I OSK 223/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. W., R. M., J. P., J. K., D. Ł., A. B., B. B.-B., J. W., J. Z., K. M.-M., E. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 września 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 924/17 o odrzuceniu skargi D. K., B. K., D. W., R. M., J. P., J. K., D. Ł., A. B., B. B.-B., A. S., K. K., J. P., J. W., J. Z., K. M.-M., T. R., E. W. na uchwałę Rady Gminy Ł. z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie dostosowania sieci szkół podstawowych i gimnazjów do nowego ustroju szkolnego gminy Ł. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 8 września 2017 r., III SA/Kr 924/17, odrzucił skargę D. K., B. K., D. W., R. M., J. P., J. K., D. Ł., A. B., B. B.-B., A. S., K. K., J. P., J. W., J. Z., K. M.-M., T. R., E. W. na uchwałę Rady Gminy Ł. z [...] marca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie dostosowania sieci szkół podstawowych i gimnazjów do nowego ustroju szkolnego gminy Ł. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że zgodnie art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., Poz. 1369, z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), zakres przedmiotowy sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie miedzy innymi w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. (akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Stosownie zaś do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z § 2 tego przepisu wynika z kolei, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W przypadku zaskarżenia uchwały rady gminy obowiązujące przepisy odmiennie regulują legitymację skargową, wprowadzając dopuszczalny na podstawie § 2 wyjątek od wyrażonej w art. 50 § 1 p.p.s.a. zasady ogólnej, który został przewidziany w art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, z późn. zm.; dalej jako: "u.s.g."), zgodnie z którym legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, a wniesienie skargi zostało poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia. Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Skarga złożona w powyższym trybie nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96). Mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83). W postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424). Obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Musi on wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok SN z 7 marca 2003 r., III RN 42/02; wyrok NSA z 3 września 2004 r., OSK 476/04; wyrok WSA w Białymstoku z 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04). Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia. Interes ten powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (wyrok NSA z 7 maja 2008 r., II OSK 84/08). W rozpoznawanej sprawie skarżący wywodzą swój interes prawny z faktu pozostawiania w stosunku pracy jako nauczyciele Publicznego Gimnazjum im. J. w Ł., z którym związane jest istnienie w przyszłości tego Gimnazjum. Nie wskazali jednak w jaki sposób zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny. W odpowiedzi na skargę podniesiono natomiast, że skarżący zarówno przed podjęciem uchwały jak i po jej podjęciu są zatrudnieni na tych samych stanowiskach. Zatem w ich sytuacji nic się nie zmieniło, a Wójt Gminy Ł. uzupełnił brakujące godziny wynikające z braku nowego naboru, w innych szkołach na terenie gminy. Skarżący nie wykazali zatem naruszenia ich interesu prawnego zaskarżoną uchwałą, albowiem do skutecznego zaskarżenia uchwały rady gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie wystarczy legitymować się interesem prawnym, ale dodatkowo interes ten musi zostać naruszony zaskarżonym aktem. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżących a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków. Takiego związku skarżący nie wykazali. Póki co ich interes prawny w ogóle nie został naruszony, a przynajmniej nie został naruszony realnie. Sam fakt zatrudnienia w konkretnej szkole publicznej ani nie daje podstaw do domagania się przekształcenia takiej szkoły, ani też podstaw do skutecznego sprzeciwiania się przekształceniu. W przypadku skarżących żaden przepis rangi ustawowej nie gwarantuje im konkretnego miejsca pracy, przy czym jak wynika ze stanu faktycznego tej sprawy, miejsca pracy skarżących zostają zachowane, a samo Gimnazjum im. J. w Ł., zgodnie z przepisami ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo oświatowe, zostaje zachowane do chwili ostatecznego wygaszenia (likwidacji). Uzasadnienia naruszenia interesu prawnego skarżących nie można doszukiwać się w twierdzeniach skargi skupiających się na ocenie realizacji opinii Kuratora Oświaty. Skarżący w tej sprawie nie mają interesu prawnego w zaskarżaniu ani opinii Kuratora oświaty, ani też nie mogą skutecznie powoływać się na stanowisko Kuratora i ich własną ocenę czy opinia Kuratora została uwzględniona, czy też nie. Skoro zatem ani skarżący nie wykazali naruszenia swojego interesu prawnego lub uprawnienia, ani też Sąd nie dopatrzył się zaistnienia po stronie skarżących ich własnego chronionego interesu prawnego lub prawa, które zostało naruszone zaskarżoną uchwałą – to skarga nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie w tej sprawie. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wywiedli D. W., R. M., J. P., J. K., D. Ł., A. B., B. B.-B., J. W., J. Z., K. M.-M., E. W., zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o "przeprowadzenie dowodów z dokumentów wymienionych i powołanych jako dowód w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na okoliczność ich treści a w szczególności istnienia interesu prawnego po stronie skarżących w przedmiocie zaskarżenia aktu prawa miejscowego". Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: 1. art. 25 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 32 p.p.s.a. oraz art. 34 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że podmiotem uprawnionym do reprezentacji Rady Gminy Ł. jest z jednej strony Wójt Gminy Ł. a z drugiej Sekretarz Gminy podpisany na piśmie stanowiącym odpowiedź na skargę; 2. naruszenie art. 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz art. 7 p.p.s.a. w związku z art. 101 § 1 u.s.g. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a to przyjęcie, że skarżący nie posiadają interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały Rady Gminy Ł. nr [...] z [...] marca 2017 r. w sprawie dostosowania sieci szkół podstawowych i gimnazjów do nowego ustroju szkolnego prowadzonych przez gminę Ł. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że analiza stanowiska Sądu I instancji zawartego w zaskarżonym uzasadnieniu w obliczu obowiązującego stanu prawnego, okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, a przede wszystkim wadliwego postrzegania przez Sąd zasady szybkości postępowania, było fundamentem opublikowania sprzecznego z porządkiem prawnym orzeczenia, które zrodziło obawy skarżących o załatwieniu sprawy przez Sąd I instancji a nie o rzetelnym jej rozstrzygnięciu w ramach sprawiedliwego procesu, co bezsprzecznie nie powinno mieć miejsca. Sąd I instancji jest organem wymierzającym sprawiedliwość w zakresie swojej kognicji a nie załatwiającym sprawy. Skarżący 21 lipca 2017 r., złożyli w Radzie Gminy Ł. skargę. W dniu 29 sierpnia 2017 r., (wtorek) Sąd I instancji doręczył skarżącym odpis odpowiedzi na skargę. Po zapoznaniu się skarżących z jej treścią, w celu wykazania braku zasadności twierdzeń Rady Gminy Ł. co do braku po stronie skarżących interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały Rady Gminy Ł., skarżący 4 września 2017 r., (poniedziałek) złożyli do Sądu pismo, w którym odnieśli się do zarzutów zawartych w odpowiedzi na skargę w przedmiocie braku interesu prawnego, składając przy tym stosowne wnioski dowodowe z dokumentów. Postanowieniem z 8 września 2017 r. Sąd odrzucił skargę. Wynika z niego, że Sąd nie zapoznał się z treścią pisma skarżących z 4 września 2017 r., co potwierdza nie tylko treść jego uzasadnienia, ale i doświadczenie życiowe. Otóż skarżący pismo nadali w placówce pocztowej 4 września 2017 r., a więc na dzienniku podawczym Sądu I instancji przedmiotowe pismo zostało złożone najwcześniej 6 września 2017 r. (w środę), a na biurko sędziego referenta trafiło najwcześniej 7 września 2017 r. Zaskarżone postanowienie nosi datę 8 września 2017 r., lecz jak przemawiają zasady doświadczenia życiowego sporządzone zostało przez sędziego referenta przed 8 września 2017 r., co wynika z czynności technicznych, które muszą podjąć odpowiednie służby biurowe w celu jego przygotowania, podpisania, ekspediowania. W tej sytuacji uznać należy, że Sąd I instancji przygotowując zaskarżone postanowienie nie zapoznał się ze stanowiskiem skarżących zawartym w piśmie z 4 września 2017 r. oraz nie czekał na