II GSK 1032/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 19 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 627/16 w sprawie ze skargi S. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2016r., sygn. akt II SA/Rz 627/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę S. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia [...] marca 2016r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Przedstawiając przyjęty za podstawę wyroku stan sprawy – Sąd I instancji stwierdził, że w trakcie kontroli w lokalu "[...]" w K. należącym do S. C., mającej na celu przestrzeganie przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (t.j.: Dz.U. z 2015r. poz. 612), zwanej u.g.h., stwierdzono dwa automaty, w tym m.in. automat Odyseya Multigames nr [...], włączony i gotowy do gry, który nie posiada poświadczenia rejestracji. Przedmiotem umowy dzierżawy zawartej w dniu [...] kwietnia 2014r. pomiędzy "A." sp. z o.o. w R. a S. C. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" S. C., ul. [...] [...], [...]-[...] K. jest dzierżawa automatów do gier. Zgodnie z tą umową wydzierżawiający (skarżący) jest właścicielem przedmiotu dzierżawy, zaś dzierżawca będzie ponosił wydatki wynikające z użytkowania urządzenia oraz ryzyko związane z utratą lub zniszczeniem urządzenia oraz kwotę 100 zł od 1 szt. wydzierżawianego automatu. Z kolei z umowy dzierżawy powierzchni w lokalu z dnia [...] czerwca 2014r. wynika, że "A." sp. z o.o. wydzierżawiła część lokalu należącego do skarżącego o powierzchni 3 m² pod instalację urządzeń do gier. Przeprowadzony na spornym automacie eksperyment wykazał zaś, że automat ten jest urządzeniem elektronicznym, wyposażonym w element pozwalający na wypłatę środków pieniężnych tzw. "hopper" i umożliwia ich wypłatę bezpośrednio z automatu; przyjmuje środki pieniężne w postaci banknotów oraz wyposażone jest we wrzutnik monet, co świadczy o komercyjnym charakterze urządzanych na nim gier. Automat umożliwia uzyskiwanie wygranych rzeczowych w postaci punktów przedłużających grę bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej (punktów) uzyskanej w poprzedniej grze oraz realizuje wygrane w postaci środków pieniężnych. Przebieg gier ma charakter losowy a uzyskiwane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli ani zręczności grającego. Wynik gry na urządzeniu uzależniony jest wyłącznie od przypadku (programu sterującego grą), ponieważ prowadzący grę (gracz) nie decyduje o określonym wyniku. Ustalenia organów potwierdziła opinia biegłego sądowego z zakresu informatyki. Przesłuchana w charakterze świadka K. T.-S., barman w lokalu "[...]", zeznała, że znajdujące się w lokalu dwa automaty są włączane i wyłączane do zasilania przez obsługę lokalu poprzez włączenie i wyłączenie zasilania w całym lokalu za pomocą bezpieczników. Od właściciela lokalu otrzymała teczkę z dokumentami, które ma okazać na wypadek kontroli z urzędu celnego. Natomiast skarżący odmówił odpowiedzi na większość pytań, twierdząc że prowadzenie tej działalności nie podlega przepisom u.g.h., gdyż jest ona nieważna ze względu na brak notyfikacji jej przepisów przez Komisję Europejską. W tych okolicznościach Naczelnik Urzędu Celnego w Krośnie decyzją z dnia [...] czerwca 2015r. wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Utrzymując w mocy tę decyzję – Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że automat Odyseya Multigames nr [...] umożliwiał prowadzenie gier w rozumieniu zarówno w art. 2 ust. 3, jak i w art. 2 ust. 5 u.g.h., a skarżący wypełnił swoim zachowaniem znamiona pojęcia urządzania gier na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Skarżący stworzył warunki umożliwiające grę na automatach poprzez udostępnienie w tym celu urządzeń oraz powierzchni lokalu, zapewniając także dostęp do sieci energetycznej. Pobierał za to korzyści majątkowe (z tytułu udostępnienia automatu do gier) w wysokości 100 zł miesięcznie od jednego automatu oraz z tytułu wydzierżawienia powierzchni lokalu w wysokości 600 zł miesięcznie. Automaty były włączane i wyłączane do zasilania przez obsługę lokalu. W urządzanie gier na automacie był również bezpośrednio zaangażowany skarżący, który brał udział przy wyjęciu gotówki z automatów, co potwierdzane było stosownymi protokołami. Dyrektor podkreślił, że w sprawie nie doszło do "podwójnego karania", tj. na podstawie art. 89 u.g.h. i art. 107 § 1 k.k.s. Kara pieniężna jest następstwem stwierdzenia przez organ deliktu administracyjnego. Jest