I OSK 1359/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. S. od pkt 1, 2, 3 i 5 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 stycznia 2020 r. sygn. akt II SAB/Ol 49/19 w sprawie ze skargi F. W. i T. U. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę S. w przedmiocie odszkodowania za czasowe zajęcie nieruchomości oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi F. W. i T. U. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę S. w przedmiocie ustalenia odszkodowania - 1/ stwierdził przewlekłość postępowania prowadzonego przez Starostę S. w sprawie ustalenia odszkodowania na rzecz F. W. i T. U.; 2/ stwierdził, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3/ wymierzył organowi grzywnę w wysokości 500 zł; 4/ oddalił wniosek skarżących o przyznanie sumy pieniężnej; 5/ zasądził od organu na rzecz skarżących solidarnie kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z [...] grudnia 2012 r. Starosta S. zezwolił E. S.A. Oddział w O. na czasowe zajęcie nieruchomości położonej w obrębie S., gm. S., nr [...], stanowiącej własność F. W. i T. U. (dalej: skarżący) w celu wycinki drzew i krzewów rosnących pod i w pobliżu linii SN 15 kV. Następnie, decyzją z [...] listopada 2013 r., Starosta ustalił na rzecz skarżących odszkodowanie za czasowe zajęcie opisanej nieruchomości i za szkody powstałe w wyniku wycinki drzew przeprowadzonej przez spółkę. Decyzją z [...] lutego 2014 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na skutek skargi Spółki wyrokiem z 2 grudnia 2014 r., sygn. akt. II SA/Ol 293/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzje organów obu instancji wskazując w uzasadnieniu, że nie wyjaśniono istotnych okoliczności w sprawie. Starosta decyzją z [...] marca 2017 r. ponownie ustalił na rzecz skarżących odszkodowanie, a Wojewoda decyzją z [...] maja 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. WSA w Olsztynie wyrokiem z 15 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 541/17, po rozpoznaniu skargi skarżących i Spółki, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Sąd ocenił, że wątpliwości, które były podstawą wydania wskazanego wyżej wyroku, nadal nie zostały wyjaśnione w sposób jednoznaczny i zobligował organ pierwszej instancji do uzupełnienia materiału dowodowego sprawy we wskazanym zakresie. Prawomocny wyrok z uzasadnieniem wpłynął do Wojewody 23 stycznia 2019 r. Sąd zaznaczył, że akta administracyjne zostaną zwrócone po zakończeniu postępowania sądowego w sprawach o sygn. akt II SAB/Ol 107/18 i II SA/Ol 848/18. W dniu 19 kwietnia 2019 r. skarżący wniósł ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie, które postanowieniem z [...] maja 2019 r. Wojewoda uznał za zasadne, ponadto wyznaczył Staroście 60 dni od dnia doręczenia postanowienia na załatwienie sprawy, zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz podjęcie środków zapobiegających naruszeniu terminów załatwienie sprawy w przyszłości i stwierdził, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Następnie, 5 czerwca 2019 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że wyrok w sprawie II SA/Ol 541/17 z aktami organ otrzymał dopiero 22 maja 2019 r. wraz z postanowieniem Wojewody z 17 maja 2019 r. Starosta stwierdził, że bez wyroku nie był w stanie ponownie podjąć postępowania. Zaznaczył, że czas trwania postępowania jest w dużej mierze determinowany działaniami skarżącego, który utrudnia, a niekiedy uniemożliwia przeprowadzenie przez organ odpowiednich czynności. Starosta zaznaczył, że przedmiotowa skarga jest czwartą skargą na działania organu, co skutkuje wszczęciem postępowań incydentalnych, co ma bezpośredni wpływ na ocenę szybkości działania organu przez skarżącego. Podniósł, że z uwagi na liczne próby przeprowadzenia oględzin nieruchomości, wielokrotnie niweczone przez skarżącego, konieczność wyłonienia nowego rzeczoznawcy z uwagi na podważanie przez skarżącego kompetencji poprzednika, wielokrotne składanie zastrzeżeń do działalności organu I instancji, wobec których organ nie mógł pozostać bierny i wiele innych działań podejmowanych przez skarżącego, spowodowało, że niniejsze postępowanie nie zostało zakończone, mimo iż organ starał się wyjaśnić wszystkie okoliczności istotne do załatwienia sprawy