I OSK 2493/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) del. NSA Jerzy Solarski Protokolant sekretarz sądowy Paweł Florjanowicz po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.S.A. w Krakowie Oddział w Opolu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Op 43/13 w sprawie ze skargi M. O. i A. O. na bezczynność T. S.A. w Krakowie Oddział w Opolu w przedmiocie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. S.A. w Krakowie Oddział w Opolu na rzecz M. O. i A. O. solidarnie kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 29 lipca 2013 r., sygn. akt II SAB/Op 43/13 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. O. i A. O. na bezczynność [...] S.A. w Krakowie Oddział w Opolu w przedmiocie informacji publicznej: 1) zobowiązał [...] S.A. z siedzibą w Krakowie Oddział w Opolu do wydania aktu administracyjnego lub dokonania czynności załatwiającej wniosek skarżących z dnia 31 stycznia 2013 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, 2) stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądził od [...] S.A. z siedzibą w Krakowie Oddział w Opolu solidarnie na rzecz M. O. i A. O. kwotę 357 złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, że pismem z dnia z dnia 31 stycznia 2013 r. M. O. i A. O. wystąpili do [...] S.A. z siedzibą w Krakowie Oddział w Opolu o udostępnienie w terminie do 13 lutego 2013 r. dokumentacji techniczno-prawnej, w tym dokumentacji prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej posadowionej na działce nr 13 opisanej w księdze wieczystej KW [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Brzegu V Wydział Ksiąg Wieczystych. W odpowiedzi [...] S.A. Oddział w Opolu (zwana dalej Spółką) pismem z dnia 28 lutego 2013 r. odmówiła udostępnienia informacji publicznej i wskazała wnioskodawcom, na podstawie art. 4 ustawy z dnia 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, że nie jest jednym z podmiotów, o których mowa w tym artykule. Wyjaśniła, że nawet gdyby nie zgodzić się z postawioną powyżej tezą, to przedstawione żądania wnioskodawców niewątpliwie dotyczą ich interesu prywatnego, zmierzają bowiem do ustalenia ryzyka procesowego z jakim powinny się liczyć osoby domagające się wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości i ustalenia służebności przesyłu. Wobec tego Spółka stwierdził brak podstaw do dostarczenia żądanych dokumentów. M. O. i A. O. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, zarzucając [...] S.A. z siedzibą w Krakowie bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 95/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, jako sądowi miejscowo właściwemu. W skardze zarzucono, że Spółka nie udostępniła skarżącym informacji publicznej na wniosek z dnia 31 stycznia 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – dalej "u.d.i.p."), jak również nie wydała rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej, zgodnie z art. 17 ust. 1 cyt. ustawy. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej odrzucenie, ponieważ przedłożone Spółce pełnomocnictwo nie uprawniało radcy prawnego R. K. do wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w imieniu mocodawców. Równocześnie z ostrożności procesowej Spółka wniosła o oddalenie skargi w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu Spółka argumentowała, że stanowisko, iż jest ona podmiotem wykonującym zadania publiczne, a co za tym idzie podlega ustawowemu obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej, nie ma uzasadnienia w obowiązujących przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Spółka podkreśliła, że nie jest żadnym z podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1- u.d.i.p., stwierdzono też, że informacje, których udostępnienia żądali skarżący nie stanowiły informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uwzględnił skargę na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, że zgodnie z zasadami wyrażonymi w Kodeksie cywilnym w przypadku braku umocowania po stronie pełnomocnika ważność czynności zależy od potwierdzenia jej przez mocodawcę (art. 103 § 1 i art. 104 k.c.). Potwierdzenie ma charakter uniwersalny w tym znaczeniu, że obejmuje zarówno formę, jak i termin dokonania czynności oraz przewidziane dla niej skutki. W niniejszej sprawie M. O. i A. O. pełnomocnictwem z dnia 31 stycznia 2013 r. potwierdzili ważność czynności radcy prawnego R. K. w zakresie prowadzenia sprawy w postępowaniu administracyjnym, stąd wniosek Spółki o odrzucenie skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji podniósł, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 ustawy), a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 ustawy) i nie wymaga od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Prawo dostępu do informacji podlega jednakże ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 ustawy). Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu szczegółowo omówił regulacje zawarte w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu I instancji, informacją publiczną w rozpoznawanej sprawie są niewątpliwie ewentualne decyzje w przedmiocie lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działkach wskazanych we wniosku skarżących. Zdaniem Sądu I instancji termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Sformułowanie "zadanie publiczne" zastosowane w art. 4 ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP pomija element podmiotowy, co oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane sformułowanie "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyja osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych oznacza bowiem realizację podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego, które - w ocenie Sądu - wskazują, że działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu cyt. art. 4 ustawy ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, są "zadaniami publicznymi". Działalność przedsiębiorstwa energetycznego nie mieszcząca się w katalogu wymienionym w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego, jeżeli dotyczy "sprawy publicznej" nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje fakt, czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Przedsiębiorstwa energetyczne są przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują zadania publiczne, a w konsekwencji są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej (tak wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10). Sąd I instancji zauważył, że uwzględnienie skargi na bezczynność na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. nie przesądza w jaki sposób zostanie załatwiona sprawa. Sąd nie może wypowiadać się w tym względzie. Jeśli w momencie otrzymania wniosku podmiot zobowiązany jest w posiadaniu informacji publicznej i nie zachodzą okoliczności odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 cyt. ustawy - o czym stanowi art. 16 ust. 1 ustawy - zobowiązany jest do jej udostępnienia w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, jeśli umożliwiają to środki techniczne, którymi dysponuje (art. 14 ust. 1 ustawy). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] S.A. z siedzibą w Krakowie Oddział w Opolu reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości zarzucono: naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 1 ust. 1 i – pośrednio - niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i ust. 2 oraz błędną wykładnię - w istocie jej brak - i niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 1 (pkt 1-5) ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej /Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm./, poprzez przyjęcie, że dokumenty dotyczące lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej stanowią informację publiczną (art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i ust. 2) oraz, że Strona przeciwna jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 4 ust. 1). Wskazując na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że dystrybucja energii jest nie tyle zadaniem publicznym, co zadaniem mającym znaczenie publiczne, to jednak nie upoważnia do dalszej ingerencji w sprawy przedsiębiorstwa, przez nakładanie obowiązku udostępniania dokumentów inwestycyjnych, w tym dotyczących lokalizacji urządzeń, co nie jest już sprawą publiczną, Takie zatem pojęcia jak zadania publiczne, cel publiczny, a także informacja publiczna nie powinny i nie mogą być uznane za dotykające dokumentów z zakresu instalacji urządzeń, kwestie te są związane z uzyskaniem pozwoleń, regulowanym w wymaganych trybach administracyjnych. Ciążące na [...] S.A. obowiązki w tym zakresie pozostają w sferze spraw tego przedsiębiorstwa nie stanowiących "sprawy publicznej" w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, co stanowi kryterium istnienia obowiązku udzielenia informacji o takiej sprawie. Nie decyduje zatem okoliczność, że dany podmiot w ogóle wykonuje zadania publiczne, czy raczej zadania mające znaczenie publiczne tylko to, czy dana kwestia dotyczy tego zadania. Pytanie o dokumentację nie jest pytaniem o dystrybucje energii, czyli o zadanie publiczne. [...] S.A. jest osobą prawną, samodzielnym podmiotem prawa handlowego, nie jest ani organem władzy ani administracji, ale też nie jest podmiotem reprezentującym takie organy, czy "inne osoby" bądź "jednostki organizacyjne" (wykonujące zadania publiczne lub dysponujące majątkiem publicznym). Spółka nie jest żadnym z podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, nie mieści się również w grupie podmiotów wymienionych w pkt 5. Spółka nie gospodaruje majątkiem Skarbu Państwa ani mieniem komunalnym, tj. majątkiem publicznym; majątek [...] S.A. to majątek prywatnej osoby prawnej, a wielkość udziału Skarbu Państwa w majątku Spółki eliminuje możliwość jej zakwalifikowania do podmiotów zobowiązanych z ustawy o dostępie do informacji publicznej. W Spółce [...] S.A. 99,51 % akcji posiada [...] S.A. z siedzibą w Katowicach pozostali akcjonariusze posiadają 0,49 % akcji, przy czym w Spółce [...], Skarb Państwa posiada 30,06 % akcji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Postępowanie w sprawie toczyło się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, która jest ustawą szczególną w stosunku m.in. do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązuje do udostępniania informacji publicznej władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności wyliczone w ust. 1, nadto organizacje związkowe i pracodawców, partie polityczne (ust. 2). Przepis art. 4 zawierający w ust. 1 sformułowanie, że obowiązek udostępniania informacji publicznej spoczywa na władzach publicznych oraz innych podmiotach wykonujących zadania publiczne, wyraźnie rozróżnia władze publiczne, do których skarżąca kasacyjnie Spółka się nie zalicza, oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, które przykładowo wyliczono w punktach od 1 do 5. Regulacja art. 4 ust. 1 pkt 5 omawianej ustawy zawiera charakterystykę kilku podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, w tym reprezentujących inne państwowe osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne, jak też takich podmiotów