to sankcja administracyjna orzekana w oparciu tylko i wyłącznie o przesłanki o charakterze obiektywnym, a badaniu przez organ podgalają tylko okoliczności faktyczne. Natomiast odpowiedzialność na podstawie art. 107 § 1 k.k.s. oparta jest na zasadzie winy, uwzględniającej stosunek psychiczny sprawcy do popełnionego czynu, w tym jego świadomość karalności czynu. Kary pieniężne z art. 89 u.g.h. pełnią funkcję restytucyjną, uzupełniającą i rekompensującą straty Skarbu Państwa w zakresie braku wpływów z prowadzonej nielegalnie działalności, czego wyrazem jest ich wysokość. Powołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2015r., sygn. akt P 38/14, Dyrektor powtórzył za Trybunałem, że określona w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. kara pieniężna w zbiegu z karą grzywny przewidzianą w art. 107 § 4 k.k.s. nie jest niewspółmiernie dolegliwą lub nieracjonalną i dlatego nie stanowi nadmiernej reakcji państwa na naruszenie prawa. Trybunał Konstytucyjny uznał, że konstytucyjny zakaz ne bis in idem nie stoi na przeszkodzie ustanowieniu przez ustawodawcę jednocześnie sankcji administracyjnej (kara pieniężna) i sankcji karnej (grzywna) za ten sam czyn polegający na urządzaniu gry bez koncesji na automatach poza kasynem gry. Państwo ma bowiem swobodę wyboru sankcji prawnych w celu zapewnienia ochrony konsumentów przed uzależnieniem od gry oraz zapobiegania przestępczości i oszustwom związanym z grami losowymi. Dyrektor, powołując wyrok TSUE z dnia z dnia 19 lipca 201 r. C-213/11, C-214/11 i C 217/11, stwierdził, że przepisy ustawy o grach hazardowych, w tym jej art. 14 ust. 1, stanowią niedyskryminacyjne ograniczenie niektórych sposobów używania, czyli tzw. niedyskryminacyjne selling arrangements. Organ stwierdził, że przepisy art. 10 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE, zawierają tzw. klauzulę bezpieczeństwa, która zwalnia od obowiązku notyfikacji przez władze krajowe przepisów mieszczących się w zakresie tzw. klauzuli bezpieczeństwa. Uznał, że przepisy u.g.h. są przykładem zastosowania takiej właśnie klauzuli bezpieczeństwa, w rozumieniu Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz dyrektywy nr 2006/123/WE, gdyż jej regulacje mają w swoim założeniu ograniczać i zapobiegać patologicznemu hazardowi, a także wielu innym zagrożeniom z nim związanym, między innymi oszustwom podatkowym i celnym, praniu brudnych pieniędzy itd. Zdaniem Dyrektora brak notyfikacji nie sprawia, że przepis techniczny traci swoją moc prawną w polskim porządku prawnym. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 marca 2015r., sygn. akt P 4/14, orzekł, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych są zgodne z art. 2 i art. 7 w zw. z art. 9 Konstytucji oraz art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W ocenie Trybunału notyfikacja nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego, a uchybienie ewentualnemu obowiązkowi notyfikowania Komisji Europejskiej potencjalnych przepisów technicznych nie może samo przez się oznaczać naruszenia konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego oraz legalizmu. Obowiązek odmowy zastosowania nienotyfikowanego przepisu technicznego posiada charakter względny i uzależniony jest – jak wywodził organ - od charakteru ewentualnych przepisów technicznych oraz okoliczności sprawy. Nie ma podstaw do odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h, nawet jeśliby przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. uznać za techniczny. Oddalając skargę S. C. na tę decyzję – Sąd I instancji uznał, że dokonana przez organy kwalifikacja urządzenia Odyseya Multigames nr [...] jako automatu podlegającego reżimowi u.g.h. jest prawidłowa. Przeprowadzenie dowodu z eksperymentu znajdowało swoją podstawę prawną w treści art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz.U. 2009r. nr 168, poz. 1323 ze zm.), nie było więc sprzeczne z prawem, a wręcz przyczyniło się do wyjaśnienia sprawy. Ustawodawca przyznał służbie celnej i jej funkcjonariuszom samodzielne uprawnienia do wykonywania tego rodzaju eksperymentów, nie wprowadzając żadnych dodatkowych wymogów formalnych w zakresie posiadanych kompetencji do sprawdzenia działania urządzeń do gier i przeprowadzania na nich stosownych doświadczeń. W tej sprawie wystąpił taki "uzasadniony przypadek", rozumiany jako sytuacja stwierdzenia organizowania gry na nierejestrowanym automacie znajdującym się w lokalu niespełniającym ustawowych warunków urządzania gier hazardowych, gdy organizujący taką grę nie legitymuje się stosowną koncesją lub zezwoleniem. Dowód z eksperymentu był – jak wywodził Sąd I instancji - miarodajny do oceny cech badanego urządzenia i wystarczający do dokonania ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tym bardziej, że został później potwierdzony opinią biegłego jako dowód w rozumieniu art. 181 o.p. w zw. z art. 180 o.p. Opinia biegłego jest pełna, jasna i logicznie uzasadniona, a skarżący w żaden sposób nie podważył kompetencji i wiedzy specjalistycznej biegłego do wypowiedzi w dziedzinie funkcjonowania gier na automatach w rozumieniu u.g.h. Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania kompetencji organów podatkowych do poczynienia własnych ustaleń dotyczących charakteru automatów do urządzania gier. Organy celne samodzielnie mogą i muszą ustalić ustawowe przesłanki nałożenia takiej kary. W tym zakresie mogą korzystać ze wszelkich środków dowodowych. Ustalenie charakteru gry w drodze decyzji Ministra Finansów jest trybem, który nie znajduje zastosowania w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej za prowadzenie gier bez stosownych uprawnień. Ewentualne rozstrzygnięcie przez Ministra Finansów na podstawie art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h. w zakresie charakteru automatu nie stanowi prejudykatu w stosunku do gry prowadzonej na konkretnym automacie. Strona, rezygnując z tej procedury, musi liczyć się z tym, że w przypadku zakwestionowania gry przez organy celne, dalsze postępowanie będzie toczyć się na podstawie przepisów o postępowaniu dowodowym zawartym w ordynacji podatkowej, zaś na żądanie wydania decyzji przez Ministra Finansów jest za późno. Sąd I instancji uznał, że skarżącemu można i należy przypisać przymiot urządzającego gry hazardowe na automacie. Podkreślenia wymaga, że w tej sprawie skarżący jest jednocześnie właścicielem automatu, który na podstawie umowy dzierżawy wydzierżawił innemu podmiotowi ("[...]) i dysponentem lokalu, który na podstawie umowy dzierżawy wydzierżawił część lokalu pod instalację urządzenia. Skarżący czerpał więc korzyści z obu umów, w tym z umowy o dzierżawę automatu, a więc bezpośrednio z jego eksploatacji. Już samo zlanie się uprawnień do automatu i wpływu na jego eksploatację, wynikających ze statusu właściciela automatu oraz właściciela lokalu, w którym automat ten został zainstalowany, pozwala na przypisanie skarżącemu przymiotu urządzającego (współurządzającego) gry hazardowe na rzeczonym automacie. To skarżący inwestując w automat, a następnie czyniąc go ogólnie dostępnym w kierowanym przez siebie lokalu, stworzył warunki umożliwiające grę na tym automacie. Uczestniczył też w wyjmowaniu gotówki z automatów. Sąd I instancji uznał, że przepisy u.g.h. nie mają charakteru technicznego i nie podlegały notyfikacji. W tym zakresie powołał uchwałę NSA z dnia 16 maja 2016r., sygn. akt II GPS 1/16, oraz wyrok TK z dnia 21 października 2015r., sygn. akt P 32/12. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł S. C., zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a to poprzez: a) art. 2 ust. 6 u.g.h., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na jego niezastosowaniu i uznaniu, iż uprawnienie w zakresie jednoznacznego stwierdzenia, iż gry na urządzeniu [...] stanowią gry na automatach, w rozumieniu u.g.h. posiadają funkcjonariusze celni; czy też organy obu instancji, podczas gdy przepis ten powinien być zastosowany w sprawie, bowiem tylko minister właściwy do spraw finansów publicznych posiada wyłączną kompetencję do rozstrzygania, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w art. 2 ust. 1-5 u.g.h. są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu u.g.h., a w przedmiotowej sprawie nie można było uznać, iż urządzenie zarejestrowane, jako automat do gier na automatach o niskich wygranych stanowi automat w rozumieniu u.g.h.; b) art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez jego niewłaściwą wykładnię, tj. uznanie, iż można przyjąć za urządzającego gry na automatach poza kasynem gry właściciela lokalu, który wynajmuje/wydzierżawia swój lokal lub jego część pod działalność hazardową. W tym miejscu należy wskazać, iż wynajmujący nie może ponosić odpowiedzialności za działania najemcy/dzierżawcy, któremu na podstawie umowy cywilnoprawnej, wynajmujący wynajął lub wydzierżawił całość lub część powierzchni lokalu a tym samym dokonanie przez organ wykładni najmniej korzystnej dla strony przy