II OSK 2836/15

Dnia 6 lipca 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia NSA Zdzisław Kostka Protokolant sekretarz sądowy Anna Dziosa-Płudowska po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 1149/14 w sprawie ze skargi R. B. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 135/13 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków środowiskowych oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 1149/14 oddalił skargę R. B. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 135/13 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków środowiskowych. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. znak [...] Wójt Gminy J. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie i rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku od miejscowości [...] do skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] w miejscowości [...] w wariancie 3b na kilkudziesięciu działkach, których numery ewidencyjne szczegółowo wskazano w decyzji, znajdujących się w obrębach: ... [...] .... Postępowanie toczyło się na wniosek [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w B., zaś za strony postępowania uznano wszystkich właścicieli nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji, a ponieważ ich liczba przekraczała 20 podmiotów – zawiadomień w toku postępowania dokonywano na podstawie art. 49 k.p.a. (obwieszczenia). Zastosowano również art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą środowiskową i dopuszczono do udziału w postępowaniu jako strony Stowarzyszenie [...] oraz Stowarzyszenie A. W trakcie procedury wydawania decyzji środowiskowej przeprowadzono ocenę oddziaływania na środowisko, w tym sporządzono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który został upubliczniony wraz z wyznaczeniem terminu na składanie uwag i wniosków. Z uwagi na wpływające liczne uwagi i protesty przeciwko inwestycji oraz na wnioski Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej jako RDOŚ) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej jako PPIS), raport był kilkakrotnie uzupełniany, w tym m.in. o informacje dotyczące zakresu ochrony powietrza atmosferycznego, wód powierzchniowych, klimatu akustycznego, ochrony przyrody, zasięgu dopuszczalnego natężenia hałasu w porze dziennej dla istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Regionalna Komisja do Spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko końcowo oceniła raport jako wykonany zgodnie z prawem, nie odbiegający od standardu tego typu opracowań. RDOŚ (postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] dla wariantu inwestorskiego 3b(Z), jak i PPIS (opinia nr [...] z dnia [...] maja 2012 r.) pozytywnie uzgodnili warunki realizacji inwestycji. Uzyskano również postanowienie Wójta Gminy T. z dnia [...] grudnia 2011 r. pozytywnie opiniujące raport z zastrzeżeniem zabezpieczenia interesu prawnego mieszkańców Gminy T. Odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. złożyło Stowarzyszenie [...]. W odwołaniu zawarto szczegółową analizę decyzji pierwszoinstancyjnej, w tym podkreślono brak dostatecznego wyjaśnienia sprawy, które uniemożliwiło ustalenie prawidłowego stanu faktycznego. Spośród najważniejszych uchybień i wątpliwości wskazano te dotyczące spełnienia przez wybrany wariant 3b(Z) kryterium najmniej inwazyjnego środowiskowo oraz zgodności stanu środowiska przedstawionego na mapach ze stanem w terenie w datach [...] czerwca i [...] sierpnia 2011 r. Sformułowano również wniosek dowodowy o dołączenie do akt sprawy: całej korespondencji z inwestorem i organem I instancji, całej dokumentacji środowiskowej inwestycji wraz z analizami ekonomicznymi, technicznymi, społecznymi i środowiskowymi oraz szacunkowym kosztorysem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Skargę na ww. decyzję złożyło Stowarzyszenie [...] w B. zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 1, art. 63 ust. 1, art. 66 ust. 1 i 6, art. 71 ust. 1, art. 80 ust. 1, art. 82 ust. 1, art. 85 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej, 2. przepisów o postępowaniu administracyjnym, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi, zawierającym obszerne i szczegółowe wypunktowanie nieprawidłowości kwestionowanej decyzji, wskazano, że Kolegium nie spełniło swojej funkcji kontrolnej w sprawie, w tym nie zapoznało się z odwołaniem na pierwotną decyzję Wójta, jak i z późniejszymi dokumentami istotnymi w sprawie. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 18 września 2013 r. skarżący uzupełnił skargę o zarzuty naruszenia: - przepisów prawa procesowego, tj. art. 77 § 1 i 80 w związku z art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w związku z nierozpatrzeniem w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodanie przyczyn i powodów, którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej przekazanym dowodom i materiałom, art. 136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego; - przepisów prawa materialnego, tj. art. 77 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 92 ustawy środowiskowej poprzez ustalenie w decyzji warunków realizacji przedsięwzięcia dla wariantu innego niż uzgodnił z RDOŚ oraz niedokonanie kontroli postanowienia tego organu. