I OSK 1550/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie sędzia NSA Olga Żurawska- Matusiak (spr.) sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3444/15 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. 2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3444/15 w sprawie ze skargi [...] (dalej skarżący) na decyzję Wojewody [...] z [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2015 r., nr [...] oraz zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącego [...] kwotę 457 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W wyroku tym Sąd powołał się na następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy. Starosta [...] decyzją z [...] sierpnia 2015 r. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w D. w gminie C., oznaczonej jako działki ew. nr 102 o pow. 8,82 ha, nr 104 o pow. 4,44 ha, nr 313 o pow. 0,82 ha oraz nr 314 o pow. 0,33 ha poprzez zezwolenie [...], zwanej dalej "Inwestor", na założenie i przeprowadzenie nad nieruchomością przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w ramach realizacji inwestycji pn: "Budowa dwutorowej linii 400 kV O. – O. M. z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji O.-O.". Powyższe ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczyło zezwolenia na: przeciągnięcie nad działkami ew. nr 102, 104 i 313 przewodów napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV O.-O. M., podwieszonych na słupach energetycznych, z których jeden wybudowany zostanie na części działki ew. nr 102 (na granicy z działką ew. nr 105), w granicach pasa technologicznego oraz na późniejsze funkcjonowanie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej wraz z wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji; dostępie, wejściu, przechodzie, przejeździe niezbędnym sprzętem osób upoważnionych przez Inwestora w celu wykonania czynności związanych z budową, eksploatacją, konserwacją, remontem, modernizacją, przebudową, usuwaniem awarii linii, w tym dokonywaniem wymiany niezbędnych jej elementów; wykonanie przebudów istniejących na nieruchomości napowietrznych linii: elektroenergetycznych, wysokiego napięcia, średniego napięcia, niskiego napięcia oraz linii telekomunikacyjnych, zbliżonych lub krzyżowanych z linią 400 kV, w szczególności wykonaniu przebudowy istniejącej na działkach ew. nr 102, 104 i 313 napowietrznej linii elektroenergetycznej SN; ustanowieniu ograniczeń i zakazów wynikających z istnienia pasa technologicznego linii na działkach ew. nr 102, 104, 313 i 314 o szerokości 70 m (tj. po 35 m w każdą stronę od osi linii), w tym polegających na zakazie wznoszenia w pasie technologicznym budynków mieszkalnych, budowli, zakazie utrzymywania w pasie technologicznym drzew, krzewów i roślinności przekraczającej 3 m wysokości, a także korzystaniu z nieruchomości obciążonej w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi linii elektroenergetycznych, ochrony zdrowia i życia ludzkiego oraz ochrony środowiska; wycince istniejących na działce ew. nr 102 drzew i krzewów w zakresie niezbędnym do wybudowania linii oraz jej eksploatacji, na obszarze wskazanym na mapie stanowiącej załącznik do decyzji; ustalenie, że wielkość zajętej powierzchni pod pas technologiczny na działce ewidencyjnej: nr 104 wynosi 0,8442 ha i została przedstawiona na zał. nr 1 do decyzji; nr 313 wynosi 0,7239 ha i została przedstawiona na zał. nr 2 do decyzji; nr 102 wynosi 0,3414 ha i została przedstawiona na zał. nr 3 do decyzji; nr 314 wynosi 0,0173 ha i została przedstawiona na zał. nr 4 do decyzji. Organ I instancji wskazał, że przebieg linii energetycznej na przedmiotowych działkach jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu przebiegu dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV O.-O. M. na terenie Gminy C. (uchwała Rady Gminy C. z 18 marca 2015 r. nr [...]; Dz. Urz. Woj. M. z 2015 r., poz. [...], zwana dalej "Planem"). Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2015 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazała, że przedmiotowa nieruchomość w Planie jest położona na trasie przebiegu linii elektroenergetycznej 400 kV relacji O.