II GSK 1236/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Joanna Zabłocka (spr.) Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "G." Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 189/12 w sprawie ze skargi "G." Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "G." Spółki z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w B. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Bk 189/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę "G. G." sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, z następującym uzasadnieniem: W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w S. w maju 2010 r. w Obiekcie Hotelarsko – Gastronomicznym "H." S.[...] w S. stwierdzono, że znajdujący się tam automat Black Horse, nr fabryczny [...], nr poświadczenia rejestracji [...], umożliwia grę i uzyskiwanie wygranych za stawki wyższe niż przewidziane w art. 129 ust. 3 ustawy hazardowej z 2009 r. dla automatów do gier o niskich wygranych. Skutkiem tych ustaleń było wszczęcie z urzędu przez Dyrektora Izby Celnej w B. postępowania w sprawie cofnięcia Spółce zezwolenia w zakresie prowadzenia gier na takich automatach na terenie województwa [...]. W trakcie postępowania wyjaśniającego przeprowadzono dowody z opinii biegłego sądowego dr inż. A. C. (sporządzonej do postępowania karnoskarbowego) oraz z przesłuchania tego biegłego w charakterze świadka z udziałem pełnomocnika Spółki, a także z szeregu innych dokumentów. Organ nie uwzględnił kilku wniosków dowodowych strony, a także wniosku strony o zawieszenie postępowania - do czasu rozpoznania przez TS UE pytań prejudycjalnych WSA w Gdańsku dotyczących prawidłowej ścieżki legislacyjnej ustawy hazardowej stwierdzając, że nie jest to konieczne do rozpoznania sprawy (postanowienie z 23.02.2011 r.). Organ I instancji uznał, że dowody przeprowadzone w sprawie pozwalają na ustalenie, że sporny automat umożliwia grę za stawkę wyższą niż dopuszczalna dla automatów do gier o niskich wygranych oraz umożliwia uzyskiwanie wygranych wyższych niż przewidziane dla takich automatów, a określone w art. 129 ust. 3 ustawy hazardowej z 2009 r. Przesądza o tym wynik wykładni użytych w art. 129 ust. 3 ustawy pojęć "wartość jednorazowej wygranej" i "wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze" oraz analiza sposobu funkcjonowania spornego automatu przeprowadzona w opinii biegłego, której strona skutecznie nie podważyła. Z badania poprzedzającego rejestrację automatu nie wynika co prawda, by funkcjonował on wówczas w sposób nieprawidłowy, natomiast ten fakt ustalono obecnie, co przesądza o wystąpieniu podstaw do zastosowania art. 138 ust. 3 ustawy hazardowej. Przepis ten nie uzależnia cofnięcia zezwolenia od ustalenia, w jakich okolicznościach doszło do umożliwienia działania automatu w sposób sprzeczny z prawem oraz czy nastąpiło to wskutek umyślnego działania. Do zastosowania tego przepisu wystarcza stwierdzenie występowania stanu faktycznego niezgodnego z prawem, co zdaniem organu nastąpiło w sprawie. Odwołanie od decyzji złożyła Spółka z o.o. "G. G." w W. zarzucając naruszenie szeregu przepisów, w tym: art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niezawieszenie postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego tj. od orzeczenia TS UE w sprawie charakteru przepisów ustawy hazardowej i konieczności dopełnienia obowiązku ich notyfikacji Komisji Europejskiej; art. 180 § 1, 187 § 1, 229, a także art. 191, 194 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez dowolne przeprowadzenie postępowania dowodowego, uwzględnianie wyłącznie dowodów potwierdzających tezę organu np. opinii biegłego A. C., ignorowanie innych dowodów przemawiających za stanowiskiem strony i niewskazanie powodów zakwestionowania wiarygodności opinii technicznej jednostki badającej; art. 59 pkt 2 ustawy hazardowej z 2009 r. poprzez jego niezastosowanie, a także poprzez cofnięcie zezwolenia w stosunku do punktów gier, których legalności działania nie zakwestionowano; art. 138 ust. 3 ustawy hazardowej z 2009 r. poprzez nieustalenie przyczyn powodujących cofnięcie zezwolenia na tej podstawie; § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 03.06.2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych poprzez przyjęcie, że opinię kwestionującą działanie automatu może wydać również podmiot niebędący jednostką badającą. Istota argumentacji wskazanej w uzasadnieniu odwołania sprowadza się do twierdzenia, że wieloletnie funkcjonowanie kontrolowanych automatów i brak kwestionowania ich działania jako legalnego nie pozwala na podważenie obecnie sposobu ich działania wyłącznie w drodze opinii biegłego czy na podstawie eksperymentu funkcjonariuszy celnych. Zdaniem odwołującej się Spółki nie jest to możliwe bez uzyskania opinii stosownej jednostki badającej o uprawnieniach identycznych jak te, które wydały pozytywne opinie przed rejestracją automatów oraz bez przeprowadzenia postępowania dowodowego wykorzystującego przesłuchania osób wydających zezwolenia, badających automaty, sprawujących