedszkolnym, zespołom przedszkolnym, szkołom i placówkom niepublicznym działającym na terenie Miasta T. w zakresie określenia dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości oraz dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Upoważnienie to zostało udzielone na mocy art. 39 ust. 4 u.s.g. Przepis ten stanowi, że rada jednostki samorządu terytorialnego może upoważnić m. in. organ jednostki organizacyjnej do wydawania decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Zarzut strony skarżącej sprowadza się do uznania, że Dyrektor Miejskiego Centrum Oświaty w T. nie jest organem tej jednostki. Z tym poglądem nie sposób się zgodzić. Jeżeli wskazany przez stronę skarżącą § 4 ust. 1 statutu Miejskiego Centrum Oświaty w T., będący załącznikiem do uchwały z dnia 23 czerwca 2016 r. nr XXII/394/16 stanowi, że Dyrektor Miejskiego Centrum Oświaty kieruje działalnością tej jednostki i reprezentuje ją na zewnątrz to tym samym jest jej organem, nawet jeśli nie zostało to wprost wyrażone. Nie ma wprawdzie ustawowej definicji ani jednostki organizacyjnej ani organu tejże, można jednak przyjąć, że pod pojęciem jednostki organizacyjnej należy rozumieć wszystkie podmioty stosunków prawnych niebędące osobami fizycznymi, zarówno mające osobowość prawną, jak i jej pozbawioną a organami są osoby działające w imieniu tychże. Kierowanie działalnością jednostki oraz reprezentacja jest ze swej istoty kompetencją organu jednostki. Poza tym należy zwrócić uwagę, że przepis art. 39 ust. 1 u.s.g. stanowi, że decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje wójt, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Natomiast art. 61 ust. 1 pkt 4 u.f.p. wprost upoważnia wójta lub burmistrza (prezydenta miasta) do wydawania decyzji w sprawach indywidualnych dotyczących należności budżetowych gminy, ale nie oznacza to, że przepis ten wyłącza stosowanie art. 39 ust. 4 u.s.g Należy zwrócić uwagę, że przepis ten daje możliwość przeniesienia na organ jednostki organizacyjnej gminy nie tylko kompetencji domniemanych na rzecz organu wykonawczego gminy na podstawie art. 39 ust. 1 u.s.g, ale również takich, które są wprost przypisane wójtowi na mocy odrębnych przepisów. Udzielenie upoważnienia w rozumieniu art. 39 ust. 4 u.s.g. nie jest równoznaczne z umocowaniem danego podmiotu do działania w imieniu organu gminy. Jego skutkiem jest natomiast przypisanie kompetencji do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej organowi jednostki pomocniczej bądź organom jednostek i podmiotów wyliczonych w art. 9 ust. 1 u.s.g. Art. 61 u.f.p. nie zawiera wyraźnego wyłączenia stosowania art. 39 ust. 4 u.s.g., co oznacza, że takie przekazanie było dopuszczalne, a decyzja została wydana w pierwszej instancji przez upoważniony do tego organ, co zostało prawidłowo ocenione w zaskarżonym wyroku. Pozbawione usprawiedliwionej podstawy są również zarzuty polegające na niezebraniu przez organ całego materiału dowodowego, w tym na niewystąpieniu do właściwej prokuratury o przekazanie będących w dyspozycji tego podmiotu dokumentów. W istocie spór między stronami dotyczy list obecności na dni 20 stycznia, 1 i 2 kwietnia 2017 r. oraz 3 grudnia 2017 r. Zasadnie w tym zakresie ustalono, że liczba kart list obecności wskazana w protokole przekazania zgadza się z liczbą dołączonych do protokołu kart list obecności. Tym samym bezsporne jest, że list obecności na wskazane powyżej dni nie było wśród dokumentów przekazanych beneficjentowi jak również zabezpieczonych na potrzeby postępowania karnego. Spór dotyczy natomiast powodu tego braku. Zdaniem strony skarżącej listy obecności nie istnieją z uwagi na brak zajęć w tych dniach, zdaniem organu zajęcia się odbyły (na co wskazują podpisy nauczycieli o ich zrealizowaniu) natomiast stosowne dokumenty nie zostały przekazane przez stronę skarżącą i to ją obciąża zaniedbanie. Sam fakt istnienia różnicy zdań w tym zakresie nie pozwala przyjąć, jakoby organ I instancji nie rozpoznał całego materiału dowodowego. Zaznaczenia wymaga że zarówno włączono do akt sprawy dostępną dokumentację obrazującą przebieg działalności edukacyjnej strony w roku 2017, jak też przedstawiono powody, dla których część tych dokumentów nie mogła zostać włączona do akt. Stąd nie naruszono także wskazywanych w skardze kasacyjnej standardów postępowania administracyjnego. Na gruncie rozpatrywanej sprawy nie naruszono także art. 90 ust. 3 u.s.o. w brzmieniu obowiązującym w 2017 r. Zgodnie z tym przepisem szkoły niepubliczne o uprawnieniach szkół publicznych niewymienione w ust. 2a otrzymują na każdego ucznia uczestniczącego w co najmniej 50% obowiązkowych zajęć edukacyjnych w danym miesiącu dotację z budżetu jednostki samorządu terytorialnego obowiązanej do prowadzenia danego typu i rodzaju szkół w wysokości nie niższej niż 50% podstawowej kwoty dotacji dla szkół danego typu i rodzaju, pod warunkiem że osoba prowadząca szkołę niepubliczną poda organowi właściwemu do udzielenia dotacji informację o planowanej liczbie uczniów nie później niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielenia dotacji, z zastrzeżeniem ust. 3h i 3i. Uczestnictwo uczniów w obowiązkowych zajęciach edukacyjnych musi być potwierdzone ich własnoręcznymi podpisami na listach obecności na tych zajęciach. W rozpatrywanej sprawie dotacje zostały pobrane na osoby, które nie były już słuchaczami szkoły, ponieważ zostały wcześniej skreślone z listy słuchaczy lub samodzielnie zrezygnowały z nauki w szkole. Skoro warunkiem przyznania dotacji jest realny udział słuchaczy w zajęciach potwierdzony podpisem na liście obecności tym samym niedostarczenie przez beneficjenta listy obecności oznacza pobranie dotacji za zajęcia w danym dniu za pobrane nienależnie. Poza tym prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym wyliczenie przewidziane na gruncie art. 90 ust. 3d u.s.o. nie ma charakteru przykładowego i nie obejmuje działań związanych z promocją oferty edukacyjnej danej placówki oświatowej. Wydatki na reklamę nie mogą być uznane za bieżące wydatki szkoły określone w art. 90 ust. 3d u.s.o. i pokryte z przyznanej dotacji oświatowej, co zostało prawidłowo ocenione w zaskarżonym wyroku. Stąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.