I OSK 545/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk, Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.), Protokolant asystent sędziego Aleksander Jakubowski, po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 27/13 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 27/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2012r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) i art. 104 Kpa, po rozpoznaniu wniosku A. R. z dnia [...] kwietnia 2012 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego, odmówił stronie przyznania tego świadczenia. Organ stwierdził, że A. R. nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego. Wnioskodawca został bowiem wykluczony z [...] Spółdzielni Mieszkaniowej na mocy uchwały Rady tej Spółdzielni nr [...] z dnia [...] września 2006 r., która została utrzymana w mocy uchwałą zebrania Przedstawicieli Członków Spółdzielni nr [...] z [...] kwietnia 2007 r. Powództwo A. R. o uchylenie tej uchwały zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] czerwca 2009 r. sygn. akt [...]. Po rozpoznaniu apelacji od tego wyroku Sąd Apelacyjny w K. wyrokiem z dnia [...] lutego 2010r. sygn. akt [...] stwierdził nieważność uchwały zebrania Przedstawicieli Członków Spółdzielni z dnia [...] kwietnia 2007r. Jednakże po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Spółdzielni sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w K., który wyrokiem z dnia [...] maja 2011r. sygn. akt [...] oddalił apelację A. R. Zaznaczono również, że wnioskodawca za pośrednictwem adwokata wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego w Warszawie. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Organ odwoławczy odnosząc się do skargi kasacyjnej z dnia [...] września 2011 r. uznał, że obowiązkiem organu I instancji było uzyskać dokument potwierdzający, że taka skarga wpłynęła do Sądu Najwyższego. W przypadku potwierdzenia tej okoliczności organ powinien zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa do czasu wydania orzeczenia przez Sąd Najwyższy. Po przekazaniu akt sprawy organowi I instancji, [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa nadesłała postanowienie Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] maja 2011r. sygn. akt [...], nadającego klauzulę wykonalności prawomocnemu wyrokowi Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] czerwca 2009 r. sygn. akt [...] w zakresie pkt 2. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Prezydent Miasta [...], na podstawie art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) i art. 104 Kpa, ponownie odmówił A. R. przyznania dodatku mieszkaniowego. Prezydent po przedstawieniu przebiegu postępowania uznał, że nie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania administracyjnego z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa Zdaniem organu do zawieszenia postępowania na tej podstawie wymagane jest łączne spełnienie czterech warunków: 1. zagadnienie wstępne powinno wyłonić się w toku postępowania administracyjnego, co oznacza że może ono powstać tylko w toku postępowania, 2. jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3. wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia, co oznacza, że musi poprzedzać rozstrzygniecie sprawy i wydanie decyzji, 4. istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozstrzygnięciem i wydaniem decyzji. Ponadto organ przytoczył treści art. 3981 § 1 Kpc, zgodnie z którym skargę kasacyjną może wnieść strona od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub postępowania w przedmiocie odrzucenia pozwu lub umorzenia postępowania kończących postępowanie. Oznacza to, że wyrok Sądu Apelacyjnego jest ostateczny i prawomocny. Tym samym statuuje on wiążący stan prawny aż do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej, dlatego dla wydania decyzji odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego nie jest konieczne uprzednie rozstrzygnięcie sądu. Uzasadniając odmowę przyznania A. R. dodatku mieszkaniowego organ przytoczył art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którym prawo do dodatku mieszkaniowego przysługuje osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu. Jak wynika z akt sprawy, A. R. w dniu składania wniosku o przyznanie dodatku nie posiadał tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego. Z tego powodu odmówiono mu przyznania dodatku mieszkaniowego. W odwołaniu od powyższej decyzji A. R. domagał się przyznania mu dodatku mieszkaniowego zgodnie z ustawą o dodatkach mieszkaniowych, która określa, że przysługuje on osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługującym im lokal zamienny lub socjalny. Zauważył, że wraz z M. W. i córką A. R. oczekuje na przyznanie mieszkania od Miasta [...] i systematycznie aktualizują swoje miejsce w kolejce. Prawo do mieszkania odwołujący otrzymał w oparciu o pozbawienie tytułu prawnego do mieszkania. Decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W pierwszej kolejności organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Zauważono między innymi, iż Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. sygn. akt [...] odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] maja 2011 r. sygn. akt [...]. Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdzono, że Kolegium przeprowadziło postępowanie uzupełniające. Organ wezwał stronę do wykazania, że posiada tytuł prawny do lokalu zamiennego lub socjalnego zatwierdzony wyrokiem sądowym lub decyzją administracyjną. W odpowiedzi A.R. przedłożył pismo Naczelnika Wydziału Zarządzania Nieruchomościami w Referacie Dodatków Mieszkaniowych w Urzędzie Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. stwierdzające, że w związku z wnioskiem o spisanie umowy najmu lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy [...] M.W. została wpisana na listę osób oczekujących na mieszkanie komunalne. Nadto Naczelnik w piśmie z dnia [...] października 2012 r. poinformował, że wpisanie na listę oczekujących na mieszkanie komunalne nie jest równoznaczne z przyznaniem konkretnego lokalu mieszkalnego. Stwierdzono, że A.R. i jego rodzina nie należą do grona osób zajmujących lokal mieszkalny bez tytułu prawnego oczekujących na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny, którym miałby przysługiwać dodatek mieszkaniowy na podstawie ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organ odwoławczy omówił następnie podstawowe regulacje dotyczące przyznania wnioskowanego świadczenia, zaznaczając, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych. Dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. W ocenie Kolegium postępowanie administracyjne organu I instancji oraz postępowanie uzupełniające wykazały brak uprawnień A.R. do lokalu zamiennego lub socjalnego stwierdzonego wyrokiem sądowym, ugodą lub decyzją administracyjną. Odwołujący został wykluczony na podstawie uchwały [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z tej Spółdzielni. Sąd Najwyższy odmówił rozpatrzenia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] maja 2011 r. sygn. akt [...], który oddalił apelację skarżącego. Z tego powodu utrzymany został w mocy wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] czerwca 2009 r. sygn. akt [...] oddalający powództwo A. R. dotyczące zaskarżenia uchwały Spółdzielni w sprawie jego wykluczenia. Reasumując Kolegium podkreśliło, że A. R. nie należy do osób wymienionych w art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i tym samym uprawnionych do dodatku mieszkaniowego. Nie przysługuje mu spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego i nie jest on również osobą oczekującą na przysługujący jej lokal mieszkalny lub socjalny. Wskazano także na różnice pomiędzy ubieganiem się o przyznanie lokalu komunalnego a posiadaniem prawa do lokalu socjalnego lub zamiennego wynikającego z wyroku sądowego. Jednocześnie decyzja w sprawie dodatku mieszkaniowego nie jest wydawana w ramach uznania organu administracji, który mógłby ocenić, czy nie przyznać świadczenia ze względu na trudną sytuację wnioskodawcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A.R. wyraził swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Podniósł, iż składając wniosek o zasiłek rodzinny złożył również pismo informujące o przyznaniu prawa do mieszkania komunalnego przez Prezydenta Miasta [...]. We wniosku o przydzielenie mieszkania z puli mieszkań komunalnych, przedłożonego przez M. W. zostali umieszczeni także A. R. oraz skarżący. Te same osoby wskazano na wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Powyższe wskazuje, iż skarżącemu powinno być przyznane wnioskowane świadczenie na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. A. R. zauważył, że zaprezentowana przez Kolegium interpretacja tego przepisu nie może być stronnicza oraz powinna zawierać uzasadnienie prawne odnoszące się do wykładni dokonanej przez skarżącego. Do skargi A. R. dołączył pismo Prezydenta Miasta [...] informujące M. W. o pozytywnym zakwalifikowaniu wniosku w sprawie spisania umowy najmu lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy, poprzez wpisanie na listę oczekujących na mieszkanie komunalne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w motywach kwestionowanej decyzji. