II GSK 1333/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "M." Sp. z o.o. w likwidacji w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 621/16 w sprawie ze skargi "M." Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Kielcach z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "M." Sp. z o.o. w likwidacji w R. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem 24 sierpnia 2016 r., oddalił skargę M. P. Sp. z o.o. w likwidacji w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Kielcach z [...] listopada 2014 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w wyniku przeprowadzonej w dniu 24 listopada 2010 r. kontroli w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych w punkcie B. P. ul. M. P. [...], [...] S., ustalono, że na znajdujących się w lokalu automatach Cash Reels nr [...], Hot Spot nr [...] oraz Hi Spot [...] dopuszczalna stawka za udział w jednej grze znacznie przekraczała wartość określoną w art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r., nr 201, poz. 1540, dalej: u.g.h.). Przeprowadzony eksperyment odtworzenia możliwości gry wykazał bowiem, że grający mieli możliwość gry za stawkę 100 punktów kredytowych, co stanowiło kwotę 10 zł. W toku postępowania automaty poddano ekspertyzie biegłego sądowego Sądu Okręgowego w Kielcach z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji ruchomej dr inż. J. G.. Ze sporządzonej opinii wynikało, że automaty realizowały ciąg informacyjno-skutkowy prowadzący do wygranej wyższej niż 60 zł i w związku z tym nie spełniały wymogów technicznych zgodnych dla automatów podlegających przepisom ustawy o grach hazardowych oraz ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Ustalenia te stały się podstawą decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Kielcach z [...] czerwca 2014 r. wymierzającej skarżącej spółce karę pieniężną w łącznej kwocie 36.000 zł za urządzanie gier hazardowych na automatach. Objętą skargą decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., Dyrektor Izby Celnej w Kielcach utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przywołując ustalony stan faktyczny sprawy organ odwoławczy wskazał, że do materiału dowodowego włączono dwie opinie z badań przeprowadzonych w dniach 3 września 2014 r. i 8 września 2014 r. przez jednostkę badającą – Laboratorium Celne Izby Celnej w Przemyślu, dotyczące dwóch automatów Hi Spot i Cash Reels. W opiniach stwierdzono przekroczenie na obu automatach maksymalnej stawki za grę. Maksymalna stawka za grę wyniosła 10 zł (100 pkt). W przypadku automatu Hi Spot stwierdzono także przekroczenie wartości maksymalnej jednorazowej wygranej. W związku z powyższym organ ustalił, że przekroczona została dopuszczalna wartość stawki za udział w grze wskazana w ustawie o grach hazardowych, która nie mogła być wyższa niż 0,50 zł dla jednorazowej wygranej, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie mogła być wyższa niż 60 zł (art. 129 ust. 3). Wskazał również, że co prawda zakwestionowane automaty zostały poddane badaniu przedrejestracyjnemu, jak również uzyskały poświadczenie rejestracji jako automaty do gier o niskich wygranych, jednakże nie posiadały cech takich automatów. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że spór odnośnie stanu faktycznego sprowadza się do tego, że według organu automaty stanowiące przedmiot sprawy umożliwiały gry za stawki przekraczające 0,50 zł, a także umożliwiały wygrane przekraczające 60 zł, podczas, gdy zdaniem skarżącej spółki automaty odpowiadały wymogom określonym w art. 129 ust. 3 u.g.h., o czym świadczyła okoliczność, że przed rejestracją przeszły badanie przez upoważnioną jednostkę badającą. Wskazał, że w wyniku przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego ustalono, że urządzenia znajdujące się w kontrolowanym lokalu nie spełniały definicji automatu do gry o niskich wygranych, wyrażonej w art. 129 ust. 3 u.g.h, wobec czego posiadały cechy automatu hazardowego. Dowodziła tego możliwość gry na nich za stawki o wartościach przekraczających wartości dopuszczalne prawem. Za bezsporne przy tym Sąd uznał, że skarżąca spółka nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry, posiadała natomiast zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Przekroczenie warunków posiadanego przez stronę zezwolenia polegało zatem na prowadzeniu działalności na automatach niespełniających wymogów automatów do gier o niskich wygranych, a co za tym idzie wymogów pozwolenia na prowadzenie działalności. Oceny tej nie zmieniał, zdaniem Sądu, fakt posiadania opinii z badania poprzedzającego rejestrację automatów, wykonanego przed przeprowadzeniem przez funkcjonariuszy celnych eksperymentu w niniejszej sprawie. Wobec tego Sąd I instancji za nieusprawiedliwione uznał te zarzuty skargi, które kwestionowały prawidłowe ustalenie organu, że posiadane i eksploatowane przez spółkę automaty nie spełniały warunków przewidzianych