braku legalnych definicji pojęć ustawowych takich, jak "urządzanie gier", "urządzający gry" zawartych w art.89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.; c) art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz art. 6 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3, i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz art. 6 ust. 1 u.g.h., podczas gdy przepisy te nie powinny mieć zastosowania w sprawie, z uwagi na posiadanie przez nich charakteru "przepisów technicznych" w rozumieniu dyrektywy, wobec których nie dopełniono obowiązku notyfikacji, a wobec ich zastosowania uznanie, że sankcja w postaci kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry może zostać zastosowana wobec skarżącego, podczas gdy przepis wprowadzający zakaz urządzania gier w miejscach innych niż kasyna gier - art. 14 ust. 1 u.g.h., został uznany za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, co do którego nie dopełniono obowiązku notyfikacji, a w związku z tym nie może być stosowany w stosunku do jednostek, w tym skarżącego, natomiast niezastosowanie art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz art. 6 ust. 1 u.g.h. prowadziłoby do wniosku, iż zastosowanie wyrażonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. sankcji w postaci kary pieniężnej nastąpiło w sytuacji braku wyrażonego w u.g.h. zakazu urządzania gier na automatach w innych miejscach niż kasyno gier; 2. na podstawie art. 174 par 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. art. 2 ust. 3 i art. 2. ust. 5, art. 6 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., art. 14 ust. 1 u.g.h., w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE, przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie (nie uwzględnił skargi), mimo naruszenia przez organy celne obu instancji art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 5, art. 5 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., art. 14 ust. 1 u.g.h., w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE, poprzez oparcie przez organy celne swoich decyzji o przepisy u.g.h., tj. ustawy, która została uchwalona z pominięciem obowiązku konsultacji z właściwymi organizacjami pracodawców oraz art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE oraz przyjęcie za podstawę prawną wydanych decyzji przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., który przewidywał sankcję za naruszenie przepisu wprowadzającego zakaz urządzania gier w miejscach innych niż kasyna gier, a który to przepis został uznany za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy i nie mógł być stosowany; b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej w zw. z art. 129 ust. 1 i ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 6 u.g.h. w zw. z art. 2 ust. 2b i art. 2 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie (nie uwzględnił skargi), mimo oczywistego naruszenia przez organy celne obu instancji art, 201 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej w zw. z art. 129 ust. 1 i ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 6 u.g.h. w zw. z art. 2 ust. 2b i ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, poprzez niezawieszenie postępowania prowadzonego przed tymi organami i nieuzyskanie decyzji ministra właściwego do spraw finansów publicznych stwierdzającej czy gry na urządzeniu [...] stanowią gry na automatach w rozumieniu u.g.h., tym bardziej, iż urządzenie to na gruncie ustawy o grach i zakładach wzajemnych zostało zakwalifikowane, jako automat do gier o niskich wygranych, a nie automat do gier w rozumieniu u.g.h.; c) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 187 § 1 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 o.p. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie (nie uwzględnił skargi), mimo naruszenia przez organy celne obu instancji art. 187 § 1 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 o.op. poprzez nieprzeprowadzenie w toku postępowania dowodów zmierzających do ustalenia czy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i art. 14 ust. 1 u.g.h. wobec ich nienotyfikowania w myśl dyrektywy nie naruszają prawa unijnego i mogą być stosowane w przedmiotowej sprawie, a wobec tego czy istnieje możliwość nakładania kar pieniężnych za naruszenie zakazu urządzania gier na automatach poza kasynami gry; d) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 o.p. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie (nie uwzględnił skargi), mimo naruszenia przez organy celne obu instancji art. 187 § 1 o.p. oraz pominięcia szeregu okoliczności wskazujących, iż skarżący nie jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, bowiem skarżący jedynie wynajmował miejsce w lokalu. Wskazując na te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie w całości decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto, wniósł o rozpoznanie sprawy przez NSA na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Naczelny Sąd Administracyjny - wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji - rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Skarga ta - oparta na obu określonych w art. 174 p.p.s.a. podstawach kasacyjnych – nie ma usprawiedliwionej podstawy prawnej. W sytuacji kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego i procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut prawa procesowego. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (tak np. wyrok NSA z dnia 4 marca 2014r., II GSK 1597/12, Lex nr 1495105). Ta kolejność rozpoznania zarzutów ulega zmianie jedynie wówczas, gdy skarga kasacyjna stawia zarzut błędnej wykładni prawa materialnego. W tej sprawie skarżący kasacyjnie zarzuca co prawda błędną wykładnię art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w zakresie pojęcia "urządzający gry", niemniej jednak prezentowana w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wykładnia tego pojęcia jest tożsama z przyjętą przez Sąd I instancji i organy celne, a skarżący kasacyjnie w istocie zarzuca – jak wynika z tego uzasadnienia – wadliwe zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w okolicznościach faktycznych tej sprawy. To zaś uzasadnia rozpoznanie jako pierwszych zarzutów procesowych. Zarzuty procesowe, sformułowane w pkt 2 lit. b – d) petitum skargi kasacyjnej, nie zasługują na uwzględnienie, bowiem w zakresie tych zarzutów skarga kasacyjna nie spełnienia ustawowych wymogów formalnych. Skarga kasacyjna, będąca szczególnym pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, powinna zawierać stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 p.p.s.a. nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Dla skuteczności skargi kasacyjnej nie wystarczy zatem samo wskazanie naruszonych przez Sąd I instancji konkretnych przepisów procesowych z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu), ale konieczne jest również wykazanie wpływu ich naruszenia na wynik sprawy, który to wpływ winien mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Naruszenia przepisów prawa procesowego należy przy tym wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Na stronie skarżącej spoczywa więc obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (tak wyrok NSA z dnia 14 marca 2018r., II FSK 2480/17, LEX nr 2475433). Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. wyroki NSA z dnia: 5 sierpnia 2004r., sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005r., sygn. akt GSK 1423/04; 10 maja 2005r., sygn. akt FSK 1657/04; 12 października 2005r., sygn. akt I FSK 155/05; 23 maja 2006r., sygn. akt II GSK 18/06; 4 października 2006r., sygn. akt I OSK 459/06). Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i nie budzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega bowiem na tym, że nie jest on władny poszukiwać argumentów mających uzasadniać zasadność tych zarzutów, tym bardziej poszukiwać z urzędu wad zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, ani też nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Nie jest bowiem rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych. (wyrok NSA z dnia 31 października 2017r., I GSK 2343/15, LEX nr 2406293). Rozpoznając wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w zakresie licznie sformułowanych zarzutów naruszenia prawa procesowego - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie zawiera żadnego uzasadnienia tych zarzutów. W tym zakresie jedyny fragment końcowej części uzasadnienia skargi kasacyjnej sprowadza się do stwierdzenia, że "organ zarówno I jak i II instancji w sposób rażący naruszył przede wszystkim art. 187 Ordynacji Podatkowej poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu, w szczególności nie przeprowadził dowodów uzasadniających uznanie, iż skarżący swym zachowaniem zrealizował znamiona umożliwiające przypisanie mu ". Ten fragment nie dość że nie jest adresowany do Sądu I instancji, lecz organów celnych obu instancji, co już dowodzi wadliwości konstrukcyjnej