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji drugoinstancyjnej. Wyrokiem z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 135/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku rozpoznając skargę Stowarzyszenia [...] w B. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2012 r. Wyrok uprawomocnił się w dniu 11 lutego 2014 r. Sąd, podzielając ustalenia organu co do kwalifikacji inwestycji (przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), stwierdził jednak, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., jak również naruszenia art. 7, art. 8, art. 11, art. 12 § 1, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wyjaśnił bowiem wszechstronnie sprawy, nie dokonał oceny zgromadzonych w niej dowodów, w szczególności raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie ustosunkował się dość wnikliwie do wyjaśnień i zarzutów składanych w trakcie postępowania przez skarżącego, jak też nie rozważył należycie poszczególnych wariantów wybierając zaproponowany przez inwestora bez wnikliwego porównania go z innymi. Zdaniem składu orzekającego w sprawie II SA/Bk 135/13, Kolegium nie dokonało faktycznie rozpoznania sprawy jako organ odwoławczy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] utrzymało decyzję środowiskową z dnia [...] czerwca 2012 r. w mocy. Podzieliło w całości ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji w decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Na podstawie art. 85 ust. 3 ustawy środowiskowej obwieszczono informację o decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. informując, że zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Z adnotacji na obwieszczeniu wynika, że pozostawało ono na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w J. oraz w BIP tego Urzędu w dniach 4 sierpnia – 18 sierpnia 2014 r. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się też oświadczenie podpisane przez R. B. w dniu 3 września 2014 r., iż w tym dniu zapoznał się z aktami sprawy nr [...]. Odrębne skargi na decyzję SKO w B. z dnia [...] lipca 2014 r. wnieśli: Stowarzyszenie [...] w B. oraz R. B., przy czym obydwie zostały – po połączeniu do wspólnego rozpoznania - oddalone nieprawomocnym wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie II SA/Bk 894/14 (skargę kasacyjną wniosły obydwa podmioty skarżące). W dniu 3 grudnia 2014 r. została nadana przez R. B. skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem z dnia 19 września 2013 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 135/13. Skarżący wskazał, że został pozbawiony możliwości działania w ww. sprawie pomimo posiadania interesu prawnego. Wywiódł, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzjami Wójta oraz SKO skontrolowanymi przez Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 135/13 był uczestnikiem postępowania, gdyż został wymieniony jako właściciel działki nr [...] w obrębie [...] w wykazie ewidencji gruntów (strona 9 załącznika VI do Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko). Natomiast Sąd w sprawie II SA/Bk 135/13 pominął jego osobę. O wniesieniu skargi do WSA na decyzję SKO z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] dowiedział się z doręczonego mu w dniu 31 października 2014 r. przez WSA w Białymstoku odpisu skargi Stowarzyszenia [...] w sprawie II SA/Bk 894/14. W jego ocenie, wskazuje to na istnienie przesłanki wznowieniowej nieważności postępowania. R. B. nadto sprecyzował swoje stanowisko w piśmie z dnia 24 czerwca 2015 r. złożonym na rozprawie. Wskazał w nim, że: - RDOŚ uzgodnił realizację przedsięwzięcia i ustalił warunki jego realizacji w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. dla wariantu 3b (Z), podczas gdy decyzja środowiskowa została wydana dla wariantu 3b (co wynika z jej rozstrzygnięcia) – stanowi to naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 77 ust. 3 ustawy środowiskowej. Wskazał, że uzasadnienie decyzji środowiskowej wskazujące jako przyjęty wariant 3b z obejściem miejscowości [...] 3b(Z) jest sprzeczne z jej rozstrzygnięciem. Zdaniem skarżącego, identyczne uchybienia zawierają decyzja pierwszoinstancyjna z dnia [...] czerwca 2012 r., jak i decyzja SKO z dnia [...] listopada 2012 r., przy czym jest to uchybienie istotne, bowiem wariant 3b nie funkcjonuje samodzielnie, ale wyłącznie jako 3b(Z) lub 3b(BZ). Wskazanie w rozstrzygnięciu wyłącznie formuły 3b umożliwia faktycznie realizację inwestycji w dwóch wariantach; - m.in. dla wariantu 3b(Z) nie wskazano rzeczywistej wielkości nadmiaru gruntu nieprzydatnego do budowy nasypów, podczas gdy uczyniono to w pozostałych wariantach. Świadczy to o brakach analizy środowiskowej. Również w postanowieniach organów uzgadniających brak jest oceny tej okoliczności, a oceny tych postanowień we wskazanym zakresie nie przeprowadziły organy wydające decyzję środowiskową. Na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżącego zmodyfikował skargę dodając wniosek o uchylenie także decyzji