reprezentujących osoby, które dysponują majątkiem publicznym, dalej osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Poza sporem jest, że [...] S.A. z siedzibą w Krakowie nie należy do podmiotów dysponujących majątkiem publicznym, nie jest też osobą prawną w której Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu art. 4 pkt 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.). W judykaturze utrwaliło się natomiast stanowisko w kwestii zaliczenia przedsiębiorstw energetycznych do kategorii podmiotów wykonujących "zadania publiczne", które to pojęcie użyte zostało w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a ma znaczenie szersze od zwrotu "zadania władzy publicznej" zawartego w art. 61 Konstytucji RP. W tej materii należy w całości podzielić stanowisko zajęte przez Sąd I instancji, wyrażone w oparciu o interpretację treści zwrotu "zadań publicznych danego podmiotu". Jeżeli zadania te mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to nie można odmówić im tego przymiotu (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25 lipca 2006 r., P 24/05 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1539/13 i z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2118/13). W tej sytuacji bez względu na fakt, czy przedsiębiorstwo energetyczne wykonuje zadania w zakresie produkcji energii, czy jej przesyłania, obrotu, czy wreszcie dystrybucji, albo sprzedaży, mimo iż zadania te zostały odrębnie ujęte w ustawie Prawo energetyczne, bo tak wynika z jej art. 3 pkt 4, 5, 6, 6a, przedsiębiorstwo takie winno być traktowane jako wykonujące zadania publiczne – w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Także obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienione art. 9c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne dotyczą spraw publicznych w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. albowiem energia elektryczna (jej dystrybucja i inne zadania przedsiębiorstwa energetycznego) ma znaczenie dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnia dobro wspólne, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, czyli jest zadaniem publicznym. O obowiązku udostępnienia przez przedsiębiorstwo energetyczne żądanej informacji decyduje zatem to, czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji więc również zakres podmiotowy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej został w sprawie wypełniony. Pojęcie "informacji publicznej" określone zostało przez ustawodawcę w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazujących, że informacją tą jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2, przy czym dokumentem urzędowym, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Przy wykładni art. 6 ust. 1 u.d.i.p. należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania publiczne i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z ust. 2 art. 61 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji dotyczy również dostępu do dokumentów. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej. W związku z powyższym pojęcie informacji publicznej musi być rozumiane szeroko, a w orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Bez znaczenia jest przy tym, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu i czy dokumenty te posiada także inny podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej. Ważne jedynie jest to, by dokumenty takie służyły adresatowi konkretnego wniosku do realizowania zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio. O zaliczeniu określonej informacji do kategorii informacji publicznej decyduje spełnienie przesłanek przewidzianych w powołanych przepisach u.d.i.p., nie zaś ewentualny możliwy sposób wykorzystania pozyskanych informacji. Dokumenty urzędowe będące w posiadaniu przedsiębiorstwa energetycznego (np. decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy urządzeń elektroenergetycznych) nie tracą charakteru informacji publicznej w przypadku, gdy ich udostępnienia domaga się osoba fizyczna będąca właścicielem nieruchomości, na której jest usytuowane dane urządzenie, pozostająca lub mogąca pozostawać w sporze cywilnoprawnym z tym przedsiębiorstwem. Odmienne zapatrywania są sprzeczne z celem regulacji ustawowych i konstytucyjnych dotyczących dostępu do informacji publicznej, a nadto byłyby one nielogiczne. Ocena czy określona informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. nie może być odmienna w zależności od tego, kto ubiega się o jej udostępnienie. Rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej, właściwy podmiot nie jest upoważniony do badania interesu prawnego ani faktycznego wnioskodawcy (art. 2 ust. 2 u.d.i.p.). Przepis art. 4 ust. 1 stanowi, że obowiązek udostępnienia informacji spoczywa na władzach publicznych oraz innych podmiotach wykonujących zadania publiczne. Oznacza to, że ustawodawca rozróżniając te dwie kategorie podmiotów, świadomie zdecydował, aby obowiązkiem informacyjnym obciążyć każdą z tych grup. Zatem fakt, że Spółka nie kwalifikuje się do władz publicznych w rozumieniu powołanego przepisu – wbrew twierdzeniu Spółki - nie ma w sprawie znaczenia, skoro przepis ten do podmiotów zobowiązanych zalicza również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W takiej sytuacji rzeczą Spółki było udzielenie żądanej informacji, jeżeli jest w jej posiadaniu (poprzez czynność materialno-techniczną), bądź powiadomienie pismem, że jej nie posiada, bądź też wydanie odmownej decyzji w wypadku, gdy żądana informacja podlega ochronie prawnej, m.in. ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.