II GSK 236/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant asystent sędziego Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi P. S.A. w W. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2021 r. sygn. akt II GSK 383/20 w sprawie ze skargi kasacyjnej P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1486/19 w sprawie ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia 31 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia kuratora banku 1. wznawia postępowanie zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2021 r. sygn. akt II GSK 383/20; 2. uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 października 2021 r. sygn. akt II GSK 383/20; 3. oddala skargę kasacyjną, 4. zasądza od P. S.A. w W. na rzecz Komisji Nadzoru Finansowego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 października 2021 r., sygn. akt II GSK 383/20 oddalił skargę kasacyjną P. S.A. w W. (dalej: skarżący, lub Bank) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) z 3 grudnia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1486/19, którym WSA oddalił skargę Banku na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (dalej: Komisja lub KNF) z 31 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia kuratora banku oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy: Decyzją z 31 maja 2019 r. KNF na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako: k.p.a.) w związku z art. 11 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 298 ze zm.; dalej: u.o.n.) oraz na podstawie 144 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U. z 2018 r. poz. 2187 ze zm., dalej jako: u.p.b.) ze względu na powstanie zagrożenia dla interesów posiadaczy rachunków bankowych, o których mowa w art. 138 ust. 3 u.p.b., w związku z wystąpieniem okoliczności wskazanych w art. 142 ust. 1 pkt 1 u.p.b., z dniem 31 maja 2019 r. ustanowiła na podstawie art. 144 ust. 1 u.p.b. kuratora w celu poprawy sytuacji skarżącego oraz określiła na podstawie art. 144 ust. 1a u.p.b. zakres jego zadań. W uzasadnieniu decyzji KNF wyjaśniła, że sytuacja skarżącego od 2017 r. uległa istotnemu pogorszeniu, co w konsekwencji spowodowało utratę zdolności do generowania zysku i skutkowało koniecznością wdrożenia działań naprawczych. Przeprowadzona inspekcja problemowa według stanu na 30 września 2017 r. wykazała, że sytuacja ekonomiczno-finansowa spółki stanowiła zagrożenie dla bezpieczeństwa środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę Banku na powyższą decyzję. WSA podzielił stanowisko organu, że działalność skarżącego była wykonywana z zagrożeniem dla interesów posiadaczy rachunków bankowych, a także z naruszeniem art. 92 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającym rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (dalej: rozporządzenie CRR), o którym mowa w art. 142 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Posiadane bowiem przez Bank fundusze własne nie stanowiły zabezpieczenia ryzyka prowadzonej działalności. Powyższe, w ocenie sądu pierwszej instancji, stanowiło zagrożenie dla interesów posiadaczy rachunków bankowych. Na tej podstawie WSA uznał, że zaistniała przesłanka z art. 138 ust. 3 u.p.b., zgodnie z którym, w związku z wystąpieniem okoliczności wskazanych w art. 142 ust. 1 tej ustawy, w celu poprawy sytuacji banku lub zapewnienia efektywności wdrażanego planu naprawy, KNF może, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 6 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (dalej: u.b.f.g.), wydać decyzję o ustanowieniu kuratora w banku. WSA wskazał, że możliwe było również równoległe stwierdzenie zaistnienia dodatkowej okoliczności z art. 138 ust. 3 u.p.b. uzasadniającej ustanowienie kuratora, bowiem ustalenie dotyczące nieutrzymywania przez bank wskaźników adekwatności kapitałowej (TCR, Tier 1 i CET 1) oznaczało, że działalność skarżącego prowadzona była z naruszeniem art. 92 rozporządzenia CRR i art. 55 ust. 4 ustawy o nadzorze makroostrożnościowym nad systemem finansowym i zarządzaniu kryzysowym w systemie finansowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 483). W ocenie WSA decyzja o ustanowieniu kuratora nie była przedwczesna. Faktycznie bowiem doszło do naruszenia art. 92 rozporządzenia CRR ustanawiającego nomę ostrożnościową w zakresie posiadania przez Bank funduszy własnych, co prowadziło do stwierdzenia, że wystąpiła okoliczność z art. 138 ust. 3u.p.b., jak też okoliczność z art. 142 ust. 1 pkt 1 tej ustawy składające się na przesłankę zastosowania art. 144 ust. 1 u.p.b. Wystąpienie tych okoliczności wskazał skarżący w piśmie z 16 maja 2019 r. i fakt ten nie budził wątpliwości KNF w toku postępowania. WSA podkreślił, że na datę wydania zaskarżonej decyzji zaistniały okoliczności, które obligowały organ do zastosowania art. 144 ust. 