pierwszoinstancyjnej. Wyjaśnił też, że żąda rozpoznania sprawy od początku na etapie administracyjnym, mimo że był uczestnikiem postępowania administracyjnego toczącego się po wyroku w sprawie II SA/Bk 135/13, złożył na wydaną w nim decyzję skargę, a od wyroku w sprawie II SA/Bk 894/14 złożył skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga o wznowienie podlega oddaleniu. Sąd wskazał, że wstępna analiza skargi, akt spraw II SA/Bk 135/13 i II SA/Bk 894/14, jak też akt administracyjnych postępowania środowiskowego, uzasadniała połączenie badania dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy, o czym orzekł na podstawie art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. Zdaniem Sądu skarżący złożył skargę w terminie trzymiesięcznym, przy czym termin ten nie podlegał liczeniu – jak wskazano w skardze – od dnia doręczenia stronie w dniu 31 października 2014 r. odpisu skargi w sprawie II SA/Bk 894/14, ale od daty wcześniejszej, tj. 3 września 2014 r. W tej dacie R. B. zapoznał się z aktami administracyjnymi postępowania środowiskowego nr [...] zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. (stanowiącą skutek wyroku w sprawie II SA/Bk 135/13), co wynika wprost ze złożonego przez niego i własnoręcznie podpisanego oświadczenia. W sprawie niniejszej spełniona została również druga formalna przesłanka dopuszczalności wznowienia, tj. wskazanie ustawowej podstawy wznowienia. Skarżący wymienił art. 271 pkt 2 p.p.s.a. i wyczerpująco uzasadnił, w jaki sposób doszło do naruszenia prawa pozbawiającego go możności działania w sprawie II SA/Bk 135/13, przy czym wypowiedź ta nosi znamiona wskazania ustawowych przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia postępowania. Sąd stwierdził, że wskazana podstawa wystąpiła. Jak wynika z analizy akt administracyjnych postępowania środowiskowego zakończonego wydaniem przez SKO w B. decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. zaskarżonej w sprawie II SA/Bk 135/13, R. B. kilkakrotnie podpisywał się jako protestujący przeciwko budowie obwodnicy w wariancie 3b (vide potwierdzająca ten fakt notatka pracownika Sądu z dnia 12 listopada 2014 r. sporządzona po analizie akt administracyjnych, znajdująca się na k. 76 akt sprawy II SA/Bk 894/14), przy czym swój status strony wywodzi z prawa do działki nr [...] obręb [...], której teren został objęty trasą inwestycji, co wynika z treści decyzji pierwszoinstancyjnej. Na tej podstawie również sąd w sprawie II SA/Bk 894/14 rozpoznał jego, jako strony, skargę na decyzję środowiskową wydaną w ponownym postępowaniu środowiskowym przeprowadzonym po wyroku w sprawie II SA/Bk 135/13. Powyższe przesądza, że R. B. miał interes prawny, a tym samym status strony w kontrolowanym w sprawie II SA/Bk 135/13 postępowaniu środowiskowym zakończonym decyzją SKO z dnia [...] listopada 2012 r., a tym samym powinien zostać zaliczony do kręgu stron postępowania ze skargi na tę decyzję. Stąd też brak jego uczestnictwa w postępowaniu w sprawie II SA/Bk 135/13 (niedoręczenie odpisu skargi, niezawiadamianie o czynnościach procesowych, w tym o terminie rozprawy oraz niedoręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem) stanowił naruszenie art. 33 § 1 p.p.s.a. pozbawiające go możności działania w tej sprawie. Sąd wskazał, że spełnienie wymogów formalnych skargi o wznowienie i potwierdzenie podstawy wznowienia podanej w skardze o wznowienie oraz wydanie postanowienia na podstawie art. 281 p.p.s.a. skutkowało koniecznością rozpoznania obecnie na nowo sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję SKO z dnia [...] listopada 2012 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia w postaci inwestycji drogowej polegającego na budowie i rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku od miejscowości [...] do skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] w miejscowości [...] w wariancie 3b. Rozpoznanie to następuje na nowo w całości, bowiem nieważność dotyczy całego postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie II SA/Bk 135/13, a nie tylko jego fragmentu (art. 282 § 1 p.p.s.a.) oraz dodatkowo z uwzględnieniem stanowiska R. B. przedstawionego w skardze o wznowienie i w piśmie ją uzupełniającym z dnia 24 czerwca 2015 r. Sąd wskazał, że efektem ponownego skontrolowania wskazanego postępowania środowiskowego (zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r.) jest jednak ocena o braku podstaw do uchylenia lub zmiany zakwestionowanego skargą o wznowienie wyroku w sprawie II SA/Bk 135/13. Przede wszystkim Sąd zwrócił uwagę, że przedmiotowym wyrokiem orzeczono zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze Stowarzyszenia [...] o uchylenie wyłącznie decyzji organu odwoławczego z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję środowiskową z dnia [...] czerwca 2012 r. Co prawda skarżący w sprawie niniejszej domagał się na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. uchylenia również decyzji pierwszoinstancyjnej, jednakże żądanie to nie mogło zostać uwzględnione z uwagi na końcową, pozytywną ocenę wyroku w sprawie II SA/Bk 135/13, uchylającego decyzję SKO. Nadto