I OSK 920/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia del. WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 535/16 w sprawie ze skargi [...] na bezczynność Komendanta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną 2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 535/16, po rozpoznaniu skargi [...] z siedzibą w Warszawie (dalej skarżący) na bezczynność Komendanta Stołecznego Policji, w przedmiocie wniosku z [...] października 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej zobowiązał Komendanta Stołecznego Policji do rozpoznania wniosku [...] z siedzibą w Warszawie z [...] października 2015 r., godz. 21:57 o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od Komendanta Stołecznego Policji na rzecz [...] z siedzibą w Warszawie kwotę 580 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W wyroku tym Sąd powołał się na następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy. Wnioskiem z [...] października 2015 r. (godz. 21.57) skarżący, zwrócił się do Komendanta Stołecznego Policji o przekazanie na adres e-mail informacji publicznej dotyczącej: 1. skanów wszystkich decyzji wydanych przez organ na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 199 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2014 r., poz. 295 ze zm.) w okresie od 28 sierpnia 2015r. do 28 września 2015 r.; 2. informacji, która z decyzji została doręczona wnioskodawcy (pełnomocnikowi wnioskodawcy) osobiście, a która wysłana pocztą; 3. informacji w jakiej dacie każda z decyzji została doręczona stronie postępowania. Organ pismem z [...] października 2015 r. poinformował, że indywidualne decyzje administracyjne wydane w sprawach dotyczących pozwoleń na broń nie stanowią informacji publicznej, niezależnie od ich anonimizacji. Zdaniem organu ww. decyzje wydawane są w sprawach indywidualnych. Organ stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do uznania, że wnioskowane dane stanowią informację publiczną, a co za tym idzie, że podlegają udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.) dalej jako "u.d.i.p." Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Stołecznego Policji. Zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1. art. 13, art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p., przez nieudzielenie informacji publicznej w ustawowym terminie zgodnie z żądanym zakresem. Wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że do dnia wniesienia skargi organ ani nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, a zatem pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że jeżeli zakresem żądania objęty jest zbiór dokumentów liczący bardzo wiele stron wymagających uszeregowania i usystematyzowania, zanonimizowania i przeanalizowania, a następnie zeskanowania pod kątem informacji objętych tajemnicą prawnie chronioną (dane osobowe, informacje o stanie zdrowia osób fizycznych, oferty przedsiębiorców), to należy uznać, że taka informacja jest informacją przetworzoną. Organ podniósł, że mailem z [...] października 2015 r. poinformował skarżącego że adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej musi w pierwszej kolejności ustalić, czy żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 u.d.i.p., czy też nie. W przypadku gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną – organ podkreślił - że nie znajdują zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto organ wskazał, że cała korespondencja skarżącego w przedmiotowej sprawie była wysyłana drogą elektroniczną z podpisem skarżącego, jednakże bez podpisu osoby umocowanej do jego reprezentacji. Organ wystosował w trybie art. 64 § 2 K.p.a do w drodze elektronicznej wezwanie do wykazania szczególnego interesu publicznego do uzyskania wnioskowanych informacji oraz do własnoręcznego podpisania wniosku o ich udostępnienie. Organ ponownie przekazał ww. wezwanie w wersji papierowej, gdyż 14 grudnia 2015 r. skarżący poinformował organ e-mailem, że nie wyraził zgody na doręczanie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Organ wskazał, że w piśmie z [...] stycznia 2016 r. skarżący poinformował, że brak jest podstaw do wykazania interesu publicznego w niniejszej sprawie. Nadto zaznaczył, że przekazane przez organ decyzje administracyjne zostaną wykorzystane przez skarżącego na potrzeby raportu dotyczącego praktyki administracyjnej organów Policji w sprawach dostępu do broni palnej. Ponadto organ podniósł, że do pisma dołączono pełnomocnictwo do reprezentowania Stowarzyszenia z [...] października 2014 r. udzielone radcy prawnemu przez przedstawiciela stowarzyszenia zwykłego, J. K.. Z uwagi na niezałączenie umocowania J. K. do udzielenia pełnomocnictwa radcy prawnemu, organ w trybie art. 64 § 2 K.p.a., wezwał skarżącego do uzupełnienia powyższego braku formalnego, pod rygorem pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Ze względu na nieuzupełnienie braku formalnego wniosku, organ pismem z [...] lutego 2016 r. poinformował skarżącego, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został pozostawiony bez rozpoznania. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględnił skargę. Sąd odniósł się do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazując przedmiotowy i podmiotowy zakres zastosowania ww. ustawy. Wskazał, że Komendant Stołeczny Policji był organem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Sąd podkreślił, że wbrew twierdzeniu organu zawartym w odpowiedzi z [...] października 2015 r. udzielonej w drodze e-maila, decyzja administracyjna, wydana w indywidualnej sprawie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, do których należy treść i postać dokumentów urzędowych takich jak akty administracyjne i inne rozstrzygnięcia. Decyzje administracyjne, których skanów domagał się skarżący były niewątpliwie dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Zawierały treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego. Stanowisko organu, iż informacji publicznej nie stanowiły indywidualne decyzje administracyjne w sprawach dotyczących pozwoleń na broń, były zatem – w ocenie Sądu - błędne. Sąd zwrócił uwagę, że decyzja traci charakter indywidualny, poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych. Także pozostałe informacje żądane we wniosku, dotyczące sposobu i daty doręczenia decyzji – zdaniem Sądu - stanowiły informacje publiczne w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Sąd wskazał, że w sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ miał obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Sąd zwrócił uwagę, że jeżeli objęta wnioskiem informacja nie miała charakteru informacji publicznej, który to przypadek w niniejszej sprawie nie zachodził, to organ winien powiadomić o tym pisemnie skarżącego, czego też organ nie uczynił. Organ nie udostępnił żądanych informacji publicznych w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, jak też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanych danych. Wobec tego, że żądanie wniosku obejmowało informacje publiczne, odpowiedź organu z [...] października 2015 r. nie stanowiła rozpatrzenia wniosku. Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu nie miała w niniejszej sprawie miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność ta nie była wynikiem złej woli organu, lecz nastąpiła w skutek błędnej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Komendant Stołeczny Policji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r. Nr 718, poz. 1270 ze zm) zwanej dalej "P.p.s.a." naruszenie: I. przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na jego wynik, a mianowicie : 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez całkowite pominięcie przez Sąd I instancji zamiarów jakie kierowały Komendanta Stołecznego Policji w związku ze złożonym przez skarżącego wnioskiem, w sytuacji gdy ze zgromadzonych dokumentów w niniejszej sprawie jednoznacznie wynika, że udostępnienie informacji w postaci przekazania decyzji administracyjnych, niezależnie od ich anonimizacji zdaniem organu nie stanowiło informacji publicznej; 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku czynności jakie powinien prowadzić organ administracji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy; II. prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 1 ust. 1 u.d.i.p., polegające na nietrafnym przyjęciu, że żądanie skarżącego, niebędącego stroną postępowania administracyjnego, dotyczące wydania kserokopii decyzji administracyjnej w sprawie pozwolenia na broń - jest informacją publiczną; 2) art. 16 ust. 1 u.d.i.p., poprzez nietrafne przyjęcie, że odmowa informacji z uwagi na to, że nie stanowi ona informacji publicznej, powinna być dokonana w drodze decyzji, mimo że na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej decyzja może być wydana wówczas, gdy wchodzi w grę zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy, następuje jednak odmowa udzielenia informacji i to tylko ze względu na ochronę danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, statystyczną czy inna tajemnicę ustawowo chronioną bądź prawo do prywatności albo umorzenie postępowania. W oparciu o powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie wskazał, że sprawami publicznymi nie są konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym. Decyzje wydawane w sprawach indywidualnych dotyczące pozwolenia na broń, nie stanowią zatem informacji publicznej, która podlega udostępnieniu zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej. Organ podkreślił, że wnioskujący o udzielenie informacji publicznej winien posługiwać się stosownym umocowaniem ustanowionym zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Pismem z 10 października 2017 r. [...] podkreśliło, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 września 2017 r. sygn. akt I OSK 7/17 wydanym w identycznym stanie prawnym, podzielił stanowisko zaprezentowane przez skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty problemu w niniejszej sprawie, tj. do poprawności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i oceny czy żądanie udostępnienia kserokopii decyzji administracyjnej w sprawie pozwolenia na broń jest żądaniem udostępnienia informacji publicznej. Przechodząc do oceny charakteru żądanej informacji wskazać trzeba, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Ustawa nie definiuje pojęcia "sprawa publiczna", jednakże podczas prac legislacyjnych pojęcie to było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu" (v. uzasadnienie do projektu ustawy (w:) K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). W orzecznictwie podkreśla się również, że sformułowania zawarte w powyższych przepisach nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Przykładowy zakres przedmiotowy informacji publicznej ustawodawca wskazał w przepisie art. 6 u.d.i.p. Z przepisu tego m. in. wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (art. 6 ust. 1 pkt 4) oraz o danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a), w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: – treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, – dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, – treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu. Stosownie zaś do treści art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Ponadto stosownie do treści art. 3 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do wglądu do