1 u.p.b. Przywołane przez skarżącego fakty w żaden sposób nie podważały ustaleń KNF i jedynie mogły potwierdzać, że sytuacja Banku pogarszała się, a podejmowane działania naprawcze nie były na tyle skuteczne, aby doprowadzić do poprawy jego sytuacji ekonomiczno-finansowej i zapobiec naruszeniu przepisów ostrożnościowych. Wobec tego WSA stwierdził, że nie można było uznać, że KNF naruszyła przepisy dotyczące wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz nie wydała zaskarżonej decyzji na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W kwestii wynagrodzenia kuratora, WSA podkreślił natomiast, że zostało ono – jak wynika z uzasadnienia decyzji KNF – wyznaczone z uwagi na jego wysokie kwalifikacje i duże doświadczenie zawodowe oraz złożoność realizowanych zadań. W ocenie sądu pierwszej instancji KNF wybierając kuratora do pełnienia tej funkcji, nie tylko wypełniła wymogi minimalne, ale przekroczyła je w znaczącym stopniu, zatwierdzając na tym stanowisku kandydata, który przewyższał swoimi kwalifikacjami obecnych członków zarządu. Zdaniem sądu bez określenia wynagrodzenia kuratora na tym poziomie KNF nie byłaby w stanie znaleźć odpowiedniego, dysponującego tak wysokimi kwalifikacjami zawodowymi kandydata. Wskazanym na wstępie wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA, sąd drugiej instancji) oddalił skargę kasacyjną Banku na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: p.p.s.a.). NSA stwierdził, że wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy konstrukcyjne uzasadnienia, tj. w szczególności odniesienie do zarzutu związanego z określeniem zadań kuratora, jak i stanowisko dotyczące ustalonego wynagrodzenia kuratora. W ocenie NSA niezasadny okazał się zarzut wskazujący na uchybienie przez sąd pierwszej instancji obowiązkowi wynikającemu z treści art. 133 § 1 p.p.s.a. Zdaniem sądu drugiej instancji również zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. był pozbawiony uzasadnionych podstaw. Podnoszone w załączonych do skargi pismach okoliczności, jak trafnie ocenił to sąd pierwszej instancji, pozostają bez wpływu na wynik postępowania w sprawie. Nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, tak jak wskazuje to przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi nie zgadza się strona. NSA za nieuzasadnione uznał również te zarzuty prawa materialnego, które w istocie kwestionowały okoliczności faktyczne sprawy odnoszące się do ustalenia wysokości wynagrodzenia kuratora, oceny jego kwalifikacji oraz sposobu określenia zadań. Sąd drugiej instancji podkreślił, że niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. NSA stwierdził, że żaden z zarzutów naruszenia prawa materialnego nie odnosił się do błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania art. 144 ust. 1 u.p.b. będącego podstawą ustanowienia kuratora w banku. Za nieuzasadnione NSA uznał również pozostałe zarzuty naruszenia art. 144 ust. 8, art. 144 ust. 6 i art. 144 ust. 1a u.p.b. W ocenie NSA skarżący kasacyjnie nie wykazał, aby okoliczności, którymi kierowała się KNF przy powierzeniu funkcji kuratora banku nie znajdowały odzwierciedlenia w materiale dowodowym znajdującym się w aktach sprawy. NSA nie podzielił również argumentacji Banku w zakresie naruszenia art. 144 ust. 8 u.p.b. stwierdzając, że wysokość wynagrodzenia mieści się w granicach określonych w tym przepisie i brak jest podstaw do przyjęcia, że zostało ono określone w sposób dowolny. Ponadto NSA stwierdził, że brak jest podstaw do twierdzenia, że sąd pierwszej instancji w istocie zrównał wynagrodzenie prezesa banku i kuratora. Pismem z 18 lutego 2022 r. P. S.A. w W., na podstawie art. 270 w zw. z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyżej opisanym wyrokiem NSA z 19 października 2021 r., zarzucając naruszenie: I. art. 91 § 2 w zw. z art. 74a § 1 pkt 1 i w zw. z art. 67 § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a. oraz art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095; dalej: ustawa Covid-19), polegające na niezawiadomieniu pełnomocnika skarżącego o rozprawie wyznaczonej na dzień 19 października 2021 r., odbywającej się przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (tzw. rozprawa "odmiejscowiona"); II. art. 109 w zw. z art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy Covid-19, poprzez przeprowadzenie w dniu 19 października 2021 r. rozprawy przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, podczas gdy rozprawa ta powinna zostać odroczona z uwagi na brak zawiadomienia o niej pełnomocnika skarżącego; w konsekwencji czego pełnomocnik skarżącego nie wziął udziału w rozprawie, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania z powodu jego nieważności, stosownie do art. 271 pkt 2 p.p.s.a., z uwagi na pozbawienie strony możności działania wskutek naruszenia przez sąd przepisów prawa. Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem NSA z 19 października 2021 r., sygn. II GSK 383/20; uchylenie wyroku NSA z 19 października 2021 r.; uchylenie wyroku WSA w Warszawie z 3 grudnia 2019 r., sygn. VI SA/Wa 1486/19 w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego skargą kasacyjną, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; a także zasądzenie kosztów postępowania zainicjowanego skargą o wznowienie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że o zapadłym wyroku NSA dowiedział się w chwili jego odbioru za pośrednictwem skrytki e-PUAP, w trybie art. 74a § 5 p.p.s.a., tj. 19 listopada 2021 r., na potwierdzenie czego przedłożył Urzędowe Poświadczenie Odbioru, co implikuje zachowanie wskazanego w art. 277 in fine p.p.s.a. terminu na złożenie niniejszej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 271 pkt 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonanie czynności procesowych. Wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego jest nadzwyczajną instytucją procesową skierowaną przeciw prawomocnemu wyrokowi. W przypadku wznowienia postępowania ze względu na wskazane w art. 271 p.p.s.a. przyczyny nieważności, wznowienie konkretnego postępowania zawsze jest konieczne, a jego skutkiem musi być uchylenie wyroku dotkniętego wadą nieważności oraz rozpoznanie merytoryczne sprawy, a więc w zależności od tego, w której instancji sądowej ma ono miejsce, ma to być ocena skargi lub skargi kasacyjnej. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 406/07, dostępny na stronie internetowej CBOSA). W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że wyrok NSA z 19 października 2021 r. o sygn. akt II GSK 383/20 został wydany po przeprowadzeniu rozprawy, o terminie której nie został powiadomiony pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną. Zatem wyrok ten zapadł w warunkach, o jakich stanowi art. 271 pkt 2 p.p.s.a., a to oznacza, że dotknięty jest wadą nieważności. Ta okoliczność oraz spełnienie przez skargę o wznowienie postępowania warunków formalnych z art. 277 p.p.s.a. w zakresie terminu oraz z art. 279 p.p.s.a. co do oznaczenia przedmiotu objętego wznowieniem i żądań strony w tym zakresie, dawała podstawę do wznowienia postępowania przed NSA oraz rozpoznania na nowo skargi kasacyjnej strony (P. S.A. w Warszawie) od wyroku WSA w Warszawie z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1486/19. Co do zasady uwzględnienie skargi o wznowienie postępowania wiązać się musi z ustaleniem, czy stwierdzona podstawa wznowienia miała wpływ na treść uprzednio wydanego rozstrzygnięcia. W doktrynie ugruntowało się stanowisko, że zasada ta nie dotyczy jednak podstaw wznowienia postępowania unormowanych w art. 271 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Ustaleń takich nie prowadzi się więc wówczas, gdy skarga o wznowienie postępowania opiera się na zarzucie nieważności postępowania zakończonego uprzednio wydanym w sprawie orzeczeniem. W przypadku nieważności postępowania bada się jedynie to, czy w chwili wydania prawomocnego orzeczenia zaistniała przyczyna nieważności. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny nieważności postępowania w dacie wydawania prawomocnego orzeczenia skutkować powinno zawsze uchyleniem tego orzeczenia tylko już z tego powodu, choćby nieważność postępowania pozostawała bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy (zob. wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2836/15; dostępny na stronie internetowej CBOSA). Zgodnie z tym stanowiskiem, każde orzeczenie wydane w toku postępowania dotkniętego wadą nieważności winno zawsze być usunięte z obrotu prawnego niezależnie od wyniku zakończonego postępowania i niezależnie od słuszności zapadłego w nim rozstrzygnięcia. Nieważność postępowania stanowi z jednej strony kwalifikowaną wadę zarówno dotkniętego nią postępowania, jak i kończącego je orzeczenia, a z drugiej bezwzględną podstawę wznowienia postępowania. Dokonując merytorycznej oceny zarzutów skargi kasacyjnej Banku należy podzielić stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu NSA do wyroku objętego postępowaniem wznowieniowym. Z tego więc powodu nie ma potrzeby powtarzania przedstawionej tam argumentacji na temat zarzutów procesowych. Podkreślić jednak należy, co NSA tam czyni, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, a więc jej skuteczność jest warunkowana spełnieniem prawem określonych wymogów formalnych. Z tego powodu jest to profesjonalny środek prawny, którego sporządzenie zostało powierzone wykwalifikowanym podmiotom. Konsekwencją takiego rozwiązania prawnego i treści art. 183 § 1 p.p.s.a. jest wąskie zakreślenie granic, w których może orzekać sąd drugiej instancji. W praktyce oznacza to, że NSA może dokonać