przez wiele lat kontrolę nad działalnością w zakresie urządzania gier. Decyzją z [...].12.2011 r. Dyrektor Izby Celnej w B. na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej uchylił w całości decyzję z [...].09.2011 r. przekazując sprawę do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Głównym powodem uchylenia decyzji było stwierdzenie konieczności uzupełnienia materiału dowodowego w znacznej części, bo poprzez dopuszczenie dowodu z opinii właściwej jednostki badającej na okoliczność zgodnego lub niezgodnego z prawem działania automatu. Organ wskazał, że wyrokiem z 08.11.2011 r. w sprawie II SA/Bk 416/11 WSA w B. uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...].04.2011 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji cofającą rejestrację automatu Black Horse nr fabryczny [...] – spornego w sprawie niniejszej. Niewyjaśniona jest zatem kwestia legalności jego funkcjonowania. Zdaniem organu dopuszczenie dowodu z opinii jednostki badającej, który przesądzi o powyższym fakcie, nie jest możliwe w postępowaniu odwoławczym z uwagi na zasadę dwuinstancyjności. Jednocześnie wskazał, że przedmiotowa opinia będzie stanowiła punkt wyjścia dla oceny pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Spółka "G. G." złożyła skargę na powyższe rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego zarzucając przede wszystkim naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie sporządzenia wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego sprawy, w którym organ powinien był się odnieść do wszystkich zarzutów wskazanych w odwołaniu. Jednocześnie skarżąca przyznała, że co do zasady zgadza się z meritum rozstrzygnięcia odwoławczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę , stwierdzając iż podstawowe znaczenie w sprawie ma fakt, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja kasatoryjna organu odwoławczego, wydana na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W ocenie Sądu I instancji kwestionowana decyzja rzeczywiście posiada lakoniczne uzasadnienie, co może budzić zastrzeżenia z punktu widzenia wymagań stawianych uzasadnieniom rozstrzygnięć administracyjnych zawartym w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej – jednak jej trafność, co przyznała również skarżąca, czyni to uchybienie procesowe niemającym wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). WSA wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie dotyczy cofnięcia zezwolenia na prowadzenie i urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, a podstawą prawną rozstrzygnięcia organu I instancji były art. 138 ust. 3 i art. 129 ust. 3 ustawy z 19.11.2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.). Zgodnie z art. 138 ust. 3 ustawy hazardowej właściwy organ w drodze decyzji cofa zezwolenie w przypadku stwierdzenia, że automat o niskich wygranych umożliwia grę o stawki wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3 tej ustawy. W tym ostatnim przepisie przewidziano, że przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. WSA wskazał, że z akt administracyjnych wynika, iż na etapie pierwszoinstancyjnym przeprowadzono obszerne postępowanie wyjaśniające na okoliczność przesłanek zastosowania powyższych przepisów tj. stwierdzenia działania spornego automatu w sposób niezgodny z prawem, w którym główny walor przyznano potwierdzającej tę okoliczność opinii biegłego A. C. WSA stwierdził, że już wówczas było to działanie błędne, bowiem w trakcie postępowania – dokładnie od 14.07.2011 r. - weszła w życie nowelizacja ustawy hazardowej z 2009 r., którą dodano art. 23 "b". Uregulowano w nim expressis verbis tryb stwierdzania niezgodnego z prawem działania automatu do gier o niskich wygranych. Przesądzono, że w przypadku uzasadnionego podejrzenia niespełnienia przez zarejestrowany automat lub urządzenie do gier warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie, jest obowiązany poddać je badaniu sprawdzającemu, które to badanie przeprowadza jednostka upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Z kolei w przepisie art. 14 ustawy nowelizującej znajduje się jednoznaczne wskazanie, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. nowelizacji) stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (ustawy hazardowej z 2009 r.) w brzmieniu nadanym nowelizacją. Tak więc już w dacie wydawania decyzji pierwszoinstancyjnej (postępowanie nią zakończone wszczęto 20.06.2010 r.,) brzmienie przepisów ustawy hazardowej zobowiązywało organ do poprzedzenia ewentualnego cofnięcia zezwolenia badaniem sprawdzającym uprawnionej jednostki. Sąd I instancji wskazał, że wobec tak jednoznacznej wypowiedzi ustawodawcy należy przyjąć, iż zewnętrzna opinia biegłego co do sposobu działania automatu mogła jedynie uzasadniać podejrzenie niespełniania przez automat warunków określonych w ustawie, natomiast nie mogła stanowić bezpośredniego oparcia dla cofnięcia zezwolenia. Oznaczało to, że Dyrektor Izby Celnej - orzekając w I instancji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 