I OSK 375/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 258/18 sprawy ze skargi U. Z. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. za niewykonanie wyroku WSA w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 r. w sprawie II SAB/Łd 50/15 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 6 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 258/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyniku rozpoznania skargi U. Z. (skarżąca) o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. za niewykonanie wyroku WSA w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 roku w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 50/15 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzył Dyrektorowi Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. grzywnę w kwocie 2000 złotych, przyznał od Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. na rzecz U. Z. sumę pieniężną w kwocie 1000 złotych oraz zasądził od Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. na rzecz strony skarżącej U. Z. kwotę 393,90 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym Skarżąca wniosła skargę na niewykonanie przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. II SAB/Łd 50/15 wnosząc o wymierzenia organowi grzywny, przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazała, że Sąd wyrokiem z 9 czerwca 2015 r. zobowiązał Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. do załatwienia jej wniosku z [...] stycznia 2015 r. w terminie 14 dni od uprawomocnienia się orzeczenia, które nastąpiło na skutek oddalenia skargi kasacyjnej organu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. I OSK 2610/15. Pomimo tego organ nie podjął w sprawie żadnych działań. Skarżąca [...] lutego 2018 r. wezwała zatem go do wykonania wyroku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wyjaśniając, że pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. skarżąca zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o udostępnienie w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej informacji w zakresie kopii zanonimizowanej decyzji wydanej w następstwie postępowań kontrolnych w sprawie [...] i [...]. W odpowiedzi organ pismem z dnia [...] lutego 2015 r. odmówił udostępnienia informacji, gdyż dane, o których udostępnienie wniosła nie są informacjami publicznymi i podlegają ochronie na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1182). W następstwie tej decyzji skarżąca wywiodła skargę do. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, po rozpoznaniu której, wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. II SAB/Łd 50/15 Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2015 r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 196,95 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. I OSK 2610/15 oddalił skargę kasacyjną organu. W wykonaniu wyroków, Prezes ZUS decyzją z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] odmówił skarżącej udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca wystąpiła o ponowne rozpoznanie sprawy, w wyniku którego decyzją z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...] Prezes ZUS utrzymał w mocy poprzednią decyzję. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. II SA/Wa 707/17 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa ZUS z dnia [...] marca 2017 r. oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezes ZUS [...] stycznia 2018 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną, która została oddalona wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 904/ 18. Pismem z [...] lutego 2018 r. skarżąca wezwała organ do "wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. II SAB/Łd 50/15, na które organ opowiedział jej pismem z dnia [...] lutego 2018 r. Skarżąca [...] lutego 2018 r. wniosła skargę na niewykonanie wyroku. W ocenie organu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie i winna zostać oddalona. Sięgając do treści art. 154 § 1 p.p.s.a. organ wyjaśnił, iż na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w przepisie nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało faktycznie wydane. W szczególności niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu nie może skutkować ukaraniem organu grzywną. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć zaniechanie podjęcia lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. O niewykonaniu wyroku można mówić dopiero po bezskutecznym upływie pewnego terminu, w którym organ miał faktyczną możliwość podjęcia nakazanych w wyroku czynności. Biorąc zatem pod uwagę działania podjęte przez organ w sprawie uznać należy, że przesłanka niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. II SAB/Łd 50/15 nie została spełniona. Postanowieniem z 15 maja 2018 r. Sąd I instancji zawiesił postępowanie, a następnie postanowieniem z 7 września 2018 r. podjął postępowanie wobec zakończenia postępowania kasacyjnego w sprawie o sygn. akt I OSK 904/18. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył treść art. 154 § 1 p.p.s.a. oraz wyjaśnił, że warunkiem wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, co skarżąca w niniejszej sprawie uczyniła. Następnie Sąd wskazał, że zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez Sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi, zatem w niniejszej sprawie wyrokiem z 9 czerwca 2915 r. Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2015 r. w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. Skoro wyrok ten uprawomocnił się zaś 21 lutego 2017 r. a przedmiotowej akta wpłynęły do organu [...] czerwca 2017 r., to od tej daty należy liczyć termin do załatwienia sprawy, który upłynął [...] czerwca 2017 r. Sąd zauważył, że niekwestionowaną okolicznością jest to, iż po dniu [...] czerwca 2017 r. do dnia wniesienia skargi organ nie załatwił wniosku skarżącej z [...] stycznia 2015 r. Ponadto zauważył, że niewątpliwie Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z [...] marca 2017 r., znak: [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej a po rozpoznaniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z [...] kwietnia 2017 r. utrzymał w mocy własną decyzję, jednak z urzędu Sądowi wiadomo, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. II SA/Wa 707/17 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. I OSK 904/18 oddalił skargę kasacyjną organu od powyższego wyroku. Decyzja ta była bowiem, w ocenie Sądu, dotknięta była wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie jej nieważności wyeliminowało natomiast jej skutki prawne zatem argumentacja organu, że sprawę załatwił Prezes ZUS nie znajduje uzasadnienia, gdyż organem zobowiązanym do jej załatwienia był Dyrektor ZUS Oddziału w T. Sąd podkreślił, że prawomocny wyrok zobowiązywał organ do załatwienia wniosku skarżącego oraz do uczynienia tego w odpowiednim terminie. Niewykonanie prawomocnego wyroku w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane, bowiem taka sytuacja prowadzi do podważenia zaufania obywateli do organów państwa, świadczy o braku poszanowania prawa przez te organy, które same są zobowiązane do jego stosowania. Powyższe było podstawą uznania przez Sąd, że grzywna w kwocie określonej w punkcie drugim wyroku będzie adekwatna do stopnia, w jakim organ naruszył termin załatwienia sprawy, a jednocześnie spełni wystarczająco represyjną funkcję. Uzasadniając rozstrzygnięcie dotyczące rażącego naruszenia prawa Sąd stwierdził, że pomimo zobowiązania do załatwienia wniosku skarżącej w określonym terminie prawomocnym wyrokiem organ nie załatwił przedmiotowego wniosku a nawet, po otrzymaniu w dniu [...] czerwca 2017 r. prawomocnego wyroku, nie podjął żadnych czynności w sprawie. Sąd uznał również za zasadny wniosek o wymierzenie grzywny wskazując, że skarżąca czekała na wykonanie wyroku od [...] czerwca 2017 r. przez 15 miesięcy, a organ nadal pozostawał w bezczynności, która przybrała postać rażącego naruszenia prawa. Sąd wyjaśnił również, że działając w ramach uprawnienia i uwzględniając zaistniały w sprawie stan faktyczny, a w nim przede wszystkim długoterminową i niemalże bierną postawę organu, za uzasadnione uznał również przyznanie skarżącej sumy pieniężnej, o której mowa w art. 154 § 7 p.p.s.a. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. i w skardze kasacyjnej zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 154 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że organ pozostawał w bezczynności i stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy czynności w sprawie były podejmowane przez organ w krótkich odstępach czasu i zmierzały bezpośrednio do załatwienia sprawy, a zatem organ nie pozostawał w bezczynności; 2. art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a, poprzez nieuzasadnione w okolicznościach niniejszej sprawy wymierzenie Dyrektorowi Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. grzywny w kwocie 2000 zł, bowiem organ pozostawał w bezczynności, która przybrała postać rażącego naruszenia prawa, podczas gdy organ nie pozostawał w bezczynności, a zatem brak było podstaw do wymierzenia Dyrektorowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. grzywny w kwocie 2000 zł; art. 154 § 7 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione w okolicznościach niniejszej sprawy przyznanie od Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. na rzecz U. Z. sumy pieniężnej w kwocie 1000 zł, podczas gdy organ nie pozostawał w bezczynności, a zatem brak jest podstaw do przyznania od Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. na rzecz U. Z. sumy pieniężnej w kwocie 1000 zł; art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. poprzez zwrot skarżącej kosztów w wysokości 393,90 zł, podczas gdy skarga skarżącej była niezasadna, a zatem nie należy się jej zwrot wpisu od skargi. W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym zrzekając się rozprawy. W uzasadnieniu organ przytoczył chronologię czynności podejmowanych w niniejszej sprawie i wywiódł, że stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] marca 2017 r. oraz z [...] kwietnia 2017 r. z mocą "ex tunc" pozostaje bez wpływu na fakt, że organ podejmował w okresie od [...] lutego 2017 r. w krótkich odstępach czasu czynności zmierzające bezpośrednio do załatwienia sprawy. Podniósł również, że stwierdzenie nieważności decyzji uchyla wszelkie skutki prawne, jakie powstały od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji nieważnej zatem nie rozciąga się na całe poprzedzające unieważnioną decyzję postępowanie administracyjne, lecz powoduje, że sprawa, która była przedmiotem decyzji uznanej za nieważną, wraca do stanu, w jakim znajdowała się przed jej wydaniem. Powyższe, zdaniem organu świadczy o tym, że termin na załatwienie sprawy powinien być liczony zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a., tj. od [...] października 2018 r., czyli od dnia zwrotu do organu akt administracyjnych po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego, bowiem to prawomocnym wyrokiem sądu została stwierdzona nieważność decyzji organu. Skoro zaś wniosek skarżącej został załatwiony decyzją Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. z [...] września 2018 r. odmawiającą udostępnienia informacji publicznej, to nie można stwierdzić, że w sprawie doszło do bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa. Organ wskazał, że o bezczynności mówić można gdy organ nie podejmuje żadnych działań, uwzględniając czas niezbędny do ich podjęcia, a więc, gdy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne z przyczyn leżących po stronie organu zatem biorąc pod uwagę przebieg postępowania w niniejszej sprawie, nie sposób przypisać organowi także przewlekłości