I OSK 1402/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 961/17 w sprawie ze skargi N. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (sygn. akt II SA/Łd 961/17) po rozpoznaniu sprawy ze skargi N. P. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2017 r. Burmistrz [...] – po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez uprawnioną do świadczenia alimentacyjnego N. P.– na podstawie art. 2 pkt 4, 5 i 5a, art. 9 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 489 ze zm.) w związku z art. 3 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1518) oraz art. 104 K.p.a. odmówił uprawnionej prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Jak ustalił organ, wysokość dochodu wynosi 2.608,22 zł na osobę w rodzinie, a więc przekracza próg określony w art. 9 ust. 2 ww. ustawy z dnia 7 września 2007 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła N. P. Decyzją z dnia [...] października 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1659 ze zm.) w zw. z art. 2 pkt 4, 5, 5a, 17 i 18, art. 9 ust 2, 3 i 4 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz w związku z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Jak ustaliło Kolegium, w 2016 r. rodzina wnioskodawcy osiągnęła dochód w łącznej wysokości 129.152,22 zł i składały się nie niego: - dochody uzyskane przez N. P. w kwocie 3.957,94 zł. - z tytułu zatrudnienia wykazane w zeznaniu podatkowym PIT- 37; - dochody uzyskane przez A. O. w kwocie 23.914,32 zł; - dochody uzyskane przez B. O. w kwocie 100.602,03 zł - z tytułu sprzedaży mieszkania, wykazane w zeznaniu podatkowym PIT- 39; - dochody z tytułu ulgi podatkowej w kwocie 677,93 zł. W związku z utratą w 2016 r. zatrudnienia przez N. P. jej dochody podlegały odliczeniu jako dochód utracony. Dochód rodziny po odjęciu dochodu utraconego wyniósł zatem 125.194,28 zł, tj. 10.432,86 zł miesięcznie. Ponieważ rodzina składa się z 4 osób, to miesięczny dochód przypadający na członka rodziny wyniósł 2.608,22 zł, a kwota ta przekroczyła kryterium wskazane w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Brak jest przy tym podstaw do wyliczenia dochodu rodziny z pominięciem dochodów z tytułu sprzedaży nieruchomości, jak również nie ma znaczenia sposób wydatkowania kwoty uzyskanej ze sprzedaży mieszkania. Skargę na powyższą decyzję złożyła N. P., wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca wskazała na swoją trudną sytuację materialną oraz zakwestionowała prawidłowość ujęcia w dochodach rodziny kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości, która zgodnie z deklaracją została przeznaczona na cele mieszkaniowe. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ją za zasadną. Jak zauważył na wstępie Sąd, spór między stronami dotyczył wysokości dochodu rodziny skarżącej osiągniętego w roku 2016, a w szczególności tego, czy należało do niego zaliczyć dochód osiągnięty z tytułu sprzedaży nieruchomości, czy też skoro środki uzyskane ze sprzedaży tej nieruchomości zostały przeznaczone na własne cele mieszkaniowe, co było warunkiem zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym, to nie stanowią one dochodu rodziny dla celów ustalenia prawa do świadczenia alimentacyjnego. Zdaniem Sądu stanowisko organów było błędne i nie zasługiwało na uwzględnienie. Analizując normy art. 9 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w związku z art. 3 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, a także art. 30e i art. 21 ust. 1 pkt 131 oraz art. 21 ust. 25 pkt 1d ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm.), Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w zaskarżonej decyzji organ błędnie przyjął, iż dochód rodziny skarżącej ze sprzedaży nieruchomości w wysokości 100.602,03 zł podlega doliczeniu do dochodu rodziny, mimo że skarżąca w oświadczeniu załączonym do wniosku wskazała, iż dochód ten rodzina przeznaczyła w całości na cele mieszkaniowe (remont domu). Zawarte w art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych sformułowanie "przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. (..) 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych" należy odczytywać mając na uwadze treść całego przepisu art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wynika z niego brak obowiązku zapłaty podatku dochodowego od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia nieruchomości w przypadku przeznaczenia przychodu z tego tytułu na cele mieszkaniowe w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło zbycie. Warunek ten w realiach rozpoznawanej sprawy bez wątpienia został spełniony. "Dochód", o jakim mowa w ww. art. 3 pkt 1 lit. a, to przychód pomniejszony o "należny" podatek dochodowy. Dopiero uzyskanie dochodu ze sprzedaży nieruchomości i nieprzeznaczenie go na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych powoduje, że dochód taki jest wliczony do dochodu rodziny, gdyż podlega on opodatkowaniu. Tym samym organy obu instancji niewłaściwie odczytały treść art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych i art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, skutkiem czego było wadliwe ustalenie wysokości dochodu rodziny. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy obowiązkiem organów będzie ustalenie dochodu rodziny skarżącej z uwzględnieniem powyższej oceny. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1367 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł jak na wstępie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: - naruszenie prawa materialnego: 1. art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w zw. z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 554) w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1952 ze zm.) poprzez naruszenie zasady proporcjonalności polegające: po pierwsze – na rozszerzeniu normy zawierającej definicję dochodu na gruncie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów i tym samym doprowadzenie do sytuacji podwójnego uprzywilejowania określonej kategorii osób, gdy uprzywilejowanie to może wynikać wyłącznie z wyraźnych zapisów ustawowych; po drugie – na przyjęciu, że ustawodawca przewidział wyjątek w postaci możliwości "kształtowania" dochodu członka rodziny przez okres dwóch lat z uwagi na potencjalną możliwość skorzystania ze zwolnienia podmiotowego w podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji, gdy taki wyjątek w postępowaniu o ustalenie świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie został wprost wyartykułowany, co wynika z brzmienia normy art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 554), 2. art. 32 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych poprzez błędną wykładnię, bowiem przepisy ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w zakresie w jakim ustanawiają kryteria dochodowe przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie naruszają zasady równości wobec prawa oraz zakazu dyskryminacji, 3. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego, 4. art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych poprzez błędną wykładnię, bowiem definicja przychodu i dochodu określona w tych normach jest definicją legalną dla potrzeb postępowania o ustalenie świadczenia z funduszu alimentacyjnego, co oznacza, że ma charakter autonomiczny i ustawa nie odsyła automatycznie do norm zawartych w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych poza wprost wymienionymi w niej normami, co powoduje, że art. 21 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma zastosowania w postępowaniu o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, 5. art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych przez niewłaściwe zastosowanie, bowiem po pierwsze – norma ta nie może mieć zastosowania w postępowaniu o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, po drugie – możliwość skorzystania w określonym terminie ze zwolnienia przedmiotowego nie może uniemożliwić ustalenia dochodu na gruncie postępowania o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego od zdarzenia przyszłego i niepewnego, 6. art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ustawodawca przewidział wyjątek w postaci możliwości "kształtowania" dochodu członka rodziny przez okres dwóch lat z uwagi na potencjalną możliwość skorzystania ze zwolnienia podmiotowego w podatku dochodowym od osób fizycznych w sytuacji, gdy taki wyjątek w postępowaniu o ustalenie świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie został wprost wyartykułowany, co wynika z brzmienia normy art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, - naruszenie przepisów postępowania: 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie norm prawa materialnego, 8. art. 141 § 4 w związku z art. 153 P.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, brak oceny zebranego materiału dowodowego oraz brak wykazania, że uchybienia miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia, brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, a w szczególności w odniesieniu do stanu prawnego w tym obowiązków strony skarżącej w ciągu 2 lat okresu, w którym to można skorzystać z uprawnienia na gruncie prawa podatkowego. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, w przypadku gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie – o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpatrzenia oraz orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego. Organ zrzekł się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Sąd pierwszej instancji bezkrytycznie podzielił orzecznictwo sądów administracyjnych, pomijając to, że potencjalna możliwość skorzystania ze zwolnienia na gruncie prawa podatkowego nie może automatycznie powodować powstania po stronie potencjalnie uprawnionej osoby do takiego zwolnienia uprawnienia w postępowaniu o ustaleniu prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.): "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów" (art. 182 § 3 P.p.s.a.). Ponieważ w rozpoznawanej sprawie organ zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia, Sąd rozpoznał sprawę poza rozprawą. Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania wymienionych w § 2 tej ustawy, jako błędny należało ocenić zarzut naruszenia art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (zarzut 4). Przepis ten jako przepis prawa ustrojowego mógłby zostać naruszony, gdyby Sąd pierwszej instancji odmówił rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, nie przeprowadził kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego lub dokonał tej kontroli według kryteriów innych niż zgodność z prawem lub zastosował środek nieprzewidziany w ustawie. Ponieważ do takiej sytuacji nie doszło w okolicznościach niniejszej sprawy, a czego nie kwestionuje nawet Kolegium w rozpoznawanej skardze kasacyjnej, analizowany zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Podobnie jako błędnie skonstruowane należało ocenić zarzuty naruszenia przepisów postępowania (zarzuty 7 – 8). Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. odnosi się do podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji (postanowienia) w sytuacji stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i jako przepis "wynikowy", o ogólnym (blankietowym) charakterze, nie może samodzielnie stanowić podstawy skargi kasacyjnej. Z kolei przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. odnosi się jedynie do elementów formalnych, jakie winno zawierać uzasadnienie wyroku Sądu i nie pozwala, nawet uwzględniając jego powiązanie z art. 153 P.p.s.a., na merytoryczną ocenę stanowiska zajętego przez Sąd pierwszej instancji w kontrolowanym wyroku jak również przeprowadzonej przez ten Sąd oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Do naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a mogłoby dojść, gdyby uzasadnienie skarżonego wyroku nie spełniało jednego z ustawowych warunków, o którym mowa w tym przepisie, a wskazana wada uzasadnienia byłaby na tyle istotna, że mogłaby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na jej zaistnienie nie wskazano w rozpoznawanej skardze kasacyjnej tym bardziej, że przepis art. 153 P.p.s.a. jest adresowany do sądu administracyjnego, który ponownie orzeka w tej samej sprawie, co z pewnością nie miało miejsca w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, stwierdzić trzeba, że pojęcie "dochodu" w przepisach ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 1 i już z jego brzmienia wynika, że obliczanie dochodu musi uwzględniać rezultaty postępowania podatkowego prowadzonego na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z nim pojęcie "dochodu" m.in. po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób (art. 3 pkt 1 lit. a) to: "przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, art. 30b, art. 30c, art. 30e i art. 30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032, z późn. zm.), pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenia społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne". Z tych też przyczyn za co najmniej niezrozumiałą należy uznać argumentację skargi kasacyjnej kwestionującą taki sposób obliczania dochodu, który znajduje swoje bezpośrednie umocowanie w przepisach ustawowych. Tym bardziej Sąd rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną nie podziela stosowanej przez organ odwoławczy wykładni zawężającej przepisów ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, która jak sama deklaruje w preambule realizuje m.in. konstytucyjną zasadę pomocniczości poprzez wspieranie osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej. Powoływanie się przy tym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na normy art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, które zapewniają ochronę obywateli w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw i wolności oraz zakazują ich dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny tylko dlatego, aby uniemożliwić skarżącej korzystanie z przysługującej jej pomocy państwa uznać należy za co najmniej wątpliwe. Wyłożony przez Sąd pierwszej instancji sposób liczenia dochodu, z uwzględnieniem zwolnienia od podatku dochodowego wskazanego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od fizycznych należy uznać za prawidłowy i zgodny z dotychczasowym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które podziela także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę (por. wyroki z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1748/14, z 7 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 1894/17, z 20 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 2025/17 – orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyczyny natomiast, dla których Kolegium próbuje je podważyć uznać należało za irrelewantne. Podkreślić należy, że konsekwencją takiego (literalnego) rozumienia art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych jest unormowanie art. 23 ust. 4 pkt 1 tej ustawy określające rodzaj i treść dokumentu, na podstawie którego, w postępowaniu o przyznanie prawa do świadczeń rodzinnych, następuje ustalenie okoliczności objętych hipotezą art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Dokumentem tym, zgodnie z art. 23 ust. 4 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych jest m.in. oświadczenie dokumentujące wysokość innych dochodów niż podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych m. in. w art. 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kopie takiego oświadczenia skarżąca złożyła w postępowaniu administracyjnym, a w którym jako kwotę zwolnioną z podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy zadeklarowano cały dochód w odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych. Tym samym, skoro w okolicznościach niniejszej sprawy nie jest sporne, że skarżąca w zeznaniu podatkowym członka rodziny (ojczyma) o wysokości uzyskanego dochodu PIT – 39 wykazała, że dochód ze sprzedaży nieruchomości jest zwolniony od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy, to taki dochód nie podlega uwzględnieniu przy obliczaniu dochodu rodziny na osobę w rodzinie, a przez to do ustalenia prawa do świadczenia alimentacyjnego. Z tych też przyczyn jako niezasadne należało uznać podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, art. 3 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych i art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, szczegółowo opisanych powyżej w punktach 1, 2, 4, 5 i 6. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.