138 ust. 3 i art. 129 ust. 3 ustawy hazardowej z 2009 r. - nie mógł pominąć powyższej nowelizacji. Powinien był przed wydaniem decyzji uzyskać opinię właściwej jednostki badającej co do prawidłowości działania automatu - która w obecnym stanie prawnym ma charakter dowodu obowiązkowego - a nie opierać się w tej kwestii wyłącznie na opinii biegłego, która w zmienionym stanie prawnym mogła mieć charakter zaledwie pomocniczy. Takich działań na etapie pierwszoinstancyjnym jednak zabrakło, co dyskwalifikowało rozstrzygnięcie z [...].09.2011 r. jako wydane niezgodnie z przepisami prawa procesowego – art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 23 "b" ust. 1 i 3 ustawy hazardowej z 2009 r. poprzez ich niezastosowanie (w szczególności art. 23 "b") oraz w konsekwencji niezgodnie przepisami prawa materialnego: art. 129 ust. 3 i art. 138 ust. 3 ustawy hazardowej – wskutek nieustalenia przesłanek warunkujących ich zastosowanie. Przesądzało to o konieczności jej wyeliminowania z obrotu prawnego ze wskazaniem na obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania tj. z uwzględnieniem art. 23 "b" ustawy hazardowej i uzyskaniem dowodu z opinii jednostki badającej. WSA uznał, że mimo lakonicznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie sposób zakwestionować, że takie właśnie rozumowanie było jego podstawą i zgodził się z organem odwoławczym, że opinia jednostki badającej jest obecnie dowodem przesądzającym o wyniku sprawy. Spełniona zatem pozostaje przesłanka konieczności uzupełnienia materiału dowodowego w znacznej części, o której mowa w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Ta okoliczność uniemożliwia pozyskanie przedmiotowego dowodu dopiero na etapie drugoinstancyjnym, bowiem prowadziłoby to faktycznie do przesądzenia o wyniku rozstrzygnięcia tylko w drugiej instancji z pozbawieniem strony prawa do wyczerpania środków zaskarżenia na etapie administracyjnym (naruszenie zasady dwuinstancyjności). WSA uznał ponadto, że nie bez znaczenia dla wyniku powtórnie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, jest zakończenie sprawy cofnięcia rejestracji spornego automatu, w której WSA w B. wyrokiem z 08.11.2011 r. w sprawie II SA/Bk 416/11 uchylił decyzje cofające taką rejestrację. Wskazał, że cofnięcie zezwolenia w obecnym stanie prawnym jest zależne od wyniku postępowania o cofnięcie rejestracji automatu, jeśli takie się toczy, co powoduje konieczność rozważenia zawieszenia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie cofnięcia rejestracji i zakończenie tego pierwszego w zależności od wyniku tego drugiego (cofnięciem zezwolenia lub umorzeniem w przypadku stwierdzenia działania urządzenia do gry zgodnie z prawem). Sąd I instancji stwierdził również , że powód wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej zwalniał organ odwoławczy od konieczności szczegółowego ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów odwołania. Zmierzały one przede wszystkim do uzupełnienia materiału dowodowego o opinię właściwej jednostki badającej i w tym zakresie odwołanie zostało uwzględnione. Mając na uwadze przesądzający w zasadzie o wyniku sprawy charakter tego dowodu, co wynika obecnie z przepisów ustawy hazardowej z 2009 r., którego zabrakło w sprawie – nie było potrzeby oceniać w postępowaniu odwoławczym działań organu pierwszoinstancyjnego w pozostałym zakresie zmierzającym do wyjaśnienia sprawy. Co prawda organ II instancji powinien był choćby jednozdaniowo ustosunkować się do pozostałych zarzutów, jednak brak w tym zakresie nie dyskwalifikuje uzasadnienia zaskarżonej decyzji, bowiem nie ma wpływu na wynik sprawy. Stąd też główny zarzut skargi o niewystarczająco wyczerpującym uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia, a tym samym o nauczeniu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowe, nie mógł odnieść skutku. WSA wskazał również, że wywód uzasadnienia zaskarżonej decyzji należy uzupełnić jedynie o wskazanie co do zakresu ewentualnego cofnięcia zezwolenia, która to okoliczność była podnoszona w zarzutach odwołania. Podzielił stanowisko WSA w B. ze sprawy II SA/Bk 804/11, że istotnie przepis art. 138 ust. 3 ustawy hazardowej z 2009 r. nie przewiduje, w przeciwieństwie do art. 59 tej ustawy, możliwości cofnięcia zezwolenia jedynie w części (w zakresie konkretnego punktu eksploatowania automatu). "G. G." sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia od strony przeciwnej kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1/ naruszenie przepisu art.3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miało wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w nienależytej kontroli WSA w B. nad prawidłowością postępowania przeprowadzonego przez Dyrektora Izby Celnej w B., który wydał zaskarżoną decyzję, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji wydanej przy naruszeniu przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy; 2/ naruszenie przepisu art.145 §1 pkt.1 lit.c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na jego niezastosowaniu, a w konsekwencji nieuchyleniu zaskarżonej decyzji w całości pomimo tego. że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy; 3/ naruszenie przepisu art.151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na zastosowaniu tego przepisu i oddaleniu skargi pomimo tego, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, wobec czego skarga powinna zostać uwzględniona. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podkreśliła, że w pełni podziela szereg twierdzeń WSA w B. w zakresie dotyczącym meritum postępowania prowadzonego przez Dyrektora Izby Celnej w B. w sprawie cofnięcia zezwolenia. W szczególności, skarżąca w pełni akceptuje przedstawione przez Sąd zarzuty w zakresie konieczności badania automatów do gier oraz całkowicie podziela przedstawioną przez Sąd argumentację (prezentowaną konsekwentnie w analogicznych sprawach.) Skarżąca nie zgadza się jednak z twierdzeniami dotyczącymi mankamentów uzasadnienia decyzji organu II instancji, ponieważ organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji. Wskazała ponadto, że zgodnie z art.210§1 pkt 6 Ordynacji podatkowej decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. Podniosła, że szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów odwołania stanowiłoby wskazówkę dla organu 1 instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, a zatem mogłoby mieć wpływ na wydaną ponownie decyzję. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Oceniając zarzut naruszenia przepisów postępowania przede wszystkim należy wskazać, iż stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut ten może zostać uwzględniony jedynie wtedy, gdy uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznanej sprawie skarga kasacyjna została oparta tylko o zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W części dyspozytywnej skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie przepisów art.3§1, art. 145§1 pkt 1 lit.c i art.151 p.p.s.a. , które polegać miało na oddaleniu skargi i nieuchyleniu zaskarżonej decyzji wydanej z naruszeniem przepisów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty zostały sprecyzowane poprzez wskazanie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art.210 §1 pkt 6 ordynacji podatkowej. Należy przypomnieć, że art. 3§1 p.p.s.a. jest jednym z przepisów wyznaczających zakres postępowania sądowoadministracyjnego. W myśl powołanego przepisu, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Naruszenie art. 3§1 p.p.s.a. mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza kompetencje sądu albo zastosowaniu środka nieprzewidzianego w ustawie, bądź na odmowie merytorycznego rozpoznania sprawy należącej do właściwości sądu, co w rozpoznanej sprawie nie miało miejsca i co czyni zarzut naruszenia przepisu art.3§1 p.p.s.a. nieuzasadnionym. Zaznaczenia wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w B.dostrzegł wady zaskarżonej decyzji, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku stwierdzając, że kwestionowana decyzja "rzeczywiście posiada lakoniczne uzasadnienie, co może budzić zastrzeżenia z punktu widzenia wymagań stawianych uzasadnieniom rozstrzygnięć administracyjnych zawartym w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej – jednak jej trafność, co przyznała również skarżąca, czyni to uchybienie procesowe niemającym wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Sąd I instancji wskazał również, że powód wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej zwalniał organ odwoławczy od konieczności szczegółowego ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów odwołania. Wyjaśnił, że zarzuty odwołania zmierzały przede wszystkim do uzupełnienia materiału dowodowego o opinię właściwej jednostki badającej i w tym zakresie odwołanie zostało uwzględnione. Podkreślił, że ze względu na przesądzający w zasadzie o wyniku sprawy charakter dowodu z opinii właściwej jednostki badającej, którego zabrakło w sprawie – nie było potrzeby oceniać w postępowaniu odwoławczym działań organu pierwszoinstancyjnego w pozostałym zakresie zmierzającym do wyjaśnienia sprawy. W ocenie Sądu I instancji organ II instancji powinien był choćby jednozdaniowo ustosunkować się do pozostałych zarzutów, jednak brak w tym zakresie nie dyskwalifikuje uzasadnienia zaskarżonej decyzji, bowiem nie ma wpływu na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny powyższe stanowisko Sądu I instancji w pełni podziela i stwierdza, że w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji i w sposób należyty wywiązał się z obowiązku oceny przeprowadzonego przez organ postępowania, w efekcie czego zasadnie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby jej uchylenie. Wobec powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia, że WSA dopuścił się obrazy art.145§1 pkt 1 lit.c i art.151 p.p.s.a. w związku z art.210§1 pkt 6 ordynacji podatkowej. Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjne na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.