w ustawie o grach hazardowych dla automatów o niskich wygranych. W odniesieniu do zarzutu wskazującego na to, że wyłączne uprawnienie do dokonania badań kontrolnych ma jednostka badająca, Sąd I instancji wskazał, że właściwy organ prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych był uprawniony do czynienia ustaleń co do charakteru danej gry. Sąd nie podzielił również zarzutu, że badanie automatu przeprowadziła osoba nieuprawniona, skoro biegły J. G. jest biegłym Sądu Okręgowego w Kielcach z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji ruchomej. Odnosząc się do zarzutu braku notyfikacji Komisji Europejskiej przepisów ustawy o grach hazardowych Sąd wskazał na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). M. P. Sp. z o.o. w likwidacji w R., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. prawa materialnego w postaci zastosowania w niniejszej sprawie przepisów ustawy o grach hazardowych, a w szczególności art. 8, art. 129 ust. 1 i 3 i art. 138 ust. 3 u.g.h., a które to przepisy, podobnie jak i cała ustawa, zostały wprowadzone do polskiego porządku prawnego w sposób niezgodny z przepisami krajowymi oraz prawem unijnym i nie mogą być stosowane; 2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy , tj. art. 4 nowelizacji ustawy o grach hazardowych z dnia 12 czerwca 2015 r., która weszła w życie 3 września 2015 r. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy zgodnie ze wskazaną nowelizacją podmioty prowadzące działalność regulowaną przez ustawę o grach hazardowych mają czas na dostosowanie się do wymogów tej ustawy do 1 lipca 2016 r.; 3. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zakwestionowanie zgodności stanu rzeczywistego przedmiotowych automatów do gier z warunkami rejestracji, w sytuacji gdy automaty te zostały zarejestrowane przez Ministra Finansów na podstawie pozytywnej opinii technicznej potwierdzającej, iż spełniają one wymogi automatów do gier o niskich wygranych, a nie zostało stwierdzone, aby w automatach dokonywana była jakakolwiek ingerencja z zewnątrz, a które to okoliczności powodują, że nieuzasadnione jest podważanie ich zgodnego z przepisami funkcjonowania; b) art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione nadanie opinii biegłego sporządzonej na potrzeby postępowania karnoskarbowego waloru dowodu w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy biegły ten nie posiadał uprawnienia w zakresie kontroli tego rodzaju automatów do gier; c) 120 w zw. z art. 121 § 1w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z § 14 ust. 4 i 5 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych poprzez zaniechanie zlecenia przez organy badań jednego z przedmiotowych automatów do gier jednostce badające, w sytuacji gdy tylko ten podmiot posiada kompetencje do przeprowadzania kontroli tego rodzaju automatów. Podnosząc te zarzuty, skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Kielcach oraz o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kielcach, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. Na wstępie wskazania wymaga, że w postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Przechodząc do rozpoznania skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że podniesione w niej zarzuty, tak naruszenia przepisów postępowania, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jak i prawa materialnego, w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a., nie podważają prawidłowości kontroli zaskarżonej decyzji dokonanej przez Sąd I instancji, co oznacza, że kwestionowany wyrok jest w całości zgodny z prawem. Za niezasadne należy uznać zarzuty pomieszczone w punkcie 3 lit. a) – c) petitum skargi kasacyjnej przy czym podkreślenia wymaga, że nie spełniają one wymogów formalnych. Autor skargi kasacyjnej, po pierwsze nie sformułował tego zarzutu w sposób, który wskazywałaby na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów procesowych w związku z kontrolą objętego skargą rozstrzygnięcia, albowiem zarówno treść zarzutów jak i ich uzasadnienia w swej istocie odnoszą się bezpośrednio do naruszeń, jakich zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, dopuścił się organ nie wiążąc tego naruszenia z oceną sprawy administracyjnej w aspekcie prawidłowości zastosowanej procedury, jakiej dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach. Po wtóre skarżąca kasacyjnie nie wykazała w uzasadnieniu skargi kasacyjnej związku przyczynowego między zarzucanym naruszeniem prawa procesowego a wynikiem sprawy, ograniczając się do użycia w petitum skargi formułki o istotnym wpływie naruszenia tych przepisów na wynik sprawy. Wymogu tego nie spełnia przytoczenie przepisu prawnego oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, jak i wywiedzenie w drodze dedukcji wniosku, że skoro sporny automat przeszedł pozytywne badanie przez jednostkę badającą w momencie dopuszczenia go do eksploatacji w zakresie wartości maksymalnej stawki i maksymalnej jednorazowej wygranej a w toku kontroli nie stwierdzono zmian w sposobie działania automatu, to automat spełniający wymogi ustawowe w chwili jego rejestracji spełniał również te wymogi w dacie przeprowadzania kontroli. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych musi odnosić się do realiów sprawy, a powoływanie się na poglądy orzecznictwa może stanowić wzmocnienie argumentacji skargi kasacyjnej jedynie wówczas gdy skarżący kasacyjnie wywiedzie z tych poglądów wnioski dotyczące sprawy, w której wniesiono skargę kasacyjną (tak np. wyrok NSA z dnia 12 marca 2013 r., II GSK 2468/11). Natomiast argument skargi odnoszący się do braku oznak "fizycznej" ingerencji w automat nie przesądza o tym, że do takiej ingerencji nie mogło dojść np. poprzez zmianę oprogramowania bez naruszenia plomb. Przyjąć natomiast można, że skoro w toku kontroli, a także w drodze innych przeprowadzonych w sprawie dowodów wykazano w sposób niewątpliwy i jednoznaczny, że na spornym automacie gry były urządzane z naruszeniem wysokości maksymalnej stawki i wysokości maksymalnej jednorazowej wygranej, to oczywistym jest, że musiało dojść do przeprogramowania automatu w taki sposób, iż umożliwiał on gry o wyższe niż ustawowe stawki choć plomby nie zostały naruszone. Nie znajduje również uzasadnienia ta cześć omawianych zarzutów, która odnosi się do nadania waloru dowodu opinii biegłego sporządzonej na potrzeby postępowania karnoskarbowego. Jak bowiem stanowi przepis art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ miał zatem prawo, w świetle powołanego przepisu, do dopuszczenia w sprawie dowodu pochodzącego z innego postępowania, w szczególności gdy dotyczył on automatów ujawnionych w toku przeprowadzonej kontroli. Nie znajduje także uzasadnienia twierdzenie strony, że opinia nie powinna uzyskać waloru dowodu w sprawie, jako sporządzona przez osobę nie posiadającą uprawnień w zakresie kontroli tego rodzaju automatów do gier. Opinia wydana została przez biegłego sądowego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji elektronicznej wobec czego brak było podstaw do przyjęcia, że biegły nie posiadał kwalifikacji do przeprowadzenia badania, które co należy podkreśli nie było badaniem kontrolnym lecz ekspertyzą podmiotu posiadającego szczególną wiedzę pozwalająca na ustalenie charakteru gier możliwych do przeprowadzenia na spornych automatach oraz zweryfikowania ustaleń kontroli – gier kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy kontrolujących lokal B. P. w S.. Zauważyć ponadto należy, że autor skargi kasacyjnej poza wskazaniem, że "biegły ten nie posiadała uprawnień w zakresie kontroli tego rodzaju automatów do gier" nie przedstawił jakiejkolwiek okoliczności ani dowodu na poparcie tego twierdzenia. Odnosząc się zaś do ostatniego z zarzutów z punktu 3 petitum skargi kasacyjnej, pomieszczonego w punkcie 3 lit. c), wskazać należy, że podstawą prawną kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji Dyrektora Izby Celnej w Kielcach były: art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 oraz art. 91 u.g.h. Z przepisów tych wynika, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, a karę wymierza w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Aby organ mógł zastosować wskazane przepisy powinien bezsprzecznie ustalić, że dany podmiot urządza gry na automatach poza kasynem gry. Niezbędne jest zatem ustalenie, że podmiot eksploatuje automat, który jest przeznaczony do urządzania na nim gier losowych (art. 2 ust. 3, ust. 5 u.g.h.), zaś podmiot nie posiada koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.). Zgodnie z art. 8 u.g.h. postępowania określone w ustawie o grach hazardowych są prowadzone w ramach odpowiednio stosowanych przepisów Ordynacji podatkowej, przy czym nie należy zapominać, że art. 91 u.g.h. wprost stanowi, iż do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, więc w postępowaniu o wymierzenie kary pieniężnej w myśl art. 187 § 1 tej ustawy organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt IIGSK 3249/17). W przedmiotowej sprawie zgromadzono, jak i przeprowadzono wystarczające dowody dla wykazania, że skarżąca urządzała gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych (gry losowe) bez wymaganej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Wobec powyższego Sąd I instancji słusznie nie powziął wątpliwości co do ustaleń faktycznych dokonanych w tej sprawie w oparciu o prawidłowo odczytane i zastosowane przepisy procedury podatkowej, czyli m.in. art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że art. 129 ust. 3 u.g.h., którego naruszenie zarzucono w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej - określający wartość jednorazowej wygranej na automacie do gier o niskich wygranych na maksymalnie 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze na 0,50 zł - nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE oraz w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., wydanego w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (LEX nr 1170754), ponieważ nie można przyjąć, że wywiera on istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Nie dotyczy on automatu jako produktu, będącego przedmiotem obrotu towarowego, lecz warunków urządzania gier na tym automacie. Źródła "techniczności" i związanej z nią niemożności stosowania tego przepisu nie da się żadną miarą wyprowadzić – jak to czyni skarżąca kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - z szeroko cytowanej, przygotowanej przez Związek Zawodowy Celników, instrukcji traktującej o powinności uzyskania przez celnika od przełożonego polecenia zatrzymania automatu na piśmie, jako polecenia niezgodnego z prawem, z uwagi na wadliwość prawną przepisu art. 14 ust. 1 u.g.h.; co ma również ilustrować, że celnicy "dostrzegają wadliwość stosowanych przepisów i dokonywanych czynności w trybie ustawy o grach hazardowych". Taka argumentacja skargi kasacyjnej nie mogła zyskać aprobaty sądu kasacyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r., II GSK 3372/16, czy wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r., II GSK 2795/16). Natomiast objęte pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 8, art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 3 u.g.h. nie stanowiły, ale i nie mogły stanowić, podstawy prawnej decyzji w przedmiocie kary pieniężnej, a następnie wzorca sądowoadministracyjnej kontroli tej decyzji. Przepis art. 8 i art. 138 ust. 3 u.g.h. nie został nawet przywołany w zaskarżonym wyroku. Z tego już względu nie mogły zostać naruszone przez Sąd I instancji. Co istotne uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera żadnego do nich odniesienia, w tym w szczególności w okolicznościach faktycznych tej sprawy. Wskazać ponadto należy, w ramach omawianego zarzutu, że na str. 10 uzasadnienia skargi kasacyjnej strona powołuje orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki z dnia 17 września 2015 r. o sygn. akt II GSK 2026/15 i II GSK 2027/15), w którym orzeczono o braku możliwości wymierzania kary pieniężnej na podstawie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stanowiącego sankcję za naruszenie zakazu z art. 14 ust. 1 u.g.h. (urządzanie m.in. gier na automatach jest dozwolone tylko w kasynach), mającego techniczny charakter, a przez to niemożliwego do stosowania wobec jednostek. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pogląd prawny wyrażony w powyższych wyrokach utracił aktualność ze względu na podjętą w dniu 16 maja 2016 r., przez skład 7 sędziów sądu kasacyjnego uchwałę (sygn. akt II GPS 1/16), zgodnie z którą, po pierwsze art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy, po drugie zaś urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem – od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry – podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Szczególnego podkreślenia wymaga w tym miejscu, że autor skargi kasacyjnej nie powinien ignorować powyższej uchwały 7 sędziów NSA, powołanej i cytowanej w motywach wyroku Sąd I instancji. Na uwzględnienie nie zasługuje również ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej sformułowany w punkcie 2 jej petitum zmierzający do wytknięcia Sądowi I instancji naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisu art. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. nowelizującej ustawę o grach hazardowych. Wskazania wymaga, że decyzja Dyrektora Izby Celnej w Kielcach, a więc decyzja ostateczna w toku sprawy administracyjnej, wydana została w dniu 19 listopada 2014 r. Nowelizacja ustawy o grach hazardowych weszła w życie z dniem 3 września 2015 r., nakreślając w art. 4 ustawy nowelizującej, datę dostosowania się do jej wymogów do 1 lipca 2016 r. W przedstawionym stanie prawnym i faktycznym, brak było jakichkolwiek podstaw do zastosowania przez organy obu instancji przepisów ustawy nowelizujące, wszakże w dacie wydania rozstrzygnięcia stanowiącego przedmiot skargi przepisy te nie obowiązywały, a więc znowelizowane regulacje i przewidziane ustawą nowelizującą terminy dostosowania się podmiotów do nowego stanu prawnego nie mogły obowiązywać jako jeszcze nie istniejące. W konsekwencji również Sąd I instancji nie mógł przeprowadzić kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie nowych przepisów, które mogłyby zostać wzięte pod rozwagę wyłącznie w odniesieniu do postępowań administracyjnych toczących się po dacie 1 lipca 2016 r. Tym samym zarzut ten jest chybiony jako nie przystający do okresu zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie względem okresu, od którego znowelizowane przepisy ustawy o grach hazardowych miały obowiązywać. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach, jak w punkcie 2 sentencji, postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804).