skargi kasacyjnej, to dodatkowo jeszcze nie wskazuje jakie to istotne dla sprawy okoliczności nie zostały wyjaśnione i jakie dowody na te okoliczności nie zostały przeprowadzone przez organy celne. W pozostałej części uzasadnienie skargi kasacyjnej sprowadza się do wykazania zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. wykazania bezskuteczności tych przepisów wobec braku ich notyfikacji, w tym związku między art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 14 u.g.h., a także że skarżący kasacyjnie nie jest "urządzającym gry". Również treść zarzutów nie pozwala na jakiekolwiek ustalenia w tym zakresie. Zarzuty te zawierają wyłącznie ogólnikowe sformułowania takie jak "pominięcie szeregu okoliczności wskazujących, iż skarżący nie jest podmiotem urządzającym gry", "nieprzeprowadzenie w toku postępowania dowodów zmierzających do ustalenia czy art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 14 ust. 14 ust. 1 u.g.h. wobec ich nienotyfikowania" czy "Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie". Powyższe oznacza zatem, że nie jest możliwe ustalenie, w czym konkretnie skarżący kasacyjnie upatruje naruszenia objętych zarzutami przepisów procesowych. Nie sposób zatem domyślać się do jakiego naruszenia tych przepisów w sprawie doszło w toku postępowania przed organami celnymi, a tym bardziej przed Sądem I instancji. W zakresie postępowania dowodowego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenie gier nie mieści się natomiast ustalenie okoliczności poprzedzających proces legislacyjny nad ustawą o grach hazardowych, a mających uzasadniać odstąpienie od procesu notyfikacyjnego. Naruszenie przepisów procesowych o postępowaniu dowodowym czy przepisów o zawieszeniu postępowania administracyjnego nie sposób też naruszyć poprzez zastosowanie przez Sąd I instancji w sposób wadliwy środka prawnego przewidzianego w ustawie. Wybór rozstrzygnięcia sprawy jest bowiem podejmowany na ostatnim etapie stosowania normy materialnoprawnej (proces subsumpcji normy pod ustalone w sprawie okoliczności faktyczne), podczas gdy ustalenia faktyczne są czynione na etapie poprzedzającym proces subsumpcji normy materialnoprawnej. Nie jest więc możliwe powiązanie wadliwych ustaleń faktycznych z dokonanym przez Sąd I instancji wyborem środka prawnego, będącego wynikiem poprzednich etapów stosowania normy prawnej. W konsekwencji powyższego Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był również przyjąć, że skarga kasacyjna nie wykazała, jaki wpływ zarzucane naruszenie prawa procesowego miało na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie przedstawił żadnej argumentacji, która choćby hipotetycznie wskazywała, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia treść rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku mogłaby być inna. Zarzut kasacyjny naruszenia art. 2 ust. 6 u.g.h., tj. zarzut pkt I lit. a) petitum skargi kasacyjnej, również nie został sformułowany skutecznie. Skarga kasacyjna w zakresie naruszenia tegoż przepisu nie zawiera – wbrew wymogom ustawowym – uzasadnienia. W tym zakresie nie sposób doszukać się w skardze kasacyjnej jakiejkolwiek argumentacji. W oparciu o treść zarzutu kasacyjnego można natomiast ustalić, że naruszenia tegoż przepisu skarżący kasacyjnie upatruje w jego pominięciu. Nie wskazuje już jednak podmiotu, który dopuścił się naruszenia tegoż przepisu. Tymczasem skutecznie sformułowany zarzut kasacyjny winien być skierowany przeciwko Sądowi I instancji, a ściślej przyjętej przez Sąd I instancji podstawie prawnej wyroku. Sądy administracyjne nie są bowiem wprost adresatami przepisów prawa administracyjnego, a przepisy te stanowią wyłącznie normatywny wzorzec sądowoadministracyjnej kontroli aktów administracyjnych. Niemniej jednak nie sposób podzielić wyrażonego w treści zarzutu kasacyjnego stanowiska skarżącego kasacyjnie, że organy celne nie miały kompetencji do samodzielnej oceny charakteru gier na spornych automatach. Judykatura zgodnie prezentuje pogląd, że prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h., właściwy organ jest uprawniony do czynienia ustaleń co do charakteru danej gry (por. w tej mierze, aktualny również w odniesieniu do postępowań prowadzonych na podstawie art. 89 u.g.h., pogląd prawny Sądu Najwyższego wyrażony w postanowieniu z dnia 28 grudnia 2013r., sygn. akt V KK 15/13). Niezależnie od powyższego, w analizowanym zakresie nie można pomijać konsekwencji wynikających z unormowań zawartych w