I OZ 161/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 grudnia 2013 r., sygn. akt II SO/Po 10/13 o oddaleniu wniosku J.A. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Wielkopolskiemu za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek J. A. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Wielkopolskiemu za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż we wniosku strona podniosła, że jej skarga została wniesiona do organu w dniu 25 czerwca 2013 r., a organ nie przekazał skargi Sądowi, na co wskazuje pismo WSA w Poznaniu w sprawie II SAB/Po 63/12 nadane w dniu 12 września 2013 r. Do wniosku skarżący dołączył m.in. odpis skargi na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego z dnia 23 czerwca 2013 r., dowód wniesienia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz dowód wniesienia wpisu od skargi z dnia 23 czerwca 2013 r. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego – data księgowania 24 czerwca 2013 r. Skarżący podkreślił nadto, że pismem z dnia 24 czerwca 2013 r. przesłana została skarga z dnia 23 czerwca 2013 r. na bezczynność Wojewody po wyroku sygn. akt II SAB/Po 63/12 z dnia 22 stycznia 2013 r. oraz skarga z dnia 24 czerwca 2013 r. o wymierzenie grzywny z uwagi na bezczynność Wojewody po wydaniu powyższego wyroku. Sąd ustalił, iż przesyłka pocztowa z dnia 24 czerwca 2013 r. doręczona została organowi w dniu 25 czerwca 2013 r., a pismem z dnia 11 lipca 2013 r. poinformował pełnomocnika skarżącego, iż nie wpłynęła do Sądu skarga na bezczynność Wojewody. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie skargi na bezczynność Wojewoda wyjaśnił, że z akt zastępczych sprawy, pozostających w dyspozycji organu wynika jednoznacznie, iż akta przedmiotowej sprawy wraz z pismem przewodnim zostały przekazane do Sądu w dniu 12 lipca 2013 r. W ocenie Sądu brak było podstaw do jednoznacznego przyjęcia, że strona rzeczywiście wniosła do Wojewody Wielkopolskiego w dniu 24 czerwca 2013 r. skargę z dnia 23 czerwca 2013 r. na bezczynność Wojewody po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 63/12 obok żądania wymierzenia grzywny za niewykonanie tego wyroku, czego domagała się we wniosku z dnia 24 czerwca 2013 r. o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wskazanego wyroku. Powołane przez stronę skarżącą okoliczności, które w jej ocenie miały świadczyć o wniesieniu w jednej przesyłce w dniu 24 czerwca 2013 r. nie tylko wniosku z dnia 24 czerwca 2013 r. o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku, ale i skargi z dnia 23 czerwca 2013 r. na bezczynność organu, nie stanowiły nieprzerwanego ciągu poszlak, które wskazywałyby jednoznacznie na to, że skarga z dnia 23 czerwca 2013 r. na bezczynność organu została rzeczywiście nadana w przesyłce z dnia 24 czerwca 2013 r. Z twierdzeń Wojewody Wielkopolskiego wynika, że wpłynął do niego jedynie wniosek z dnia 24 czerwca 2013 r. o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku WSA w Poznaniu z dnia 22 stycznia 2013 r. o sygn. akt II SAB/Po 63/12, który został przekazany tutejszemu Sądowi w dniu 12 lipca 2013 r. Przy braku dowodu jednoznacznie przesądzającego o wniesieniu do organu w dniu 25 czerwca 2013 r. przedmiotowej skargi na bezczynność w jednej przesyłce nadanej w dniu 24 czerwca 2013 r., wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a."’ nie mógł zostać uwzględniony. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. A., reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia, przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: – art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 i art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na niepełnym i błędnym ustaleniu stanu faktycznego i oddaleniu wniosku o wymierzenie grzywny mimo zaistnienia przesłanek uzasadniających ukaranie Wojewody Wielkopolskiego grzywną za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu, – art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia w taki sposób, iż niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem nie jest możliwe odtworzenie toku myślowego sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2 powołanej ustawy, tj. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. W orzecznictwie przyjęty został pogląd, iż grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Jednakże wymierzenie grzywny, o jakiem mowa wyżej, możliwe jest jedynie wówczas, gdy organ bez wątpliwości uchybił obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 P.p.s.a. W niniejszej sprawie mamy jednak do czynienia z sytuacją, gdy nie da się ponad wszelką wątpliwość ustalić, czy strona rzeczywiście wysłała do organu skargę, której ten nie przekazał Sądowi w ustawowym terminie. Wątpliwości wynikają z faktu, iż pełnomocnik skarżącego twierdzi, że w jednej przesyłce pocztowej, z dnia 24 czerwca 2013 r., nadał dwa pisma procesowe, jedno datowane na dzień 23 czerwca 2013 r., będące skargą na bezczynność organu, a drugie z daty 24 czerwca 2013 r. będące skargą o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku z dnia 22 stycznia 2013 r. Wojewoda Wielkopolski, w ocenie strony, przekazał Sądowi jedynie tę drugą skargę, dołączając do niej akta sprawy oraz swoją odpowiedź. Skarga na bezczynność organu, zdaniem skarżącego, nie została przekazana, co winno skutkować wymierzeniem Wojewodzie grzywny. Jednakże zauważyć trzeba, iż z akt zgromadzonych w niniejszej sprawie oraz w sprawie o sygn. akt II SA/Po 725/13 w żaden sposób nie wynika niezbicie, że pełnomocnik skarżącego rzeczywiście w dniu 24 czerwca nadał jedną przesyłką dwa pisma procesowe. Z oświadczenia złożonego przez Wojewodę Wielkopolskiego wynika, iż organ ten otrzymał jedynie skargę o wymierzenie temu organowi grzywny, która przekazana została Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, wraz ze wszystkimi zgromadzonymi w sprawie aktami. Brak było w przesyłce z dnia 24 czerwca skargi na bezczynność organu z dnia 23 czerwca 2013 r., dlatego też nie przekazano tej skargi Sądowi. Na prawdopodobieństwo takiego stanu wskazuje, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w sprawie II SA/Po 785/13 znajduje się oryginał przesyłki poleconej z dnia 24 czerwca 2013 r., o numerze (00)559007731406951035, wraz z kopertą. Wątpliwe jest, aby organ przesłał Sądowi skargę o wymierzenie temu organowi grzywny, wraz z potwierdzeniem opłaty pełnomocnictwa i uiszczenia wpisu, a jednocześnie pominął zupełnie kolejne pisma, które miały znajdować się w tej przesyłce, a to skargę na bezczynność Wojewody wraz z wydrukiem potwierdzenia dokonania wpisu od tej skargi i opłaty od pełnomocnictwa. Wprawdzie do wniosku o wymierzenie grzywny załączono, poza odpisem skargi na bezczynność Wojewody, potwierdzenie dokonania przelewu z rachunku bankowego Jolanty i Jana Knapików tytułem opłaty od pełnomocnictwa w sprawie tej skargi oraz tytułem wpisu sądowego, które to wydruki datowane są na dzień 24 czerwca 2013 r., godz. 12:37, jednakże wskazują one jedynie na to, że opłaty takie zostały dokonane. W żadnym razie nie rozwiewają wątpliwości co do tego, czy w przesyłce z dnia 24 czerwca 2013 r. załączono oryginały tych dokumentów. W tej sytuacji nie można bezsprzecznie przyjąć, że Wojewoda Wielkopolski otrzymał w ogóle skargę na bezczynność tego organu, a w konsekwencji nie przekazał jej w ustawowym terminie, uchybiając obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 P.p.s.a. Z uwagi na tę niejasność nie można było uwzględnić wniosku strony o wymierzenie grzywny, bowiem jedynie zupełne rozwianie wątpliwości w tym zakresie mogłoby pozwolić na ewentualne ukaranie organu w myśl art. 55 § 1 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za odpowiadające prawu, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.