postępowania. Czynności przedmiotowego postępowania wykonywane były bowiem w możliwie krótkich odstępach czasu i zmierzały bezpośrednio do załatwienia sprawy, ponadto nie miały charakteru pozornych, niepotrzebnych, pozbawionych znaczenia dla sprawy, czy też generowanych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Organ powołując się na piśmiennictwo i orzecznictwo wywodził, że na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało faktycznie wydane. W szczególności niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku sądu nie może skutkować ukaraniem organu grzywną. Podniósł również, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć zaniechanie podjęcia lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. O niewykonaniu wyroku można mówić dopiero po bezskutecznym upływie pewnego terminu, w którym organ miał faktyczną możliwość podjęcia nakazanych w wyroku czynności. W zaistniałej sytuacji, w jego ocenie nie można mówić o niewykonaniu wyroku. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wskazał, że załatwienie sprawy przez Prezesa ZUS nie przesądza o wykonaniu wyroku Sadu, gdyż nie zachodzi tożsamość obu organów - Dyrektora Oddziału ZUS w T. i Prezesa ZUS w W. Podniosła, że organ nie może wywodzić dla siebie usprawiedliwienia dla niewykonania wyroku w tym, że nie był w posiadaniu akt postępowania, bo te zostały mu zwrócone dopiero po zakończeniu postępowania rozstrzygniętego decyzją Prezesa ZUS w W. Poza tym, w jej opinii organ zdawał sobie sprawę z tego, gdzie akta się znajdują i jak uzyskać do nich dostęp, a do rozpatrzenia jej wniosku potrzebny był tylko ten wniosek, gdyż postępowanie przez Dyrektora Oddziału ZUS w T. nie było w przedmiocie wniosku przez ten organ nigdy prowadzone. Zauważyła również, że mimo braku akt organ wydał [...] września 2018 r. tj. w czasie, kiedy akta sprawy znajdowały się w postępowaniu sądowym, gdyż zostały zwrócone organowi dopiero dnia [...] października 2018r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten zobligowany jest jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zasadniczą przesłanką do zastosowania art. 154 § 1 p.p.s.a. i wymierzenia organowi grzywny jest zatem ustalenie, że do dnia wniesienia skargi organ administracji nie wykonał wyroku sądu. Przepis artykułu 154, mówiąc o "niewykonaniu" wyroku sądu administracyjnego, odwołuje się w istocie do tego aspektu jego skuteczności, który polega na zachowaniu się (lub bezczynności) organu administracji publicznej w postępowaniu prowadzonym w rezultacie wyroku uwzględniającego skargę, niezgodnym ze wskazaniami co do dalszego postępowania, zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku. (Woś T. (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI). W przedmiotowej sprawie poddano analizie kwestię wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 50/15. Rozstrzygnięciem tym: zobowiązano Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. do załatwienia wniosku U. Z. z dnia [...] stycznia 2015 roku, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. Skarga kasacyjna od powyższego orzeczenia została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2017 r., wydanym w sprawie I OSK 2610/15. Niekwestionowanym jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 r. wpłynęły do organu w dniu [...] czerwca 2017. Nie ulga także wątpliwości, że do czasu wniesienia skargi, to jest do [...] lutego 2018 r., Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. nie wykonał prawomocnego wyroku w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 50/15. Nie ma przy tym znaczenia, że w sprawie procedował Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a w odniesieniu do decyzji tego organu została stwierdzona nieważność prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 listopada 2017 r. Zasadnie bowiem Sąd I instancji zwrócił uwagę, że zobowiązanym wyrokiem z dnia [...] czerwca 2015 r. do rozpoznania wniosku był Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T., a nie Prezes Zakładu Ubezpieczeń. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. nie wykonał w zakreślonym terminie prawomocnego wyroku wydanego w sprawie II SAB/Łd 50/15. W takiej sytuacji nie ma znaczenia, że w sprawie podejmował czynności inny organ, aniżeli ten, który został to tego wskazany w wyroku z dnia 9 czerwca 2015 r. Z tych przyczyn nie można uznać, jak chce tego skarżący kasacyjnie, że zobowiązanie organu do załatwienia wniosku zostało wykonane poprzez wydanie decyzji w dniu [...] marca 2017 r. przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a termin do wykonania wyroku dla skarżącego kasacyjnie należy liczyć od dnia [...] października 2018 r., to jest po zwrocie akt z prawomocnym orzeczeniem sądu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji. Podkreślić bowiem ponownie należy, że zobligowanym do załatwienia wniosku zgodnie z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi był Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. W związku z powyższym zarzut dotyczący naruszenia art. 154 § 2 p.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie wykonując prawomocnego wyroku, który wpłynął do organu wraz z aktami sprawy w dniu [...] czerwca 2017 r. do czasu wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, to jest do dnia 9 lutego 2018 r., organ pozostawał w bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji nie są zasadne także zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 154 § 1 i 6 oraz art. 157 § 7 p.p.s.a. Zasadnie bowiem Sąd I instancji wymierzył Dyrektorowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. grzywnę w kwocie 2000 zł oraz przyznał sumę pieniężną w wysokości 1000 zł, albowiem organ ten pozostawał w bezczynności, która to bezczynność miała charakter rażący. Mając na względzie powyższe rozważania skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.