ustawie o Służbie Celnej. Służbie tej - zgodnie z art. 2 tej ustawy - powierzono kompleks zadań wynikających z u.g.h., a mianowicie od kompetencji w kwestiach podatkowych (wymiaru, poboru) do związanych z udzielaniem koncesji i zezwoleń, zatwierdzaniem regulaminów i rejestracją urządzeń. W zadaniach Służby Celnej mieści się też wykonywanie całościowej kontroli w wymienionych powyżej dziedzinach, a także - co istotne w realiach rozpatrywanej sprawy - w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Kontrola ta przebiega w myśl przepisów rozdziału 3 tej ustawy (art. 30 ust. 1 pkt 3), a w jej ramach, funkcjonariusze celni są uprawnieni do podjęcia określonych czynności, w tym do przeprowadzania w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia, możliwości gry m.in. na automacie (art. 32 ust. 1 pkt 13). W świetle więc i tych argumentów brak jest podstaw, aby twierdzić o istnieniu potrzeby - wręcz obowiązku - rozstrzygania w odrębnym trybie przewidzianym w art. 2 ust. 6 u.g.h., czy gra jest grą na automatach w rozumieniu u.g.h. W świetle powyższego w postępowaniu o nałożenie kary pieniężnej organ administracji celnej - aby zastosować sankcję wynikającą z u.g.h. - nie jest zobligowany dysponować rozstrzygnięciem Ministra Finansów wydanym na podstawie art. 2 ust. 6 u.g.h., a brak tego rozstrzygnięcia nie stanowi o naruszeniu wymienionego przepisu. NSA stwierdził więc, że brak wskazanego powyżej rozstrzygnięcia Ministra Finansów nie stanowi o wadliwości ustaleń faktycznych przeprowadzonych w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry (tak wyrok NSA z dnia 8 lutego 2017r., II GSK 4153/16, Lex nr 2247852). Zarzut kasacyjny naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., tj. zarzut pkt I lit. b) petitum skargi kasacyjnej, jest chybiony. W zakresie tego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że prezentowana w skardze kasacyjnej wykładnia pojęcia "urządzający gry" jest tożsama ze stanowiskiem zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji nie sformułował kwestionowanego przez skarżącego kasacyjnie poglądu, że sam fakt wydzierżawienia części powierzchni lokalu jest już wystarczające dla uznania właściciela lokalu za "urządzającego gry". Wobec tego zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię nie tylko nie podważa prawidłowości zaskarżonego wyroku, ale jest wręcz niezrozumiały. Także zarzut wadliwego zastosowania tego przepisu - na co może wskazywać twierdzenie uzasadnienia skargi kasacyjnej odwołujące się do przekonania skarżącego kasacyjnie, że poza wskazaniem na czynność wynajęcia lokalu organ nie wskazał na żadne inne działania skarżącego kasacyjnie - jest chybiony. Rozpoznając tak zmodyfikowany zarzut trzeba podnieść, iż skarżący kasacyjnie nie podważył przyjętych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, co oznacza, iż są one wiążące w procesie subsumpcji art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Z ustaleń tych zaś w sposób niewątpliwy wynika, że skarżący kasacyjnie aktywnie uczestniczył w procesie urządzania gier hazardowych z naruszeniem warunków u.g.h. Nie sposób natomiast przyjąć, że nie miał on świadomości co do nielegalnego charakteru urządzanie gier poza kasynem gry. Przesłuchany – choć zasadniczo odmówił złożenia zeznań – oświadczył, że jego zdaniem prowadzenie tej działalności jest zgodne z prawem ze względu na brak notyfikacji u.g.h. Komisji Europejskiej. To zaś oznacza, że miał również wiedzę co do zagadnienia skutków braku notyfikacji przepisów u.g.h., jak i wpływu tego zaniechania na skuteczność u.g.h. Podnieść też trzeba, że skarżący kasacyjnie nie dość, że wynajął będący w jego dyspozycji lokal, to jeszcze jako właściciel spornego automatu również go wydzierżawił innemu podmiotowi. Czerpał on więc – jak słusznie podniósł Sąd I instancji - korzyści nie tylko z najmu lokalu, ale i udostępnienia automatu. Skarżący kasacyjnie osobiście uczestniczył w wyjmowaniu gotówki z automatu, a nadto udzielił swoim pracownikom swoistego instruktażu na wypadek kontroli organów celnych, którym wręczył teczkę z dokumentami do okazania funkcjonariuszom celnym w razie kontroli. Z umowy dzierżawy lokalu wynika nadto, że czynsz był wypłacany jedynie w przypadku, gdy urządzenia były eksploatowane, a utrata urządzenia, usterki urządzenia, wady urządzenia uniemożliwiające jego eksploatację powodować miały zaniechanie płatności czynszu ryczałtowego do czasu usunięcia przyczyny uniemożliwiającej jego eksploatację. Niewątpliwie