II FZ 528/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 843/13 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 24 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 843/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną A sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej "Skarżąca") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 843/13 w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik Skarżącej pismem z dnia 6 grudnia 2013 r., złożył (z zachowaniem terminu) skargę kasacyjną od ww. wyroku. Przy piśmie z dnia 12 grudnia 2013 r. pełnomocnikowi Skarżącej przesłano odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 11 grudnia 2013 r. o wezwaniu do uiszczenia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego pisma – wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości 250 zł, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Ze znajdującego się w aktach sprawy "zwrotnego potwierdzenia odbioru" wynika, że ww. korespondencja została doręczona na adres pełnomocnika Skarżącej dnia 17 grudnia 2013 r. Sąd podniósł, że termin do opłacenia skargi kasacyjnej upływał w dniu 24 grudnia 2013 r., natomiast - jak wynika z dowodu wpłaty Oddziału Finansowo-Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - wpis sądowy od skargi kasacyjnej został uiszczony w dniu 27 grudnia 2013 r. W zażaleniu Skarżąca zarzuciła ww. postanowieniu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a" w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mimo iż uzupełnienie braku formalnego skargi kasacyjnej w postaci uiszczenia wpisu sądowego nastąpiło w terminie prawem przepisanym, co w konsekwencji istotnie wypłynęło na niekorzystne dla podatnika rozstrzygnięcie sprawy. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w orzecznictwie sądowym przyjęło się, że złożenie bankowi polecenia przelewu przez upływem terminu do wniesienia opłaty sądowej może uzasadniać uznanie tego terminu za zachowany o tyle, o ile polecenie zostało rzeczywiście wykonane. Skarżąca podniosła, że zlecenie przelewu zostało złożone w dniu 24 grudnia 2013 r., czyli z zachowaniem terminu, co potwierdzać ma złożone w załączniku pismo [...] Bank [...] S.A. z dnia 11 lutego 2014 r. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie ww. postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków zażalenia – w związku z wezwaniem do nadesłania informacji udzielonej przez placówkę bankową o dysponowaniu na rachunku bankowym przez pełnomocnika Skarżącej środkami płatniczymi pozwalającymi na realizację przelewu w dniu 24 grudnia 2013 r. – pełnomocnik Skarżącej pismem z dnia 11 marca 2014 r. podniósł, że do ww. zażalenia zostało dołączone potwierdzenie wystawione przez bank dotyczące zlecenia przelewu w dniu 24 grudnia 2013 r., tym samym żądanie przedstawienia informacji o dysponowaniu środkami – skoro dyspozycja przelewu została dokonana w dniu 24 grudnia 2014 r. a następnie zrealizowana – należy uznać za bezprzedmiotowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest uzasadnione. Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a, skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, jeżeli nie zostanie opłacona w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania wzywającego do wniesienia opłaty. Jak wynika z akt Sądu pierwszej instancji oraz załączonych dowodów – wezwanie do uiszczenia opłaty sądowej zostało doręczone w dniu 17 grudnia 2013 r., w dniu 24 grudnia 2013 r. o godzinie 16:26 został zlecony przelew do realizacji, dyspozycja została zlecona za pośrednictwem systemu elektronicznego a jej realizacja nastąpiła najbliższą sesją elixirową w dniu 27 grudnia 2013 r. o godzinie 8:10. Wskazać należy na ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż o zachowaniu terminu przy uiszczaniu opłaty przelewem bankowym lub innej instytucji uprawnionej do przyjmowania zleceń decyduje data złożenia przez stronę zlecenia pod warunkiem, że przed upływem terminu do wniesienia opłaty istniało pokrycie tej kwoty na rachunku strony (patrz post. NSA: z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt II OSKL 313/09; z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. II FSK 1506/06; z dnia 20 maja 2005 r., sygn. akt I OSK 34/05; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej: CBOSA). Podzielając w pełni ten pogląd uznać należy, w ustalonym stanie faktycznym sprawy, że Skarżąca uiściła wpis od skargi kasacyjnej w terminie, co w konsekwencji oznaczało brak podstaw do zastosowania art. 220 § 3 ustawy i odrzucenia skargi kasacyjnej. W kontekście wezwania do nadesłania informacji udzielonej przez placówkę bankową o dysponowaniu na rachunku bankowym środkami płatniczymi pozwalającymi na realizację przelewu w dniu 24 grudnia 2013 r., wskazać należy, że nieuzupełnienie tego braku umożliwia nadaniu pismu dalszego biegu (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt I OSK 2204/12, CBOSA). Z informacji udzielonej przez bank w przedmiotowej sprawie wyraźnie wynika, że realizacja przelewu nastąpiła najbliższą sesją elixirową, tj. 27 grudnia 2013 r. o godzinie 8:10. Tym samym – w świetle zgromadzonego materiału – uznać należy, że z chwilą złożenia dyspozycji przelewu na rachunku znajdowała się wymagana kwota. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Odnosząc się do wniosku w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 p.p.s.a. Zwrot kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym, jako kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.), może zostać zasądzony w przedmiotowej sprawie dopiero w razie wydania jednego z orzeczeń, o których mowa w art. 209 p.p.s.a.