-O. Na mapie do celów projektowych pn. "Plan trasy linii 2x400 kV O. O. M." określono planowaną lokalizację inwestycji poprzez wskazanie przebiegu projektowanej linii oraz pasa technologicznego o szerokości 70 m w obrębie przedmiotowej nieruchomości. Inwestycja została zaplanowana zgodnie z Planem, w którym część przedmiotowej nieruchomości znajduje się w jednostce strukturalnej planu o symbolu EE - teren infrastruktury elektroenergetycznej. Na terenie tym dopuszcza się lokalizację obiektów urządzeń elektroenergetycznych, w tym słupów i przewodów elektroenergetycznych oraz infrastruktury towarzyszącej - m. in. dróg do obsługi infrastruktury elektroenergetycznej. Zdaniem organu decyzja precyzyjnie określa powierzchnię podlegającą ograniczeniu oraz przebieg planowanej linii na przedmiotowej nieruchomości. Ponadto organ wskazał, że przeprowadzono rokowania, będące warunkiem koniecznym do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 8, 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2014 r., poz. 518 z poźń zm) zwanej dalej "u.g.n." Zdaniem skarżącego [...] błędnie przyjął, że starosta precyzyjnie określił lokalizację i powierzchnię nieruchomości, której dotyczy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Wskazane w decyzji organu I instancji ograniczenia, odnoszą się bowiem do całości, bądź bliżej nieokreślonej części nieruchomości, podczas gdy ograniczenie powinno sprowadzać się do precyzyjnie wskazanej części nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja. Pkt 2 dotyczący zapewnienia dostępu, wejścia przechodu i przejazdu oraz wykonania przebudowy istniejących na nieruchomości linii elektroenergetycznych i telekomunikacyjnych oraz pkt 2e dotyczący dopuszczalnej wycinki drzew i krzewów, nieprecyzyjnie określają zakres ograniczeń korzystania z nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę. Na wstępie Sąd zwrócił uwagę, że decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinna określać terytorialny zakres ograniczenia i jego rodzaje podkreślając jednocześnie, że decyzja taka może być wydana tylko wobec takiej części nieruchomości, która jest rzeczywiście niezbędna do realizacji inwestycji. Sąd wskazała, że w sprawie kluczową kwestią jest to, czy organ precyzyjnie określił w decyzji zakres ingerencji w prawo własności i ocenił, że decyzja nie jest jednoznaczna w tym zakresie. W istocie w przedmiotowej sprawie, ingerencja w prawa właściciela związana jest z dwoma rodzajami zdarzeń: bieżącą eksploatacją planowanej sieci, realizacją i utrzymaniem sieci. Jak podał Sąd nie jest wykluczone, aby ograniczeniami objąć całą nieruchomość. W niniejszej sprawie z wyrysu z obowiązującego Planu nie wynika jednak, aby pas zarezerwowany na realizację linii miał zajmować całą nieruchomość. W ocenie Sądu treść decyzji może budzić wątpliwości, jaki jest zakres ograniczeń co do zdarzeń związanych z eksploatacją linii oraz jej realizacją i utrzymaniem. Dotyczy to pkt 2 b i 2 e decyzji. Zestawienie pkt 1 ( określającego zakres ograniczeń) z pkt 2 decyzji ( określającym ich rodzaje) może budzić wątpliwości, czy chodzi o całe działki czy o pas technologiczny. Użyte w pkt 2 e decyzji Starosty wyrażenie " w zakresie niezbędnym do wybudowania linii oraz jej eksploatacji" można interpretować w sposób dowolny. Sąd podkreślił, że kwestia zakresu ingerencji w prawa własności nie może pozostawać w gestii inwestora, który mógłby dowolnie wkraczać w uprawnienia właścicieli nieruchomości. Podobnie w punkcie 2b i 2c decyzji Starosty nie zawarto żadnego sformułowania, mogącego wskazywać na ograniczenie ingerencji do określonych terytorialnie działek. Powyższe wskazuje, że organ nie określił precyzyjnie części nieruchomości objętej ograniczeniami. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosły [...]. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciły: I. na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez jego błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, że decyzja Starosty wskazująca w pkt 1 zakres ograniczeń, w pkt 2 rodzaj ograniczeń, zaś w pkt 3 powierzchnie ograniczenia i czytana w sposób kompleksowy nie określa w sposób precyzyjny zakresu korzystania z nieruchomości ani obszaru objętego ograniczeniem, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do konkluzji, że taka decyzja sformułowana jest w sposób prawidłowy i określa w sposób precyzyjny zakres korzystania z nieruchomości oraz obszar objęty ograniczeniem; II. na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 104 § 2 oraz art. 107 § 3 K.p.a., polegające na uchyleniu decyzji organu I instancji i decyzji odwoławczej, pomimo że odpowiadały one prawu, przy czym naruszenie to nastąpiło na skutek niewłaściwej kontroli legalności działalności organów I i II instancji, co doprowadziło Sąd do przyjęcia, że organ nie wyjaśnił w sposób prawidłowy sprawy z