więc czynsz był powiązany z przychodem uzyskiwanych w związku z użytkowaniem faktycznym automatu. Powyższe okoliczności, w tym treść umowy, dowodzą, iż obowiązki skarżącego nie są typowe dla klasycznej umowy dzierżawy lokalu. Wykraczają one znacznie poza zakres znanej k.c. umowy dzierżawy części lokalu. Chybione są również zarzuty kasacyjne pkt I lit. c) i pkt II lit. a) petitum skargi kasacyjnej, sprowadzające się do ogólnej tezy o nieskuteczności nienotyfikowanego Komisji Europejskiej art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 6 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE w zw. z § 4, § 5, § 8, § 10, § w zw. z § 2 pkt 1a, § 2, § 3 i 5 rozporządzenia krajowego w sprawie systemu notyfikacji norm i aktów prawnych, a także art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 5, art. 6 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE. Zagadnienie notyfikacji przepisów u.g.h, w tym istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy art. 89 ust. 1 pkt 2, było przedmiotem uchwały NSA z dnia 16 maja 2016r., II GPS 1/16. W pkt 1 uchwale tej NSA uznał, że "(a)rt. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy". NSA w tej uchwale rozstrzygnął również zagadnienie relacji art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Zdaniem NSA, przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie "pozostaje w tego rodzaju (funkcjonalnym) związku z technicznym przepisem art. 14 u.g.h., który to związek, zawsze i bezwarunkowo - a więc, bez względu na elementy i okoliczności konkretnych stanów faktycznych obrazowanych przywołanymi powyżej przykładami - uzasadnia odmowę jego zastosowania, jako podstawy nałożenia kary pieniężnej, ilekroć podmiot urządzający gry na automatach czyni to poza kasynem gry. (...) Regulacja prawna zawarta w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie służy więc, gdy chodzi o jej funkcje, czystej represji, co tylko w sytuacji, gdyby jej wiodącą funkcją była istotnie funkcja represyjna, a tak jednak nie jest, mogłoby (...) podważać zasadność stanowiska o braku jej samoistnego charakteru w relacji do art. 14 ust. 1 tej ustawy. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r., nie penalizuje bowiem, jako przepis sankcjonujący, naruszenia określonych w art. 14 ust. 1 tej ustawy zasad urządzania gier na automatach w takim wymiarze i w takim zakresie, który można i należałoby wiązać z funkcją represyjną, a trywialnie rzecz ujmując z odwetem za naruszenie tychże zasad. Nota bene, musiałoby to znaleźć swoje odzwierciedlenie w samej treści tego przepisu, w zakresie odnoszącym się do określenia relacji między rodzajem i wagą chronionego dobra a stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej za jego naruszenie, mierzonej w odniesieniu do administracyjnej kary pieniężnej jej wysokością. (...) funkcje art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, jako przepisu penalizującego naruszenie zasad organizowania i urządzania gier na automatach określonych w technicznym przepisie art. 14 ust. 1, którego projekt nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, nie wyrażają się w represji i odwecie, jako reakcji na ich naruszenie, lecz samoistnie zmierzają do restytucji niepobranych należności i podatku od gier oraz kompensowania w ten sposób strat budżetu Państwa poniesionych w związku z nielegalnym urządzaniem gier hazardowych na automatach". Poglądem tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie jest związany. Ogólna moc wiążąca uchwał konkretnych i abstrakcyjnych nie pozwala bowiem na samodzielne rozstrzygnięcie przez jakikolwiek sąd sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjęcie wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl bowiem art. 269 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Skład orzekający w tej sprawie nie uznał za zasadne wystąpić z kolejnym pytaniem prawnym do odpowiedniego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, a tym samym pogląd wyrażony w uchwale z dnia 16 maja 2016r., II GPS 1/16, przyjął jako własny. W konsekwencji w niniejszej sprawie nie było zatem podstaw do odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 u.g.h. z uwagi na treść art. 14 ust. 1 u.g.h. i przepisów dyrektywy nr 98/34/WE. Nie sposób więc zarzucić Sądowi I instancji nieuzasadnione oddalenie skargi spółki. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika organu, orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r. poz. 1804 ze zm.).