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiada ona prawu, nie narusza bowiem ani przepisów prawa materialnego ani procesowego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm. dalej – "ustawa"), regulujące zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach (art.1). Ustawa nabycie prawa do dodatku mieszkaniowego uzależnia od spełnienia określonych w niej kryteriów. Zdaniem Sądu organy administracji prawidłowo ustaliły, że A. R. nie spełnia wymogów określonych w art. 2 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Z akt sprawy wynika, że A. R., zamieszkujący w Z. przy ul. [...], wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego złożył w dniu [...] kwietnia 2012 r. W tym czasie, na mocy uchwały Zebrania Przedstawicieli Członków [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 200 7r. nr [...] został wykluczony ze Spółdzielni. Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia [...] czerwca 2009 r. sygn. akt [...] oddalił powództwo strony o uchylenie tejże uchwały. A. R. wniósł apelację od tego wyroku, a Sąd Apelacyjny w K. wyrokiem z dnia [...] lutego 2010 r. sygn. akt [...] stwierdził nieważność uchwały. Jednakże po wniesieniu skargi kasacyjnej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, Sąd Apelacyjny w K. wyrokiem z dnia [...] maja 2011r. sygn. akt [...] oddalił apelację skarżącego. Nadto Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia [...] lipca 2012r. sygn. akt [...] odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej wniesionej przez A. R. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia [...] maja 2011 r. sygn. akt [...]. Wobec powyższego uprawnione jest twierdzenie, że w chwili składania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, tj. w kwietniu 2012r. skarżący nie posiadał tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego wymienionego w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 ustawy. Skarżący powoływał się na prawo do dodatku mieszkaniowego wywodząc je z treści art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy. Odnosząc się do powyższego Sąd wskazał, że zawarte w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych sformułowanie "osobom (...) oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny" oznacza przede wszystkim, że strona będzie spełniała przesłanki do przyznania dodatku mieszkaniowego dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia o przyznaniu prawa do lokalu zamiennego albo socjalnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2007r. sygn. akt I OSK 216/06). Takowe orzeczenie w sytuacji skarżącego nie zostało wydane. Natomiast fakt umieszczenia M. W., konkubiny skarżącego na liście oczekujących na mieszkanie komunalne nie jest równoznaczny z oczekiwaniem na przyznany lokal zamienny lub socjalny. Wpis na listę oczekujących uprawnia ją do ewentualnego zawarcia, dopiero w przyszłości, umowy najmu lokalu z zasobów gminnych na czas nieoznaczony. Jest nadto oczywiste, że oczekiwanie na lokal mieszkalny wchodzący w skład mieszkaniowego zasobu gminy przyznawany na podstawie uchwał rady gminy wydawanej w sprawie zasad wynajmowania lokali komunalnych nie może być traktowane w sposób tożsamy, co oczekiwanie na "lokal zamienny", jak i "lokal socjalny". O uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których dotyczy nakaz opróżnienia lokalu mieszkalnego orzeka sąd w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu, a obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu, o czym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z 2001 r. o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r, Nr 31 poz. 266 ze zm.). O uprawnieniu najemcy do lokalu zamiennego mowa natomiast w art. 10 i art. 11 przywołanego aktu prawnego. Lokal taki powinien być dostarczony najemcy przez właściciela, ze względu na brak możliwości zamieszkiwania w dotychczasowo zajmowanym przez najemcę lokalu z powodu awarii wywołującej szkodę lub zagrażającej bezpośrednio powstaniem szkody, gdy rodzaj koniecznej naprawy tego wymaga, a lokator jest obowiązany opróżnić w związku z tym lokal. Nadto ustawodawca przewidział prawo do lokalu zamiennego dla lokatora, któremu wypowiedziano umowę z przyczyn określonych w art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy o ochronie praw lokatorów (...), a więc zajmowany dotychczas lokal wymaga opróżnienia w związku z koniecznością rozbiórki lub remontu budynku, a także