jego wyrażenie. Postąpił w sposób pochopny i nieprofesjonalny, albowiem uniemożliwił wypowiedzenie się skarżących w zakresie zarzutów zawartych w odpowiedzi na skargę, a winien to uczynić w celu realizacji uprawnień procesowych stron do przedstawienia kontrargumentów. W tej sytuacji zasadnym było sformułowanie Sądowi I instancji pytania retorycznego: w jakim celu przesłał skarżącym odpowiedź na skargę, jeśli odmówił im poprzez pochopne opublikowanie zaskarżonego orzeczenia nie posiadając zapewne w dniu jego sporządzenia zwrotki o doręczeniu skarżącym odpowiedzi na skargę i przy założeniu potrzeby kilku dni na sporządzenie przez skarżących od dnia odebrania odpowiedzi na skargę stosownego pisma, odniesienie się do jej treści. Bezsprzecznie zatem podjęte przez Sąd I instancji czynności polegające na opublikowaniu zaskarżonego orzeczenia bez umożliwienia skarżącym odniesienia się do odpowiedzi na skargę nie mają nic wspólnego z zasadą sprawiedliwego procesu. Sąd, aby zachować wskazaną w zdaniu poprzednim zasadę winien albo wezwać skarżących wraz z doręczeniem odpowiedzi na skargę do złożenia pisma procesowego zawierającego odniesienie się do zarzutów zawartych w odpowiedzi na skargę zgodnie z obowiązującą procedurą albo zapewnić upływ właściwego odcinka czasu, aby mogli złożyć stosowne pismo, w którym odnieśliby się do twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę. Sąd swą postawą dał wyraz pejoratywnego postrzegania terminu "załatwienia sprawy", o czym stanowi art. 7 p.p.s.a. Nie rozstrzygnął bowiem sporu, ale załatwił sprawę z pominięciem zasady sprawiedliwego procesu uniemożliwiając skarżącym odniesienie się do twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę. Co więcej, Sąd I instancji dokonując oceny legalności i skuteczności złożenia przez organ administracji publicznej odpowiedzi na skargę, względnie pomijając tę ocenę, do której jednak z mocy prawa był zobowiązany, uznał że osoba sekretarza gminy jest uprawniona do reprezentacji Rady Gminy Ł. w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stroną w ramach niniejszego postępowania jest Rada Gminy Ł., zaś osoba podpisana za w/w organ w odpowiedzi na skargę nie wykazała, aby była umocowana do działania w imieniu tejże Rady. Sekretarz Gminy Ł. nie wykazał, aby uprawniony był do działania w imieniu Wójta oraz aby Wójt Gminy Ł. był uprawniony do reprezentacji Rady Gminy Ł. Co więcej, aby osobę Wójta Gminy uznać za uprawnioną do reprezentacji Rady Gminy w niniejszej sprawie musiałby zostać on właściwie umocowany w tym do udzielenia stosownego upoważnienia Sekretarzowi Gminy w tym zakresie, czego w niniejszej sprawie brak. Ponadto, Sąd I instancji uznał brak naruszenia interesu prawnego skarżących bazując na samych twierdzeniach organu. Uczynił to w oparciu o same twierdzenie strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na skargę. Wbrew stanowisku Sądu, poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały naruszono w sposób obiektywny i ewidentny interes prawny skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 22 czerwca 2017 r., II SA/Ke 266/17 uznał, że: "naruszenie uregulowanej w art. 59 u.s.o. procedury przekształcenia czy też likwidacji szkoły przez organ ją prowadzący może być kwalifikowane jako naruszenie interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. Rodzice dziecka uczęszczającego do szkoły, która ma być zlikwidowana bądź też przekształcona mają interes prawny w tym, aby do tej likwidacji czy też przekształcenia doszło z poszanowaniem obowiązującej procedury". Podobnie, w wyroku z 11 maja 2017 r., IV SA/Wr 425/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził że: "rodzic ucznia danej szkoły ma interes prawny w tym, aby jej przekształcenie bądź likwidacja były przeprowadzane prawidłowo przy poszanowaniu gwarancji proceduralnych przysługujących temu rodzicowi z mocy przepisów u.s.o.". Skarżący co prawda nie są rodzicami dzieci uczęszczających do Gimnazjum, ale są nauczycielami owego Gimnazjum. Nie trzeba być jasnowidzem, aby nie dostrzec, że w roku szkolnym 2017/2018 r., w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały w Gimnazjum, w którym skarżący pozostają nauczycielami, nie ma pierwszych klas. To przekłada się na mniejszą ilość uczniów w szkole i mniejszą ilość zajęć w szkole, a w konsekwencji mniejszą ilość zajęć dydaktycznych dla skarżących nauczycieli. W roku szkolnym 2018/2019 w