II FZ 1453/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 września 2013 r. , sygn. akt III SA/Po 1319/12 w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 21 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt I SA/Po 1319/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskutek wniesionego przez R. Sp. z o.o. wniosku odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 21 września 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 rok. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Skarżąca zaskarżyła decyzję SKO z 21 września 2012 r. W treści skargi wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody. Sąd I instancji stwierdził, że Skarżąca nie przedstawiła żadnych motywów mających świadczyć o zaistnieniu jakichkolwiek okoliczności wypełniających jedną z przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwana dalej : "p.p.s.a."). Zażaleniem z dnia 9 października 2013 r. Spółka wniosła o zmianę wydanego przez Sąd I instancji postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 i 4 p.p.s.a. polegające na braku zbadania i nieuwzględnieniu, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji na bezpodstawnej odmowie wstrzymania jej wykonania. W uzasadnieniu podkreśliła, że spełniła przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności Spółce grozi znaczna szkoda w postaci przeniesienia prawa własności nieruchomości na skutek przeprowadzonej egzekucji, pomimo niezgodnej z prawem decyzji organu podatkowego w przedmiocie określenia zobowiązania pieniężnego. Dodatkowo Skarżąca wskazała na nowe okoliczności uzasadniające zmianę lub uchylenie postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Podkreśliła, że ma świadomość ciążącego na niej obowiązku zapłaty podatku, jednakże uczyni to dopiero w momencie, gdy po rozpatrzeniu skargi organ dokona prawidłowego wymiaru podatku. Wskazała także na wszczęcie i prowadzenie przez Komornika egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych za zaległości podatkowe, zajęcie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. rachunku bankowego i wpis hipotek przymusowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuję: Zażalenie podlega oddaleniu. W celu zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. niezbędne jest wykazanie przez wnioskodawcę konkretnych okoliczności, które świadczą o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Co oznacza, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie spoczywa jedynie obowiązek uprawdopodobnienia, nie zaś udowodnienia wystąpienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (zob. postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 543/13, publ. Lex nr 1310287). Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FZ 93/13, publ. Lex nr 1296480). W konsekwencji prawidłowo Sąd I instancji uznał, że Spółka nie wykazała żadnych okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a., tym samym słusznie odmówił wstrzymania wykonania decyzji SKO z dnia 21 września 2012 r. Odnosząc się do argumentów zażalenia w zakresie możliwości zaistnienia szkody majątkowej trudnej do odwrócenia, tj. egzekucji z nieruchomości Skarżącej, na skutek wykonania zaskarżonej do WSA w Poznaniu decyzji podatkowej, należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że przedstawione uzasadnienie jest spóźnione względem prowadzonego etapu postępowania, tj. postępowania odwoławczego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego w zakresie jego uzasadnienia, w sytuacji, gdy strona w zażaleniu przedstawia nowe argumenty (okoliczności), które nieznane były sądowi pierwszej instancji. Zażalenie jest jednym z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 p.p.s.a. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach p.p.s.a. postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania. Tym samym prawidłowe jego skonstruowanie, którego polega na nienaruszeniu istoty tego środka prawnego, sprowadza się do próby podważenia oceny dokonanej przez podmiot, który wydał dane postanowienie lub zarządzenie. Podniesienie zarzutu naruszenia prawa i argumentacja przemawiająca za oceną wnoszącego zażalenie, że owo naruszenie miało miejsce w jego sprawie, powinny zatem dotyczyć samego rozstrzygnięcia, na które wnosi się środek odwoławczy. Nie można podnosić w zażaleniu argumentów, które miałyby wspierać bezpośrednio wniosek oddalony w pierwszej instancji postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie - zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego - oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być spełniony. Możliwość podnoszenia dodatkowych argumentów za wnioskiem w postępowaniu odwoławczym oznaczałaby zaprzeczenie funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który byłby podmiotem ponownie oceniającym sam wniosek, a nie sposób jego rozstrzygnięcia w pierwszej instancji. Tym samym przekreślono by sens instytucji środka odwoławczego, co byłoby tożsame z naruszeniem przepisów p.p.s.a. konstytuujących ów środek (por. postanowienia NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt II FZ 464/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji ponownie należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie zawarty w skardze Skarżącej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w ogóle uzasadniony. W rezultacie zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W związku z tym, że Spółka nie przedstawiła żadnych okoliczności, które uzasadniałyby ów wniosek, rozstrzygnięcie Sądu I instancji należy uznać za prawidłowe. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.