wtedy, gdy właściciel lokalu wypowiedział lokatorowi stosunek prawny, o ile zamierza zamieszkać w należącym do niego lokalu. Sytuacja skarżącego nie odpowiada stanom faktycznym, jakie zostały unormowane w przytoczonych przepisach, a nadanie definicji legalnej terminom "lokal zamienny" i "lokal socjalny" uniemożliwia traktowanie tych pojęć w inny, niż dokonał tego ustawodawca, sposób. Wobec powyższego należy uznać, że organy administracji procedujące w sprawie prawidłowo zinterpretowały art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych uznając, że skarżący jest osobą zajmującą lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, jednak nie oczekuje na przysługujący mu lokal zamienny lub socjalny. W przedmiotowej sprawie nie zachodziły również podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, gdyż wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] maja 2011r. sygn. akt [...] jest prawomocny i wydanie decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego nie było zależne od jakiegokolwiek innego uprzedniego rozstrzygnięcia sądu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A.R., domagając się "uchylenia i zmiany zaskarżonego wyroku w całości, uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia października 2012 r., uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. z określeniem przyznania prawa do dodatku mieszkaniowego" oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 2 pkt 1 ppkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię pojęcia "lokal zamienny" przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 1 Ppsa.; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 151 § Ppsa poprzez oddalenie przez WSA skargi w sytuacji, gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012 r. została wydana z naruszeniem art. 2 pkt 1 ppkt 5 z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy stanu faktycznego w sprawi, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 Ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. zwanej dalej "Ppsa"), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują wyliczone w art. 183 § 2 Ppsa przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w składzie niniejszym podziela w całości stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. I OSK 2956/13 dotyczące odmowy przyznania skarżącemu kasacyjnie w analogicznym stanie faktycznym i prawnym dodatku mieszkaniowego za inny okres. Przechodząc do oceny zarzutów, wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 2 ust.1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędna wykładnię pojęcia "lokal zamienny" nie mógł odnieść oczekiwanego skutku. Zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( tekst jedn. Dz. U z 2013 r. poz. 966 ze zm.). W sposób jednoznaczny wskazuje ona, jakie obligatoryjne warunki muszą być spełnione, aby właściwy organ wydał decyzję o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. Składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wnioskodawca, aby otrzymać świadczenie, musi łącznie spełniać warunki dotyczące posiadania tytułu prawnego do zajmowanego lokalu mieszkalnego (art.2), średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego (art. 3) oraz powierzchni użytkowej lokalu (art. 5). Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy prawo do dodatku mieszkaniowego przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie wskazał, że katalog tytułów do dodatku mieszkaniowego jest katalogiem zamkniętym, co nie pozwala na przyznanie tego uprawnienia z innych przyczyn. Tym samym, prawidłowo wskazał, że skarżący kasacyjnie nie spełnia żadnego z pięciu warunków z art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych Fakt wpisania konkubiny skarżącego kasacyjnie na listę osób oczekujących na przydział mieszkania z komunalnych zasobów Miasta [...] nie może skutkować uznaniem, że w chwili składania wniosku o dodatek mieszkaniowy skarżący spełniał warunek określony w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy. Sąd I instancji wyczerpująco wskazał jakie są przesłanki uzyskania mieszkania zastępczego i socjalnego powołując się na przepisy zawarte w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ( Dz. U. z 2014 r., poz. 150 ze zm.). Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w związku z art. 151 Ppsa jest niezasadny bowiem ustalając, że A.R. nie spełnia przesłanek do uzyskania dodatku mieszkaniowego Sąd I instancji prawidłowo oddalił skargę. Z powyższych względów Naczelny Sad Administracyjny podstawie art. 184 Ppsa oddalił skargę kasacyjną