przedmiotowym Gimnazjum nie będzie już ani pierwszych ani drugich klas, a więc ilość uczniów będzie jeszcze mniejsza, a za tym jeszcze mniejsza ilość godzin dydaktycznych dla skarżących nauczycieli. W końcu w roku szkolnym 2019/2020 nie będzie już żadnych klas w szkole. Gdyby zaś kwestionowana uchwała Rady Gminy w Ł. pozostawała w zgodzie z powyższym przepisem, a więc przedmiotowe Gimnazjum uległo by włączeniu do ośmioletniej szkoły albo przekształceniu w ośmioletnią szkołę, wówczas obecnie nieistniejące klasy pierwsze gimnazjum byłyby klasami siódmymi szkoły podstawowej a uczniowie klasy szóstej w roku szkolnym 2016/2017 przeszliby w roku szkolnym 2017/2018 do klasy siódmej szkoły podstawowej ośmioletniej, która powstałaby z przekształcenia przedmiotowego Gimnazjum w szkołę podstawową ośmioletnią, względnie włączenia go do szkoły podstawowej. Jak zatem widać skarżący posiadają interes prawny w zaskarżeniu uchwały czego nie dostrzegł Sąd I instancji, względnie nie chciał dostrzec przy logicznej analizie skutków prawnych zaskarżonej uchwały. Niezależnie od tego, skarżący nauczyciele w roku szkolnym 2018/2019 stracą pracę w istniejącym obecnie Gimnazjum, albowiem w roku tym skończą edukację ostatnie klasy Gimnazjum i z uwagi na likwidację placówki szkolnej ich stosunek pracy ustanie poprzez wypowiedzenie w związku z likwidacją pracodawcy. Są przy tym świadomi istniejącego poglądu w judykaturze, że tylko naruszenie interesu bieżącego, nie przyszłego, stanowi podstawę do zaskarżenia uchwały w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Nie sposób jednak nie wspomnieć o regulacji zawartej w art. 101 ust. 4 u.s.g. w związku z art. 94 ust. 1 u.s.g. wedle którego, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. W tej sytuacji po dniu 30 marca 2018 r., pomimo ewidentnego naruszenia interesu prawnego skarżących, nie będzie możliwe zaskarżenie kwestionowanej uchwały. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wójt Gminy Ł. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę, albowiem podniesiony w niej zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie jest trafny. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, zgodnie z którym skarżący nauczyciele wykazali, że ich interes prawny został naruszony w wyniku wydania przedmiotowej uchwały, albowiem "w roku szkolnym 2017/2018 r., w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały w Gimnazjum, w którym skarżący pozostają nauczycielami, nie ma pierwszych klas. To przekłada się na mniejszą ilość uczniów w szkole i mniejszą ilość zajęć w szkole, a w konsekwencji mniejszą ilość zajęć dydaktycznych dla skarżących nauczycieli. W roku szkolnym 2018/2019 w przedmiotowym Gimnazjum nie będzie już ani pierwszych ani drugich klas, a więc ilość uczniów będzie jeszcze mniejsza, a za tym jeszcze mniejsza ilość godzin dydaktycznych dla skarżących nauczycieli. W końcu w roku szkolnym 2019/2020 nie będzie już żadnych klas w szkole. (...) skarżący nauczyciele w roku szkolnym 2018/2019 stracą pracę w istniejącym obecnie Gimnazjum, albowiem w roku tym skończą edukację ostatnie klasy Gimnazjum i z uwagi na likwidację placówki szkolnej ich stosunek pracy ustanie poprzez wypowiedzenie w związku z likwidacją pracodawcy". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący kasacyjnie wykazali, że w tej konkretnej sprawie ich interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały ma charakter realny i został naruszony, ponieważ uchwała ta podlega wykonaniu w okresie dłuższym niż jeden rok szkolny. Tym samym, kwestię naruszenia interesu prawnego skarżących należy oceniać nie tylko w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, ale w całym okresie wykonania uchwały, ponieważ odrzucenie skargi skutkowałoby pozbawieniem ich możliwości obrony swych praw, gdyż mając na uwadze treść art. 94 ust. 1 u.s.g. w momencie, w którym realnie utraciliby pracę nie mogliby już skutecznie zaskarżyć kwestionowanej uchwały. W odniesieniu do pozostałych zarzutów stwierdzić należało, że nie miały one wpływu na wynik sprawy. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zaznaczyć, że w przypadku, gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał wątpliwości co do prawidłowego umocowania sekretarza gminy do reprezentacji wójta gminy, to powinien tę kwestię wyjaśnić korzystając z trybu przewidzianego w art. 49 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.