II FZ 307/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Edyta Anyżewska, po rozpoznaniu w dniu 20 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Bk 188/11 w zakresie wpisu od skargi w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 14 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od gier za sierpień 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 10 maja 2011 r., I SA/Bk 188/11, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wezwał S. sp. z o.o. do opłacenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2.000 zł. Jako podstawę prawną zarządzenia powołano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej Ppsa, oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), dalej rozporządzenie. Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła zażalenie, domagając się uchylenia tego zarządzenia w całości i zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego. Jako podstawę swoich wniosków spółka wskazała naruszenie § 1 pkt 3 oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu wpisu stosunkowego, podczas gdy ze względu na charakter sprawy od skargi należny jest wpis stały. W uzasadnieniu zażalenia spółka podniosła, że zaskarżona w sprawie decyzja, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier, nie przyznaje podatnikowi żadnych praw ani obowiązków. Nie zmienia więc jego sytuacji w stosunku do tej przed wszczęciem postępowania, w szczególności nie nakłada żadnych określonych zobowiązań mających wartość pieniężną. Nie istnieje zatem obowiązek podatnika, wyrażony kwotą pieniężną, który można by traktować jako przedmiot sporu. W sprawach dotyczących odmowy stwierdzenia nadpłaty spór nie sprowadza się bowiem do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej, a dotyczy ustalenia istnienia bądź nieistnienia określonych ustawowo przesłanek uzasadniających stwierdzenie nadpłaty. Niezależnie od powyższego strona wywiodła, że nawet gdyby nie uwzględnić powyższego stanowiska, to i tak zaskarżone zarządzenie należy uznać za błędne (przedwczesne). Zastosowana bowiem w sprawie procedura sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 218 Ppsa) może mieć miejsce dopiero w przypadku, gdy przewodniczący dysponuje tą wartością podaną przez stronę i budzi ona wątpliwości. W niniejszej sprawie spółka nie podała zaś wartości przedmiotu zaskarżenia, zatem najpierw należało wezwać ją do uzupełnienia braków skargi, w trybie art. 49 § 1 Ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Nie ma racji strona skarżąca wywodząc, że w sprawach dotyczących stwierdzenia nadpłaty spór nie sprowadza się do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej. Występując do organu podatkowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty strona domaga się konkretnej kwoty tyle tylko, że w odróżnieniu od decyzji wymiarowej (nakładającej obowiązek zapłaty) kwota ta została już uiszczona, a podatnik kwestionując wysokość zapłaconego podatku ubiega się o jego zwrot. W ocenie Sądu odwoławczego nie budzi zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie należny jest od skargi wpis stosunkowy, którego wysokość zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem (art. 231 w zw. z art. 233 Ppsa oraz § 1 rozporządzenia). Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Szereg orzeczeń zapadło też już w analogicznym stanie faktycznym (odmowa stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier) – zob. chociażby post. NSA z dnia: 12 lipca 2011 r., II FZ 299-304/11, II FZ 314/11; 29 czerwca 2011 r., II FZ 273-274/11, II FZ 253/11, II FZ 282/11; 14 czerwca 2011 r., II FZ 235-241, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych. Z uwagi na to, że w sprawie organy podatkowe odmówiły skarżącej stwierdzenia nadpłaty w kwocie 112.312 zł, należny wpis od skargi, wyliczony zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia – a nie § 1 pkt 3, jak wskazała strona – wynosi 2.000 zł (1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł). Taka też kwota została wskazana w zaskarżonym zarządzeniu. Sąd stwierdza przy tym, że w aktach sprawy brak jest odrębnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie sprawdzenia wysokości wpisu, które powinno było zostać wydane, stosownie do art. 218 Ppsa. Przewodniczący nie wezwał też spółki do zweryfikowania wskazanej w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, w trybie art. 49 § 1 Ppsa. Z treści skargi wynika jednakże, że strona kwestionuje zaskarżoną decyzję w całości. Nie ulega zatem wątpliwości, że sporna jest cała wskazana wyżej kwota nadpłaty. Ponadto błędne wskazanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia (jako "brak" tej wartości) nie jest tym samym, co jej niewskazanie. Z tych powodów uchybienie przez Przewodniczącego art. 218 Ppsa nie miało wpływu na prawidłowość kwestionowanego w sprawie wezwania. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 Ppsa.