nie można nie zauważyć, że skarżące Stowarzyszenie w sprawie II SA/Bk 135/13, której podstawa wznowienia dotyczy, nie żądało uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej, a decyzji SKO i tak uczynił Sąd w tamtej sprawie nie dopatrując się z urzędu także podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Rozpoznając obecnie ponownie skargę Stowarzyszenia w sprawie II SA/Bk 135/13 Sąd I instancji w pełni podzielił ocenę Sądu zawartą w wyroku we wskazanej sprawie i ocenę skutków zaskarżonej decyzji SKO. Następnie Sąd I instancji, rozpoznając sprawę na nowo, w tym ustosunkowując się do argumentów przedstawionych przez R. B., obszernie przedstawił ocenę prawną decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2012 r., wskazując, że uznanie treści raportu za podstawę ustaleń faktycznych w sprawie bez uprzedniego wnikliwego rozpatrzenia wszystkich zarzutów strony skarżącej i przekonywującego uzasadnienia zajmowanego stanowiska, stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził zatem, że nieprawidłowości postępowania odwoławczego zakończonego decyzją SKO z dnia [...] listopada 2012 r. uzasadniały uchylenie wyłącznie decyzji odwoławczej, bez konieczności uchylania także decyzji organu I instancji. Nie wymagały bowiem uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ponowna, tym razem wszechstronna ocena sprawy dokonana przez SKO, była możliwa na podstawie dokumentacji już zgromadzonej w aktach sprawy, ewentualnie uzupełnionej w niewielkim zakresie, której jedynie nie oceniono w sposób wszechstronny. Stąd też uchylenie przez Sąd w sprawie II SA/Bk 135/13 decyzji odwoławczej z dnia [...] listopada 2012 r. na skutek skargi Stowarzyszenia [...] było wystarczające dla osiągnięcia celu dwuinstancyjnego, merytorycznego rozpoznania sprawy. Nadto ocena ta nie ulega zmianie także po rozważeniu stanowiska skarżącego R. B. zawartego w skardze o wznowienie postępowania II SA/Bk 135/13 i w piśmie precyzującym zarzuty z dnia 24 czerwca 2015 r. – mimo że jako podmiot posiadający interes prawny w tamtej sprawie sądowej został w niej pominięty i nie mógł wówczas swoich argumentów przedstawić. W konsekwencji Sąd stwierdził, że w sprawie II SA/Bk 135/13 nie mógł zostać wydany wyrok inny jak tylko eliminujący z obrotu prawnego decyzję odwoławczą z dnia [...] listopada 2012 r. Powyższa konkluzja rzutowała również na sposób zakończenia niniejszego postępowania toczącego się ze skargi o wznowienie, w którym Sąd stwierdził ziszczenie się przesłanki nieważności postępowania w postępowaniu II SA/Bk 135/13, która jednakże – jak wyżej wykazano – nie miała wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 282 § 2 p.p.s.a. po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd stosownie do okoliczności oddala skargę o wznowienie postępowania albo uwzględniając ją zmienia zaskarżone orzeczenie albo je uchyla i skargę odrzuca lub postępowanie umarza. Przepis ten wskazuje zamknięty katalog rozstrzygnięć wydanych przez sąd administracyjny na skutek rozpoznania skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Jak wskazuje się jednolicie w orzecznictwie sądów administracyjnych, katalog ten jest w pełni przystający do podstaw wznowienia określanych mianem restytucyjnych, tj. z art. 272 – 274 p.p.s.a. W przypadku bowiem, gdy stwierdzona restytucyjna podstawa wznowienia miała wpływ na treść uprzednio wydanego rozstrzygnięcia, należy skargę o wznowienie uwzględnić i orzec następczo w sposób wskazany w art. 282 § 2 p.p.s.a., tj. zmienić zaskarżone orzeczenie, ewentualnie gdy zajdą ku temu podstawy – umorzyć postępowanie lub odrzucić skargę (vide orzecznictwo niżej wskazane, zgodne co do powyższej kwestii). Rozbieżności w orzecznictwie dotyczą sytuacji, gdy podstawa wznowienia postępowania, która faktycznie zaistniała, miała charakter nieważnościowy (jak w sprawie niniejszej – pozbawienie możności działania na skutek naruszenia przepisów prawa, art. 271 pkt 2 p.p.s.a.). Niektóre składy orzekające wskazują bowiem, że w takim przypadku należy zawsze uchylić orzeczenie sądu, tzn. także wówczas, gdy podstawa wznowienia nie miała wpływu na wynik sprawy, a następnie orzec w sprawie, w której wyrok na skutek wznowienia uchylono. W przeciwnym wypadku w obrocie prawnym pozostawałoby orzeczenie dotknięte wadą nieważności (vide wyroki z dnia 14 kwietnia 2015 r., I OSK 3179/14, z dnia 3 marca 2010 r., I OSK 1286/19, z dnia 15 kwietnia 2008 r., II OSK 406/07, z dnia 25 marca 2014 r., II SA/Wr 670/13, CBOSA). Zwolennicy odmiennego kierunku orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazują jednak, że treść art. 282 § 2 p.p.s.a. nie uwzględnia sytuacji, w której brak wpływu na wynik sprawy stwierdzonej podstawy wznowienia postępowania może wystąpić również w przypadku podstawy nieważnościowej, tzn. gdy sąd po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdzi, że mimo wady nieważności powinien wydać identyczne orzeczenie z tym, którego skarga o wznowienie dotyczy (vide wyroki z dnia 27 stycznia 2012 r., II FSK 1260/10, z dnia 19 stycznia 2010 r., II OSK 1770/09, z dnia 7 października 2014 r., II SA/Kr 