I OSK 819/23
WyrokNaczelny Sąd Administracyjny2024-09-12
Skład orzekający: Jolanta Rudnicka, Piotr Niczyporuk, Dariusz Chaciński
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy wadliwie skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej, oparty na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. bez wskazania konkretnego przepisu postępowania administracyjnego, który miał zostać naruszony, może zostać merytorycznie rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny?Ratio decidendi
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, ponieważ zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. był wadliwie skonstruowany. Skuteczność takiego zarzutu wymaga wykazania naruszenia konkretnego przepisu postępowania administracyjnego, co w niniejszej sprawie nie zostało uczynione. Sąd jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie może merytorycznie rozpoznać zarzutów, które są wadliwie skonstruowane.Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła skargi U. C. i J. C. na decyzję Wojewody Pomorskiego w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję. Gmina Luzino wniosła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wyrok sądu powszechnego stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną Gminy Luzino oraz zasądzono od Gminy Luzino na rzecz U. C. i J. C. kwotę 240 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.Pełny tekst orzeczenia
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Luzino od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 882/18 w sprawie ze skargi U. C. i J.C. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 16 października 2018 r. nr NSP-VIII.7581.1.122.2018.ND w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy Luzino na rzecz U. C. i J. C. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 21 grudnia 2022 r. II SA/Gd 882/18, po rozpoznaniu sprawy ze skargi U. C. i J. C. na decyzję Wojewody Pomorskiego z [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość:
1. uchylił zaskarżoną decyzję;
2. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina [...]. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wydanie wyroku przez sąd powszechny, w którym to wyroku sąd oddalił powództwo Gminy [...] przeciwko skarżącym J. i U. C. o ustalenie, że strony wiązała umowa o zwolnienie z długu przyszłego, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego.
W oparciu o powyższe skarżąca kasacyjnie Gmina [...] wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania przed obiema instancjami. Wniosła także o dopuszczenie jako dowodu w sprawie wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] kwietnia 2022 r. [...] wraz z uzasadnieniem. W piśmie z 23 lutego 2023 r. zrzekła się też rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną U. C. i J. C. wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.
Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na drugiej podstawie kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) i zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. "Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano też wielokrotnie, że systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, według którego przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało" (wyrok NSA z 3.10.2024 r. III OSK 238/23, LEX nr 3770078).
W tej sprawie niestety zarzut skargi kasacyjnej został wadliwie zredagowany, co nie pozwala na merytoryczne odniesienie się do niego. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wskazano zatem, jaki środek winien zastosować sąd uznając, że organy dopuściły się określonych w tym przepisie uchybień proceduralnych. Skuteczność zarzutu naruszenia powyższego przepisu wynikowego zależy od wykazania zasadności naruszenia innych konkretnych przepisów, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. "Aby zarzut naruszenia przepisu wynikowego był skuteczny, wymaga on powiązania z innym przepisem naruszonym przez sąd. Zaskarżając skargą kasacyjną wyrok na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., należy zarzucić zaskarżonemu wyrokowi nie tylko naruszenie tego przepisu, ale także przepisów, których naruszenia w toku postępowania administracyjnego dopatrzył się Sąd pierwszej instancji, albo przepisów, które ten sąd sam naruszył, prowadząc postępowanie sądowe" (wyrok NSA z 8.07.2021 r. III OSK 3591/21, LEX nr 3196637). "Zatem prawidłowa konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uwzględniając treść wniesionego środka zaskarżenia, winna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., w związku z konkretnym przepisem postępowania administracyjnego, którego naruszenie dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu" (wyrok NSA z 28.10.2020 r. I GSK 416/18, LEX nr 3090529).
Jeśli Sąd I instancji, powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., nie wskazał przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i nie podał przyczyny, z powodu której przyjął takie stanowisko, to ewentualnie mogła być to wada uzasadnienia, o której mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., polegająca na braku dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna nie zawiera jednak takiego zarzutu, a wskazany w ramach drugiej podstawy kasacyjnej zarzut jest niekompletny, a tym samym na tyle wadliwy, że nie pozwala na odniesienie się do niego.
Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną (pkt 1 wyroku). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 15.07.2026. · Źródło