kwestii zakresu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości i w konsekwencji przyjęcia, że w decyzji Starosty brak jest sformułowania wskazującego na ograniczenie sposobu korzystania w zakresie określonych terytorialnie części nieruchomości oraz, że organ niezgodnie z prawem ustanowił ograniczenie na obszarze całej nieruchomości, podczas gdy prawidłowa kontrola legalności prowadzi do konkluzji, że organ prawidłowo określił zakres ograniczenia, które sprowadza się wyłącznie do części nieruchomości; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez uchylenie decyzji I i II instancji z uwagi na fakt, że Sąd uznał, że doszło do naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n., podczas gdy decyzje te odpowiadały prawu; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 113 § 2 K.p.a., poprzez uchylenie decyzji I i II instancji z uwagi na wątpliwości interpretacyjne w kwestii zakresu i obszaru ograniczenia sposób korzystania z nieruchomości, podczas gdy samo dostrzeżenie przez Sąd wątpliwości interpretacyjnych nie mogło być kwalifikowane jako naruszenie przepisów, uzasadniające uchylenie decyzji I i II instancji w sytuacji, gdy przy zastosowaniu stosownych reguł wykładni treści obu decyzji mogła być ustalona jednoznacznie i precyzyjnie przez organ. W oparciu o powyższe zarzuty Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Inwestor wskazał, że przesłankami warunkującymi wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości są uzasadniona miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o lokalizacji celu publicznego potrzeba przeprowadzanie inwestycji liniowej celu publicznego służącej do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń oraz brak zgody właściciela na dokonanie powyższych czynności. Przesłanki te zostały spełnione w niniejszej sprawie. Ponadto organ przed wydaniem decyzji dokonał analizy jak najmniejszej uciążliwości inwestycji dla właściciela nieruchomości i jasno sprecyzował jej zakres poprzez wskazanie, że sprowadza się ona wyłącznie do pasa technologicznego. Obszar pasa technologicznego pokrywa się jednocześnie z obszarem, który zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy C. z [...] marca 215 r., nr [...], w zakresie działek nr 102, 104, 313, 314 znajduje się w jednostce strukturalnej planu o symbolu EE teren infrastruktury elektroenergetycznej. Na terenie tym dopuszcza się lokalizację inwestycji pod nazwą: " Budowa dwutorowej linii 4 kV O.- O. M." z czasową pracą jednego toru na napięciu 22 kV w relacji O.- O., polegającej m. in. na lokalizacji obiektów urządzeń elektroenergetycznych w tym słupów i przewodów elektroenergetycznych oraz infrastruktury towarzyszącej. Organ w sposób prawidłowy wskazał zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, sprowadzając go do pasa technologicznego ujawnionego na załącznikach nr 1-4 decyzji Starosty. Ograniczenie to dotyczy części nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i naruszenie prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy lub nie został skutecznie podważony. W rozpoznawanej sprawie, zważywszy na sposób skonstruowania zarzutów skargi kasacyjnej, w szczególności to, że główny nacisk położony został na zarzuty naruszenia prawa materialnego, a zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są jedynie konsekwencją niewłaściwego odczytania przesłanek z art. 124 ust. 1 u.g.n., postawione w skardze kasacyjnej zarzuty można i należy rozpoznać łącznie. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta została oparta na uzasadnionych podstawach, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że szereg decyzji odnoszących się do tego samego przedsięwzięcia inwestycyjnego było już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Rozpoznający skargi kasacyjne wniesione od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny w szeregu orzeczeniach zwrócił uwagę, że treść decyzji organu I instancji (decyzje w tych sprawach mają podobną treść) należy odczytywać uwzględniając jej strukturę (por. wyroki z: 12 października 2016 r., I OSK 950/16, I OSK 1205/16, z 21 lutego 2017 r., I OSK 1892/16, 11 maja 2017 r., I OSK 1839/16). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni to stanowisko podziela. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Prawidłowe, a tym samym precyzyjne określone ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości wyznaczane jest przez wskazanie przebiegu inwestycji, zakres ograniczenia tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji oraz w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z 10 listopada 2006 r., I OSK 23/06). W rozpoznawanej sprawie zakres ograniczenia determinował plan miejscowy, do którego ustaleń odwołują się decyzje organów obydwu instancji, przy ocenie zakresu ograniczeń nakładanych na właściciela nieruchomości. Zakresu ograniczeń nie można odczytywać w ten sposób, by poszczególne punkty decyzji nakładającej ograniczenia korzystania z nieruchomości analizować w oderwaniu od pozostałych punktów, jak też bez odniesienia do postanowień planu miejscowego. Treść tej decyzji należy odczytywać poprzez jej strukturę. W decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2015 r., utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] września 2015 r., w pkt 1 określono charakter (rodzaj) inwestycji, z uwagi na którą udziela się zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. W pkt 2 określono czynności, jakich może dokonywać inwestor w ramach uzyskanego zezwolenia oraz zakazy dla właścicieli nieruchomości – te ostatnie ograniczone do pasa technologicznego. W pkt 3 określano wielkość i położenie przestrzeni zajętej pod pas technologiczny. Z całokształtu decyzji organu I instancji, w tym z jej punktu 3, który w swej analizie pominął Sąd I instancji, wynika zatem jednoznacznie, że wszelkie ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości przez jej właściciela, związane z inwestycją, powinny mieścić się w ramach ustalonego pasa technologicznego, którego rozmiary, powierzchnię i przebieg decyzja określa w sposób szczegółowy. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczy wyłącznie części działek skarżącego, leżących w granicach pasa technologicznego, o powierzchni 1,9268 ha. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, takie określenie przestrzenne zakresu ograniczenia korzystania z prawa własności, jakie zastosowano w decyzji organu I instancji, przy uwzględnieniu załączników graficznych stanowiących integralną część tej decyzji, obrazujących przebieg i powierzchnię pasa technologicznego na poszczególnych działkach, odpowiada wymogom art 124 ust. 1 u.g.n. Podkreślenia przy tym wymaga, że obszar pasa technologicznego pokrywa się z obszarem, który zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajduje się w jednostce strukturalnej planu o symbolu EE- teren infrastruktury elektroenergetycznej. W tej sytuacji zastrzeżenia formułowane przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, a odnoszące się do nieprecyzyjnego określenia części nieruchomości objętej ograniczeniami, nie znajdują potwierdzenia w treści decyzji odczytywanej z uwzględnieniem wszystkich jej zapisów, co w konkluzji prowadzi do wniosku, że zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. jest usprawiedliwiony. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 104 § 2 i art. 107 § 3 K.p.a. okazały się również uzasadnione, ale były one tylko konsekwencją niewłaściwego odczytania przez Sąd I instancji przesłanek z art. 124 ust. 1 u.g.n. Z tego wzięły się bowiem niewłaściwe wytyczne Sądu I instancji co do zakresu wyjaśnienia sprawy i niewłaściwe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Niezasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 113 § 2 K.p.a. W myśl art. 113 § 2 K.p.a. organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Powyższy przepis nie znajdował w rozpoznawanej sprawie zastosowania, tym samym nie mógł zostać naruszony, a zwłaszcza w sposób określony w skardze kasacyjnej. W sytuacji gdy Sąd I instancji uznał, że treść decyzji nasuwa wątpliwości, co do zakresu ograniczeń związanych z eksploatacją linii oraz jej realizacją i utrzymaniem, mógł jedynie uchylić zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji, nie był natomiast uprawniony zastosować przepis art. 113 § 2 K.p.a., gdyż przepis ten dotyczy kompetencji organu administracji, a nie określa działań jakie mogą zostać podjęte przez Sąd w ramach kontroli legalności rozstrzygnięcia wydanego prze organ administracji. Uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 193 i art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W oparciu o przepis art. 207 § 2 P.p.s.a. Sąd uznał, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek pozwalający na odstąpienie od zasądzania kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem kosztami tymi musiałby zostać obciążony właściciel nieruchomości ograniczony w sposobie korzystania z niej dla realizacji celu publicznego.