889/14, oraz z dnia 11 grudnia 2013 r., I SA/Kr 932/13, CBOSA). Sąd I instancji podzielił tę drugą linię orzecznictwa, przede wszystkim dlatego, że uwzględnia ona w większym stopniu zasadę ekonomii procesowej. W ocenie Sądu brak jest potrzeby uwzględniania skargi o wznowienie postępowania i uchylania zaskarżonego wyroku mimo prawidłowości zawartego w nim rozstrzygnięcia, ewentualnie brak jest potrzeby uchylania zaskarżonego wyroku i zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia poprzez orzeczenie po ponownym rozpoznaniu sprawy jeszcze raz w sposób identyczny - gdy można skargę o wznowienie oddalić po ponownym rozpoznaniu sprawy po wznowieniu (w innym składzie) i wyeliminowaniu przyczyny wznowienia oceniając, że mimo wady nieważności końcowe jej rozstrzygnięcie było trafne. Sąd wskazał również, że dodatkowym argumentem za zastosowaniem takiego rozwiązania w sprawie niniejszej jest jej specyfika. Co prawda wada nieważności polegająca na pozbawieniu skarżącego możności działania w postępowaniu w sprawie II SA/Bk 135/13 dotknęła to postępowanie w całości a nie w jego fragmencie, to jednak nie może ujść uwadze, że Sąd w postępowaniu wznowionym dokonał ponownej oceny tej sprawy, ponownego jej merytorycznego rozpoznania, w innym składzie (co gwarantuje obiektywność orzeczenia). Celem skargi o wznowienie postępowania było ponowne rozpoznanie sprawy tym razem z udziałem skarżącego i z uwzględnieniem jego stanowiska i interesu prawnego. Ten cel został w sprawie niniejszej osiągnięty, bowiem Sąd skontrolował postępowanie środowiskowe na jego etapie zakończonym decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., także z rozważeniem stanowiska skarżącego. Ocena, że prawidłowe było uchylenie w sprawie II SA/Bk 135/13 zaskarżonej decyzji SKO mimo nieuczestniczenia w tamtym postępowaniu R. B. - uzasadniała oddalenie skargi o wznowienie postępowania w sprawie niniejszej mimo wystąpienia przesłanki nieważności. Sąd zwrócił ponadto uwagę, że po wydaniu wyroku w sprawie II SA/Bk 135/13 postępowanie środowiskowe zostało jeszcze raz przeprowadzone na etapie odwoławczym i z udziałem skarżącego, który na kolejną decyzję SKO – z dnia [...] lipca 2014 r. wniósł skargę do Sądu zarejestrowaną pod sygnaturą II SA/Bk 894/14. Po przeprowadzeniu postępowania z udziałem R. B. Sąd w sprawie II SA/Bk 894/14 skargę oddalił, a tenże skarżący wniósł od wyroku skargę kasacyjną, którą w dniu 17 marca 2015 r. przekazano Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Skarżący miał zatem zapewniony udział na etapach postępowania środowiskowego (administracyjnym i sądowym) zaistniałych po wyroku w sprawie II SA/Bk 135/13, mógł wnosić zastrzeżenia, uwagi i wnioski (w tym dowodowe) oraz poddać kontroli sądu ponowne rozstrzygnięcie organu odwoławczego, którym rozpoznano odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Podsumowując, Sąd stwierdził, że skargę o wznowienie postępowania należało rozpoznać negatywnie, bowiem wznowione postępowanie w sprawie II SA/Bk 135/13 mimo wady nieważności zakończyło się prawidłowym rozstrzygnięciem sądowym. Stąd też skarga o wznowienie podlegała oddaleniu na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R. B., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 281 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i połączenie w sprawie badania zasadności skargi o wznowienie postępowania z ponownym rozpoznaniem sprawy; 2. art. 282 § 2 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę o wznowienie postępowania, mimo przyjęcia, że podstawą wznowienia była nieważność postępowania spowodowana pozbawieniem strony możliwości działania w toczącym się postępowaniu, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., co w rezultacie doprowadziło do pozostawienia w obrocie prawnym wyroku Sądu I instancji z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 135/13, mimo że zapadł on w postępowaniu dotkniętym wadą nieważności; 3. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 282 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie sprawy na nowo w granicach jakie zakreśla podstawa nieważności w postępowaniu, które było dotknięte tą wadą w całości, a przejawiające się niedostrzeżeniem naruszenia prawa polegającego na wydaniu decyzji przez Wójta Gminy J. bez porozumienia z Wójtem Gminy T. oraz niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z wystąpieniem przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., które to uchybienie proceduralne rodzi skutki w zakresie prawa materialnego, tj. art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej; 4. art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 282 § 1 p.p.s.