dokumentów urzędowych. We wniosku z [...] października 2015 r. skarżący domagał się udostępnienia m. in. kserokopii decyzji administracyjnych wydanych przez Komendanta Stołecznego Policji na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji w okresie od 28 sierpnia 2015 r. do 28 września 2015 r. Uwzględniają treść wyrażonego we wniosku żądania podkreślić należy, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym decyzja administracyjna, wydana w indywidualnej sprawie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. stanowi wprost, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, do których należy treść i postać dokumentów urzędowych takich jak akty administracyjne i inne rozstrzygnięcia. Decyzje administracyjne, kserokopii których domagał się skarżący, są niewątpliwie dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Decyzje administracyjne zawierają bowiem treść oświadczenia woli, utrwaloną i podpisaną przez funkcjonariusza publicznego. Stanowisko organu, iż sprawami publicznymi nie są konkretne, indywidualne sprawy danej osoby, a treść decyzji administracyjnej nie stanowi informacji o sprawach publicznych jest więc błędne. Przeczy takiemu poglądowi brzmienie art. 6 ust. 4 lit. a) u.d.i.p. Należy ponadto zwrócić uwagę, że decyzja taka traci charakter indywidualny poprzez usunięcie z niej danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych. Tak przygotowana kserokopia decyzji administracyjnej staje się ważną informacją o sposobie działania organu administracji oraz o treści i formie podejmowanych przez ten organ rozstrzygnięć (por. wyroki NSA: z 16 kwietnia 2010 r., I OSK 83/10 oraz z 14 czerwca 2012 r., I OSK 609/12). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku o bezzasadności zarzutu naruszenia art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Również zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie został oparty na usprawiedliwionych podstawach. Zgodnie z tym przepisem odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W związku z tym, że żądane przez skarżącego dokumenty mają charakter informacji publicznej organ obowiązany był do realizacji jego wniosku. Nie czyniąc tego organ pozostaje w bezczynności. Organ zobowiązany był załatwić zgłoszony wniosek w sposób przewidziany ustawą o dostępie do informacji publicznej albo przez udostępnienie żądanych dokumentów w terminie określonym w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., po wcześniejszej ocenie, czy dokumenty te wymagają anonimizacji z uwagi na zawarte w nich dane osobowe osób niebędących funkcjonariuszami publicznymi, a jeśli tak to w jakim zakresie, albo poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) w przypadku zaistnienia przesłanek tej odmowy. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie wskazał na konieczność wydania decyzji w sytuacji gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. W takiej sytuacji przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie znajdują zastosowania, a tym samym nie może być stosowany art. 16 u.d.i.p. jeżeli zatem wnioskodawca żąda informacji, które nie są informacjami publicznymi, organ winien jedynie zawiadomić wnoszącego, że żądane dane nie mieszą się w pojęciu objętym ww. ustawą. Jeżeli wnioskodawca pozostaje w przekonaniu, że żądane przez niego informacje maja walor informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, to wówczas może wnieść skargę do sądu administracyjnego na bezczynność adresata wniosku, w efekcie rozpoznania której sąd ma obowiązek przesadzić o charakterze informacji przez dokonanie kwalifikacji, czy żądane informacje są, czy też nie są informacjami publicznymi. I taka właśnie sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Skoro nieuzasadnione okazały się zarzuty naruszenia prawa materialnego, to w konsekwencji niezasadne okazały się również bezpośrednio powiązane z tymi zarzutami zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Sąd I instancji stwierdzając, że wnioskowana informacja miała charakter informacji publicznej, zasadnie zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z [...] października 2015 r. na podstawie art. 149 P.p.s.a. Skoro w sprawie nie zaistniały podstawy do wydania decyzji administracyjnej, zastosowania nie mógł w niej znaleźć przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., określający w jakich sytuacjach decyzja podlega uchyleniu. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, że zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za jego pomocą nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nie jest uzasadniony w niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten jest przepisem regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej Sąd nie może badać zasadności przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 23 listopada 2005 r., I FSK 408/05, wyrok NSA z 17 listopada 2011 r., II OSK 1609/10). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z treści uzasadnienia w sposób jednoznaczny wynika, iż organ obowiązany jest rozpoznać wniosek skarżącego z [...] października 2015 r. w sposób przewidziany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd przy tym omówił szczegółowo jakie obowiązki ciążą na organie w tym zakresie. Wobec powyższego jako nieuzasadniony należy ocenić również zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, bowiem Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził w niniejszej sprawie proces kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem i prawidłowo zastosował środki określone w ustawie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, nie stwierdzając zarzucanych naruszeń, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.