i w konsekwencji dwukrotnie wydał decyzję. Pismem z 15 lipca 2019 r. Starosta zawiadomił skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie z uwagi na prowadzone postępowanie dowodowe i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do 20 września 2019 r., zaś postanowieniem z 30 lipca 2019 r. Wojewoda przedłużył termin załatwienia sprawy do 30 września 2019 r. Postanowieniem z [...] września 2009 r. Starosta powołał biegłego do sporządzenia operatu szacunkowego i pismem z 25 września 2019 r. zawiadomił skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do 15 listopada 2019 r. Następnie, pismem z 10 października 2019 r., zawiadomił strony postępowania, że został sporządzony operat szacunkowy oraz o możliwości zapoznania się ze zgormadzonym materiałem dowodowym w terminie 7 dni. Wojewoda postanowieniem z [...] listopada 2019 r. uznał za zasadne zażalenie skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie i wyznaczył Staroście termin 30 dni na załatwienie sprawy, od dnia doręczenia postanowienia i stwierdził, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją z [...] listopada 2019 r. Starosta ustalił odszkodowanie na rzecz skarżących za czasowe zajęcie nieruchomości oraz szkody powstałe w wyniku wycinki drzew prowadzonej przez spółkę i zobowiązał spółkę do jednorazowej wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uwzględnił skargę w części. W uzasadnieniu wskazał, że prowadzone w kontrolowanej sprawie postępowanie znacząco przekroczyło terminy, o których mowa w art. 35 K.p.a., zasadnie zatem skarżący zarzucił organowi przewlekłość. Chronologia czynności i działań procesowych organu, wskazuje, że prowadzone postępowanie charakteryzowało się opieszałością, a Starosta z uchybieniem terminów określonych w art. 35 § 1 - 3 K.p.a. podejmował kolejne czynności w sprawie. Z odpowiedzi na skargę wynika, że zarzucana przewlekłość postępowania była spowodowana m.in. oczekiwaniem na doręczenie prawomocnego wyroku z aktami sprawy. Jak podał Starosta w piśmie z 26 kwietnia 2019 r., część akt sprawy wpłynęła do organu 9 kwietnia 2019 r., lecz nadal nie dysponował on odpisem prawomocnego wyroku tut. Sądu z 15 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Ol 541/17. Sąd I instancji zauważył, że przekazanie akt sądowi wraz ze skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania czy też Wojewodzie – z ponagleniem skarżącego, nie zwalnia organu od obowiązku terminowego załatwienia sprawy i nie stanowi przyczyny niezałatwienia sprawy niezależnej od organu. Organ pierwszej instancji powinien był sporządzić wcześniej kopie akt sprawy, lub mógł w tym celu wypożyczyć je z Sądu lub od organu wyższego stopnia, dla potrzeb prowadzonego postępowania, nie zaś oczekiwać bezczynnie na nadesłanie akt administracyjnych. Nie usprawiedliwia także przewlekłości organu bierne oczekiwanie na doręczenie prawomocnego od dnia 11 stycznia 2019 r. wyroku tut. Sądu z 15 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Ol 541/17. Starosta podał w odpowiedzi na skargę, że 22 maja 2019 r. otrzymał wyrok z aktami sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych, dopiero jednak 17 września 2019 r. zwrócił się do biegłego o sporządzenie operatu szacunkowego, niezbędnego do załatwienia sprawy, która bezspornie wymaga wiadomości specjalnych. Zwłoka ta nie została w żaden sposób usprawiedliwiona. Okoliczność, że w latach wcześniejszych skarżący utrudniał czy też uniemożliwiał dokonanie oględzin nieruchomości nie usprawiedliwia kilkumiesięcznej bezczynności w podjęciu czynności procesowych. Dalsze czynności procesowe po otrzymaniu operatu szacunkowego, to jest zapoznanie stron ze zgormadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym sporządzonym 4 października 2019 r. operatem szacunkowym, organ podejmował bez nieuzasadnionej zwłoki, kończąc postępowanie wydaniem [...] listopada 2019 r. decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Oceniając działania Starosty podejmowane w kontrolowanym postępowaniu Sąd I instancji podniósł, że organ ten przekroczył nie tylko ustawowe terminy załatwienia sprawy, lecz także terminy zakreślone przez Wojewodę w postanowieniach z [...] maja 2019 r. i [...] lipca 2019 r., wydanych po rozpoznaniu ponagleń skarżącego. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd I instancji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: P.p.s.a.), stwierdził przewlekłość postępowania Starosty w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu I instancji, omówiona przewlekłość miała cechy rażącego naruszenia prawa. Z akt administracyjnych i odpowiedzi na skargę nie wynika, że zaistniały okoliczności, które obiektywnie usprawiedliwiałyby kilkumiesięczne zaniechanie podejmowania czynności procesowych Starosty po wydaniu wyroku przez tut. Sąd i przewlekanie załatwienia sprawy. W ocenie WSA, powyższe uzasadniało wymierzenie organowi grzywny w wysokości 500 zł. Sąd I instancji nie stwierdził podstaw do wymierzenia organowi dodatkowej sankcji w postaci przyznania na rzecz skarżących sumy pieniężnej i w tej części skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku w zakresie pkt 1, 2, 3 i 5 wywiódł Starosta S. wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu organ zarzucił naruszenie: 1) art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a P.p.s.a. w zw. z art. 35 § 5 oraz art. 36 § 1 i 2 K.p.a. poprzez ich nieprawidłową wykładnię i nieuwzględnienie faktu, że zwłoka w załatwieniu sprawy była spowodowana przyczynami niezależnymi od organu, których nie wlicza się do terminu załatwienia sprawy, a organ zawiadamiał stronę o przyczynach zwłoki i zawiadamiał o nowym terminie załatwienia sprawy, 2) art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1a i 2 P.p.s.a. (a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy) poprzez ich zastosowanie i uwzględnienie skargi, co było konsekwencją dokonania przez Sąd błędnej oceny stanu faktycznego i błędnej interpretacji przepisów postępowania administracyjnego w sprawie, polegających na błędnym uznaniu przewlekłości postępowania i dokonania jej nieprawidłowej oceny poprzez uznanie, że przewlekłość ta nosiła cechy rażącej, podczas gdy organ podejmował czynności niezbędne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie nie podejmował czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy, co w konsekwencji doprowadziło również do naruszenia art. 149 § 2 P.p.s.a. poprzez bezzasadne wymierzenie grzywny organowi, mimo iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zaistniały ani nie zostały przez Sąd wskazane przyczyny to usprawiedliwiające, 3) 141 § 4 P.p.s.a. przez wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku, że przewlekłość miała charakter rażącego naruszenia prawa i wysokości grzywny. W odpowiedzi na skargę kasacyjną F. W. i T. U. wnieśli o jej odrzucenie oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 P.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Prawidłowo Sąd Wojewódzki zdefiniował pojęcie "przewlekłości postępowania", przez które należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób dłuższy niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że jest to prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyroki NSA z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1903/15, z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 1156/16, z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, dostępne CBOSA). Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017 r., s. 414). Natomiast o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1181/13; http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena kontrolowanego postępowania Starosty S. jako prowadzonego w sposób przewlekły, jest prawidłowa i w pełni uzasadniona. O stwierdzeniu wystąpienia przewlekłości postępowania administracyjnego zadecydowało naruszenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy, określonych w art. 35 K.p.a., jak również brak należytej staranności organu w dążeniu do terminowego zakończenia sprawy. W pierwszej kolejności należało zgodzić się z Sądem I instancji, że nie można usprawiedliwiać przedłużającego się czasu rozpoznania sprawy oczekiwaniem na przekazanie prawomocnego od dnia 11 stycznia 2019 r. wyroku WSA w Olsztynie z 15 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Ol 541/17 oraz całości akt administracyjnych. Fakt uchylenia przez Sąd uprzednio wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć organów obu instancji wskazanym powyżej wyrokiem był