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy, i przyjęcie, że skarżące Stowarzyszenie w sprawie II SA/Bk 135/13 wnosiło jedynie o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., w sytuacji gdy z akt sprawy wynika (pismo procesowe z dnia 18 września 2013 r.), że wskazano na podstawy faktyczne i prawne, które umożliwiały uchylenie decyzji obu organów; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 282 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji, która powinna zostać wyeliminowana z obiegu prawnego jako naruszająca art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy środowiskowej w zw. z art. 104 § 2 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a., ponieważ nie czyni zadość wymaganiom konkretności rozstrzygnięcia decyzją administracyjną i w konsekwencji powoduje, że na jej podstawie możliwa jest realizacja przedsięwzięcia co najmniej w dwóch wariantach; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 282 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji, która powinna zostać wyeliminowana z obiegu prawnego jako naruszająca art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 3 ustawy środowiskowej z tego powodu, że określa inny wariant przedsięwzięcia do realizacji niż postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...]kwietnia 2012 r., znak [...]; 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 282 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji, która została wydana w postępowaniu przeprowadzonym z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 77 § 4 k.p.a polegającym na niewłaściwym ustaleniu stanu faktycznego w zakresie ilości odpadów w poszczególnych wariantach; 8. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 282 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji, która powinna zostać wyeliminowana z obiegu prawnego jako naruszająca art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. b o.o.ś., ponieważ określa wariant 3b(Z) (wariant z obejściem [...]) jako wariant najbardziej korzystny z punktu widzenia szkodliwości dla środowiska, w sytuacji kiedy z analizy środowiskowej wynika, że takim wariantem jest wariant 3b(BZ) (wariant bez obejścia [...]). Wariant 3b(Z) (wariant z obejściem [...]) jest tymczasem wariantem proponowanym przez [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w B. (art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy środowiskowej); 9. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 282 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji, która powinna zostać wyeliminowana z obiegu prawnego jako naruszająca art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy środowiskowej i art. 82 ust. 3 w zw. z § 12 ust. 1 oraz § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, ponieważ określa parametry techniczne projektowanej trasy niezgodnie z rozporządzeniem. W konsekwencji wskazanych wyżej naruszeń, w ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji niezasadnie oddalił skargę w oparciu o art. 282 § 2 p.p.s.a, podczas gdy skarga ta zasługiwała na uwzględnienie, a wyrok o sygn. II SA/Bk 135/13 oraz decyzje organu I instancji, jak również organu II instancji podlegały uchyleniu. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w B., wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 281 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r.), na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Wskazany przepis dopuszcza połączenie badania dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy, co też uczynił Sąd I instancji. W zaskarżonym wyroku stwierdzono bowiem, że skarga została wniesiona w terminie i opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, która wystąpiła. Skoro skarga była dopuszczalna, Sąd przystąpił do rozpoznania sprawy. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zaś do rozstrzygnięcia, czy stwierdzając zaistnienie przesłanki nieważności postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 135/13, Sąd I instancji był uprawniony do oddalenia skargi o wznowienie postępowania, pozostawiając tym samym w obrocie prawnym wyrok, wydany w postępowaniu dotkniętym wadą nieważności. Stosownie do art. 282 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r.), po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd stosownie do okoliczności oddala skargę o wznowienie postępowania albo uwzględniając ją zmienia zaskarżone orzeczenie albo je uchyla i skargę odrzuca lub postępowanie umarza. Z powyższego przepisu wynika, że ponowne rozpoznanie sprawy w wyniku wznowienia postępowania sąd może zakończyć orzeczeniem oddalającym skargę o wznowienie postępowania, zmieniającym zaskarżone orzeczenie, uchylającym zaskarżone orzeczenie i odrzucającym skargę bądź uchylającym zaskarżone orzeczenie i umarzającym postępowanie. Oddalenie skargi o wznowienie postępowania nastąpić powinno wówczas, gdy zgłoszona podstawa wznowienia postępowania jest bezzasadna lub stwierdzona podstawa wznowienia nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego orzeczenia. Natomiast w każdym innym przypadku skarga o wznowienie postępowania powinna być uwzględniona. Co do zasady uwzględnienie skargi o wznowienie postępowania wiązać się musi z ustaleniem, czy stwierdzona podstawa wznowienia miała wpływ na treść uprzednio wydanego rozstrzygnięcia. W doktrynie ugruntowało się stanowisko, że zasada ta nie dotyczy jednak podstaw wznowienia postępowania unormowanych w art. 271 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Ustaleń takich nie prowadzi się więc wówczas, gdy skarga o wznowienie postępowania opiera się na zarzucie nieważności postępowania zakończonego uprzednio wydanym w sprawie orzeczeniem. W przypadku nieważności postępowania bada się jedynie to, czy w chwili wydania prawomocnego orzeczenia zaistniała przyczyna nieważności. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny nieważności postępowania w dacie wydawania prawomocnego orzeczenia skutkować powinno zawsze uchyleniem tego orzeczenia tylko już z tego powodu, choćby nieważność postępowania pozostawała bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 271, Lex 2013; H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 1021; J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 621). Zgodnie z tym stanowiskiem, każde orzeczenie wydane w toku postępowania dotkniętego wadą nieważności winno zawsze być usunięte z obrotu prawnego niezależnie od wyniku zakończonego postępowania i niezależnie od słuszności zapadłego w nim rozstrzygnięcia. Nieważność postępowania stanowi bowiem z jednej strony kwalifikowaną wadę zarówno dotkniętego nią postępowania jak i kończącego je orzeczenia a z drugiej bezwzględną podstawę wznowienia postępowania. Jednakże w orzecznictwie wyrażany jest również pogląd, że wydanie orzeczenia o oddaleniu skargi o wznowienie postępowania możliwe jest także wtedy, gdy mimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania z art. 271 pkt 1 i 2 p.p.s.a., ponowne rozpoznanie sprawy ze skargi doprowadzi do konstatacji, że w wyniku jej rozpoznania zapadłoby orzeczenie odpowiadające w swej treści orzeczeniu wydanemu w postępowaniu dotkniętym wadą nieważności (zob. wyroki NSA: z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1260/10, z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1770/09, prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 932/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji, mimo tego, że stwierdził, iż skarga o wznowienie postępowania opiera się na usprawiedliwionej podstawie, a więc, że postępowanie sądowe zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 135/13 dotknięte jest wadą nieważności, podzielając motywy rozstrzygnięcia zawarte we wspomnianym wyroku, oddalił skargę o wznowienie postępowania i tym samym pozostawił w obrocie prawnym orzeczenie wydane w postępowaniu dotkniętym wadą nieważności. Zauważyć jednak trzeba, iż Sąd I instancji, mimo że oddalił skargę o wznowienie postępowania, to w rzeczywistości jeszcze raz rozpoznał skargę Stowarzyszenia [...] w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie ustalenia warunków środowiskowych, biorąc pod uwagę stanowisko R. B. przedstawione w skardze o wznowienie i w piśmie ją uzupełniającym z dnia 24 czerwca 2015 r., w konsekwencji uznając, że brak jest podstaw do uchylenia lub zmiany zakwestionowanego skargą o wznowienie wyroku z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 135/13. Dokonując oceny prawidłowości wydanego przez Sąd I instancji wyroku, przede wszystkim podkreślić należy, że wyrokiem z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 135/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję środowiskową z dnia [...] czerwca 2012 r. Sąd ten uwzględniając zarzuty skargi Stowarzyszenia [...], orzekł przy tym zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze o uchylenie wyłącznie decyzji organu odwoławczego. Wnoszący skargę o wznowienie postępowania R. B. domagał się uchylenia również decyzji pierwszoinstancyjnej, jednakże żądanie to nie mogło zostać uwzględnione z uwagi na uznanie, że postępowanie w sprawie o sygn. II SA/Bk 135/13, zakończyło się prawidłowym rozstrzygnięciem sądowym. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, Sąd w wyroku z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 135/13, uwzględnił żądanie skargi Stowarzyszenia uchylenia decyzji organu odwoławczego, nie dopatrując się z urzędu także podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Na marginesie należy zauważyć, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, więc nawet gdy skarżący wnosi o uchylenie decyzji organów obu instancji, wniosek taki nie musi być przez Sąd uwzględniony. Należy podkreślić, że Sąd I instancji w istocie jeszcze raz rozpoznał skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2012 r. Dokonanie zaś wykładni art. 282 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którą w sytuacji stwierdzenia zaistnienia przesłanki nieważności postępowania z art. 271 pkt 2 p.p.s.a., należałoby uwzględnić skargę o wznowienie postępowania i uchylić objęty skargą o wznowienie postępowania wyrok, prowadziłoby w niniejszej sprawie do stanu, w którym Sąd, orzekający w innym składzie, ponownie wydałby wyrok uwzględniający skargę na wskazaną decyzję. Zaskarżony wyrok w istocie właśnie do takiego stanu doprowadził. Dlatego też w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na pełną aprobatę zasługuje stanowisko Sądu I instancji, że brak było potrzeby uwzględniania skargi o wznowienie postępowania i uchylania zaskarżonego wyroku mimo prawidłowości zawartego w nim rozstrzygnięcia, ewentualnie uchylania zaskarżonego wyroku i zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia poprzez orzeczenie po ponownym rozpoznaniu sprawy jeszcze raz w sposób identyczny, w sytuacji, gdy można skargę o wznowienie oddalić po ponownym rozpoznaniu sprawy po wznowieniu (w innym składzie) i wyeliminowaniu przyczyny wznowienia oceniając, że mimo wady nieważności końcowe jej rozstrzygnięcie było trafne. W myśl bowiem art. 282 § 2 p.p.s.a. po ponownym rozpoznaniu sprawy, a więc sprawy, w której był wydany kwestionowany w drodze skargi o wznowienie postępowania wyrok, Sąd może oddalić skargę o wznowienie postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w warunkach rozpoznawanej sprawy wydanie takiego orzeczenia było zgodne z prawem, mimo wystąpienia przesłanki nieważności postępowania z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Ponowne rozpoznanie sprawy ze skargi na wskazaną wyżej decyzję doprowadziło Sąd I instancji do konstatacji, że zaskarżoną decyzję należy uchylić. Mając na uwadze art. 7 p.p.s.a. i statuowaną przez niego zasadę szybkości postępowania trzeba stwierdzić, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Należy zauważyć, że Sąd we wznowionym postępowaniu dokonał ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy z rozważeniem stanowiska skarżącego. Ocena, że prawidłowe było uchylenie w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 135/13 zaskarżonej decyzji SKO mimo nieuczestniczenia w tamtym postępowaniu R. B. uzasadniała zatem oddalenie skargi o wznowienie postępowania. Zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku ma także okoliczność, na którą zwrócił uwagę Sąd I instancji, że po wydaniu wyroku w sprawie II SA/Bk 135/13 postępowanie środowiskowe zostało jeszcze raz przeprowadzone na etapie odwoławczym i z udziałem skarżącego, który na kolejną decyzję SKO – z dnia [...] lipca 2014 r. wniósł skargę do WSA w Białymstoku, zarejestrowaną pod sygnaturą II SA/Bk 894/14. Po przeprowadzeniu postępowania z udziałem R. B. Sąd w sprawie II SA/Bk 894/14 skargę oddalił, a tenże skarżący wniósł od wyroku skargę kasacyjną, którą w dniu 17 marca 2015 r. przekazano Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Skarżący miał zatem zapewniony udział na etapach postępowania środowiskowego (administracyjnym i sądowym), toczących się po wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 135/13, mógł przedstawić swoje stanowisko oraz poddać kontroli sądu ponowne rozstrzygnięcie organu odwoławczego, którym rozpoznano odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. Należy podkreślić, że cały czas chodzi o postępowanie w tej samej sprawie w przedmiocie ustalenia warunków środowiskowych. Zatem, uwzględniając realia rozpoznawanej sprawy, należało uznać, że wartością zasadniczą jest merytoryczne rozpoznanie sprawy. Wobec powyższego, nie sposób podzielić stanowiska zawartego w skardze kasacyjnej, że w zaskarżonym wyroku dano pierwszeństwo zasadzie ekonomii procesowej nad prawem strony do obrony swoich praw w postępowaniu. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że skarżący w istocie miał zapewniony szeroki udział w postępowaniu dotyczącym decyzji środowiskowej z dnia [...] czerwca 2012 r. Postępowanie środowiskowe zostało bowiem jeszcze raz merytorycznie przeprowadzone na etapie odwoławczym, z udziałem skarżącego, który na decyzję SKO z dnia [...] lipca 2014 r. wniósł skargę do WSA w Białymstoku, a następnie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Należy zauważyć, że w okolicznościach niniejszej sprawy nieusprawiedliwione są także obawy związania WSA w Białymstoku orzekającego w sprawie sygn. II SA/Bk 894/14 wyrokiem Sądu w sprawie sygn. akt II SA/Bk 135/13, bowiem w wyroku tym Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego sprawy i uznał za przedwczesną ocenę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. W konsekwencji, Sąd nakazał organowi odwoławczemu ponowne, merytoryczne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie. Wobec ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji, z rozważeniem stanowiska skarżącego, i dokonania oceny, że mimo wady nieważności rozstrzygnięcie zawarte w wyroku z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 135/13, było trafne, jak i biorąc pod uwagę specyfikę niniejszej sprawy, w której sąd administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, a w wyniku tego orzeczenia przeprowadzono na nowo postępowanie administracyjne w drugiej instancji, a następnie postępowanie sądowoadministracyjne, w których zapewniono skarżącemu czynny udział, za prawidłowe należało uznać rozstrzygnięcie Sądu I instancji, oddalające skargę o wznowienie postępowania. Nieusprawiedliwione są zatem zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 281 i art. 282 § 2 p.p.s.a. W związku z treścią rozstrzygnięcia zawartego w wyroku z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 135/13 i wskazanymi wytycznymi dla organu II instancji, pozostałe zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej, wskazujące na wadliwość decyzji organu I instancji, nie mogły być uznane za zasadne. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 16