kontroli wyroku tylko z punktu widzenia precyzyjnie postawionych zarzutów kasacyjnych i tylko w sposób, w jaki ujmują to zarzuty. Dlatego przyjąć należy, że nietrafne są te z nich, w których zostaje połączone naruszenie różnych przepisów procesowych z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazany przepis odnosi się do formalnych wymogów uzasadnienia, a więc jego prawidłowości z punktu widzenia elementów składowych, o których stanowi ustawa. Zatem merytoryczna poprawność lub wadliwość uzasadnienia wyroku nie może być łączona z art. 141 § 4 p.p.s.a. Jeżeli w tym zakresie sąd pierwszej instancji narusza prawo, to podniesienie tych naruszeń powinno się urzeczywistniać we właściwej podstawie z art. 174 p.p.s.a., jako naruszenie prawa materialnego lub procesowego, a nie jako formalna wada uzasadnienia. Z przedstawionych powodów zarzuty kasacyjne powiązane z art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za nietrafne. Niezasadny jest także zarzut podnoszący naruszenie przez sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Jest to zasada. Zatem naruszenie tego przepisu miałoby miejsce wówczas, gdyby wyrok był wydany przed zamknięciem rozprawy albo sąd pierwszej instancji nie dysponowałby aktami administracyjnymi. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Natomiast doszukiwanie się naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. przez pryzmat dyspozycji art. 106 § 4 p.p.s.a. jest nieporozumieniem, bowiem sąd administracyjny ze względu na kontrolną działalność w stosunku do administracji nie prowadzi co do zasady postępowania wyjaśniającego. Wyjątkiem przewidzianym w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest możliwość dopuszczenia dowodu z dokumentu, ale musi to być środek dowodowy mający istotne znaczenie dla sprawy, którego przeprowadzenie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W rozpoznawanej sprawie strona takiego dowodu i w tej postaci nie zgłaszała, bowiem okoliczności uzasadniające powołanie kuratora banku były ustalone w postępowaniu przed organem. Z tego powodu należy zgodzić się ze stanowiskiem NSA przedstawionym w uzasadnieniu uchylonego – w wyniku skargi o wznowienie – wyroku, że zarzuty procesowe odnoszące się do art. 133 § 1 i art. 106 § 4 p.p.s.a. są chybione. Także nietrafny jest zarzut odnoszący się do ustaleń faktycznych sprawy. Skarżący twierdzi, że w tym zakresie doszło do naruszenia licznych przepisów k.p.a., którego skutkiem była mylna ocena dokonanych przez organy ustaleń, a w konsekwencji wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy prowadzi do wniosku, że w działalności skarżącego jako banku dochodziło do licznych uchybień, w końcu straty, która miała wpływ na fundusze własne banku. Te okoliczności są niewątpliwe i to one były podstawą wdrożenia postępowania naprawczego, a ostatecznie ustanowienia kuratora. Z tego powodu te zarzuty należało także uznać za nietrafne. Zdaniem NSA niezasadne są także zarzuty materialne. W tym zakresie, jak to już trafnie zauważył NSA we wcześniejszym wyroku, zarzuty nie odnoszą się do naruszeń, o jakich stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a więc błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisów wskazanych w zarzucie. W takim przypadku brak jest możliwości kwestionowania zaskarżonego wyroku, bowiem NSA musiałby w tym zakresie działać z urzędu, konstruując zarzut, którego strona nie sformułowała. Działanie takie jest niedopuszczalne na gruncie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Obecnie NSA nie będzie powielał trafnego własnego wywodu zawartego w wyroku z 19 października 2021 r. odnoszącego się do błędu co do wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisu, ale zawartą tam argumentacje należy w pełni podzielić. Wreszcie przyjąć trzeba, że niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 144 ust. 8 u.p.b. Analiza treści decyzji prowadzi do wniosku, że wynagrodzenie kuratora banku mieści się w ustawowych granicach, a więc nie narusza prawa. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, po wznowieniu postępowania i rozpoznaniu sprawy na nowo w granicach zakreślonych podstawą wznowienia, stosownie do art. 282 § 2 p.p.s.a., uchylił wyrok NSA z 19 października 2021 r. sygn. akt II GSK 383/20 (pkt 1 i 2 sentencji wyroku). Mając zaś na uwadze, że podniesione w skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1486/19 zarzuty okazały się nieusprawiedliwione, NSA z podanych wyżej powodów oddalił skargę kasacyjną Banku na podstawie art. 184 p.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku). O kosztach postępowania orzeczono w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265) z tytułu udziału w rozprawie przed NSA profesjonalnego pełnomocnika organu, który nie występował przed sądem pierwszej instancji.