znany Staroście, o czym jednoznacznie świadczy treść dokumentów zalegających w aktach administracyjnych - m.in. skargi F. W. z 19 listopada 2018 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania, która wpłynęła do Starostwa 23 listopada 2018 r., a także projektu odpowiedzi na tę skargę sporządzonego 17 grudnia 2018 r. Pomimo tego, Starosta nie podjął żadnych czynności w celu uzyskania odpisu tego orzeczenia i ustalenia czy jest ono prawomocne, biernie oczekując na jego przekazanie przez Wojewodę. Usprawiedliwieniem zwłoki w prowadzeniu niniejszego postępowania nie może być również okresowy brak posiadania przez Starostę akt administracyjnych z uwagi na inne postępowania toczące się przed Sądem. W obecnych realiach technicznych nie było bowiem żadnych przeszkód, by sporządzić kopie tych akt i terminowo podejmować czynności. Sąd I instancji słusznie również wytknął, że pomimo otrzymania 22 maja 2019 r. wyroku wraz z aktami sprawy, Starosta dopiero 17 września 2019 r. powołał biegłego w celu sporządzenia operatu szacunkowego. Z akt sprawy nie wynika aby istniały wskazywane przez organ trudności w wyznaczeniu biegłego spowodowane wcześniejszymi działaniami skarżących. Brak jest również jakichkolwiek dowodów na to, że w tym okresie organ podejmował czynności zmierzające do uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie wskazanym w wyroku z 15 listopada 2018 r. W tej fazie postępowania niewątpliwie doszło do nieuzasadnionego naruszenia ustawowych terminów załatwienia sprawy, a także terminów wyznaczonych przez organ wyższego stopnia w postanowieniach z 20 maja 2019 r. i 30 lipca 2019 r. W świetle powyższego, zasadnie przyjął Sąd I instancji, że jest to okres noszący znamiona przewlekłości. Trafnie również uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania na tym etapie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Od momentu uzyskania wiedzy o uchyleniu uprzednio wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć Starosta nie miał bowiem podstaw do wstrzymywania się z podejmowaniem działań ukierunkowanych na załatwienie sprawy, a od 22 maja 2019 r., tj. od momentu kiedy bezsprzecznie dysponował odpisem prawomocnego wyroku i całością akt administracyjnych, nie istniały żadne racjonalne powody do dalszej, blisko 4-miesięcznej zwłoki w działaniu organu utrzymującej się do 17 września 2019 r. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, gdy postępowanie toczy się już od ponad 6 lat, każda nieuzasadniona zwłoka organu znacząco przedłużająca czas jego trwania świadczy o rażącym naruszeniu prawa. W tych okolicznościach Sądowi I instancji nie można zarzucić bezpodstawnego zastosowania art. 149 § 2 P.p.s.a. i wymierzenia organowi grzywny. Z przepisu tego wynika, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłość może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Wskazana kwota 500 zł, mieszcząca się w dolnych dopuszczalnych granicach, jest adekwatna do okoliczności stwierdzonej przewlekłości przy uwzględnieniu, że ostatecznie postępowanie w I instancji zostało zakończone przed wydaniem wyroku w tej sprawie. Nie mogły zatem podważyć zaskarżonego wyroku zarzuty naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a P.p.s.a. w zw. z art. 35 § 5 oraz art. 36 § 1 i 2 K.p.a. oraz naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1a i 2 P.p.s.a. Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie uzasadnienie zaskarżonego wyroku jasno określa motywy rozstrzygnięcia w zakresie stwierdzenia rażącej przewlekłości postępowania i nałożonej grzywny. W tym zakresie Sąd I instancji odwołał się do dokonanej we wcześniejszej części uzasadnienia oceny kilkumiesięcznego, nieusprawiedliwionego zaniechania podejmowania czynności procesowych po wydaniu przez WSA wyroku z 15 listopada 2019 r. i przewlekania załatwienia sprawy. Taka argumentacja Sądu I instancji, nawiązująca wprost do dokonanych w sprawie przez ten Sąd ustaleń i ocen dotyczących konkretnych przejawów zachowania organu w toku postępowania, spełnia wymóg zindywidualizowania oceny rażącego naruszenia prawa oraz w związku z tym wymierzonej organowi grzywny. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego działając na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.