II FZ 277/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, , , po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 473/13 w sprawie ze skargi P. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 25 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 473/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 473/13 odmawiającego P. F. (dalej: skarżący, podatnik) przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi z dnia 19 grudnia 2013 r. podatnik nie wskazał żadnych nowych okoliczności, które zaistniały w sprawie, ponieważ już w sprzeciwie od postanowienia Referendarza Sądowego z dnia 16 września 2013 r., skarżący podnosił, że w dniu 14 sierpnia 2013 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Krzyków wydał postanowienie o przybiciu na rzecz osoby trzeciej własność nieruchomości zamieszkałej przez podatnika przy ul. O. [...]. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący przyznał, że w sprzeciwie od postanowienia Referendarza co prawda wspomniał o egzekucjach komorniczych i licytacji, podając je jako przykład niemożności dysponowania posiadanymi nieruchomościami. Za błędne jednakże skarżący uznał założenie WSA, że skoro napomknął o licytacji w sprzeciwie, to okoliczność ta stała się już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. z 2012 r., Dz. U. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przez "zmianę okoliczności sprawy" należy rozumieć zarówno wszelkie zmiany w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązujących przepisach prawnych, które uzasadniają wydanie postanowienia o odmiennej treści niż uprzednio wydane. Tak też B. Dauter , w: B. Dauter i inni, Komentarz... s. 467 i NSA w postanowieniach z dnia 15 kwietnia 2008 r. (II FZ 106/08), z dnia 10 sierpnia 2009 r. (II FZ 291/09) i z dnia 5 listopada 2010 r. (I OZ 841/10). Zmiana okoliczności sprawy wchodzi w grę, "jeżeli [...] doszło do zmiany podstawy faktycznej – a nie prawnej – wydanego rozstrzygnięcia [...]". Bez takiej jednak zmiany, okoliczności sprawy, wydane postanowienie nie może być modyfikowane lub uchylone. W szczególności nie może tego sąd uczynić w związku ze zmianą oceny zasadności wydanego przez siebie postanowienia [por. W. Siedlecki, w: B. Dobrzański i inni, Komentarz ..., s. 356 i T. Ereciński, w: T. Ereciński (red.), Komentarz..., t. 2, s. 71-72], nawet wówczas gdyby doszedł do wniosku, że jego poprzednia ocena tych okoliczności była błędna (postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2009 r., II FZ 291/09). Instytucja przewidziana w art. 165 p.p.s.a. nie służy również do ponownego rozpatrzenia argumentów strony przedstawionych w trakcie postępowania (postanowienie NSA z 22 sierpnia 2008 r., I FZ 298/08). Naczelny Sąd Administracyjny podzielił w całości stanowisko sądu pierwszej instancji. W niniejszej sprawie nie zaistniały nowe okoliczności, uzasadniające zmianę postanowienia WSA we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2013 r. Sam podatnik w zażaleniu przyznał, że już w sprzeciwie od postanowienia Referendarza wskazywał na fakt licytacji sądowej zamieszkanej przez niego nieruchomości, w wyniku czego dnia 14 sierpnia 2013 r. przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Krzyków zostało wydane postanowienie o przybiciu na rzecz osoby trzeciej (k. 75 akt sądowoadministracyjnych). Z powyższego jednoznacznie wynika, że Sąd pierwszej instancji wydając postanowienie, dnia 30 grudnia 2013 r., wiedział o licytacji nieruchomości podatnika i o postanowieniu Sądu Rejonowego w sprawie przybicia. Dlatego też skarżący nie może domagać się uznania za nowo zaistniałą w sprawie okoliczności, która była już znana wcześniej Sądowi pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia aby Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.