I OSK 1105/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie NSA Anna Lech (spr.) del. WSA Maria Werpachowska Protokolant sekretarz sądowy Paweł Florjanowicz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Ć. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1805/11 w sprawie ze skargi A. Ć. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopłaty do wypoczynku za lata 2007, 2008, 2009 oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1805/11, oddalił skargę A. Ć. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopłaty do wypoczynku za lata 2007, 2008, 2009. W uzasadnieniu Sąd podał następujący stan sprawy: A. Ć. w dniu 15 stycznia 2010 r. złożył do Komendanta Rejonowego Policji Warszawa [...] wniosek o wypłatę następujących świadczeń: 1) ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy za lata 2007, 2008 i 2009, 2) dopłaty do wypoczynku za lata 2007, 2008 i 2009, 3) dopłaty zryczałtowanego równoważnika pieniężnego za przejazd koleją w kwocie ceny biletu II klasy pociągu pospiesznego na odległości 1000 km za lata 2007, 2008 i 2009. Po rozpoznaniu skargi na bezczynność organu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 350/10, zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego. Komendant Rejonowy Policji Warszawa [...] decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługującym policjantom oraz członkom ich rodzin (Dz. U. Nr 23, poz. 236 z późn. zm.), odmówił A. Ć. dopłaty do wypoczynku za lata 2007, 2008 i 2009 wskazując, że od dnia 1 grudnia 2006 r. był on zawieszony w czynnościach służbowych, a następnie – z dniem 31 lipca 2009 r. – został zwolniony ze służby. Organ podał, że za okres zawieszenia w czynnościach służbowych nie przysługuje urlop wypoczynkowy, a skoro tak, to nie przysługuje także dopłata do wypoczynku. Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na tę decyzję A. Ć. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając błędną wykładnię art. 73 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) w związku z § 1 ust. 1 i § 2 ust. 3 pkt 2 lit. b i c rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługującym policjantom oraz członkom ich rodzin, w związku § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. Nr 81, poz. 740 z późn. zm.), w związku z art. 82 i art. 107 ust. 1 ustawy o Policji oraz w związku z art. 31 ust. 3 i art. 66 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Komendant Stołeczny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1805/11, oddalając skargę uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż przedstawione przez organ. Wskazując na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1557/11, Sąd stwierdził, że skarżący nabył prawo do urlopu wypoczynkowego w latach 2007, 2008 i 2009, jednakże skarżący nie spełnił drugiego warunku określonego w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługującym policjantom oraz członkom ich rodzin, a mianowicie w tym czasie, do dnia zwolnienia ze służby w Policji, nie pełnił służby, gdyż był zawieszony w czynnościach służbowych. Wobec tego Sąd pierwszej instancji uznał, że nie mógł uwzględnić zarzutów skarżącego podniesionych w skardze, aczkolwiek w części naruszenia prawa materialnego były one zasadne, to rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe i organ przy błędnym uzasadnieniu zasadnie odmówił skarżącemu przyznania spornego świadczenia pieniężnego. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył A. Ć. wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, to jest § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin (Dz. U. Nr 23, poz. 239), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że policjant zawieszony w czynnościach służbowych nie pełni służby w Policji i dlatego nie spełnia jednego z warunków do uzyskania świadczenia pieniężnego w postaci dopłaty do wypoczynku, w postaci "pełnienia służby w Policji" mimo, że pełnienie służby może polegać na pełnieniu jej w zawieszeniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Stosownie do § 1 ust. 1 rozporządzenia ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin, policjantowi, który w związku z pełnieniem służby nabył w danym roku kalendarzowym prawo do urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze, oraz uprawnionym członkom jego rodziny przysługuje świadczenie pieniężne, zwane dalej "dopłatą do wypoczynku". Oznacza to więc, że świadczenie w postaci dopłaty do wypoczynku jest związane z korzystaniem przez policjanta z urlopu wypoczynkowego w danym roku kalendarzowym. W tym miejscu zasadnym będzie wskazanie na § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów ( Dz. U. Nr 81, poz.740), który stanowi, że policjantowi nie udziela się urlopu wypoczynkowego w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych. Zatem jeśli w danym roku kalendarzowym policjant, w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych w ogóle nie skorzystał z nabytego prawa do urlopu w naturze, to wówczas nie przysługuje mu dopłata do wypoczynku. W niniejszej sprawie, jak wynika z jej akt, skarżący kasacyjnie policjant nabył prawo do urlopu wypoczynkowego, a zatem spełnił jedną z przesłanek określonych w § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych i bytowych przysługujących policjantom oraz członkom ich rodzin, jednakże dopłata do wypoczynku nie mogła mu zostać przyznana, gdyż od dnia 1 grudnia 2006r. był zawieszony w czynnościach służbowych, a następnie z dniem 31 lipca 2009 r. zwolniony ze służby. W myśl § 6 pkt 3 powołanego rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów, urlop nie mógł mu więc być udzielony. Wobec tego prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżącemu kasacyjnie nie przysługuje dopłata do wypoczynku, o którą wnosił. Inną jest kwestia nie podlegająca rozpoznaniu w niniejszej sprawie, czy skarżącemu przysługuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop. Skarżący nie mógł bowiem wykorzystać urlopów wypoczynkowych, gdyż nie mogły być mu udzielone w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, jednakże fakt zawieszenia ograniczył jedynie jego prawo do wykorzystania urlopu wypoczynkowego w tym okresie, ale nie utracił on prawa do przysługujących mu urlopów wypoczynkowych. W związku z tym uznać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu pomimo częściowo błędnego uzasadnienia dotyczącego wywodu na temat pełnienia służby w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych. Jest to bowiem przesłanka, która nie była przesłanką istotną z punktu widzenia rozpoznania niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.